Ubuntu Linux. Краткое руководство пользователя

Իրավաբանություն

Սեփականության դեմ ուղղված հանցագործությունները քրեական իրավունքի այն խումբն են, որոնք ուղղված են անձի կամ կազմակերպության գույքային իրավունքների խախտմանը՝ պատճառելով նյութական վնաս կամ զրկելով սեփականատիրոջը իր գույքից։ Այս հանցագործությունները համարվում են հասարակական վտանգավոր արարքներ, քանի որ խաթարում են տնտեսական հարաբերությունները, սեփականության պաշտպանությունը և հասարակական վստահությունը։ Դրանց հիմնական տեսակներն են գողությունը, կողոպուտը, ավազակությունը, խարդախությունը, յուրացումը, շորթումը և գույքի դիտավորյալ ոչնչացումը կամ վնասումը։ Գողությունը իրականացվում է գաղտնի կերպով ուրիշի գույքի ապօրինի վերցմամբ, իսկ կողոպուտը՝ բացահայտ ձևով։ Ավազակությունը առանձնանում է բռնության կամ դրա սպառնալիքի կիրառմամբ՝ գույք ձեռք բերելու նպատակով։ Խարդախությունը կապված է խաբեության կամ վստահության չարաշահման միջոցով գույք կամ իրավունքներ ձեռք բերելու հետ, իսկ յուրացումը տեղի է ունենում, երբ անձը իրեն վստահված գույքը ապօրինաբար յուրացնում է։ Շորթումը ենթադրում է սպառնալիքի միջոցով գույք կամ իրավունքներ պահանջելը։ Այս հանցագործությունների ծանրությունը գնահատվում է կախված պատճառված վնասի չափից, կիրառված միջոցներից և մեղավորության ձևից՝ դիտավորություն կամ անզգուշություն։ Սեփականության դեմ ուղղված հանցագործությունները լուրջ սոցիալական հետևանքներ ունեն, քանի որ վնասում են տնտեսական կայունությանը և նվազեցնում հասարակական վստահությունը իրավական համակարգի նկատմամբ։ Պետությունը դրանց դեմ պայքարում կիրառում է քրեական պատիժներ, կանխարգելիչ միջոցառումներ և իրավապահ մարմինների վերահսկողություն։ Այսպիսով, սեփականության դեմ ուղղված հանցագործությունների կանխումը և պատժումը կարևոր նշանակություն ունեն հասարակական կարգի, տնտեսական անվտանգության և իրավական պետության կայացման համար։

Արտասահմանյան գրականություն

«Հարրի Փոթերը և Ազքաբանի կալանավորը» Հարի Փոթերի սերիայի երրորդ գրքն է, որտեղ Հարիին սպասվում է ավելի մութ ու վտանգավոր շրջափուլ։ Այս անգամ նա վերադառնում է Հոգվարթս՝ արդեն ավելի մեծ ու հասուն, սակայն դպրոցը ծանրացած է նոր վտանգով։ Արդեն փախչում է Ազքաբան բանտից Սիրուս Բլեքը, ով համարվում է Հարրիի ծնողների «խռովիչ» նախկին ընկեր և «ահաբեկիչ», որ ցանկանում է սպանել Հարիին։ Գիրքը նաև ներկայացնում է նոր կերպարներ՝ Հերմիոնեի նորագույն հմտություններ, Ռոնին ավելի հզոր ընկեր, և նոր ուսուցիչներ։ Մեծ դեր ունի նաև Պրոֆեսոր Լուպինը, ով դարձյալ փոխում է Հոգվարթսի մթնոլորտը։ Հաջորդ կարևոր թեման է՝ ժամանակի մենաշնորհ՝ հին մեդալների և ժամանակային սարքի միջոցով, որը թույլ է տալիս անցնել անցյալ։ Այս կերպ զարգանում է պատմության եզրափակիչը՝ ցույց տալով, որ ոչ միշտ ամեն ինչ այն է, ինչ թվում է։ Գիրքը նաև խոսում է վախի, արդարության, ընկերության և ներվի մասին։ Այն ցույց է տալիս, որ չարիքը երբեմն թաքնվում է ոչ այն մարդկանց մեջ, ում բոլորը կասկածում են, և որ ճշմարտությունը հաճախ շատ ավելի բարդ է։ «Ազքաբանի կալանավորը» գիրքը ավելի մութ ու հոգեբանական է, քան առաջին երկու մասերը, և ընթերցողին տալիս է նոր թելեր՝ հաջորդ գրքերի համար։ Հրատարակիչ - Զանգակ Հրատ. տարեթիվ - 2018 ISBN - 978-9939-68-605-9

Lեզվաբանություն

Գիրքը ընդգրկում է՝ լեզվական հաղորդակցության հիմնական հասկացությունները և մոդելները, խոսողի և լսողի դերերը հաղորդակցման գործընթացում, հաղորդակցության լեզվական և արտալեզվական բաղադրիչները, տեղեկատվության փոխանցման մեխանիզմները և արդյունավետության պայմանները, հաղորդակցական իրավիճակների տեսակները և դրանց լեզվական առանձնահատկությունները։ Այն օգտակար է՝ լեզվաբանության և հաղորդակցագիտության ուսանողների համար, լրագրության և հանրային կապերի մասնագետների համար, դասախոսների և հետազոտողների համար, ինչպես նաև բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են խոսքի ազդեցության և հաղորդակցման գործընթացների ուսումնասիրությամբ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը տալիս է լեզվական հաղորդակցության գիտական հիմքերի ամբողջական պատկերացում՝ ընդգծելով լեզվի դերը որպես սոցիալական փոխազդեցության հիմնական միջոց։

