Ընտանիքի հոգեբանություն

Сельское хозяйство

Տնտեսագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում պետական աջակցությամբ գյուղատնտեսական ապահովագրության համակարգի ներդրման և դրա արդյունավետ գործունեությունն ապահովող կառուցակարգերի ձևավորման խնդիրներին։ Քննության են առնվում գյուղատնտեսական արտադրությանը բնորոշ բնական, կլիմայական և տնտեսական ռիսկերը, դրանց հետևանքով առաջացող հնարավոր կորուստները և ապահովագրական պաշտպանության կազմակերպման սկզբունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պետության մասնակցության ձևերին, ապահովագրավճարների սուբսիդավորման մեխանիզմներին, ապահովագրական կազմակերպությունների և գյուղատնտեսական արտադրողների փոխհարաբերություններին, ինչպես նաև ռիսկերի գնահատման ու փոխհատուցումների իրականացման մոտեցումներին։ Վերլուծվում են ապահովագրական համակարգի ֆինանսական կայունության, մատչելիության և գյուղատնտեսների ներգրավվածության բարձրացման հնարավորությունները։ Քննարկվում են նաև պետական կառավարման մարմինների, ապահովագրական ընկերությունների, ֆինանսական կառույցների և գյուղացիական տնտեսությունների համագործակցության կազմակերպական ու տնտեսական հիմքերը։ Համապատասխան կառուցակարգերի կատարելագործումը դիտարկվում է որպես գյուղատնտեսական ռիսկերի կառավարման, արտադրողների եկամուտների կայունության և ոլորտի ֆինանսական պաշտպանվածության բարձրացման միջոց։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել ագրարային տնտեսագիտության, ապահովագրության, պետական աջակցության և գյուղատնտեսական քաղաքականության ոլորտների հետազոտողների ու մասնագետների համար։

Литература

Այս փոքրածավալ հրատարակությունը պատկանում է այն գրականության շրջանակին, որի վերնագիրը կենտրոնանում է ընտանիքի ներսում ձևավորվող հարաբերությունների և քույր ու եղբայր կապի վրա։ Եղբայրության և քույրության թեման կարևոր տեղ է զբաղեցնում ընտանեկան ու դաստիարակչական գրականության մեջ, քանի որ հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու փոխադարձ սիրո, հոգատարության, վստահության, համագործակցության և պատասխանատվության արժեքներին։ Նմանատիպ ստեղծագործությունները հաճախ նպատակ ունեն ընթերցողին ներկայացնելու ընտանեկան հարաբերությունների նշանակությունը և ցույց տալու, թե ինչպես են ուշադրությունն ու փոխօգնությունը նպաստում մարդկանց միջև ամուր կապերի ձևավորմանը։ Ընտանեկան միջավայրը երեխայի բնավորության և բարոյական պատկերացումների ձևավորման առաջին կարևոր տարածքներից է, որտեղ սովորում են հարգել ուրիշների զգացմունքները, կիսել պարտականությունները, աջակցել հարազատներին և հաշտվել տարաձայնություններից հետո։ Այսպիսի թեմաներով գրականությունը կարող է ծառայել ինչպես հաճելի ընթերցանության, այնպես էլ դաստիարակչական նպատակների՝ խրախուսելով բարությունը, համբերությունը, ազնվությունը և մերձավորների նկատմամբ ուշադիր վերաբերմունքը։ XIX դարի հայերեն տպագիր գրականության մեջ ընտանիքին, երեխաների վարքին և բարոյական դաստիարակությանը վերաբերող երկերը կարևոր դեր են ունեցել կրթական գաղափարների տարածման և ընթերցանության մշակույթի զարգացման գործում։ Դրանք կարող էին նախատեսված լինել երիտասարդ ընթերցողների, ընտանիքների կամ կրթական միջավայրի համար՝ նպաստելով գրականության միջոցով արժեքների փոխանցմանը։ Մոսկվայում լույս տեսած այս հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայերեն