Հայաստանի Հանրապետության և Ադրբեջանի Հանրապետության դիվանագիտական հարաբերությունները 1918-1920թթ

Lեզվաբանություն

Հակոբ Պարոնյանի երգիծանքի լեզվաոճական ուսումնասիրություն այս աշխատանքը նվիրված է հայ գրականության կարևոր դեմքերից մեկի՝ Հակոբ Պարոնյանի երգիծական ստեղծագործությունների լեզվաոճական առանձնահատկությունների բազմակողմանի վերլուծությանը, որտեղ ուսումնասիրվում են նրա լեզվի հումորային շերտերը, սարկազմի և հեգնանքի կառուցման մեխանիզմները, բառապաշարի ընտրությունը, ինչպես նաև շարահյուսական կառուցվածքների կիրառումը՝ որպես երգիծական ազդեցության հիմնական միջոցներ։ Հետազոտությունը բացահայտում է, թե ինչպես է Պարոնյանը լեզվական տարբեր միջոցներով ստեղծում սոցիալական քննադատություն, ծաղրական կերպարներ և իրավիճակային կոմիզմ՝ միաժամանակ պահպանելով գրական բարձր վարպետություն և ազգային լեզվի առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նաև խոսքի պատկերավորման միջոցներին՝ փոխաբերություններին, չափազանցություններին և լեզվական խաղերին, որոնք ուժեղացնում են երգիծանքի արտահայտչականությունը և ընթերցողի վրա թողած ազդեցությունը։ Աշխատությունը նաև դիտարկում է Պարոնյանի լեզվի զարգացումը իր տարբեր ստեղծագործություններում՝ ցույց տալով, թե ինչպես է նա ձևավորել հայկական երգիծական գրականության յուրօրինակ ոճական համակարգ, որը համադրում է խոսակցական տարրերը գրական նորմերի հետ։

Lեզվաբանություն

Այս տեղեկատուն ներկայացնում է վերջին տարիներին Հայաստանի Հանրապետությունում և հարակից տարածաշրջանում հրատարակված գրականության համակարգված մատենագիտական ցուցակը՝ ընդգրկելով հասարակական-քաղաքական գիտությունների, լեզվաբանության, գրականագիտության, պատմության և պատմագրության ոլորտները։ Նյութում տրամադրվում են յուրաքանչյուր գրքի հիմնական տվյալները՝ հեղինակը, վերնագիր, հրատարակման տարեթիվ, հրատարակչություն և թեմատիկ ուղղվածություն, ինչը թույլ է տալիս ընթերցողին արագ կողմնորոշվել և ընտրել ուսումնասիրության կամ հետազոտության համար համապատասխան աղբյուրներ։ Աշխատությունը նախատեսված է գիտնականների, ուսուցիչների, ուսանողների, մատենագետների և լայն հանրության համար՝ ապահովելով նոր գրականության մատչելիություն, հետազոտական ու ուսուցողական գործընթացների հարմարեցում և ոլորտային տեղեկատվական հոսքերի վերահսկողություն։ Տեղեկատուն նաև ընդգծում է նոր հետազոտական միտումները, դասական աշխատությունների վերանայումները և լեզվաբանական, գրականագիտական ու պատմագիտական ոլորտներում հրապարակված նոր նյութերի թեմատիկ բազմազանությունը։

Տեխնոլոգիա

Այս աշխատանքը նվիրված է ակրիլաթթվի էսթերների սինթեզի մեթոդների և դրանց հետագա քիմիական փոխարկումների ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով օրգանական սինթեզի ժամանակակից մոտեցումները և այդ միացությունների կիրառական նշանակությունը պոլիմերային նյութերի, ծածկույթների, սոսինձների և արդյունաբերական քիմիայի այլ ոլորտներում։ Հետազոտության շրջանակում վերլուծվում են ակրիլաթթվի էսթերների ստացման հիմնական ուղիները, այդ թվում՝ էսթերացման ռեակցիաները համապատասխան ալկոհոլների և ակրիլաթթվի միջև, կատալիտիկ համակարգերի կիրառումը և ռեակցիոն պայմանների օպտիմալացումը՝ բարձր ելք և մաքրություն ապահովելու նպատակով։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նաև այդ էսթերների քիմիական ակտիվությանը, մասնավորապես դրանց մասնակցությանը պոլիմերացման, կոպոլիմերացման, նուկլեոֆիլ ավելացման և այլ փոխարկումներում, որոնք պայմանավորված են նրանց կոնյուգացված կրկնակի կապի առկայությամբ։ Քննարկվում են նաև կառուցվածք–ռեակտիվություն հարաբերությունները, որոնք թույլ են տալիս կառավարել ստացվող պոլիմերների հատկությունները՝ կախված մոնոմերների կառուցվածքից և փոխարինիչներից։ Աշխատությունը ընդգծում է ակրիլաթթվի էսթերների կարևորությունը որպես բազմաֆունկցիոնալ միջանկյալ միացություններ ժամանակակից օրգանական և պոլիմերային քիմիայում, ինչպես նաև դրանց լայն կիրառելիությունը արդյունաբերական նոր նյութերի ստեղծման գործընթացներում:

