Բանկային գործառնական ռիսկերը և դրանց մեղմացման ուղիները Հայաստանի Հանրապետությունում

Economics

Աշխատանքը նվիրված է կազմակերպություններում մարդկային ռեսուրսների կառավարման հիմնախնդիրների և ժամանակակից մոտեցումների ուսումնասիրությանը՝ գիտելիքահենք հասարակության ձևավորման և զարգացման պայմաններում։ Հետազոտության հիմքում այն գաղափարն է, որ գիտելիքի, նորարարության և տեղեկատվության դերի աճը փոխում է կազմակերպությունների գործունեության տրամաբանությունը և, հետևաբար, պահանջում է մարդկային ռեսուրսների կառավարման ավանդական մեթոդների վերանայում։ Եթե նախկինում աշխատակիցը հիմնականում դիտարկվում էր որպես արտադրական գործընթացի կատարող, ապա գիտելիքահենք միջավայրում նրա մասնագիտական գիտելիքները, ստեղծագործական կարողությունները, փորձը, նախաձեռնողականությունը և կազմակերպության ներսում գիտելիք ստեղծելու ու փոխանցելու ունակությունը դառնում են կազմակերպության մրցակցային առավելության կարևոր աղբյուրներ։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել մարդկային ռեսուրսների կառավարման հիմնական գործառույթները՝ աշխատուժի պլանավորում, աշխատակիցների հավաքագրում և ընտրություն, աշխատանքի հարմարվողականություն, վերապատրաստում և զարգացում, աշխատանքի արդյունքների գնահատում, վարձատրության և խրախուսման համակարգերի ձևավորում, կարիերայի կառավարում և աշխատակիցների պահպանում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հարցին, թե ինչպես են այս գործառույթները փոփոխվում գիտելիքահենք հասարակության պայմաններում, երբ կազմակերպություններին անհրաժեշտ են ոչ միայն նեղ մասնագիտական հմտություններ ունեցող, այլև շարունակաբար սովորելու, նոր գիտելիք յուրացնելու և փոփոխվող միջավայրին արագ հարմարվելու ունակ աշխատակիցներ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է մարդկային կապիտալի զարգացման խնդիրը։ Տեխնոլոգիական առաջընթացի և աշխատանքի բովանդակության արագ փոփոխության պայմաններում աշխատակիցների գիտելիքներն ու հմտությունները կարող են արագ հնանալ, ուստի կազմակերպությունը պետք է ստեղծի շարունակական ուսուցման, վերապատրաստման և մասնագիտական զարգացման հնարավորություններ։ Այս տեսանկյունից կարևոր են կազմակերպության ներսում ուսուցման համակարգերը, մենթորությունը, փորձի փոխանակումը, մասնագիտական վերապատրաստումները և ինքնակրթության խթանումը։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև գիտելիքի կառավարմանը՝ որպես մարդկային ռեսուրսների կառավարման կարևոր բաղադրիչի։ Կազմակերպության համար նշանակություն ունի ոչ միայն աշխատակիցների գիտելիքների առկայությունը, այլև դրանց պահպանման, տարածման և արդյունավետ օգտագործման հնարավորությունը։ Փորձառու աշխատակիցների հեռանալու դեպքում չկորցնելու համար կազմակերպությունը պետք է կարողանա փաստաթղթավորել և փոխանցել կուտակված գիտելիքը՝ ստեղծելով համագործակցության և գիտելիքի փոխանակման համապատասխան մշակույթ։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև աշխատակիցների մոտիվացիայի ուսումնասիրությունը։ Գիտելիքահենք միջավայրում միայն նյութական վարձատրությունը հաճախ բավարար չէ բարձր որակավորում ունեցող մասնագետների ներգրավման և պահպանման համար։ Մասնագիտական աճի հնարավորությունները, աշխատանքի ինքնուրույնությունը, ստեղծագործական նախաձեռնությունների խրախուսումը, կազմակերպության նպատակներին մասնակցության զգացումը, ճանաչումն ու բարենպաստ աշխատանքային միջավայրը կարող են դառնալ մոտիվացիայի կարևոր գործոններ։ Հետազոտությունը կարող է դիտարկել նաև կազմակերպական մշակույթի դերը, քանի որ վստահության, համագործակցության, նորարարության և բաց հաղորդակցության վրա հիմնված միջավայրը նպաստում է գիտելիքի ազատ շրջանառությանը և աշխատակիցների ստեղծագործական ներուժի օգտագործմանը։ Գիտելիքահենք հասարակության անցման պայմաններում փոխվում է նաև ղեկավարի դերը․ կառավարչական մոտեցումը աստիճանաբար կարող է տեղափոխվել խիստ վերահսկողությունից դեպի առաջնորդություն, թիմերի զարգացում, աշխատակիցների ներուժի բացահայտում և մասնակցային որոշումների կայացում։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել նաև թվայնացման և տեղեկատվական տեխնոլոգիաների ազդեցությունը մարդկային ռեսուրսների կառավարման վրա։ Թվային գործիքները հնարավորություն են տալիս ավտոմատացնել հավաքագրման, աշխատակիցների գնահատման, ուսուցման, հաղորդակցության և տվյալների վերլուծության բազմաթիվ գործընթացներ, սակայն միաժամանակ առաջացնում են նոր խնդիրներ՝ կապված աշխատակիցների թվային հմտությունների, տվյալների պաշտպանության, աշխատանքի ճկուն ձևերի և տեխնոլոգիական փոփոխություններին հարմարվելու հետ։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է նաև կազմակերպության և աշխատակցի շահերի հավասարակշռության ապահովումը։ Արդյունավետ մարդկային ռեսուրսների կառավարումը պետք է միաժամանակ նպաստի կազմակերպության արտադրողականության և մրցունակության բարձրացմանը և ստեղծի աշխատակիցների մասնագիտական ու սոցիալական զարգացման համար նպաստավոր պայմաններ։ Այս մոտեցումը մարդկային ռեսուրսները ներկայացնում է ոչ թե պարզապես որպես կազմակերպության ծախսային բաղադրիչ, այլ որպես ռազմավարական ակտիվ, որի զարգացումը կարող է երկարաժամկետ արժեք ստեղծել։ Աշխատանքի գործնական նշանակությունը կայանում է գիտելիքահենք միջավայրում կազմակերպությունների համար մարդկային ռեսուրսների կառավարման առավել արդյունավետ մոտեցումների բացահայտման մեջ։ Դրանք կարող են ներառել աշխատակիցների շարունակական զարգացման համակարգերի ներդրում, գիտելիքի կառավարման մեխանիզմների կատարելագործում, մոտիվացիայի ճկուն համակարգերի կիրառում, կազմակերպական մշակույթի զարգացում, տաղանդների կառավարման և մասնագիտական ներուժի պահպանման ռազմավարությունների մշակում։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը մարդկային ռեսուրսների կառավարումը դիտարկում է որպես կազմակերպության ռազմավարական կառավարման առանցքային ուղղություն և ցույց է տալիս, որ գիտելիքահենք հասարակության պայմաններում կազմակերպության հաջողությունը մեծապես կախված է մարդկանց գիտելիքի, ստեղծագործական ներուժի և մասնագիտական կարողությունների արդյունավետ բացահայտումից, զարգացումից և կազմակերպության նպատակներին ծառայեցնելու կարողությունից։

