Երևան քաղաքի հասարակական տրանսպորտային համակարգի արդյունավետության բարձրացումը տնտեսամաթեմատիկական մեթոդների կիրառմամբ

Other Subjects

Ավտոմատ կառավարման միկրոպրոցեսորային համակարգերը ներկայացնում են կառավարման համակարգերի ժամանակակից տեսակ, որտեղ տեխնոլոգիական գործընթացների վերահսկումն ու կարգավորումը իրականացվում է միկրոպրոցեսորի կամ միկրոկոնտրոլերի հիման վրա կառուցված հաշվարկային սարքերի միջոցով՝ ապահովելով բարձր ճշգրտություն, արագ արձագանք և ճկուն ծրագրավորվող կառավարում։ Դրանք հիմնված են ավտոմատ կառավարման համակարգեր գաղափարի վրա, որտեղ չափիչ սենսորներից ստացված ազդանշանները մշակվում են թվային ալգորիթմներով, և համապատասխան հրամաններ են ուղարկվում կատարող մեխանիզմներին՝ գործընթացը ցանկալի վիճակում պահելու համար։ Միկրոպրոցեսորային բաղադրիչը թույլ է տալիս իրականացնել բարդ հաշվարկներ, կիրառել ադապտիվ և կանխատեսող կառավարման մեթոդներ, ինչպես նաև ինտեգրել համակարգը համակարգչային ցանցերի և արդյունաբերական ավտոմատացման հարթակների հետ։ Այս համակարգերը լայն կիրառություն ունեն արտադրությունում, էներգետիկայում, տրանսպորտում և ռոբոտատեխնիկայում՝ ապահովելով գործընթացների օպտիմալացում, էներգախնայողություն և մարդկային գործոնի նվազեցում։ Դրանց հիմնական առավելություններից են բարձր հուսալիությունը, ծրագրային վերակազմավորման հնարավորությունը և տարբեր տեխնոլոգիական գործընթացների համատեղ կառավարումը մեկ միասնական հարթակում։

History

Այս աշխատությունը նվիրված է Ա. Ֆ. Մյասնիկովի (Ալ. Մարտունի) կյանքի, գործունեության և պատմական ժառանգության ուսումնասիրությանը։ Գրքում ներկայացվում են նրա հասարակական, քաղաքական և գաղափարական գործունեության հիմնական փուլերը, ինչպես նաև նրա դերը ժամանակաշրջանի կարևորագույն գործընթացներում։ Հեղինակը անդրադառնում է Մյասնիկովի անձին, նրա կազմակերպչական կարողություններին, պետական և հասարակական գործունեությանը, գաղափարական հայացքներին ու պատմական նշանակությանը՝ հիմնվելով կենսագրական նյութերի, փաստաթղթերի և ժամանակակիցների հիշողությունների վրա։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել տվյալ ժամանակաշրջանի քաղաքական և հասարակական միջավայրի, ինչպես նաև այն դերակատարների մասին, որոնք ազդեցություն են ունեցել տարածաշրջանի պատմական զարգացումների վրա։ Գիրքը արժեքավոր աղբյուր է պատմաբանների, հասարակագետների, քաղաքական պատմությամբ հետաքրքրվողների, ուսանողների և ընթերցողների համար, ովքեր ուսումնասիրում են Հայաստանի և տարածաշրջանի նորագույն պատմության կարևոր դեմքերին։

