Աշխարհը թվերով ու փաստերով, տեղեկատու

Religion

Այս հրատարակությունը պատկանում է քրիստոնեական հոգևոր և ուխտագնացության գրականության այն շրջանակին, որի հիմնական նպատակն է ներկայացնել, մեծարել և հոգևոր իմաստով արժևորել Երուսաղեմի սրբավայրերը։ Վերնագրում գործածված «գովասանաց» բառը մատնանշում է գովաբանական բնույթ ունեցող շարադրանք կամ խոսք, իսկ «տետրակ» բառը տվյալ համատեքստում նշանակում է փոքրածավալ գիրք կամ առանձին գրավոր աշխատություն։ «Տնօրինական սուրբ ուխտատեղիք» արտահայտությունը վերաբերում է քրիստոնեական հավատքի համար առանձնահատուկ նշանակություն ունեցող այն վայրերին, որոնք կապված են Հիսուս Քրիստոսի երկրային կյանքի, գործունեության, չարչարանքների, խաչելության և հարության ավանդության հետ։ Այսպիսի սրբավայրերը քրիստոնեական ավանդույթում ընկալվում են որպես Ավետարանի կարևոր իրադարձությունների հիշատակման վայրեր և դարեր շարունակ եղել են հավատացյալների ուխտագնացության հիմնական նպատակակետերից։ Աշխատության վերնագիրը ցույց է տալիս, որ դրա ուշադրության կենտրոնում գտնվում է «աստվածահրաշ քաղաք» բնորոշմամբ ներկայացված Երուսաղեմը՝ քրիստոնեական աշխարհի կարևորագույն հոգևոր կենտրոններից մեկը։ Քաղաքը սուրբ է համարվում ոչ միայն իր պատմական անցյալի, այլև Աստվածաշնչյան իրադարձությունների հետ ունեցած կապի շնորհիվ։ Երուսաղեմի սրբավայրերը քրիստոնեական հիշողության մեջ միավորում են աստվածաշնչյան պատմությունը, եկեղեցական ավանդությունը, ծիսական կյանքը և ուխտագնացության դարավոր սովորույթները։ Այդ վայրերի այցելությունը հավատացյալների համար կարող է ունենալ ապաշխարության, աղոթքի, հոգևոր վերազարթոնքի և հավատքի ամրապնդման նշանակություն։ Վերնագրից կարելի է եզրակացնել, որ գրքույկը նվիրված է Երուսաղեմում գտնվող տնօրինական սրբավայրերի փառաբանմանը՝ դրանք դիտարկելով որպես քրիստոնեական հավատքի և հոգևոր ժառանգության կարևոր հանգրվաններ։ Հնարավոր է, որ շարադրանքում տեղ են գտել սրբավայրերի վերաբերյալ կրոնական խորհրդածություններ, դրանց հետ կապված ավանդություններ կամ ուխտագնացության հոգևոր նշանակության մասին դատողություններ, սակայն միայն մատենագիտական նկարագրության հիման վրա հնարավոր չէ հաստատել, թե այդ նյութերից որոնք են ներառված գրքում, ինչ հերթականությամբ են ներկայացված սրբավայրերը կամ որքան մանրամասն են նկարագրված դրանք։ Երուսաղեմի սուրբ վայրերի նկատմամբ առանձնահատուկ հետաքրքրություն է ունեցել նաև Հայ Առաքելական եկեղեցին, որի հոգևորականներն ու ուխտավորները դարեր շարունակ այցելել են քաղաք և մասնակցել այնտեղի եկեղեցական կյանքին։ Հայկական ներկայությունը Երուսաղեմում ձևավորել է հարուստ հոգևոր, մշակութային և ձեռագրական ժառանգություն, որի կարևոր բաղադրիչներից են սրբավայրերի մասին պատմությունները, աղոթքները, ուխտագնացության նկարագրությունները և կրոնական բնույթի հրատարակությունները։ Այս տեսանկյունից գիրքը կարող է հետաքրքրել ոչ միայն կրոնական գրականության ընթերցողներին, այլև Երուսաղեմի հայկական համայնքի պատմությամբ, Հայ Առաքելական եկեղեցու սրբավայրային ավանդույթներով և քրիստոնեական ուխտագնացության մշակույթով զբաղվող հետազոտողներին։ Այն կարող է դիտարկվել նաև որպես նյութ՝ ուսումնասիրելու, թե ինչպես են հայերեն գրավոր աղբյուրներում ներկայացվել սուրբ վայրերը և ինչպես է դրանց հոգևոր նշանակությունը փոխանցվել հավատացյալներին։ Հրատարակության պատմական արժեքը պայմանավորված է նաև նրանով, որ այն արտացոլում է տասնիններորդ դարի հայերեն կրոնական գրքի տպագրության և տարածման միջավայրը։ Երուսաղեմում լույս տեսած նման աշխատությունները նպաստել են սրբավայրերի հետ կապված հոգևոր գիտելիքի պահպանմանը, եկեղեցական ավանդությունների տարածմանը և ուխտագնացության նկատմամբ հետաքրքրության ամրապնդմանը։ Գրքի ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել հայ կրոնական գրականության ժանրերի, սրբավայրերի նկարագրության ավանդույթի և Երուսաղեմի՝ հայ հոգևոր կյանքում ունեցած դերի հետազոտության համար։ Միաժամանակ անհրաժեշտ է նկատի ունենալ, որ վերնագիրը հստակորեն մատնանշում է աշխատության գովաբանական և հոգևոր ուղղվածությունը, սակայն ինքնին բավարար չէ՝ դրա ամբողջական բովանդակությունը, առանձին սրբավայրերի ցանկը, օգտագործված աղբյուրները կամ հեղինակի մեկնաբանությունները ճշգրտորեն որոշելու համար։ Այդ մանրամասները պարզելու համար անհրաժեշտ է ուսումնասիրել գրքի բնագիրը։