Գրականություն

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Պարույր Սևակի պատմական պոեմների վերլուծությանը՝ դիտարկելով դրանք որպես 20-րդ դարի հայ գրականության կարևոր երևույթ, որտեղ պատմական հիշողությունը, ազգային ինքնագիտակցությունը և գեղարվեստական մտածողությունը միավորվում են մեկ ամբողջական համակարգում։ Վերլուծության մեջ ընդգծվում է, որ Սևակի պատմական պոեմները չեն սահմանափակվում անցյալի իրադարձությունների վերարտադրությամբ, այլ դրանք վերաիմաստավորում են պատմությունը՝ այն դարձնելով ժամանակակից մարդու հոգևոր և բարոյական խնդիրների արտահայտման միջոց։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում պատմական թեմաների մշակման ձևերին, որտեղ փաստական նյութը համադրվում է փիլիսոփայական ընդհանրացումների, խորհրդանշական պատկերների և խորը հոգեբանական վերլուծության հետ։ Աշխատությունում դիտարկվում են նաև պոեմների լեզվական առանձնահատկությունները՝ հարուստ պատկերայնությունը, ռիթմիկ կառուցվածքը և արտահայտչական լարվածությունը, որոնք ուժեղացնում են պատմական նյութի ազդեցությունը։ Միաժամանակ վերլուծվում է Սևակի գաղափարական դիրքորոշումը՝ կապված ազգային պատմության վերաիմաստավորման, ողբերգական փորձի և պատմական արդարության հարցերի հետ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ցույց է տալիս, որ Պարույր Սևակի պատմական պոեմները կարևոր դեր ունեն հայ գրականության մեջ՝ միավորելով պատմական հիշողությունը և ժամանակակից գեղարվեստական մտածողությունը։

Այլ առարկաներ

Արթյուր Ռեմբո-ի «Բանաստեղծություններ» ժողովածուն ներկայացնում է ֆրանսիական սիմվոլիզմի և մոդեռն պոեզիայի ձևավորման ամենաազդեցիկ փուլերից մեկը, որտեղ հեղինակը շատ երիտասարդ տարիքում ստեղծում է խիստ նորարարական, երբեմն նույնիսկ հեղափոխական գեղարվեստական լեզու։ Նրա պոեզիայում իրականությունն ու տեսիլքը հաճախ խառնվում են իրար, և սովորական տրամաբանական կապերը փոխարինվում են պատկերային պայթյուններով, ասոցիատիվ մտածողությամբ ու զգայական ինտենսիվությամբ։ Ռեմբոյի ստեղծագործություններում կենտրոնական տեղ են զբաղեցնում հոգևոր որոնումները, ազատության ծայրահեղ ընկալումը, ապստամբությունը ավանդական արժեքների դեմ և մարդու ներաշխարհի քայքայման ու վերածնման թեմաները։ Նրա պատկերային համակարգը հաճախ հիմնված է սիմվոլների, գույների, ձայների և զգացմունքների համադրման վրա, ինչը պոեզիան դարձնում է ոչ միայն ընթերցվող, այլ նաև զգացվող փորձառություն։ Չնայած իր կարճ ստեղծագործական կյանքին, Ռեմբոն մեծ ազդեցություն է թողել համաշխարհային գրականության վրա՝ դառնալով արդիական պոեզիայի զարգացման կարևոր նախադրյալներից մեկը։

Lեզվաբանություն

Այս աշխատանքը նվիրված է հայերեն և ֆրանսերեն լեզուներում դերանվան համակարգերի համեմատական ուսումնասիրությանը՝ ուշադրություն դարձնելով զուգադրողական և տիպաբանական առանձնահատկություններին։ Նյութում վերլուծվում են երկլեզվային դերանվան կազմվածքների, դրանց շարադասական դիրքի, գործառութային նշանակության և մորֆոլոգիական տեսակների տարբերությունները և նմանությունները, ինչպես նաև անձնային, ցուցիչ և հարցական դերանունների օգտագործման առանձնահատկությունները։ Աշխատությունը ընդգծում է լեզուների կառուցվածքային ու գործառնական համադրությունների վերլուծության կարևորությունը, ներառյալ համակողմանի համեմատություն այն առումով, թե ինչպես դերանունները դրսևորում են հարաբերակցությունները սուբյեկտների, օբյեկտների և համատեքստային իրավիճակների միջև։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում լեզվական կառուցվածքների տիպաբանական և սեմանտիկ համահունչությանը, ինչը նպաստում է երկլեզվական կրթության, թարգմանության և լեզվաբանական քննության գործընթացի արդյունավետության բարձրացմանը։ Նյութը օգտակար է լեզվաբանների, թարգմանաբանների, ուսուցիչների և հայերենի ու ֆրանսերենի ուսումնասիրմամբ զբաղվող հետազոտողնե