տպագիր մանկական և ընտանեկան գրականության պատմության ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Այն կարող է օգտակար լինել հայ գրքի պատմությամբ, XIX դարի դաստիարակչական գաղափարներով և ընտանեկան հարաբերությունների գեղարվեստական ներկայացմամբ հետաքրքրվող ընթերցողների ու հետազոտողների համար։ Փոքրածավալ գրքերը ևս կարևոր տեղ են զբաղեցնում պատմական գրադարանային հավաքածուներում, քանի որ արտացոլում են տարբեր ժամանակաշրջաններում ընթերցանության համար ընտրված թեմաները, գրական նախասիրությունները և կրթական նպատակները։ Միաժամանակ, միայն վերնագրի և մատենագիտական տվյալների հիման վրա հնարավոր չէ հաստատել ստեղծագործության սյուժեն, հերոսների բնավորությունները, հեղինակի անունը կամ այն հանգամանքը, թե գիրքն ուղղակիորեն նախատեսված է եղել երեխաների համար։ Հետևաբար, բովանդակության առավել մանրամասն բնութագրումը պահանջում է բնագրի ուսումնասիրություն։ Ընդհանուր առմամբ, հրատարակությունը կարելի է դիտարկել որպես ընտանեկան հարաբերությունների թեմային առնչվող հայերեն գրական ժառանգության նմուշ, որի վերնագիրը շեշտադրում է եղբոր և քրոջ փոխհարաբերությունների կարևորությունը և հնարավորություն է տալիս այն դասակարգելու ընտանեկան ու բարոյադաստիարակչական գրականության շրջանակում։

Биология

Այս աշխատությունը նվիրված է սրտամկանի միոզինի թեթև շղթա-2-ի ֆոսֆորիլացման գործընթացների և դրանց կարգավորման մեխանիզմների ուսումնասիրությանը՝ կարդիոակտիվ միջոցների ազդեցության պայմաններում։ Հեղինակը վերլուծում է սրտի կծկողականության մոլեկուլային հիմքերը, միոզինային համակարգի դերը սրտամկանային բջիջների ֆունկցիայի ապահովման գործում և սպիտակուցների ֆոսֆորիլացման նշանակությունը սրտի աշխատանքի կարգավորման գործընթացներում։ Աշխատությունում ուսումնասիրվում են բջջային և մոլեկուլային մեխանիզմները, որոնք մասնակցում են սրտամկանի կծկողական ակտիվության փոփոխություններին, ինչպես նաև տարբեր դեղաբանական գործոնների ազդեցությունը այդ գործընթացների վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կարդիոակտիվ նյութերի կիրառման կենսաքիմիական հիմքերին, դրանց ազդեցության ուղիներին և սրտի ֆունկցիոնալ վիճակի կարգավորման հնարավորություններին։ Ներկայացվում են փորձարարական տվյալներ, տեսական ընդհանրացումներ և գիտական մոտեցումներ, որոնք կարևոր նշանակություն ունեն սրտի ֆիզիոլոգիայի և դեղաբանական կարգավորման մեխանիզմների ավելի խոր ըմբռնման համար։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել կենսաբաններին, ֆիզիոլոգներին, կենսաքիմիկոսներին, դեղագետներին, սրտաբաններին, բժշկական ոլորտի հետազոտողներին, ասպիրանտներին և կենսաբժշկական գիտություններով հետաքրքրվող ուսանողներին։

Литература

Այս աշխատանքը նվիրված է հայ գրականության պատմության համակարգված ուսումնասիրությանը՝ հիմնված մեխիթարյան միաբանության (Mechitaristen) գիտական և գրական ժառանգության վրա, որոնք XVIII–XIX դարերում մեծ դեր են ունեցել հայկական բանասիրության, պատմագրության և լեզվաբանական ուսումնասիրությունների զարգացման մեջ։ Հեղինակը փորձում է ներկայացնել հայ գրականության էվոլյուցիան որպես շարունակական գործընթաց՝ սկսած վաղ միջնադարյան հոգևոր և պատմագրական ստեղծագործություններից մինչև նոր ժամանակների գրական ձևավորումներ՝ ընդգծելով գրավոր ավանդույթի կայունությունն ու բազմազանությունը։ Աշխատության մեջ հատուկ ուշադրություն է դարձվում մեխիթարյանների գիտական մեթոդաբանությանը, որոնք հիմնվել են ձեռագրերի հավաքագրման, համեմատական վերլուծության, թարգմանությունների և քննադատական հրատարակությունների վրա՝ ձևավորելով հայագիտության եվրոպական դպրոցներից մեկը։ Նշվում է նաև նրանց դերը հայ դասական հեղինակների՝ Մովսես Խորենացու, Եղիշեի, Գրիգոր Նարեկացու և այլոց ստեղծագործությունների պահպանման և տարածման գործում, ինչը նպաստել է հայ մշակույթի միջազգային ճանաչմանը։ Աշխատությունը վերլուծում է նաև հայ գրականության թեմատիկ և ժանրային զարգացումը՝ ընդգծելով պատմագրության, կրոնական գրականության, պոեզիայի և թարգմանական գրականության փոխկապակցվածությունը։ Միաժամանակ դիտարկվում է հայ գրականության տեղը եվրոպական գիտական մտքի մեջ, որտեղ մեխիթարյանների աշխատությունները դարձել են կարևոր աղբյուր արևելագիտության և բանասիրության համար։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ներկայացնում է հայ գրականության պատմությունը մեխիթարյանների տեսլականով՝ որպես ազգային մշակույթի շարունակական և գիտականորեն հիմնավորված զարգացման գործընթաց։

Экономика

Աշխատությունը նվիրված է ռազմավարական պլանավորման տեսական, մեթոդաբանական և կիրառական նշանակության ուսումնասիրությանը երկրի տնտեսական զարգացման կառավարման համակարգում՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով երկարաժամկետ նպատակների ձևակերպման, պետական քաղաքականության առաջնահերթությունների որոշման, ռեսուրսների բաշխման և զարգացման ծրագրերի իրականացման փոխկապակցվածությանը։ Ռազմավարական պլանավորումը դիտարկվում է որպես տնտեսական կառավարման այնպիսի գործիք, որը հնարավորություն է տալիս ընթացիկ խնդիրների լուծումը համադրել երկարաժամկետ զարգացման նպատակների հետ, կանխատեսել տնտեսական միջավայրի հնարավոր փոփոխությունները և ձևավորել պետական քաղաքականության փոխկապակցված ուղղություններ։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է ռազմավարական պլանավորման էության, գործառույթների և տնտեսական կառավարման համակարգում դրա տեղի բացահայտման վրա։ Տնտեսության զարգացումը կախված է բազմաթիվ փոխկապակցված գործոններից՝ արտադրողականությունից, ներդրումային ակտիվությունից, մարդկային կապիտալից, տեխնոլոգիական առաջընթացից, ենթակառուցվածքների վիճակից, արտաքին տնտեսական հարաբերություններից, ֆինանսական համակարգի արդյունավետությունից և պետական կառավարման որակից։ Այդ պատճառով առանձին ոլորտների մեկուսացված կառավարումը միշտ չէ, որ կարող է ապահովել երկարաժամկետ և հավասարակշռված արդյունքներ։ Ռազմավարական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս տարբեր ոլորտների նպատակները դիտարկել միասնական համակարգում և սահմանել դրանց միջև անհրաժեշտ առաջնահերթություններ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ռազմավարական նպատակների ձևավորման գործընթացին։ Արդյունավետ պլանավորման համար անհրաժեշտ է ոչ միայն սահմանել ընդհանուր զարգացման տեսլական, այլև այն վերածել չափելի նպատակների, խնդիրների, ծրագրերի և կատարողականի ցուցանիշների։ Այս գործընթացը ենթադրում է տնտեսության ներկա վիճակի գնահատում, հիմնական սահմանափակումների և զարգացման ներուժի բացահայտում, հնարավոր սցենարների ուսումնասիրություն և համապատասխան քաղաքականության միջոցների ընտրություն։ Ռազմավարական նպատակները պետք է կապված լինեն իրական ռեսուրսների, ժամանակային