History

Աշխատությունը նվիրված է XIX դարի 1870–1880-ական թվականների ռուսական հեղափոխական նարոդնիկական շարժման գաղափարների արձագանքների և ազդեցությունների ուսումնասիրությանը հայկական հասարակական իրականության մեջ։ Հետազոտության առանցքում այն գաղափարական, քաղաքական և մշակութային ուղիներն են, որոնց միջոցով նարոդնիկական հայացքները տարածվել, ընկալվել և վերաիմաստավորվել են հայ մտավորականության ու հասարակական շրջանակների կողմից։ Քննվում են ժամանակաշրջանի սոցիալ-քաղաքական պայմանները, Ռուսական կայսրության հասարակական շարժումների զարգացումը և դրանց կապերը հայկական միջավայրում ձևավորվող գաղափարական որոնումների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում երիտասարդ մտավորականության, ուսանողության, մամուլի և հասարակական խմբերի դերին նոր գաղափարների տարածման գործում։ Նարոդնիկական շարժման գաղափարական համակարգը դիտարկվում է գյուղացիության հասարակական դերի, սոցիալական անհավասարության, հասարակության վերափոխման, ժողովրդական լուսավորության և քաղաքական պայքարի վերաբերյալ ժամանակաշրջանին բնորոշ պատկերացումների համատեքստում։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում է, թե այդ գաղափարներն ինչպիսի փոփոխությունների էին ենթարկվում հայկական հասարակության առանձնահատուկ սոցիալական, ազգային և մշակութային պայմաններում։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ռուսական հասարակական մտքի և հայ մտավորականության միջև գաղափարական փոխազդեցության ուսումնասիրությունը՝ հաշվի առնելով կրթական կենտրոնների, գրականության, մամուլի և անձնական կապերի նշանակությունը։ Քննության առարկա կարող են դառնալ հրապարակախոսական նյութերը, նամակագրությունը, հուշագրությունները, մամուլի հրապարակումները և այլ պատմական սկզբնաղբյուրներ, որոնք արտացոլում են ժամանակակիցների վերաբերմունքը սոցիալական ու քաղաքական փոփոխությունների վերաբերյալ գաղափարներին։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս տարբերակելու գաղափարական ազդեցությունը կազմակերպված քաղաքական գործունեությունից և պարզելու, թե ռուսական հեղափոխական շարժումների առանձին գաղափարներ որքանով էին ընդունվում, քննադատվում կամ հարմարեցվում հայկական իրականության պահանջներին։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում սոցիալական ազատագրության և ազգային խնդիրների փոխհարաբերությանը, քանի որ հայկական հասարակական մտքի զարգացման ընթացքում այդ հարցերը հաճախ հանդես էին գալիս փոխկապակցված ձևով։ Նյութը դիտարկվում է նաև XIX դարի երկրորդ կեսի հայ հասարակական-քաղաքական մտքի ընդհանուր զարգացման շրջանակում՝ հնարավորություն տալով բացահայտել եվրոպական և ռուսական գաղափարական հոսանքների հետ նրա փոխազդեցությունը։ Աշխատությունը կարևոր է ժամանակաշրջանի գաղափարական բազմազանությունը, մտավորականության հասարակական դերակատարությունը և հայ հասարակական մտքի ձևավորման արտաքին ու ներքին գործոնները հասկանալու համար՝ միաժամանակ ներկայացնելով հեղափոխական նարոդնիկության ազդեցությունը որպես պատմական ուսումնասիրության առարկա, այլ ոչ թե որպես քաղաքական գնահատական։

