Բնակչության պաշտպանությունը ռադիոակտիվ նստվածքներից

Medicine

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է շագանակագեղձի բարորակ հիպերպլազիայի և աճուկային ճողվածքի վիրաբուժական բուժման տարբեր ռազմավարությունների՝ սիմուլտան (միաժամանակ իրականացվող) և մեկուսացված (առանձին փուլերով) վիրահատությունների կլինիկական արդյունավետության, անվտանգության և տնտեսական նպատակահարմարության համեմատական գնահատմանը։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են այն կլինիկական ցուցանիշները, որոնք բնորոշում են երկու մոտեցումների արդյունավետությունը՝ ներառյալ հետվիրահատական բարդությունների հաճախականությունը, հիվանդների վերականգնման տևողությունը, ցավային համախտանիշի ինտենսիվությունը և կրկնակի միջամտությունների անհրաժեշտությունը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում վիրաբուժական ռիսկերի գնահատմանը, անզգայացման տևողությանը և համակցված միջամտությունների հնարավոր ազդեցությանը հիվանդների ընդհանուր վիճակի վրա, հատկապես տարեց պացիենտների շրջանում, որտեղ համակցված պաթոլոգիաները առավել հաճախ են հանդիպում։

French

Յակոբ Գ. Էտիլեանի աշխատությունը նվիրված է ֆրանսերենի լեզվական ձևերի և քերականական կառուցվածքների ուսուցմանը։ Այն նախատեսված է ֆրանսերեն սովորողների համար և նպատակ ունի նպաստելու լեզվի համակարգված յուրացմանը՝ ուշադրություն դարձնելով բառերի ձևափոխությանը, քերականական հարաբերություններին և նախադասության կառուցման առանձնահատկություններին։ Ֆրանսերենի ուսումնասիրության ընթացքում կարևոր նշանակություն ունեն գոյականների, դերանունների, ածականների և բայերի ձևերը, դրանց գործածության կանոնները, ինչպես նաև բառերի միջև քերականական կապերի ճիշտ ըմբռնումը։ Այսպիսի ուսումնական ձեռնարկները սովորողներին հնարավորություն են տալիս ծանոթանալու լեզվի կառուցվածքային առանձնահատկություններին, համադրելու տարբեր քերականական ձևեր և կիրառելու ձեռք բերած գիտելիքները գրավոր ու բանավոր խոսքում։ Աշխատությունը կարելի է դիտարկել որպես օտար լեզվի ուսուցմանն ուղղված քերականական նյութ, որի նպատակն է զարգացնել լեզվական ճշտությունը, նախադասություններ կազմելու կարողությունը և ֆրանսերեն տեքստերի ընկալումը։ Ֆրանսերենի իմացությունը կարևոր նշանակություն է ունեցել կրթության, գրականության, մշակութային հաղորդակցության և եվրոպական մտավոր ժառանգության ուսումնասիրության մեջ, ուստի նման ձեռնարկները նպաստել են լեզվական գիտելիքների տարածմանը և օտարալեզու կրթության զարգացմանը։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում ֆրանսերենի դասավանդման պատմության, հայալեզու քերականական ձեռնարկների կազմման սկզբունքների և տասնիններորդ դարի հայ կրթական միջավայրում օտար լեզուների ուսուցման զարգացման ուսումնասիրության համար։