սահմանների և պատասխանատու կառույցների հետ, հակառակ դեպքում ռազմավարական փաստաթուղթը կարող է մնալ ընդհանուր նպատակադրումների մակարդակում։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում մակրոտնտեսական կանխատեսումների և ռազմավարական պլանավորման փոխհարաբերությունը։ Տնտեսական աճի, գնաճի, զբաղվածության, ներդրումների, պետական ֆինանսների, արտաքին առևտրի և այլ ցուցանիշների հնարավոր զարգացումների գնահատումը անհրաժեշտ է երկարաժամկետ որոշումների հիմնավորման համար։ Միաժամանակ կանխատեսումը չի կարող ամբողջությամբ վերացնել ապագայի անորոշությունը, ուստի ռազմավարական կառավարման համակարգում կարևոր է տարբեր սցենարների դիտարկումը։ Բազային, բարենպաստ և ռիսկային սցենարների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել, թե տնտեսական քաղաքականության ընտրված ուղղությունները որքանով են դիմակայուն արտաքին և ներքին պայմանների փոփոխությունների նկատմամբ։ Առանձին ուղղություն է տնտեսական կառուցվածքի ուսումնասիրությունը։ Երկարաժամկետ զարգացման ռազմավարությունը կարող է գնահատել տնտեսության տարբեր ճյուղերի արտադրողականությունը, արտահանման ներուժը, տեխնոլոգիական մակարդակը և աշխատատեղերի ստեղծման հնարավորությունները։ Կառուցվածքային փոփոխությունների պլանավորումը կարևոր է հատկապես այն տնտեսությունների համար, որոնք ձգտում են բարձրացնել ավելի մեծ ավելացված արժեք ստեղծող գործունեության տեսակների նշանակությունը։ Այս տեսանկյունից ռազմավարական պլանավորումը կապվում է արդյունաբերության, ծառայությունների, գյուղատնտեսության, տեղեկատվական տեխնոլոգիաների, ենթակառուցվածքների և այլ ոլորտների զարգացման քաղաքականությունների համակարգման հետ։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է ներդրումային քաղաքականության ռազմավարական կառավարումը։ Ներդրումները տնտեսական աճի և արտադրական ներուժի ընդլայնման հիմնական գործոններից են, սակայն դրանց ազդեցությունը կախված է նաև ներդրումների կառուցվածքից և արդյունավետությունից։ Երկարաժամկետ պլանավորման միջոցով հնարավոր է առանձնացնել այն ուղղությունները, որոնցում կապիտալ ներդրումները կարող են ստեղծել առավել լայն տնտեսական ազդեցություններ՝ նպաստելով արտադրողականության, ենթակառուցվածքների, տեխնոլոգիական կարողությունների և մարդկային կապիտալի զարգացմանը։ Միաժամանակ կարևորվում են գործարար միջավայրի կանխատեսելիությունը, սեփականության իրավունքների պաշտպանությունը, մրցակցային պայմանները և պետական քաղաքականության հետևողականությունը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում նորարարության և տեխնոլոգիական զարգացման ռազմավարական նշանակությանը։ Ժամանակակից տնտեսության մրցունակությունը մեծապես պայմանավորված է գիտելիքի, հետազոտությունների, տեխնոլոգիաների և նորարարական ձեռնարկատիրության արդյունավետ օգտագործմամբ։ Ռազմավարական պլանավորումը հնարավորություն է տալիս կրթության, գիտության, մասնավոր հատվածի և տեխնոլոգիական քաղաքականության միջև ձևավորել երկարաժամկետ կապեր։ Այս համատեքստում կարող են դիտարկվել հետազոտությունների խթանման, թվային փոխակերպման, տեխնոլոգիական ենթակառուցվածքների զարգացման և նորարարական ընկերությունների համար համապատասխան միջավայրի ձևավորման խնդիրները։ Կարևոր ուղղություն է մարդկային կապիտալի դերի ուսումնասիրությունը։ Տնտեսական զարգացման երկարաժամկետ հնարավորությունները կախված են