Informatics

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է բաղադրիչ վիճակներով աղբյուրների և կապուղիների հուսալիության հետազոտությանը՝ կապի և տեխնիկական համակարգերի անխափան աշխատանքի գնահատման տեսանկյունից։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է ուսումնասիրել այն համակարգերի հուսալիության բնութագրերը, որոնց առանձին տարրերը կարող են գտնվել տարբեր տեխնիկական վիճակներում՝ աշխատունակ, մասնակի աշխատունակ կամ խափանված, և գնահատել այդ վիճակների ազդեցությունը ամբողջ համակարգի աշխատանքի վրա։ Աշխատանքի շրջանակում ուսումնասիրվում են տեղեկատվական կամ ազդանշանային աղբյուրների, կապուղիների և դրանց առանձին բաղադրիչների աշխատանքի առանձնահատկությունները, խափանումների առաջացման հավանականությունը, վերականգնման գործընթացները և համակարգի ընդհանուր հուսալիության ցուցանիշները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բաղադրիչների փոխկապակցվածությանը, քանի որ մեկ տարրի վիճակի փոփոխությունը կարող է ազդել մյուս բաղադրիչների աշխատանքի և ամբողջ կապի համակարգի արդյունավետության վրա։ Հետազոտության ընթացքում կարող են կիրառվել հուսալիության տեսության, հավանականությունների տեսության, մաթեմատիկական վիճակագրության և մաթեմատիկական մոդելավորման մեթոդներ՝ տարբեր վիճակներում համակարգի վարքագիծը նկարագրելու և հուսալիության քանակական ցուցանիշները գնահատելու համար։ Կարող են վերլուծվել խափանումների հաճախականությունը, վերականգնման ժամանակը, աշխատանքի անխափանության հավանականությունը, պատրաստականության գործակիցը և այլ բնութագրեր։ Աշխատանքի արդյունքները կարող են օգտագործվել կապի համակարգերի նախագծման և շահագործման ժամանակ՝ առավել խոցելի բաղադրիչները բացահայտելու, պահուստավորման անհրաժեշտությունը գնահատելու և համակարգի ընդհանուր հուսալիությունը բարձրացնելու նպատակով։ Հետազոտությունը կարող է գործնական նշանակություն ունենալ հեռահաղորդակցության, ռադիոկապի, տեղեկատվական համակարգերի և տեխնիկական կառավարման ոլորտներում, որտեղ տվյալների փոխանցման շարունակականությունն ու կապի միջոցների կայուն աշխատանքը կարևոր պայմաններ են համակարգի արդյունավետ գործունեության համար։