Pedagogy

Այս գիտական հետազոտությունը նվիրված է Ռուսաստանի մանկավարժական գիտության կատեգորիաների և հասկացությունների համակարգի ձևավորման ու զարգացման հիմնական միտումների վերլուծությանը 1850–1930 թվականների ժամանակահատվածում՝ ընդգրկելով ինչպես նախահեղափոխական, այնպես էլ վաղ խորհրդային շրջանի գաղափարական և գիտամեթոդական փոփոխությունները։ Աշխատության մեջ դիտարկվում է մանկավարժության տեսական լեզվի էվոլյուցիան՝ այն ձևերի, հասկացությունների և կատեգորիաների ձևավորումը, որոնց միջոցով գիտությունը նկարագրել և մեկնաբանել է կրթության գործընթացը, դաստիարակության նպատակները և ուսուցման մեթոդները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում դասական ռուս մանկավարժների՝ Կ. Դ. Ուշինսկու, Լ. Ն. Տոլստոյի և այլոց ներդրմանը, ովքեր ձևավորել են ազգային մանկավարժական մտքի հիմքերը և նպաստել կրթության մարդակենտրոն մոտեցման զարգացմանը։ Հետազոտությունը վերլուծում է նաև 20-րդ դարի սկզբի սոցիալական և քաղաքական փոփոխությունների ազդեցությունը մանկավարժական գիտության վրա՝ ներառյալ խորհրդային գաղափարախոսության ներգործությունը, որը բերել է նոր կատեգորիաների ձևավորմանը, ինչպիսիք են «կոլեկտիվ դաստիարակություն», «սոցիալիստական կրթություն» և «աշխատանքային դպրոց» հասկացությունները։ Աշխատության մեջ ընդգծվում է, թե ինչպես են փոխվել մանկավարժական գիտության հիմնարար հասկացությունները՝ անցնելով փիլիսոփայական-հումանիստական մոտեցումներից դեպի գաղափարապես ուղղորդված և սոցիալ-քաղաքականորեն պայմանավորված համակարգեր։ Միաժամանակ քննարկվում է մանկավարժական տերմինաբանության գիտականացման գործընթացը, մեթոդաբանական մոտեցումների զարգացումը և գիտության կառուցվածքի աստիճանական համակարգայնացումը։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը ներկայացնում է տվյալ ժամանակաշրջանը որպես մանկավարժական գիտության ձևավորման և հասկացութային հենքի վերակազմավորման կարևոր փուլ, որը հիմք է դրել հետագա տեսական և կիրառական զարգացումներին Ռուսաստանում։

History

Այս աշխատանքը նվիրված է 1895–1897 թվականների Օսմանյան կայսրությունում տեղի ունեցած հայկական ջարդերից հետո Գերմանիայի քաղաքական և դիվանագիտական դիրքորոշմանը Թուրքիայում, ինչպես նաև Բեռլինի և Օսմանյան Պորտայի միջև հարաբերությունների զարգացման առանձնահատկություններին այդ ժամանակաշրջանում։ Հեղինակը վերլուծում է Գերմանական կայսրության արտաքին քաղաքականության հիմնական նպատակները Օսմանյան կայսրությունում՝ ընդգծելով տնտեսական, ռազմավարական և աշխարհաքաղաքական շահերը, որոնք պայմանավորում էին նրա զգուշավոր և հաճախ չեզոք մոտեցումը հայկական կոտորածների հարցում։ Աշխատության մեջ դիտարկվում է Գերմանիայի դերի աճը Օսմանյան կայսրության ներսում՝ հատկապես ռազմական խորհրդատվության, երկաթուղային նախագծերի (օրինակ՝ Բաղդադի երկաթուղու գաղափարի) և տնտեսական ներթափանցման միջոցով, ինչը ձևավորում էր երկու պետությունների միջև սերտ գործընկերային հարաբերություններ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ հայկական հարցը միջազգային դիվանագիտության մեջ հաճախ ենթարկվում էր մեծ տերությունների շահերի բախմանը, և Գերմանիան, որպես նոր ուժեղացող կայսրություն, հիմնականում խուսափում էր Օսմանյան կայսրության ներքին գործերին կտրուկ միջամտությունից՝ նախընտրելով պահպանել իր ռազմավարական դիրքերը տարածաշրջանում։ Աշխատության մեջ նաև վերլուծվում է եվրոպական մամուլի և դիվանագիտական հաղորդագրությունների արձագանքը հայկական կոտորածներին, ինչպես նաև գերմանական հասարակական կարծիքի որոշ հատվածների քննադատական վերաբերմունքը այդ իրադարձությունների նկատմամբ։ Միաժամանակ ընդգծվում է, որ Գերմանիայի քաղաքականությունը մեծապես պայմանավորված էր մեծ տերությունների հավասարակշռության պահպանման ձգտմամբ և Օսմանյան կայսրության հետ ռազմավարական գործընկերության խորացմամբ։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ներկայացնում է Գերմանիայի դիրքորոշումը որպես պրագմատիկ և շահադիտական արտաքին քաղաքականության օրինակ, որտեղ հումանիտար հարցերը հաճախ երկրորդական դեր էին ստանում աշխարհաքաղաքական հաշվարկների համեմատ։