բնակչության կրթությունից, մասնագիտական հմտություններից, առողջությունից և աշխատաշուկայի փոփոխություններին հարմարվելու կարողությունից։ Այդ պատճառով տնտեսական ռազմավարությունը նպատակահարմար է կապել կրթության և մասնագիտական պատրաստման քաղաքականության հետ։ Աշխատուժի հմտությունների և տնտեսության պահանջարկի միջև անհամապատասխանությունը կարող է սահմանափակել նույնիսկ ներդրումների և տեխնոլոգիական զարգացման դրական ազդեցությունը։ Ռազմավարական պլանավորումը հնարավորություն է տալիս կանխատեսել պահանջվող մասնագիտությունների և կարողությունների փոփոխությունները և համապատասխանեցնել կրթական քաղաքականությունը տնտեսական կառուցվածքի զարգացման ուղղություններին։ Առանձին տեղ է զբաղեցնում տարածքային զարգացման խնդիրը։ Տնտեսական ակտիվության կենտրոնացումը սահմանափակ թվով տարածքներում կարող է խորացնել տարածքային տարբերությունները և նվազեցնել երկրի ամբողջ տնտեսական ներուժի օգտագործման հնարավորությունը։ Ռազմավարական պլանավորման միջոցով հնարավոր է համադրել մարզային զարգացման, ենթակառուցվածքների, տրանսպորտային հասանելիության, զբաղվածության և ներդրումային քաղաքականության ուղղությունները։ Տարածքային պլանավորումը կարող է նպաստել տնտեսական հնարավորությունների ավելի լայն տարածմանը և տեղական մրցակցային առավելությունների օգտագործմանը։ Հետազոտության մեջ կարևորվում է փոքր և միջին ձեռնարկատիրության դերը։ Ձեռնարկատիրական ակտիվությունը կարող է նպաստել աշխատատեղերի ստեղծմանը, տնտեսական կառուցվածքի բազմազանեցմանը, նորարարությունների տարածմանը և մրցակցության զարգացմանը։ Ռազմավարական քաղաքականությունը կարող է ներառել ֆինանսավորման հասանելիության, վարչարարական պայմանների, ձեռնարկատիրական գիտելիքների և շուկաների հասանելիության բարելավման ուղղություններ։ Միաժամանակ կարևոր է գնահատել պետական աջակցության միջոցների իրական արդյունավետությունը և դրանց ազդեցությունը արտադրողականության ու երկարաժամկետ մրցունակության վրա։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում արտաքին տնտեսական հարաբերությունների և արտահանման ռազմավարական նշանակությանը։ Փոքր բաց տնտեսության զարգացման հնարավորությունները սերտորեն կապված են արտաքին շուկաների հասանելիության, արտահանվող ապրանքների և ծառայությունների մրցունակության ու արտաքին տնտեսական ռիսկերի հետ։ Ռազմավարական պլանավորումը կարող է ուղղված լինել արտահանման կառուցվածքի բազմազանեցմանը, նոր շուկաների հասանելիությանը և միջազգային տնտեսական կապերի արդյունավետ օգտագործմանը։ Միաժամանակ արտաքին կախվածությունների գնահատումը կարևոր է տնտեսական դիմակայունության տեսանկյունից, քանի որ արտաքին պահանջարկի, ֆինանսական հոսքերի կամ միջազգային տնտեսական պայմանների փոփոխությունները կարող են ազդել ներքին զարգացման վրա։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում պետական ֆինանսների և ռազմավարական նպատակների փոխհարաբերությունը։ Երկարաժամկետ ծրագրերը պահանջում են ֆինանսական ռեսուրսներ, ուստի ռազմավարական պլանավորումը պետք է կապվի բյուջետային գործընթացի հետ։ Պետական ծախսերի առաջնահերթությունների սահմանումը, ծրագրային բյուջետավորումը և միջնաժամկետ ֆինանսական պլանավորումը հնարավորություն են տալիս ռազմավարական նպատակները վերածել ֆինանսավորվող գործողությունների։ Միաժամանակ անհրաժեշտ է գնահատել պետական ֆինանսների կայունությունը և կանխել