Law

Այս աշխատանքը նվիրված է Վրաստանի տարբեր շրջաններում երիտասարդների մեղսագրված վարքի առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը և դրա կանխարգելման միջոցների վերլուծությանը։ Նյութում ներկայացվում են երիտասարդների կողմից կատարված իրավախախտումների տեսակները, տարածքային առկայությունը, սոցիալական, տնտեսական և կրթական գործոնների ազդեցությունը, ինչպես նաև իրավապահ մարմինների և համայնքային կառույցների դերակատարությունը հանցավորության կանխարգելման գործում։ Աշխատությունը ընդգծում է կանխարգելիչ ծրագրերի, կրթական և սոցիալական միջամտությունների, համայնքային ինտեգրման և ուսուցողական միջոցառումների կարևորությունը՝ նպատակ ունենալով նվազեցնել երիտասարդների հանցագործական վարքագիծը։ Նյութում առաջարկվում են նաև հանցագործության կանխարգելման ռազմավարություններ՝ հիմնված տվյալների վերլուծության, համայնքային համագործակցության և սոցիալական աջակցության մեխանիզմների վրա։ Աշխատությունը կարևոր է քրիմինոլոգների, սոցիոլոգների, իրավապահների և քաղաքական մշակողների համար՝ նպաստելով երիտասարդական հանցագործության խելամիտ և արդյունավետ կառավարումին։

Other Subjects

Работа посвящена изучению основных физико-технологических свойств шерсти пород овец, разводимых в Армении, и их оценке с точки зрения качества, хозяйственной ценности и пригодности для последующей переработки. Исследование рассматривает шерсть как важнейший продукт овцеводства, характеристики которого определяются породными особенностями животных, условиями содержания и кормления, возрастом, полом, состоянием здоровья и природно-климатическими условиями региона. Особое внимание уделяется изучению таких показателей, как тонина волокон, длина, извитость, прочность, растяжимость, эластичность, цвет, однородность, содержание жиропота и других компонентов, влияющих на технологические свойства сырья. Анализ этих характеристик позволяет определить качество шерсти и установить её соответствие требованиям различных направлений текстильной промышленности. Важное место занимает сравнительная оценка шерсти разных пород, поскольку породная принадлежность непосредственно связана со строением волосяного покрова, соотношением различных типов волокон и характером их технологического поведения при переработке. Исследование может учитывать особенности тонкой, полутонкой, полугрубой и грубой шерсти, а также различия между отдельными породами и внутрипородными группами. Особое значение имеет определение связи между физическими характеристиками волокна и его практической ценностью: более точная оценка позволяет рациональнее выбирать направления использования сырья, прогнозировать качество пряжи и готовых текстильных материалов и совершенствовать технологии первичной обработки. Работа также может рассматривать влияние природно-климатических условий Армении на формирование шерстного покрова и качество получаемого сырья. Различия в температуре, влажности, высоте расположения пастбищ и кормовой базе способны отражаться на росте и структуре шерсти, поэтому изучение местных условий является важной частью характеристики продукции овцеводства. Исследование физико-технологических свойств имеет не только научное, но и практическое значение для племенной работы и повышения эффективности овцеводства. Данные о качестве шерсти могут использоваться при выборе животных для разведения, совершенствовании породных характеристик и формировании стад с более ценными производственными показателями. Полученные результаты также могут способствовать более рациональной организации стрижки, сортировки, первичной обработки и дальнейшего использования шерстного сырья. Работа представляет интерес для специалистов по овцеводству, зоотехнии, животноводству, технологии текстильного сырья и селекции сельскохозяйственных животных, а также для исследователей и студентов аграрных специальностей.