Economics

Տնտեսական կատեգորիաները և օրենքները տնտեսագիտության տեսության հիմնարար հասկացություններ են, որոնք օգնում են հասկանալ հասարակության տնտեսական կյանքը, արտադրության, բաշխման, փոխանակման և սպառման գործընթացները։ Տնտեսական կատեգորիաները ներկայացնում են տնտեսության հիմնական հասկացությունները, որոնք արտահայտում են մարդկանց միջև տնտեսական հարաբերությունները և տնտեսական երևույթների էությունը։ Դրանց շարքին են դասվում, օրինակ՝ արժեքը, գինը, շահույթը, աշխատավարձը, կապիտալը, շուկան, առաջարկը և պահանջարկը։ Այս կատեգորիաները համընդհանուր են և օգտագործվում են տնտեսության տարբեր մակարդակներում՝ միկրո և մակրո տնտեսագիտությունում, որպեսզի նկարագրեն և վերլուծեն տնտեսական գործընթացները։ Տնտեսական օրենքները, իրենց հերթին, արտահայտում են տնտեսության մեջ գործող օբյեկտիվ, կրկնվող և կայուն կապերը տնտեսական երևույթների միջև, որոնք գործում են անկախ մարդկանց կամքից։ Օրինակ՝ պահանջարկի օրենքը ցույց է տալիս, որ գնի բարձրացման դեպքում պահանջարկը սովորաբար նվազում է, իսկ առաջարկի օրենքը՝ հակառակը, գնի բարձրացման դեպքում առաջարկը մեծանում է։ Կան նաև արժեքի օրենքը, մրցակցության օրենքը, փողի շրջանառության օրենքը և այլ հիմնարար օրենքներ, որոնք կարգավորում են շուկայի և տնտեսության գործունեությունը։ Այս օրենքները կարևոր են, քանի որ դրանց իմացությունը թույլ է տալիս կանխատեսել տնտեսական զարգացումները, ճիշտ կառավարել ռեսուրսները և արդյունավետ տնտեսական քաղաքականություն մշակել։ Տնտեսական կատեգորիաներն ու օրենքները միասին կազմում են տնտեսագիտության տեսական հիմքը և հնարավորություն են տալիս հասկանալ հասարակության տնտեսական համակարգի կառուցվածքն ու զարգացման օրինաչափությունները։

