Севериан, епископ Гавальский

Севериан, епископ Гавальский

menu_book View materials

Books by this author (1)

Online

Other Subjects

Слово Севериана Гавальского, IV века на текст

Աշխատությունը վերաբերում է IV–V դարերի սահմանագծի քրիստոնեական մատենագրության ներկայացուցիչ Սևերիանոս Գաբաղացու անվան հետ կապված քարոզչական կամ մեկնողական բնագրի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում կարող են լինել երկի տեքստաբանական կառուցվածքը, աստվածաբանական գաղափարները, աստվածաշնչյան հատվածների մեկնաբանման եղանակները և վաղ քրիստոնեական քարոզագրությանը բնորոշ հռետորական առանձնահատկությունները։ Նման բնագրերի ուսումնասիրությունը կարևոր է ուշ անտիկ շրջանի քրիստոնեական մտքի պատմության համար, քանի որ քարոզներն ու մեկնողական երկերը ոչ միայն ներկայացնում էին աստվածաբանական դրույթներ, այլև ծառայում էին Սուրբ Գրքի գաղափարների բացատրությանը և տարածմանը տարբեր քրիստոնեական համայնքներում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել բնագրի ձեռագրական ավանդույթին, պահպանված տարբերակների փոխհարաբերությանը և հետագա ընդօրինակությունների ընթացքում առաջացած տեքստային տարբերություններին։ Եթե երկը պահպանվել է նաև հին թարգմանություններով, դրանց համեմատությունը կարող է կարևոր տեղեկություններ հաղորդել սկզբնական տեքստի վերականգնման, առանձին հատվածների մեկնաբանության և ստեղծագործության տարածման պատմության վերաբերյալ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են քննության առնվել հեղինակի կողմից կիրառվող աստվածաշնչյան մեջբերումների ու վերապատումների բնույթը, մեկնողական սկզբունքները, պատկերավոր արտահայտությունները և ունկնդրին ուղղված հռետորական միջոցները։ Կարևորվում է նաև ստեղծագործության լեզվական շերտը, քանի որ վաղ քրիստոնեական քարոզագրության բառապաշարը և ոճական կառուցվածքը կարող են արտացոլել ժամանակաշրջանի աստվածաբանական հասկացությունների ձևավորման ու փոխանցման առանձնահատկությունները։ Տեքստաբանական քննությունը հնարավորություն է տալիս տարբերակելու բնագրի հիմնական շերտերը, գնահատելու ձեռագրային ընթերցումների նշանակությունը և պարզաբանելու ստեղծագործության հեղինակային պատկանելության հետ կապված հարցերը, երբ այդպիսի խնդիրներ առկա են ձեռագրական ավանդույթում։ Միաժամանակ երկը կարող է դիտարկվել ուշ անտիկ շրջանի եկեղեցական գրականության ընդհանուր զարգացման համատեքստում՝ համադրելով այն ժամանակակից քարոզիչների և մեկնիչների ժառանգության հետ։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է հայրաբանության, տեքստաբանության, աստվածաշնչյան մեկնության և քրիստոնեական մատենագրության պատմության մոտեցումները՝ հնարավորություն տալով բնագիրը դիտարկել ինչպես կրոնական մտքի, այնպես էլ ուշ անտիկ գրական ու ձեռագրական մշակույթի պատմության արժեքավոր աղբյուր։