History

Այս ծավալուն պատմագրական աշխատությունը նվիրված է Միքայել Ասորի պատրիարքի ժամանակագրական ժառանգությանը, որը կարևոր տեղ է զբաղեցնում Մերձավոր Արևելքի քրիստոնեական պատմության և միջնադարյան պատմագրության ուսումնասիրության մեջ։ Միքայել Ասորին, որը հայտնի է նաև որպես Միքայել Մեծ, XII դարի ասորի եկեղեցական գործիչ և պատմագիր էր։ Նրա պատմական երկը կարևոր աղբյուր է քրիստոնեական Արևելքի քաղաքական, կրոնական և հասարակական կյանքի վերաբերյալ տեղեկությունների ուսումնասիրման համար։ Ժամանակագրական շարադրանքի հիմքում ընկած է պատմական իրադարձությունների հաջորդական ներկայացման սկզբունքը, որը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու տարբեր ժամանակաշրջաններում տեղի ունեցած քաղաքական փոփոխությունները, պետությունների և իշխանությունների փոխհարաբերությունները, եկեղեցական հաստատությունների զարգացումը և քրիստոնեական համայնքների պատմական փորձառությունը։ Աշխատության նշանակությունը պայմանավորված է ոչ միայն պատմական իրադարձությունների արձանագրմամբ, այլև այն հանգամանքով, որ միջնադարյան ժամանակագիրները հաճախ պահպանել են տեղեկություններ, որոնք կարևոր են տարածաշրջանի ժողովուրդների, եկեղեցիների և մշակույթների անցյալի վերակազմության համար։ Միքայել Ասորու պատմագրական ժառանգությունն առանձնահատուկ հետաքրքրություն է ներկայացնում ասորի, հայ և բյուզանդական պատմական ավանդույթների փոխհարաբերությունների ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Նրա աշխատության մեջ պահպանված տեղեկությունները կարող են օգտակար լինել Մերձավոր Արևելքի քրիստոնեական աշխարհի պատմությունը, եկեղեցական հարաբերությունները, քաղաքական հակամարտությունները և տարածաշրջանի հասարակական զարգացումները համադրական եղանակով ուսումնասիրելու համար։ Նման ժամանակագրությունները հնարավորություն են տալիս հասկանալու, թե ինչպես էին միջնադարյան հեղինակները մեկնաբանում իրենց ժամանակի իրադարձությունները, ինչ նշանակություն էին տալիս կրոնական գործոնին և ինչպես էին պատմական ընթացքը կապում եկեղեցու ու քրիստոնեական համայնքների ճակատագրի հետ։ Հրատարակությունը կարևոր է նաև հայագիտության համար, քանի որ Միքայել Ասորու հաղորդումները կարող են արժեքավոր համեմատական նյութ տրամադրել Հայաստանի և հարակից տարածքների քաղաքական ու եկեղեցական պատմության ուսումնասիրման ընթացքում։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում պատմաբանների, ասորագիտությամբ զբաղվող մասնագետների, հայագետների, աստվածաբանների և միջնադարյան աղբյուրների հետազոտողների համար։ Այն կարող է օգտագործվել որպես պատմական սկզբնաղբյուր՝ տարբեր հեղինակների հաղորդումները համադրելու, պատմական իրադարձությունների ժամանակագրությունը ճշգրտելու և քրիստոնեական Արևելքի պատմական հիշողության առանձնահատկությունները բացահայտելու նպատակով։ Հրատարակության ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև ձեռագրային ու տպագիր պատմական ժառանգության պահպանման և գիտական շրջանառության տեսանկյունից, քանի որ միջնադարյան պատմագրական երկերի տպագիր հրատարակությունները նպաստում են դրանց հասանելիությանը և հետագա ուսումնասիրություններին։ Ընդհանուր առմամբ, այս աշխատությունը ներկայացնում է պատմական ու եկեղեցական տեղեկությունների կարևոր հավաքածու, որն արժեքավոր է միջնադարյան Մերձավոր Արևելքի պատմության, քրիստոնեական համայնքների զարգացման և տարածաշրջանի ժողովուրդների պատմական փոխազդեցությունների ուսումնասիրության համար։

Literature

Ստեղծագործության վերնագիրը մատնանշում է նամակագրական ձևով ներկայացված պատմություն, որի կենտրոնում հայ մարդու ճակատագիրն է։ Անգլիական միջավայրի կամ անգլիական թեմատիկայի հիշատակումը հուշում է, որ երկը կարող է անդրադառնալ տարբեր մշակույթների ու հասարակությունների փոխհարաբերություններին, ինչպես նաև օտար միջավայրում հայ անհատի ապրումներին և փորձառությանը։ Նամակների միջոցով պատմություն ներկայացնելու ձևը հնարավորություն է տալիս իրադարձությունները բացահայտել անձնական դիտանկյունից՝ փոխանցելով հերոսների մտքերը, զգացմունքները, մտահոգություններն ու կյանքի հանգամանքները։ Հայ մարդու ճակատագրի թեման 19-րդ դարի գրականության մեջ հաճախ կապվել է ազգային պատկանելության, հասարակական դիրքի, անձնական ընտրության և ժամանակի պատմական իրողությունների հետ։ Այս տեսանկյունից ստեղծագործությունը կարելի է դիտարկել որպես հայ անհատի կյանքի և ինքնության հարցերին անդրադարձող գրական երկ։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև նամակագրական արձակի զարգացման, հայ գրականության մեջ վիպական պատմասության ձևերի և ազգային թեմաների ուսումնասիրության համար՝ հնարավորություն տալով դիտարկելու, թե ինչպես է անձնական պատմությունը դառնում ավելի լայն հասարակական ու մշակութային հարցերի արտահայտման միջոց։