այնպիսի ծրագրերի կուտակումը, որոնց իրականացման համար բավարար ռեսուրսներ չեն կարող ապահովվել։ Առանձին ուղղություն է ռազմավարական և բյուջետային պլանավորման համակարգերի համաձայնեցումը։ Եթե ռազմավարական փաստաթղթերում սահմանված նպատակները չեն արտացոլվում բյուջետային հատկացումներում, դրանց գործնական ազդեցությունը սահմանափակվում է։ Այդ պատճառով կարևոր է նպատակների, ծրագրերի, ֆինանսավորման և արդյունքային ցուցանիշների միջև հստակ կապի ձևավորումը։ Միջնաժամկետ ծախսային պլանավորումը կարող է հանդես գալ որպես երկարաժամկետ ռազմավարության և տարեկան բյուջեի միջև կապող մեխանիզմ՝ ռազմավարական առաջնահերթությունները վերածելով կոնկրետ ֆինանսական որոշումների։ Կարևորվում է նաև պետական ներդրումային ծրագրերի ընտրության և գնահատման խնդիրը։ Սահմանափակ ֆինանսական ռեսուրսների պայմաններում անհրաժեշտ է համեմատել տարբեր նախագծերի տնտեսական և սոցիալական ազդեցությունները և առաջնահերթություն տալ այն ծրագրերին, որոնք առավել համապատասխան են երկարաժամկետ նպատակներին։ Ենթակառուցվածքային նախագծերի դեպքում կարևոր է գնահատել ոչ միայն շինարարության սկզբնական արժեքը, այլև սպասարկման հետագա ծախսերը, տնտեսական ակտիվության վրա ազդեցությունը և երկարաժամկետ արդյունավետությունը։ Հետազոտության մեջ առանձնահատուկ տեղ է զբաղեցնում ռազմավարությունների իրականացման ինստիտուցիոնալ ապահովումը։ Նույնիսկ լավ մշակված ռազմավարությունը չի կարող ապահովել ակնկալվող արդյունքներ, եթե պատասխանատվությունները հստակ չեն բաշխված կամ բացակայում են իրականացման արդյունավետ մեխանիզմները։ Անհրաժեշտ է պետական կառավարման մարմինների միջև համակարգում, պատասխանատվության հստակեցում և տվյալների կանոնավոր փոխանակում։ Ռազմավարական կառավարման ինստիտուցիոնալ կառուցվածքը պետք է հնարավորություն տա համադրել տարբեր գերատեսչությունների ծրագրերը և կանխել նպատակների կրկնությունը կամ հակասությունը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում մշտադիտարկման և գնահատման համակարգին։ Ռազմավարության ընդունումը պլանավորման գործընթացի ավարտը չէ։ Իրականացման ընթացքում անհրաժեշտ է պարբերաբար գնահատել գործողությունների կատարումը, չափել արդյունքները և համեմատել դրանք նախապես սահմանված նպատակների հետ։ Կատարողականի ցուցանիշները հնարավորություն են տալիս տարբերակել գործողության իրականացումը դրա իրական տնտեսական արդյունքից։ Օրինակ՝ որոշ ծրագրի շրջանակում միջոցառումների իրականացումը դեռևս ինքնին չի նշանակում, որ բարձրացել է արտադրողականությունը կամ բարելավվել է համապատասխան ծառայության որակը։ Այդ պատճառով արդյունքամետ կառավարումը պահանջում է ոչ միայն գործողությունների, այլև վերջնական ազդեցությունների գնահատում։ Հայաստանի պետական ռազմավարական կառավարման ներկայիս բարեփոխումներում ևս ընդգծվում է փաստաթղթերի մշակումից դեպի տվյալահենք և արդյունքամետ կառավարում անցնելու, ռազմավարական փաստաթղթերի աստիճանակարգը հստակեցնելու և մշտադիտարկման ու կատարողականի կառավարման համակարգը զարգացնելու մոտեցումը։ Ռազմավարական և միջնաժամկետ պլանավորումը պետական կառավարման համակարգում կապվում է նաև տնտեսական, հարկաբյուջետային և ծախսային քաղաքականությունների հետ՝ ռազմավարական առաջնահերթությունները գործնական ծրագրերի վերածելու նպատակով։ Առանձին ուղղություն է ռազմավարական պլանավորման տեղեկատվական ապահովումը։ Որոշումների որակը մեծապես