Updated: 2026-09-27
Слово Севериана Гавальского, IV века на текст

Free

Համո Սահյան Համո Սահյան 1914 թ․ – 1993 թ․ Համո Սահյանը բնության և հայրենիքի մեծ երգիչն է։ Նրա պոեզիան առանձնանում է պարզությամբ, խորությամբ և ազգային ոգով։Համո Սահյանը հայ բնապատկերային և քնարական պոեզիայի ամենասիրված հեղինակներից է։ Նրա ստեղծագործություններում կենտրոնական տեղ ունեն բնությունը, գյուղը և մարդը։ Սահյանի լեզուն պարզ է, բայց խորապես զգացմունքային։ Նրա բանաստեղծությունները հաճախ արտահայտում են կյանքի գեղեցկությունն ու ցավը։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել ժողովրդական մտածողության վրա։ Նրա գործերը լայնորեն տարածված են Հայաստանում։ Սահյանի պոեզիան համադրվում է պարզության և փիլիսոփայության հետ։ Նրա ստեղծագործությունները հաճախ ուսումնասիրվում են դպրոցներում։ Նա համարվում է 20-րդ դարի մեծ քնարերգուներից մեկը։ Նրա ժառանգությունը ազգային արժեք է։ menu_book2 Read more Մխիթար Գոշ Մխիթար Գոշ 1130 թ․ – 1213 թ․ Մխիթար Գոշ միջնադարյան հայ մեծ մտածող, իրավագետ, առակագիր, մանկավարժ և հասարակական գործիչ էր, որը ապրել է XII–XIII դարերում։ Նա հայտնի է որպես հայ իրավագիտության ամենանշանավոր ներկայացուցիչներից մեկը։ Նրա ամենահայտնի աշխատությունը «Դատաստանագիրքն» է, որը համարվում է հայկական իրավունքի կարևորագույն հուշարձաններից և երկար ժամանակ ծառայել է որպես օրենքների ժողովածու։ Մխիթար Գոշը գրել է նաև բազմաթիվ առակներ, որոնց միջոցով քարոզել է բարություն, արդարություն, իմաստություն և ազնվություն։ Նա մեծ դեր է ունեցել կրթության և մշակույթի զարգացման գործում, հիմնել է դպրոցներ և նպաստել գիտելիքների տարածմանը։ Գոշի ստեղծագործությունները կարևոր նշանակություն ունեն հայ գրականության, իրավունքի և մանկավարժության պատմության մեջ։ Նրա անունը մինչ օրս համարվում է իմաստության, արդարադատության և ազգային մշակույթի խորհրդանիշ։ menu_book5 Read more Մուրացան (Գրիգոր Տեր-Հովհաննիսյան) Մուրացան (Գրիգոր Տեր-Հովհաննիսյան) 1854 թ․ – 1908 թ․ Մուրացանը հայ պատմական արձակի կարևոր ներկայացուցիչներից է։ Նրա ամենահայտնի ստեղծագործությունը «Գևորգ Մարզպետունի» վեպն է։ Վեպում ներկայացվում են Հայաստանի պատմության կարևոր էջերը։ Մուրացանը մեծ հետաքրքրություն ուներ ազգային անցյալի նկատմամբ։ Նրա ստեղծագործությունները ներշնչված են հայրենասիրական գաղափարներով։ Նա ձգտել է ընթերցողին ծանոթացնել հայկական պատմությանը։ Նրա կերպարները հաճախ մարմնավորում են քաջություն և նվիրվածություն։ Մուրացանի լեզուն հարուստ է և արտահայտիչ։ Նրա գրքերը մինչ օրս մեծ հետաքրքրությամբ ընթերցվում են։ Նա կարևոր տեղ է զբաղեցնում հայ պատմավեպի զարգացման մեջ։ menu_book19 Read more Ակսել Բակունց Ակսել Բակունց 1899 թ․ – 1937 թ․ Ակսել Բակունցը հայ արձակի ամենաբարձր մակարդակի վարպետներից է։ Նրա ստեղծագործություններում կենտրոնական տեղ ունի գյուղական կյանքի, մարդու և բնության ներդաշնակության պատկերումը։ Բակունցը առանձնանում է նուրբ հոգեբանական դիտարկումներով և լեզվական ճշգրտությամբ։ Նրա հայտնի գործերից են «Ալպիական մանուշակ», «Մթնաձոր» և այլ պատմվածքներ։ Նա համարվում է հայ կարճ արձակի անգերազանցելի հեղինակներից մեկը։ Բակունցի ստեղծագործությունները լի են մարդկային խորությամբ և լուռ տխրությամբ։ Նրա հերոսները հաճախ պայքարում են սոցիալական դժվարությունների հետ։ Չնայած կարճ կյանքին՝ նա թողել է մեծ գրական ժառանգություն։ Նրա գործերը մեծ ազդեցություն են ունեցել հայ արձակի զարգացման վրա։ Նա զոհվել է ստալինյան բռնաճնշումների ժամանակ։ menu_book6 Read more Նար-Դոս (Միքայել Հովհաննիսյան) Նար-Դոս (Միքայել Հովհաննիսյան) 1867 թ․ – 1933 թ․ Նար-Դոսը հայ հոգեբանական արձակի հիմնադիրներից է։ Նրա ստեղծագործություններում մեծ տեղ ունի մարդու ներաշխարհի վերլուծությունը և հոգեբանական հակասությունները։ Նա նկարագրել է քաղաքային կյանքը և հասարակության տարբեր խավերը։ Նրա վեպերն ու պատմվածքները աչքի են ընկնում իրատեսականությամբ։ Նար-Դոսի լեզուն պարզ է, բայց խորքային և դիտողական։ Նրա հերոսները հաճախ կանգնած են բարոյական ընտրությունների առաջ։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել հայ արձակի զարգացման վրա։ Նրա ստեղծագործությունները մինչ օրս դասական են համարվում։ Նար-Դոսը համարվում է հայ հոգեբանական արձակի հիմնադիրներից մեկը։ Նրա ժառանգությունը շարունակում է ուսումնասիրվել։ menu_book13 Read more Եղիշե Չարենց Եղիշե Չարենց 1897 թ․ – 1937 թ․ Եղիշե Չարենցը հայ նորագույն գրականության ամենաազդեցիկ հեղինակներից է։ Նա բանաստեղծ, արձակագիր և թարգմանիչ էր, որը նորարարական մոտեցումներ բերեց հայ պոեզիա։ Նրա ստեղծագործություններում միահյուսված են հայրենասիրությունը, հեղափոխական գաղափարները և մարդու ներքին պայքարը։ «Ես իմ անուշ Հայաստանի» բանաստեղծությունը դարձել է ազգային խորհրդանիշ։ Չարենցի լեզուն համարձակ է, հարուստ և ժամանակակից։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել 20-րդ դարի հայ գրականության զարգացման վրա։ Չնայած քաղաքական հալածանքներին, նրա ստեղծագործությունները պահպանեցին իրենց արժեքը։ Նրա գործերը թարգմանվել են բազմաթիվ լեզուներով։ Չարենցը համարվում է հայ մշակույթի խորհրդանշական դեմքերից մեկը։ Նրա գրական ժառանգությունը շարունակում է ոգեշնչել նոր սերունդներին։ menu_book16 Read more