History

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի և Ղազախստանի միջև 1991–2016 թվականներին ձևավորված միջպետական հարաբերությունների զարգացման, համագործակցության հիմնական ուղղությունների, ձեռքբերումների և հետագա հնարավորությունների ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է Խորհրդային Միության փլուզումից և երկու պետությունների անկախացումից հետո երկկողմ հարաբերությունների ինստիտուցիոնալացման գործընթացի վրա՝ ընդգրկելով քաղաքական, դիվանագիտական, առևտրատնտեսական, անվտանգային, մշակութային և հումանիտար ոլորտները։ Երկու երկրների միջև դիվանագիտական հարաբերությունները պաշտոնապես հաստատվել են 1992 թվականի օգոստոսի 27-ին, որից հետո աստիճանաբար ձևավորվել է երկկողմ համագործակցության պայմանագրաիրավական և դիվանագիտական հիմքը։ Քննության են առնվում անկախության առաջին տարիներին միջպետական կապերի հաստատման առանձնահատկությունները, երբ երկու երկրներն էլ իրականացնում էին պետական կառավարման, տնտեսական համակարգերի և արտաքին քաղաքականության վերափոխումներ։ Կարևորվում է այն հանգամանքը, որ հարաբերությունների զարգացման համար ստեղծվել է պայմանագրաիրավական հիմք. 1993 թվականին ստորագրվել է հարաբերությունների հիմքերի մասին պայմանագիրը, իսկ 1999 թվականին՝ բարեկամության և համագործակցության մասին պայմանագիրը։ Հետագա տարիներին իրավական դաշտը համալրվել է առևտրատնտեսական, ներդրումային, տրանսպորտային, կրթական, գիտական և այլ ոլորտներին վերաբերող համաձայնագրերով։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում քաղաքական և դիվանագիտական երկխոսության զարգացմանը։ Քննության են առնվում պետական ղեկավարների, կառավարությունների և արտաքին գործերի գերատեսչությունների միջև շփումները, պաշտոնական և աշխատանքային այցերը, քաղաքական խորհրդակցությունները և տարբեր մակարդակներում անցկացված հանդիպումները։ Դրանք դիտարկվում են որպես երկկողմ հարաբերությունների շարունակականությունն ապահովող կարևոր մեխանիզմներ։ Ուսումնասիրվում է նաև դիվանագիտական ներկայացուցչությունների նշանակությունը։ Հայաստանի դեսպանությունը Ղազախստանում սկսել է գործել անկախության սկզբնական շրջանում, իսկ Ղազախստանի դեսպանությունը Հայաստանում բացվել է 2007 թվականին, ինչը նպաստել է մշտական քաղաքական հաղորդակցության և գործնական համագործակցության ամրապնդմանը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է բազմակողմ ձևաչափերում երկու երկրների փոխգործակցության ուսումնասիրությունը։ Հայաստանը և Ղազախստանը հետխորհրդային տարածքում մասնակցել են մի շարք ընդհանուր կազմակերպությունների և ինտեգրացիոն գործընթացների, ինչի արդյունքում երկկողմ հարաբերությունները զարգացել են նաև բազմակողմ քաղաքական և տնտեսական միջավայրում։ Քննության են առնվում այդ կառույցների շրջանակներում ընդհանուր հետաքրքրություն ներկայացնող հարցերի շուրջ շփումները, ինչպես նաև բազմակողմ համագործակցության ազդեցությունը երկկողմ հարաբերությունների վրա։ Առանձին տեղ է հատկացվում տնտեսական կապերին։ Ուսումնասիրվում են ապրանքաշրջանառության կառուցվածքը, արտահանման և ներմուծման հնարավորությունները, գործարար կապերի ձևավորումը, ներդրումային համագործակցությունը և տնտեսական փոխգործակցության զարգացմանը խոչընդոտող գործոնները։ Հայաստանի և Ղազախստանի միջև անմիջական ցամաքային սահմանի բացակայությունը դիտարկվում է որպես տրանսպորտային և լոգիստիկ համագործակցության վրա ազդող կարևոր հանգամանք, ինչի պատճառով առանձնահատուկ նշանակություն են ստանում տարանցիկ ուղիները և երրորդ երկրների տարածքով իրականացվող փոխադրումները։ Տնտեսական համագործակցության հեռանկարները դիտարկվում են շուկաների փոխադարձ ճանաչելիության բարձրացման, գործարար շրջանակների միջև կապերի ակտիվացման և ապրանքների ու ծառայությունների փոխանակման հնարավորությունների ընդլայնման համատեքստում։ Քննության է առնվում ներդրումային համագործակցության իրավական ապահովումը։ Երկու