կախված է օգտագործվող տվյալների ճշգրտությունից, ժամանակայնությունից և համադրելիությունից։ Վիճակագրական համակարգը, վարչական տվյալների բազաները, տնտեսական հետազոտությունները և կանխատեսման գործիքները կարող են ապահովել անհրաժեշտ տեղեկատվական հիմքը։ Տվյալների պակասը կամ ուշացումը կարող է դժվարացնել ինչպես խնդիրների ճիշտ ախտորոշումը, այնպես էլ իրականացվող քաղաքականության ազդեցության գնահատումը։ Այդ պատճառով տվյալահենք կառավարումը ռազմավարական պլանավորման կարևոր բաղադրիչ է։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ռիսկերի կառավարումը։ Երկարաժամկետ տնտեսական պլանները իրականացվում են անորոշ միջավայրում, որտեղ հնարավոր են արտաքին տնտեսական ցնցումներ, ֆինանսական շուկաների փոփոխություններ, տեխնոլոգիական վերափոխումներ, բնական և կլիմայական ռիսկեր կամ այլ անսպասելի զարգացումներ։ Ռազմավարությունը պետք է ունենա որոշակի ճկունություն և նախատեսի փոփոխվող պայմաններին արձագանքելու մեխանիզմներ։ Սցենարային պլանավորումը և ռիսկերի պարբերական վերագնահատումը հնարավորություն են տալիս ռազմավարական ուղղությունները հարմարեցնել նոր պայմաններին՝ առանց երկարաժամկետ նպատակները կորցնելու։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում կայուն զարգացման սկզբունքների ներառմանը տնտեսական պլանավորման մեջ։ Երկարաժամկետ տնտեսական արդյունքները կապված են բնական ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործման, էներգետիկ համակարգերի, շրջակա միջավայրի պահպանության և կլիմայական փոփոխություններին հարմարվելու հետ։ Այդ պատճառով տնտեսական ռազմավարությունը կարող է ներառել ռեսուրսաարդյունավետության, կանաչ տեխնոլոգիաների, էներգաարդյունավետության և ավելի կայուն արտադրական մոդելների զարգացման ուղղություններ։ Նման մոտեցումը հնարավորություն է տալիս տնտեսական աճը դիտարկել ոչ միայն կարճաժամկետ արտադրության ավելացման, այլև երկարաժամկետ ռեսուրսային և բնապահպանական կայունության տեսանկյունից։ Հետազոտության կարևոր ուղղություն է մասնավոր հատվածի մասնակցությունը ռազմավարական պլանավորման գործընթացին։ Պետական կառույցները սահմանում են քաղաքականության շրջանակները, սակայն տնտեսական գործունեության զգալի մասը իրականացվում է մասնավոր կազմակերպությունների և ձեռնարկատերերի կողմից։ Այդ պատճառով ռազմավարությունների մշակման ժամանակ գործարար հատվածի, մասնագիտական համայնքի և այլ շահագրգիռ կողմերի հետ խորհրդակցությունները կարող են նպաստել խնդիրների ավելի ամբողջական բացահայտմանը և իրականացման հնարավորությունների գնահատմանը։ Մասնակցային մոտեցումը կարող է նաև բարձրացնել ռազմավարական որոշումների կանխատեսելիությունը տնտեսական դերակատարների համար։ Առանձին նշանակություն ունի միջազգային փորձի ուսումնասիրությունը։ Տարբեր երկրների տնտեսական զարգացման ռազմավարությունները հնարավորություն են տալիս համեմատել պլանավորման ինստիտուտները, արդյունաբերական և նորարարական քաղաքականությունները, ներդրումների խթանման մեխանիզմները և կատարողականի գնահատման համակարգերը։ Սակայն միջազգային փորձի կիրառումը պահանջում է տեղական տնտեսական կառուցվածքի, ինստիտուցիոնալ պայմանների և ռեսուրսային հնարավորությունների հաշվառում։ Այլ երկրի հաջողված քաղաքականության մեխանիկական կրկնությունը պարտադիր չէ, որ ապահովի նույն արդյունքը, ուստի համեմատական ուսումնասիրության նպատակը առավելապես կիրառելի