Literature

Այս ժողովածուն ներկայացնում է Միքայել Նալբանդյանի ստեղծագործությունները՝ ընդգրկելով նրա բանաստեղծությունները, հրապարակախոսական հոդվածները և փիլիսոփայական-հասարակական գրությունները։ Նրա գործերում արտացոլվում են ազգային ազատագրության, լուսավորության և սոցիալական արդարության գաղափարները։ Նալբանդյանը կարևոր դեր է խաղացել XIX դարի հայ հասարակական մտքի զարգացման մեջ՝ հանդես գալով որպես առաջադեմ մտածող և քննադատական խոսքի ներկայացուցիչ։ Նրա հրապարակախոսությունը ուղղված է եղել ժամանակի սոցիալական խնդիրների բացահայտմանը և ազգային ինքնագիտակցության բարձրացմանը։ Այս ընտրանին հնարավորություն է տալիս ծանոթանալ նրա գաղափարական աշխարհին և գնահատել նրա ներդրումը հայ հասարակական մտքի և գրականության պատմության մեջ։

Economics

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում գիտելիքի, նորարարության, մարդկային կապիտալի և տեխնոլոգիական զարգացման հիման վրա ազգային տնտեսության մրցունակության բարձրացման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմքում այն մոտեցումն է, որ ժամանակակից տնտեսության պայմաններում երկրի մրցունակությունն increasingly պայմանավորվում է ոչ միայն բնական ռեսուրսների, արտադրական կարողությունների կամ ֆինանսական միջոցների առկայությամբ, այլև գիտելիք ստեղծելու, կուտակելու, տարածելու և այն տնտեսական արժեքի վերածելու կարողությամբ։ Այս համատեքստում գիտելիքահենք տնտեսությունը դիտարկվում է որպես տնտեսական աճի, արտադրողականության բարձրացման, նորարարական արտադրության զարգացման և միջազգային շուկաներում երկրի դիրքերի ամրապնդման կարևորագույն նախապայման։ ՀՀ կառավարության տնտեսական քաղաքականության մեջ ևս գիտելիքը և նորարարությունը դիտարկվում են որպես զարգացման հիմնական շարժիչ ուժեր, իսկ գիտության, տեխնոլոգիայի և արտադրության միջև կապերի զարգացումը՝ մրցունակության ձևավորման առանցքային ուղղություն։ Աշխատության շրջանակում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գիտության, կրթության, բիզնեսի և պետության փոխգործակցությանը, քանի որ գիտելիքահենք տնտեսության արդյունավետ ձևավորումը պահանջում է ոչ թե առանձին ոլորտների զարգացում, այլ դրանց միջև կայուն և արդյունավետ կապերի ստեղծում։ Գիտական հետազոտությունների արդյունքները պետք է կարողանան հասնել շուկա, վերածվել նորարարական արտադրանքի կամ ծառայության, իսկ կրթական համակարգը պետք է պատրաստի փոփոխվող տնտեսության պահանջներին համապատասխան մասնագետներ։ Այս առումով կարևոր են տեխնոլոգիաների փոխանցումը, գիտական մշակումների առևտրայնացումը, հետազոտությունների և մշակումների խթանումը, նորարարական ձեռնարկատիրության զարգացումը և պետական-մասնավոր համագործակցության ընդլայնումը։ ՀՀ պայմաններում ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է նաև մարդկային կապիտալի արդյունավետ օգտագործումը։ Բարձր որակավորում ունեցող մասնագետները, ժամանակակից մասնագիտական և թվային հմտությունները, ստեղծարար մտածողությունը և շարունակական կրթությունը դիտարկվում են որպես այն գործոնները, որոնք կարող են փոքր շուկա ունեցող երկրի համար ստեղծել միջազգային մրցակցային առավելություններ։ Միաժամանակ, աշխատությունը անդրադառնում է այնպիսի խոչընդոտների, ինչպիսիք են գիտության և բիզնեսի միջև կապերի ոչ բավարար մակարդակը, նորարարական գաղափարների ֆինանսավորման սահմանափակ հնարավորությունները, տեխնոլոգիական ենթակառուցվածքների զարգացման անհրաժեշտությունը, մտավոր սեփականության արդյունավետ պաշտպանության հարցերը և գիտելիքի տնտեսական արդյունքի վերածման մեխանիզմների կատարելագործումը։ Գիտելիքահենք տնտեսության կայացման համար կարևոր է նաև տեղեկատվական և թվային ենթակառուցվածքների զարգացումը, քանի որ ժամանակակից մրցունակությունը մեծապես կախված է տվյալների, թվային տեխնոլոգիաների և նորարարական լուծումների արդյունավետ կիրառությունից։ Աշխատության տրամաբանության մեջ մրցունակության ապահովումը դիտարկվում է ոչ միայն որպես առանձին ընկերությունների կամ ճյուղերի խնդիր, այլև որպես ազգային տնտեսական համակարգի երկարաժամկետ զարգացման խնդիր։ Այդ պատճառով կարևորվում են պետական քաղաքականության կանխատեսելիությունը, ներդրումային միջավայրի բարելավումը, մրցակցության խթանումը, կոռուպցիոն ռիսկերի նվազեցումը, պետական և մասնավոր հատվածների համագործակցության ամրապնդումը, նորարարական կլաստերների ձևավորումը և տեխնոլոգիական ձեռնարկությունների զարգացման համար նպաստավոր պայմանների ստեղծումը։ Ուսումնասիրությունը հատկապես արժեքավոր է ՀՀ-ի համար, քանի որ երկրի սահմանափակ բնական և ներքին շուկայական ռեսուրսների պայմաններում մրցակցային առավելությունների ստեղծման կարևոր աղբյուր կարող է դառնալ մարդկային ներուժը, գիտությունը, բարձր տեխնոլոգիաները և նորարարությունը։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս տնտեսական աճը կապել բարձր ավելացված արժեք ստեղծող ոլորտների զարգացման, արտահանման ներուժի ընդլայնման և միջազգային տնտեսական ինտեգրման հետ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը ներկայացնում է Հայաստանի տնտեսության արդիականացման այնպիսի տեսլական, որտեղ գիտելիքը հանդես է գալիս ոչ միայն որպես կրթական կամ գիտական ռեսուրս, այլև որպես տնտեսական արժեք ստեղծող հիմնական գործոն։ Այն կարող է հետաքրքրել տնտեսագետներին, հետազոտողներին, բուհերի դասախոսներին և ուսանողներին, պետական կառավարման ու տնտեսական քաղաքականության մասնագետներին, ինչպես նաև նորարարական և տեխնոլոգիական ոլորտների ներկայացուցիչներին։

