Ծրագրավորման C++ լեզու

History

Աշխատությունը նվիրված է XVIII դարի հայ եկեղեցական, հասարակական և մշակութային նշանավոր գործիչ Սիմեոն Ա Երևանցու կենսագրության, հոգևոր ծառայության և բազմակողմ գործունեության ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է նրա ձևավորման միջավայրի, կրթության, եկեղեցական գործունեության և Ամենայն Հայոց կաթողիկոս ընտրվելուց հետո իրականացրած նախաձեռնությունների վրա։ Նրա գործունեությունը դիտարկվում է ժամանակաշրջանի Հայաստանի քաղաքական, տնտեսական և հոգևոր կյանքի բարդ պայմանների համատեքստում, երբ հայկական բնակավայրերը գտնվում էին տարբեր տերությունների իշխանության ներքո, իսկ Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածինը կարևոր դեր էր կատարում հայ ժողովրդի կրոնական ու մշակութային միասնականության պահպանման գործում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում կաթողիկոսական կառավարման կազմակերպմանը, եկեղեցական կարգապահության ամրապնդմանը, Մայր Աթոռի տնտեսական և վարչական վիճակի բարելավմանն ուղղված քայլերին, ինչպես նաև տարբեր հայկական համայնքների հետ հարաբերությունների զարգացմանը։ Կարևորվում է նրա կրթական և հրատարակչական գործունեությունը, հատկապես Էջմիածնում տպագրական գործի զարգացմանը ցուցաբերած աջակցությունը, որը նշանակալի իրադարձություն դարձավ հայ գրավոր մշակույթի և գրահրատարակչության պատմության մեջ։ Ուսումնասիրվում են նաև նրա պատմագրական և մատենագրական աշխատությունները, նամակագրությունը և եկեղեցական փաստաթղթերը, որոնք արժեքավոր տեղեկություններ են հաղորդում XVIII դարի Հայաստանի, Հայ Առաքելական եկեղեցու, հայկական համայնքների և տարածաշրջանի հասարակական հարաբերությունների մասին։ Անդրադարձ է կատարվում Երևանի, Էջմիածնի և հայկական այլ կենտրոնների հետ նրա կապերին, ինչպես նաև տարբեր իշխանությունների և հոգևոր կառույցների հետ ունեցած հարաբերություններին։ Նրա գործունեության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել, թե եկեղեցին տվյալ ժամանակաշրջանում ինչպես էր իրականացնում ոչ միայն կրոնական, այլև կրթական, մշակութային, հասարակական և ազգային համախմբման գործառույթներ։ Հատուկ նշանակություն ունի նրա թողած գրավոր ժառանգությունը, որի միջոցով հնարավոր է վերականգնել ժամանակաշրջանի բազմաթիվ պատմական իրադարձություններ, վարչական հարաբերություններ և հասարակական իրողություններ։ Դիտարկվում է նաև նրա ներդրումը Մայր Աթոռի հեղինակության ամրապնդման, հայկական հոգևոր կենտրոնների միջև կապերի զարգացման և ազգային մշակութային արժեքների պահպանման գործում։ Կենսագրական նյութի և պատմական աղբյուրների համադրումը հնարավորություն է տալիս ներկայացնել նրան ոչ միայն որպես բարձրաստիճան հոգևորական, այլև որպես կազմակերպիչ, պատմագիր, մշակութային գործիչ և իր ժամանակաշրջանի հասարակական կյանքի ակտիվ մասնակից։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել Հայոց եկեղեցու պատմության, XVIII դարի Հայաստանի, հայ մշակույթի, տպագրության պատմության, աղբյուրագիտության և հայագիտության ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների, ուսանողների և ընթերցողների համար։