պետությունների միջև ներդրումների խրախուսման և փոխադարձ պաշտպանության վերաբերյալ համաձայնագիրը ստորագրվել է 2006 թվականին, իսկ միջազգային ավտոմոբիլային հաղորդակցության վերաբերյալ համաձայնագիրը ևս ձևավորել է տրանսպորտային կապերի զարգացման իրավական հիմքերից մեկը։ Ուսումնասիրվում է նաև գյուղատնտեսության ոլորտում համագործակցությունը՝ հաշվի առնելով երկու երկրների տնտեսական կառուցվածքում այդ բնագավառի նշանակությունը։ Պայմանագրային հիմքի շրջանակում առկա է նաև գյուղատնտեսական համագործակցությանը վերաբերող համաձայնագիր, ինչը հնարավորություն է տվել ոլորտային կապերը ներառել երկկողմ հարաբերությունների ընդհանուր համակարգում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում կրթության և գիտության ոլորտներին։ Ուսումնասիրվում են կրթական հաստատությունների միջև հնարավոր կապերը, գիտական համագործակցությունը, մասնագետների և փորձի փոխանակման հեռանկարները։ 2010 թվականին ստորագրված կրթության և գիտության ոլորտում համագործակցության համաձայնագիրը ներկայացնում է այդ ուղղության պայմանագրային հիմքերից մեկը։ Մշակութային և հումանիտար հարաբերությունները դիտարկվում են որպես ժողովուրդների միջև կապերի ամրապնդման կարևոր բաղադրիչ։ Քննության են առնվում մշակութային միջոցառումների, հասարակական շփումների, պատմամշակութային փոխճանաչման և համայնքային կապերի նշանակությունը։ Նման համագործակցությունը կարող է նպաստել ոչ միայն մշակութային փոխանակմանը, այլև քաղաքական ու տնտեսական հարաբերությունների համար բարենպաստ հասարակական միջավայրի ձևավորմանը։ Ուսումնասիրվում է նաև անվտանգության ոլորտում փոխգործակցությունը՝ այն դիտարկելով երկկողմ և բազմակողմ համագործակցության շրջանակներում։ Պաշտպանական գերատեսչությունների միջև կապերը և ռազմատեխնիկական համագործակցության իրավական մեխանիզմները ներկայացվում են որպես հարաբերությունների առանձին ուղղություն։ 2012 թվականին ստորագրված ռազմատեխնիկական համագործակցության համաձայնագիրն ուժի մեջ է մտել 2016 թվականին։ Հատուկ ուշադրություն է հատկացվում 2016 թվականին հարաբերությունների վիճակին, քանի որ այդ տարին հնարավորություն է տալիս ամփոփել անկախությունից հետո շուրջ քառորդ դարի ընթացքում ձևավորված համագործակցության արդյունքները։ Հայաստանի արտաքին գործերի նախարարության տվյալներում արձանագրված են 2016 թվականին Ղազախստանի բարձրաստիճան պաշտոնյաների մի շարք աշխատանքային այցեր Հայաստան, այդ թվում՝ վարչապետի և արտաքին գործերի նախարարի մակարդակով, ինչը ցույց է տալիս տվյալ ժամանակաշրջանում քաղաքական շփումների շարունակականությունը։ Հետազոտության շրջանակում համագործակցության հեռանկարները կարող են դիտարկվել տնտեսական հարաբերությունների ակտիվացման, փոխադարձ ներդրումների խրախուսման, տրանսպորտային հաղորդակցությունների կատարելագործման, կրթագիտական և մշակութային կապերի ընդլայնման տեսանկյունից։ Առանձին նշանակություն է տրվում այն ինստիտուցիոնալ մեխանիզմներին, որոնք հնարավորություն են տալիս համաձայնեցնելու երկու երկրների տնտեսական և արտաքին քաղաքական շահերը՝ պահպանելով երկկողմ հարաբերությունների ինքնուրույն օրակարգը։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է հետխորհրդային ժամանակաշրջանում երկու անկախ պետությունների հարաբերությունների ձևավորման և զարգացման ամբողջական ուսումնասիրությամբ։ 1991–2016 թվականների ժամանակահատվածի վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս հետևել հարաբերությունների անցմանը սկզբնական դիվանագիտական կապերի հաստատումից դեպի բազմաոլորտ պայմանագրային և ինստիտուցիոնալ համագործակցություն։ Նյութը կարող է օգտակար լինել միջազգային հարաբերությունների, դիվանագիտության պատմության, հետխորհրդային տարածքի քաղաքական գործընթացների, տարածաշրջանային ինտեգրման և հայ-ղազախական հարաբերությունների ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների, քաղաքագետների, պատմաբանների, դասախոսների և ուսանողների համար։