Informatics

Աշխատությունը նվիրված է վերջավոր դաշտերի վրա անվերածելի և տեղադրության բազմանդամների կառուցման մեթոդների տեսական ուսումնասիրությանը։ Վերլուծվում են վերջավոր դաշտերի հանրահաշվական հատկությունները, բազմանդամների կառուցվածքային առանձնահատկությունները և դրանց դասակարգման սկզբունքները։ Ուսումնասիրությունում ներկայացվում են անվերածելի բազմանդամների կառուցման և նույնականացման ալգորիթմական մոտեցումները, ինչպես նաև տեղադրության բազմանդամների ստացման մեթոդները և դրանց մաթեմատիկական հիմնավորումները։ Քննարկվում են այդ բազմանդամների կիրառությունները կոդավորման տեսության, կրիպտոգրաֆիայի, թվային հաղորդակցության, պատահական հաջորդականությունների գեներացման և հաշվողական մաթեմատիկայի տարբեր ոլորտներում։ Աշխատությունը նպաստում է վերջավոր դաշտերի տեսության զարգացմանը՝ առաջարկելով արդյունավետ կառուցման եղանակներ, որոնք կարևոր նշանակություն ունեն ինչպես հիմնարար մաթեմատիկական հետազոտությունների, այնպես էլ տեղեկատվական տեխնոլոգիաների և տվյալների պաշտպանության ժամանակակից համակարգերի համար։

Biology

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի երկրաջերմային աղբյուրներից մեկուսացված աերոբ և էնդոսպոր առաջացնող մանրէների լիպազային ակտիվության ուսումնասիրությանը և այդ ֆերմենտների կիրառական հնարավորությունների գնահատմանը։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են երկրաջերմային միջավայրերում բնակվող մանրէների կենսաբանական առանձնահատկությունները, լիպազներ արտադրելու նրանց ունակությունը և ֆերմենտային ակտիվության վրա ազդող հիմնական պայմանները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մանրէների կողմից արտադրվող լիպազների ակտիվության հայտնաբերմանն ու գնահատմանը, դրանց հնարավոր կենսաքիմիական հատկություններին և տարբեր պայմաններում կայունության ուսումնասիրությանը։ Երկրաջերմային աղբյուրներից ստացված մանրէաբանական շտամները կարող են հետաքրքրություն ներկայացնել կենսատեխնոլոգիայի համար, քանի որ նման միջավայրերին հարմարված միկրոօրգանիզմների ֆերմենտները կարող են օժտված լինել կիրառական նշանակություն ունեցող հատկություններով։ Աշխատության մեջ քննարկվում են ուսումնասիրվող լիպազների հնարավոր կիրառությունները սննդի, քիմիական, դեղագործական, լվացող նյութերի և այլ կենսատեխնոլոգիական գործընթացներում, ինչպես նաև դրանց արդյունաբերական կիրառման հեռանկարները։ Ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել մանրէաբանների, կենսաքիմիկոսների, կենսատեխնոլոգների, մոլեկուլային կենսաբանների, հետազոտողների և կենսատեխնոլոգիական ուղղության ուսանողների համար։