Culture

Այս նախագիծը նվիրված է մասսայական, այսինքն՝ հանրային գրադարանների տարեկան աշխատանքի գնահատման համակարգի մշակմանը և դրա կիրառման համար միասնական մոտեցումների ձևավորմանը։ Աշխատության հիմնական նպատակը գրադարանի մեկ տարվա գործունեությունը ոչ միայն կատարված աշխատանքների թվային հաշվետվության տեսքով ներկայացնելն է, այլև դրա արդյունավետության, սպասարկման որակի, ընթերցողների հետ աշխատանքի, մշակութային և կրթական դերակատարության ու կազմակերպչական գործունեության համակողմանի գնահատումը։ Նախագիծը ենթադրում է այնպիսի չափորոշիչների և ցուցանիշների համակարգի ձևավորում, որը հնարավորություն կտա համեմատելի և ավելի օբյեկտիվ կերպով գնահատել տարբեր գրադարանների աշխատանքը՝ հաշվի առնելով դրանց գործունեության պայմանները, սպասարկվող բնակչության թվաքանակը, ֆոնդերի ծավալը և նյութատեխնիկական հնարավորությունները։ Գնահատման շրջանակում կարևոր տեղ կարող են զբաղեցնել գրադարանի այցելությունների թիվը, գրանցված և ակտիվ ընթերցողների քանակը, գրքերի և այլ տեղեկատվական ռեսուրսների շրջանառությունը, ընթերցողական պահանջարկի բավարարման աստիճանը, նոր գրականության համալրումը և ֆոնդերի օգտագործման արդյունավետությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նաև ընթերցողների սպասարկման որակին, քանի որ ժամանակակից գրադարանի գործունեության արդյունավետությունը չի սահմանափակվում միայն գրքային ֆոնդի պահպանմամբ և տրամադրմամբ։ Գնահատման համակարգը կարող է ներառել նաև մշակութային, կրթական և տեղեկատվական միջոցառումների կազմակերպումը՝ գրական երեկոներ, հանդիպումներ, ցուցահանդեսներ, քննարկումներ, ընթերցանության խթանման ծրագրեր և տարբեր տարիքային խմբերի համար նախատեսված նախաձեռնություններ։ Կարևոր բաղադրիչ է նաև գրադարանի աշխատանքի հասանելիության գնահատումը, ներառյալ տարբեր սոցիալական և տարիքային խմբերի սպասարկումը, նոր տեխնոլոգիաների կիրառումը և էլեկտրոնային տեղեկատվական ռեսուրսների օգտագործումը։ Նախագծի կառուցվածքում կարող է նախատեսվել աշխատանքի արդյունքների ինչպես քանակական, այնպես էլ որակական գնահատում։ Քանակական ցուցանիշները հնարավորություն են տալիս ստանալ գործունեության չափելի պատկերը, մինչդեռ որակական գնահատումը կարող է հիմնվել ընթերցողների կարծիքների, հարցումների, առաջարկությունների, սպասարկման մակարդակի և գրադարանի ծրագրերի արդյունավետության վրա։ Այս համադրումը թույլ է տալիս խուսափել այն իրավիճակից, երբ մեծ թվով միջոցառումների կամ այցելությունների առկայությունը ինքնաբերաբար դիտարկվում է որպես բարձր արդյունավետության ապացույց՝ առանց դրանց իրական ազդեցությունը գնահատելու։ Աշխատությունը կարևորում է նաև գրադարանի անձնակազմի գործունեության գնահատումը, մասնագիտական պատրաստվածությունը, աշխատանքի կազմակերպումը և աշխատակիցների մասնակցությունը գրադարանի զարգացման ծրագրերին։ Տարեկան գնահատման արդյունքները կարող են օգտագործվել ոչ միայն հաշվետվություն կազմելու, այլև հաջորդ տարվա աշխատանքային պլանավորման, խնդիրների բացահայտման, ռեսուրսների ավելի արդյունավետ բաշխման և գրադարանի զարգացման առաջնահերթությունների սահմանման համար։ Քանի որ նախագիծը ներկայացված է քննարկման համար, այն կարելի է դիտարկել որպես մեթոդական հիմք, որը նախատեսված է հետագա մասնագիտական քննարկումների, առաջարկությունների և հնարավոր ճշգրտումների համար։ Ընդհանուր առմամբ, առաջարկվող մոտեցումը ձգտում է ձևավորել հանրային գրադարանների տարեկան գործունեության գնահատման ավելի համակարգված և բազմակողմանի մեխանիզմ, որը միավորում է վիճակագրական տվյալները, ընթերցողների սպասարկման արդյունքները, մշակութային և կրթական գործունեությունը, կազմակերպչական արդյունավետությունն ու գրադարանի զարգացման հեռանկարները։