Medicine

Աշխատությունը նվիրված է երիտասարդ տարիքի անձանց շրջանում գլխապտույտի և կյանքի որակի տարբեր բաղադրիչների միջև հնարավոր փոխկապակցվածությունների ուսումնասիրությանը՝ Երևանի ուսանողական բնակչության օրինակով։ Հետազոտության կենտրոնում գլխապտույտը դիտարկվում է ոչ միայն որպես սուբյեկտիվ գանգատ, այլև որպես գործոն, որը կարող է առնչվել առօրյա ակտիվության, ուսումնական գործունեության, ֆիզիկական ինքնազգացողության և սոցիալական գործառույթների հետ։ Ուսանողական տարիքը առանձնահատուկ հետաքրքրություն է ներկայացնում, քանի որ այս շրջանում բարձր ուսումնական ծանրաբեռնվածությունը, օրվա ռեժիմի փոփոխությունները և կենսակերպի այլ գործոններ կարող են փոխկապակցված լինել ընդհանուր ինքնազգացողության հետ։ Քննվում են գլխապտույտի տարածվածության, հաճախականության և արտահայտվածության գնահատման ընդհանուր մոտեցումները, ինչպես նաև երիտասարդների կողմից սեփական առողջական վիճակի և կյանքի որակի ընկալումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն հարցին, թե նման գանգատների առկայությունը որքանով կարող է կապված լինել ֆիզիկական ակտիվության սահմանափակման, կենտրոնացման դժվարությունների, ուսումնական առօրյայի և սոցիալական մասնակցության փոփոխությունների հետ։ Կյանքի որակը դիտարկվում է որպես բազմաբաղադրիչ հասկացություն, որը ներառում է ֆիզիկական, հոգեբանական, սոցիալական և առօրյա գործունեությանը վերաբերող ցուցանիշներ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են կիրառվել հարցաթերթային և վիճակագրական գնահատման մեթոդներ՝ տարբեր ցուցանիշների միջև կապերը բացահայտելու և ուսումնասիրվող խմբում ընդհանուր միտումները նկարագրելու համար։ Միաժամանակ կարևոր է տարբերակել վիճակագրական փոխկապակցվածությունը պատճառահետևանքային կապից, քանի որ գլխապտույտը կարող է ունենալ բազմազան պատճառներ, իսկ կյանքի որակի վրա կարող են ազդել բազմաթիվ այլ գործոններ։ Ուսանողների տվյալների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս առանձնացնել երիտասարդ բնակչությանը բնորոշ առանձնահատկությունները և գնահատել առողջական գանգատների հնարավոր նշանակությունը նրանց առօրյա գործունեության տեսանկյունից։ Աշխատանքը կարող է նպաստել նաև երիտասարդների առողջության վերաբերյալ հետազոտություններում կյանքի որակի ցուցանիշների կիրառման մեթոդաբանության զարգացմանը։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը համադրում է հանրային առողջության, կլինիկական բժշկության, համաճարակաբանության և կյանքի որակի գնահատման մոտեցումները՝ երիտասարդների առողջական վիճակի և առօրյա բարեկեցության միջև կապերն առավել ամբողջական ուսումնասիրելու նպատակով։

Political Science

Քաղաքական մարդաբանությունը մարդաբանության այն ուղղությունն է, որը ուսումնասիրում է քաղաքական իշխանության ձևավորման, կիրառման և վերարտադրության մշակութային, սոցիալական և պատմական հիմքերը տարբեր հասարակություններում՝ հատկապես ոչ միայն պետական կառույցների, այլ նաև ոչ ֆորմալ և ավանդական իշխանության ձևերի մակարդակում։ Այն վերլուծում է, թե ինչպես են տարբեր հասարակություններում ձևավորվում իշխանության հարաբերությունները, առաջնորդության համակարգերը, սոցիալական վերահսկողության մեխանիզմները և քաղաքական վարքագծի մշակութային նորմերը՝ ընդգրկելով ցեղային, համայնքային, պետական և գլոբալ կառավարման ձևերը։ Քաղաքական մարդաբանությունը կարևորում է իշխանության և մշակույթի փոխկապակցվածությունը՝ ցույց տալով, որ քաղաքական համակարգերը չեն կարող լիովին հասկանալ առանց տվյալ հասարակության արժեքային համակարգերի, խորհրդանիշների, ծեսերի և սոցիալական կառուցվածքի ուսումնասիրության։ Այս գիտակարգը լայնորեն օգտագործում է դաշտային հետազոտություններ, էթնոգրաֆիա և համեմատական վերլուծություն՝ բացահայտելու համար իշխանության ոչ տեսանելի ձևերը, օրինակ՝ հեղինակության, խորհրդանշական իշխանության և սոցիալական վերահսկման մեխանիզմները։ Այն նաև ուսումնասիրում է պետության ձևավորման գործընթացները, գաղութատիրության ազդեցությունը, հետգաղութային քաղաքական կառուցվածքները և ժամանակակից գլոբալիզացիայի պայմաններում իշխանության վերափոխումները։ Քաղաքական մարդաբանությունը կարևոր դեր ունի հասարակական գիտությունների մեջ, քանի որ օգնում է հասկանալ քաղաքական գործընթացները ոչ միայն իրավական և ինստիտուցիոնալ տեսանկյունից, այլ նաև որպես մշակութային և մարդաբանական երևույթներ, որոնք խորապես կապված են մարդու վարքագծի և հասարակական կազմակերպման հիմքերի հետ։

Philosophy

Աշխատությունը նվիրված է «բաց հասարակություն» գաղափարի ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով որպես համաշխարհայնացման սոցիոմշակութային հնարավոր մոդել։ Հետազոտության կենտրոնում բաց հասարակության հիմնական արժեքներն ու սկզբունքներն են՝ ազատությունը, բազմակարծությունը, հանդուրժողականությունը, անհատի իրավունքների պաշտպանությունը, հասարակական մասնակցությունը և տեղեկատվության ու գաղափարների ազատ շրջանառությունը։ Աշխատությունը կարող է ուսումնասիրել այս գաղափարի փիլիսոփայական հիմքերը և դրա ձևավորումը ժամանակակից հասարակական մտքում՝ անդրադառնալով բաց և փակ հասարակական համակարգերի տարբերություններին։ Համաշխարհայնացման պայմաններում բաց հասարակությունը դիտարկվում է որպես տարբեր մշակույթների, հասարակությունների և քաղաքական համակարգերի միջև փոխազդեցության և երկխոսության կազմակերպման հնարավոր ձև։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություն է գլոբալացման ազդեցությունը ազգային մշակույթների, ինքնության, արժեքային համակարգերի և հասարակական հարաբերությունների վրա։ Միաժամանակ կարող են վերլուծվել այն հակասությունները, որոնք առաջանում են բացության և ազգային ինքնության պահպանման, մշակութային բազմազանության և համընդհանուր արժեքների, ազատ տեղեկատվական միջավայրի և սոցիալական վերահսկողության միջև։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև ժողովրդավարական ինստիտուտների, քաղաքացիական հասարակության, մարդու իրավունքների և իրավական պետության դերին՝ որպես բաց հասարակության կենսունակության հիմնական պայմանների։ Առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել տեղեկատվական և հաղորդակցական տեխնոլոգիաների զարգացմանը, որոնք մեծացրել են հասարակությունների փոխկապակցվածությունը, արագացրել գաղափարների տարածումը և միաժամանակ առաջացրել նոր սոցիալական ու մշակութային մարտահրավերներ։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու, թե որքանով կարող է բաց հասարակության մոդելը նպաստել գլոբալ աշխարհում միջմշակութային երկխոսությանը, սոցիալական համագործակցությանը և մարդու ազատությունների ընդլայնմանը՝ հաշվի առնելով դրա հնարավոր սահմանափակումներն ու հակասությունները։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել փիլիսոփաներին, սոցիոլոգներին, քաղաքագետներին, մշակութաբաններին, գլոբալացման գործընթացներն ուսումնասիրող հետազոտողներին և հասարակական գիտությունների համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

History

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է հայ ազգային-հեղափոխական շարժման նշանավոր գործիչներից մեկի՝ Ստեփան Զորյան-ի կյանքի ուղուն, հասարակական-քաղաքական գործունեությանը և գաղափարական ժառանգությանը։ Աշխատությունում դիտարկվում են նրա մասնակցությունը հայ ազգային ազատագրական շարժման կազմակերպմանը, կուսակցական գործունեության ձևավորմանը և քաղաքական պայքարի ռազմավարությունների մշակմանը XIX դարի վերջի և XX դարի սկզբի հեղափոխական գործընթացների համատեքստում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում նրա կազմակերպչական աշխատանքին, քաղաքական մտածողության առանձնահատկություններին և տարբեր պատմական փուլերում ցուցաբերած առաջնորդական դերակատարությանը։ Քննարկվում են նաև նրա գործունեության ազդեցությունը հայկական քաղաքական մտքի զարգացման, ազգային ինքնագիտակցության ձևավորման և ազատագրական շարժումների պատմության վրա։ Աշխատությունը նպատակ ունի ներկայացնել նրա կենսագրությունը որպես կարևոր էջ հայ քաղաքական և հասարակական պատմության մեջ։

Agriculture

Գրքում ուսումնասիրվում են Հայաստանի Հանրապետության գյուղատնտեսությունում ջրային պաշարների օգտագործման և կառավարման արդյունավետության բարձրացման ուղիները՝ Արարատյան հարթավայրի օրինակով, վերլուծվում են տարածաշրջանի ջրային հաշվեկշռի առանձնահատկությունները, ստորերկրյա և մակերեսային ջրերի օգտագործման ներկա վիճակը և դրանց վրա ազդող բնական ու մարդածին գործոնները, դիտարկվում են ոռոգման համակարգերի տեխնիկական և կազմակերպչական խնդիրները, ներառյալ ջրի կորուստները, հնացած ենթակառուցվածքները և կառավարման անարդյունավետ մեխանիզմները, ներկայացվում են ժամանակակից ջրախնայող տեխնոլոգիաներ՝ կաթիլային և ճնշումային ոռոգման համակարգեր, ջրօգտագործման թվային մոնիթորինգ և կառավարման ինտեգրված մոտեցումներ, քննարկվում է ջրային ռեսուրսների պետական կարգավորման և համայնքային մասնակցության դերը, առաջարկվում են ռազմավարական լուծումներ՝ ուղղված ջրի ռացիոնալ բաշխմանը, գյուղատնտեսական արտադրողականության բարձրացմանը և էկոլոգիական կայունության ապահովմանը, աշխատանքը համադրում է տեսական վերլուծությունը, դաշտային հետազոտությունները և գործնական առաջարկությունները՝ նպատակ ունենալով բարելավել ջրային ռեսուրսների կառավարումը Հայաստանի գյուղատնտեսությունում։