Mathematics

Աշխատությունը նվիրված է միաչափ և քվազի-միաչափ համակարգերում ճշգրիտ մեթոդների ուսումնասիրությանը՝ կենտրոնանալով այն տեսական ու մաթեմատիկական մոտեցումների վրա, որոնք հնարավորություն են տալիս բարդ համակարգերի համար ստանալ վերլուծական կամ ճշգրիտ լուծումներ։ Հետազոտության հիմքում այն խնդիրներն են, որոնց դեպքում համակարգի ազատության աստիճանների կամ տարածական կառուցվածքի սահմանափակումը հնարավորություն է տալիս կիրառել հատուկ մաթեմատիկական մեթոդներ և ավելի խորությամբ ուսումնասիրել համակարգի վարքը։ Միաչափ համակարգերը տեսական ուսումնասիրությունների համար առանձնահատուկ հետաքրքրություն են ներկայացնում, քանի որ դրանց կառուցվածքային պարզությունը հաճախ թույլ է տալիս ստանալ այնպիսի արդյունքներ, որոնք բազմաչափ համակարգերում հասանելի են միայն մոտավոր կամ թվային եղանակներով։ Քվազի-միաչափ համակարգերը, իրենց հերթին, հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրել գրեթե միաչափ երկրաչափություն ունեցող, սակայն լրացուցիչ ներքին կամ լայնական ազատության աստիճաններ պահպանող համակարգեր։ Աշխատությունում կարող են ուսումնասիրվել այդպիսի համակարգերի մաթեմատիկական նկարագրությունները, փոխազդեցությունների կառուցվածքը, սահմանային պայմանները և համակարգի հիմնական ֆիզիկական կամ մաթեմատիկական բնութագրերի կախվածությունը պարամետրերից։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ճշգրիտ լուծումներ ստանալու մեթոդներին, որոնց շարքում կարող են կիրառվել ինտեգրելի համակարգերի տեսությունը, տրանսֆորմացիոն մեթոդները, մատրիցային և օպերատորային մոտեցումները, հատուկ ֆունկցիաների օգտագործումը, փոխանցման մատրիցների մեթոդը և այլ վերլուծական գործիքներ։ Նման մեթոդների կիրառումը հնարավորություն է տալիս ոչ միայն հաշվարկել համակարգի առանձին վիճակները, այլև բացահայտել ընդհանուր օրինաչափություններ, պահպանվող մեծություններ և համակարգի կառուցվածքային առանձնահատկություններ։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է միաչափ և քվազի-միաչափ մոդելների համեմատությունը՝ պարզելու համար, թե լրացուցիչ ազատության աստիճանների կամ կառուցվածքային բարդության ավելացումը ինչպես է փոխում համակարգի հատկությունները։ Կարող են ուսումնասիրվել էներգետիկ սպեկտրները, սեփականարժեքները և սեփականֆունկցիաները, վիճակների տարածական բաշխումները, անցումային գործընթացները և տարբեր փոխազդեցությունների ազդեցությունը համակարգի դինամիկայի վրա։ Աշխատությունը կարող է ներառել նաև սահմանային և պարբերական համակարգերի ուսումնասիրություն, որտեղ սահմանային պայմանների փոփոխությունը կարող է էապես ազդել ճշգրիտ լուծումների կառուցվածքի և համակարգի դիտարկվող հատկությունների վրա։ Կարևոր է նաև այն հարցը, թե ինչ պայմաններում է հնարավոր համակարգը համարել ինտեգրելի և ինչ սահմանափակումների դեպքում կարելի է ստանալ ճշգրիտ արդյունքներ։ Այդ տեսանկյունից աշխատանքը նպաստում է մոտավոր և թվային մեթոդների համեմատությանը ճշգրիտ լուծումների հետ՝ հնարավորություն տալով գնահատել տարբեր հաշվարկային մոտեցումների ճշտությունը և կիրառելիության սահմանները։ Միաչափ և քվազի-միաչափ մոդելները լայնորեն կիրառելի են պինդ մարմնի ֆիզիկայում, քվանտային մեխանիկայում, վիճակագրական ֆիզիկայում և նյութագիտության մեջ, ուստի նման համակարգերի ճշգրիտ ուսումնասիրությունը կարող է տեսական հիմք հանդիսանալ ավելի բարդ բազմաչափ համակարգերի որոշ հատկությունների ըմբռնման համար։ Աշխատանքի արդյունքները կարող են օգտակար լինել տեսական ֆիզիկոսներին, մաթեմատիկական ֆիզիկայի մասնագետներին, մաթեմատիկոսներին, քվանտային համակարգերի և վիճակագրական ֆիզիկայի հետազոտողներին, ինչպես նաև համապատասխան գիտական ուղղությունների ուսանողներին ու ասպիրանտներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը միաչափ և քվազի-միաչափ համակարգերը դիտարկում է որպես ճշգրիտ լուծումների և տեսական մոդելների մշակման կարևոր միջավայր՝ նպատակ ունենալով բացահայտել դրանց մաթեմատիկական կառուցվածքը, ստանալ համակարգի հիմնական բնութագրերի ճշգրիտ արտահայտություններ և պարզել այն պայմանները, որոնց դեպքում բարդ համակարգերի վարքը հնարավոր է նկարագրել վերլուծական եղանակներով։