Պատմություն

Այս գիրքը ներկայացնում է հայ ազգագրության աղբյուրների համակարգված ժողովածու՝ ընդգրկելով հնագույն շրջանից մինչև XVIII դարի երկրորդ կեսը։ Այն ներառում է պատմական, գրական, եկեղեցական և ճանապարհորդական վկայություններ, որոնք վերաբերում են հայ ժողովրդի կենցաղին, սովորույթներին, հավատալիքներին և սոցիալական կազմակերպմանը։ Գրքում վերլուծվում են տարբեր աղբյուրների՝ մատենագրական, օտար հեղինակների և տեղական ավանդույթների տվյալները՝ որպես ազգագրական նյութի ուսումնասիրության հիմք։ Հեղինակը առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձնում ժողովրդական մշակույթի ձևերին՝ ծեսեր, տոնակատարություններ, ընտանեկան հարաբերություններ և հասարակական վարքագծի առանձնահատկություններ։ Նյութը կարևոր աղբյուրագիտական հիմք է հայ ազգագրության և մշակութային պատմության ուսումնասիրության համար՝ հնարավորություն տալով վերականգնել հայ ժողովրդի ավանդական կյանքի ամբողջական պատկերը տարբեր դարաշրջաններում։

Փիլիսոփայություն

Գոյության և չգոյության խնդիրը փիլիսոփայության ամենահիմնարար հարցերից մեկն է, որը վերաբերում է իրականության և ոչ-իրականության բնույթին, ինչպես նաև այն հարցին, թե ինչ է նշանակում «լինել»։ Գոյությունը սովորաբար ընկալվում է որպես այն ամենը, ինչ կա, ինչ ունի իրականություն կամ առկայություն, մինչդեռ չգոյությունը դիտարկվում է որպես դրա հակադիր վիճակ՝ բացակայություն, դատարկություն կամ այն, ինչ դեռ չի ստացել գոյության ձև։ Հին փիլիսոփայության մեջ, օրինակ Պարմենիդեսի մոտ, ընդգծվում էր, որ իրական գոյությունը անփոփոխ է և չգոյությունը ընդհանրապես չի կարող մտածվել կամ արտահայտվել, քանի որ մտածել հնարավոր է միայն այն մասին, ինչ կա։ Մյուս կողմից՝ Հերակլիտոսի մոտ իրականությունը դիտվում է որպես մշտական փոփոխություն, որտեղ գոյությունն ինքնին դառնում է գործընթաց, ոչ թե կայուն վիճակ։ Միջնադարյան փիլիսոփայության մեջ այս խնդիրը հաճախ կապվում էր Աստծու գաղափարի հետ՝ որպես բացարձակ գոյություն, որից բխում է աշխարհի գոյությունը, իսկ չգոյությունը դիտվում էր որպես ստեղծման բացակայություն կամ սահմանափակություն։ Նոր և ժամանակակից փիլիսոփայության մեջ, հատկապես էքզիստենցիալիզմի շրջանակներում, գոյությունը դիտարկվում է որպես մարդու անհատական փորձ, որտեղ մարդը ինքն է ստեղծում իր իմաստը մի աշխարհում, որը սկզբում չունի պատրաստի նշանակություն։ Չգոյության գաղափարը այստեղ հաճախ կապվում է ոչնչության, անհանգստության և վերջավորության գիտակցության հետ, որը մարդու գոյությանը տալիս է լարվածություն և իմաստ որոնելու անհրաժեշտություն։ Ընդհանուր առմամբ, գոյության և չգոյության հակադրությունը ոչ միայն տրամաբանական կամ մետաֆիզիկական հարց է, այլ նաև մարդու աշխարհընկալման և ինքնագիտակցության հիմքային խնդիր, որը տարբեր դարաշրջաններում ստացել է տարբեր մեկնաբանություններ։

Գրականություն

Աղքատի պատիվը — հայ մեծ գրող Հովհաննես Թումանյան-ի հայտնի պատմվածքներից է, որտեղ հեղինակը խորությամբ անդրադառնում է մարդու արժանապատվության, սոցիալական անհավասարության և բարոյական արժեքների թեմաներին։ Ստեղծագործությունը պատկերում է հասարակ մարդկանց կյանքը՝ հատկապես աղքատության պայմաններում ապրող ընտանիքի փորձությունները, սակայն կենտրոնում ոչ թե նյութական ծանր վիճակն է, այլ մարդկային արժանապատվության պահպանումը և ներքին ուժը։ Թումանյանը ցույց է տալիս, որ իսկական պատիվը չի չափվում հարստությամբ կամ սոցիալական դիրքով, այլ մարդու վարքագծով, ազնվությամբ և ինքնահարգանքով։ Պատմվածքում կարևոր դեր ունի նաև հասարակության վերաբերմունքը աղքատների նկատմամբ, որտեղ բացահայտվում են ինչպես կարեկցանքը, այնպես էլ անտարբերությունն ու անարդարությունը։ Հեղինակը իր բնորոշ պարզ, բայց խորքային լեզվով ստեղծում է կենդանի պատկերներ, որոնք ընթերցողին ստիպում են վերաիմաստավորել մարդկային հարաբերությունները և արժեքային համակարգը։ Ստեղծագործությունը միաժամանակ սոցիալական քննադատություն է և բարոյախոսական պատմություն, որը ընդգծում է մարդու ներքին արժանապատվության անխախտելիությունը նույնիսկ կյանքի ամենածանր պայմաններում։