սկզբունքների և մեխանիզմների բացահայտումն է։ Հետազոտության մեթոդաբանական հիմքում կարող են համադրվել համակարգային և համեմատական վերլուծությունը, մակրոտնտեսական ցուցանիշների ուսումնասիրությունը, ռազմավարական փաստաթղթերի բովանդակային գնահատումը, տնտեսական կանխատեսումը, սցենարային վերլուծությունը և կատարողականի ցուցանիշների ուսումնասիրությունը։ Տարբեր ժամանակաշրջանների զարգացման ծրագրերի համեմատությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել ռազմավարական առաջնահերթությունների փոփոխությունները և գնահատել պլանավորման համակարգի ինստիտուցիոնալ զարգացումը։ Աշխատության գիտագործնական նշանակությունը պայմանավորված է տնտեսական քաղաքականության երկարաժամկետ հետևողականության ապահովման անհրաժեշտությամբ։ Ռազմավարական պլանավորումը կարող է ծառայել որպես պետական քաղաքականության տարբեր ոլորտները միավորող համակարգ՝ տնտեսական նպատակները կապելով ֆինանսական ռեսուրսների, ինստիտուցիոնալ պատասխանատվության և չափելի արդյունքների հետ։ Դրա արդյունավետությունը, սակայն, կախված է ոչ միայն ռազմավարական փաստաթղթերի առկայությունից, այլև նպատակների իրատեսությունից, իրականացման մեխանիզմներից, ֆինանսավորման համապատասխանությունից, տվյալների որակից և պարբերական գնահատման հնարավորությունից։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է տնտեսական զարգացման կառավարման մեջ երկարաժամկետ և միջնաժամկետ պլանավորման նշանակության համալիր ուսումնասիրություն՝ ընդգրկելով մակրոտնտեսական կանխատեսումը, կառուցվածքային վերափոխումները, ներդրումային և նորարարական քաղաքականությունը, մարդկային կապիտալը, տարածքային զարգացումը, պետական ֆինանսները, ինստիտուցիոնալ համակարգումը, մշտադիտարկումը և ռիսկերի կառավարումը։ Այն կարող է օգտակար լինել տնտեսագիտության, ռազմավարական կառավարման, պետական տնտեսական քաղաքականության, հանրային կառավարման և զարգացման պլանավորման ոլորտներում աշխատող հետազոտողների, մասնագետների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Другие предметы

Մատենագիտական հրատարակությունը նախատեսված է բետոնագործների մասնագիտական գիտելիքների խորացման, աշխատանքային հմտությունների կատարելագործման և շինարարական արտադրության արդյունավետության բարձրացման համար։ Այն ընդգրկում է բետոնային աշխատանքների կազմակերպման, կատարման տեխնոլոգիաների, օգտագործվող նյութերի և սարքավորումների վերաբերյալ մասնագիտական գրականության հանձնարարական ցանկ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բետոնի պատրաստման, խառնուրդների բաղադրության ընտրության, տեղափոխման, տեղադրման, խտացման և ամրացման գործընթացներին, ինչպես նաև երկաթբետոնե կառուցվածքների պատրաստման ու կիրառման առանձնահատկություններին։ Ներկայացվող գրականությունն անդրադառնում է շինարարական աշխատանքների որակի ապահովման, տեխնիկական պահանջների պահպանման, աշխատանքի անվտանգության և արտադրական գործընթացների ճիշտ կազմակերպման հարցերին։ Հրատարակությունը նպաստում է շինարարության ոլորտում կիրառվող մեթոդների և տեխնոլոգիաների վերաբերյալ գիտելիքների համակարգմանը՝ ընթերցողներին ուղղորդելով դեպի համապատասխան մասնագիտական աղբյուրներ։ Այն կարող է օգտակար լինել բետոնագործների, շինարարական մասնագիտությունների սովորողների, տեխնիկական աշխատողների և շինարարության ոլորտով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։