Culture

Գիրքը գծագրության հիմունքներին նվիրված ուսումնական ձեռնարկ է, որը նախատեսված է սովորողներին տեխնիկական գծագրության սկզբնական գիտելիքներ հաղորդելու և նրանց գործնական կարողությունները զարգացնելու համար։ Աշխատությունը ներկայացնում է գծագրության ուսուցման կարևոր սկզբունքները՝ նպաստելով գծերի, երկրաչափական պատկերների, ձևերի և դրանց ճշգրիտ պատկերման եղանակների յուրացմանը։ Ձեռնարկը նախատեսված է կրթական նպատակների համար և արտացոլում է 19-րդ դարի հայ դպրոցներում գործնական ու տեխնիկական առարկաների դասավանդման զարգացման միտումները։ Այն կարևոր տեղ ունի հայերեն ուսումնական գրականության պատմության մեջ, քանի որ տեխնիկական գիտելիքները ներկայացնում է մայրենի լեզվով՝ նպաստելով մասնագիտական բառապաշարի ձևավորմանն ու տարածմանը։ Հրատարակությունը լույս է տեսել 1874 թվականին Վաղարշապատում՝ Սուրբ Էջմիածնի տպարանում, և բաղկացած է 72 էջից։ Այն արժեքավոր նյութ է հայ կրթական համակարգի պատմության, գծագրության դասավանդման մեթոդների, տեխնիկական կրթության և 19-րդ դարի հայերեն մասնագիտական գրականության ուսումնասիրության համար։

History

Պատմագիտական և քաղաքական մտքի պատմության բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Սևրի հաշտության պայմանագրի նախապատրաստման ու ստորագրման գործընթացների արտացոլմանը հայ հասարակական-քաղաքական մտքում 1919–1920 թվականներին՝ Հայաստանի Առաջին Հանրապետության և հետպատերազմյան միջազգային հարաբերությունների համատեքստում։ Քննության են առնվում Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո ձևավորված աշխարհաքաղաքական իրադրությունը, Հայկական հարցի քննարկումները Փարիզի խաղաղության վեհաժողովում և հայկական քաղաքական շրջանակների ակնկալիքները միջազգային դիվանագիտությունից։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում 1920 թվականի օգոստոսի 10-ին ստորագրված Սևրի պայմանագրի՝ Հայաստանին վերաբերող դրույթներին, դրանց քաղաքական նշանակությանը և հայ հասարակության տարբեր շերտերում առաջացրած արձագանքներին։ Վերլուծվում են հայկական քաղաքական կուսակցությունների, պետական գործիչների, մտավորականների և հասարակական կազմակերպությունների դիրքորոշումները Հայաստանի սահմանների, անկախ պետականության ամրապնդման և ազգային իրավունքների միջազգային ճանաչման վերաբերյալ։ Քննարկվում են հայկական մամուլում, հրապարակախոսության մեջ և քաղաքական ելույթներում արտահայտված գնահատականները, ինչպես նաև Սևրի պայմանագրի իրականացման հնարավորությունների շուրջ ձևավորված տեսակետներն ու տարաձայնությունները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարող են դիտարկվել ժամանակաշրջանի դիվանագիտական փաստաթղթերը, պետական որոշումները, քաղաքական նամակագրությունը, մամուլի հրապարակումները և հուշագրական աղբյուրները։ Անդրադարձ է կատարվում Սևրի պայմանագրի շուրջ ձևավորված քաղաքական սպասումներին, դրանց առնչությանը Հայաստանի Հանրապետության արտաքին քաղաքականությանը և 1920 թվականի ռազմաքաղաքական զարգացումների ազդեցությանը հայկական հասարակական մտքի վրա։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայոց նորագույն պատմության, Հայկական հարցի, Հայաստանի Առաջին Հանրապետության, միջազգային հարաբերությունների և հայ հասարակական-քաղաքական մտքի ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։