Севериан, епископ Гавальский

Другие предметы

Աշխատությունը վերաբերում է IV–V դարերի սահմանագծի քրիստոնեական մատենագրության ներկայացուցիչ Սևերիանոս Գաբաղացու անվան հետ կապված քարոզչական կամ մեկնողական բնագրի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում կարող են լինել երկի տեքստաբանական կառուցվածքը, աստվածաբանական գաղափարները, աստվածաշնչյան հատվածների մեկնաբանման եղանակները և վաղ քրիստոնեական քարոզագրությանը բնորոշ հռետորական առանձնահատկությունները։ Նման բնագրերի ուսումնասիրությունը կարևոր է ուշ անտիկ շրջանի քրիստոնեական մտքի պատմության համար, քանի որ քարոզներն ու մեկնողական երկերը ոչ միայն ներկայացնում էին աստվածաբանական դրույթներ, այլև ծառայում էին Սուրբ Գրքի գաղափարների բացատրությանը և տարածմանը տարբեր քրիստոնեական համայնքներում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել բնագրի ձեռագրական ավանդույթին, պահպանված տարբերակների փոխհարաբերությանը և հետագա ընդօրինակությունների ընթացքում առաջացած տեքստային տարբերություններին։ Եթե երկը պահպանվել է նաև հին թարգմանություններով, դրանց համեմատությունը կարող է կարևոր տեղեկություններ հաղորդել սկզբնական տեքստի վերականգնման, առանձին հատվածների մեկնաբանության և ստեղծագործության տարածման պատմության վերաբերյալ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են քննության առնվել հեղինակի կողմից կիրառվող աստվածաշնչյան մեջբերումների ու վերապատումների բնույթը, մեկնողական սկզբունքները, պատկերավոր արտահայտությունները և ունկնդրին ուղղված հռետորական միջոցները։ Կարևորվում է նաև ստեղծագործության լեզվական շերտը, քանի որ վաղ քրիստոնեական քարոզագրության բառապաշարը և ոճական կառուցվածքը կարող են արտացոլել ժամանակաշրջանի աստվածաբանական հասկացությունների ձևավորման ու փոխանցման առանձնահատկությունները։ Տեքստաբանական քննությունը հնարավորություն է տալիս տարբերակելու բնագրի հիմնական շերտերը, գնահատելու ձեռագրային ընթերցումների նշանակությունը և պարզաբանելու ստեղծագործության հեղինակային պատկանելության հետ կապված հարցերը, երբ այդպիսի խնդիրներ առկա են ձեռագրական ավանդույթում։ Միաժամանակ երկը կարող է դիտարկվել ուշ անտիկ շրջանի եկեղեցական գրականության ընդհանուր զարգացման համատեքստում՝ համադրելով այն ժամանակակից քարոզիչների և մեկնիչների ժառանգության հետ։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է հայրաբանության, տեքստաբանության, աստվածաշնչյան մեկնության և քրիստոնեական մատենագրության պատմության մոտեցումները՝ հնարավորություն տալով բնագիրը դիտարկել ինչպես կրոնական մտքի, այնպես էլ ուշ անտիկ գրական ու ձեռագրական մշակույթի պատմության արժեքավոր աղբյուր։