Կառավարման հիմնախնդիրները տեղական ինքնակառավարման մարմիններում և դրանց բարելավման ուղղությունները Հայաստանի Հանրապետությունում

Economics

Գրքում ներկայացվում է 1983 թվականին Հայաստանի Գերագույն գործադիր խորհրդի (ԳԿՀ) գործունեության վերլուծությունը, դիտարկվում են ժամանակաշրջանի սոցիալ-տնտեսական ցուցանիշների մշակումն ու արձանագրումը, վերլուծվում է պաշտոնատար անձանց և վարչական մարմինների կողմից իրականացված աշխատանքների արդյունավետությունը, քննարկվում են տվյալների հավաքման, մշակումների և վերլուծության մեթոդները՝ հիմք ընդունելով ժամանակակից վիճակագրական մոտեցումները, ներկայացվում են առաջարկություններ՝ աշխատանքի ընթացակարգերի բարելավման, հաշվետվությունների ճշգրտության և վարչարարության կազմակերպման ուղղությամբ, շեշտադրվում է մեթոդական ուղեցույցների դերը աշխատողների և գիտաշխատողների համար՝ նպատակ ունենալով համակարգային վերլուծություն իրականացնել և հանրային վարչակարգի գործունեությունը օպտիմալացնել, գիրքը համադրում է տեսական ու գործնական մոտեցումները, տրամադրում է օրինակներ, տրամաբանական վերլուծություններ և առաջարկություններ՝ ծառայելով որպես արժեքավոր ռեսուրս հետազոտողների, ուսանողների և պետական կառավարման ոլորտի մասնագետների համար։

Medicine

Աշխատությունը նվիրված է պարանոցային հատվածի ողնուղեղի տրավմատիկ վնասվածքներից հետո ուշ վերականգնողական շրջանում ինքնավերականգնման գործընթացների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացած է այն հնարավորությունների վրա, որոնց շնորհիվ վնասվածքից հետո հիվանդի օրգանիզմը և նյարդային համակարգը կարող են աստիճանաբար վերականգնել կորցրած կամ խանգարված գործառույթների մի մասը՝ հատուկ վերականգնողական միջամտությունների, ֆիզիկական ակտիվության և հիվանդի ակտիվ մասնակցության պայմաններում։ Պարանոցային հատվածի ողնուղեղի վնասվածքները կարող են առաջացնել շարժողական, զգայական և ինքնավար գործառույթների տարբեր աստիճանի խանգարումներ, իսկ դրանց հետևանքները կարող են երկար ժամանակ պահպանվել վնասվածքից հետո։ Այդ պատճառով ուշ վերականգնողական շրջանի ուսումնասիրությունը կարևոր է հիվանդի ֆունկցիոնալ հնարավորությունների, ինքնուրույնության և կյանքի որակի բարձրացման տեսանկյունից։ Աշխատության շրջանակում կարող են գնահատվել վնասվածքից հետո պահպանված շարժողական և զգայական կարողությունները, մկանային ուժը, շարժումների համակարգումը, քայլելու կամ տեղաշարժվելու հնարավորությունը, վերին վերջույթների ֆունկցիան և առօրյա գործողություններն ինքնուրույն կատարելու մակարդակը։ Հատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել պարանոցային վնասվածքներին բնորոշ վերին վերջույթների ֆունկցիայի վերականգնմանը, քանի որ ձեռքերի և մատների շարժունակության բարելավումը կարող է էապես մեծացնել հիվանդի ինքնասպասարկման հնարավորությունները։ Ինքնավերականգնման գաղափարը ենթադրում է, որ հիվանդը վերականգնողական գործընթացում հանդես է գալիս ոչ միայն որպես բուժական միջամտությունների պասիվ ստացող, այլև որպես ակտիվ մասնակից։ Կրկնվող և նպատակային շարժողական վարժությունները, պահպանված ֆունկցիաների օգտագործումը, առօրյա գործողությունների ինքնուրույն կատարումը և ֆիզիկական ակտիվության աստիճանական ավելացումը կարող են նպաստել նյարդամկանային համակարգի ֆունկցիոնալ վերակազմավորմանը։ Ողնուղեղի վնասվածքից հետո վերականգնման աստիճանը, սակայն, անհատական է և կախված է վնասվածքի մակարդակից ու ամբողջականությունից, սկզբնական նյարդաբանական վիճակից, բուժման ժամանակին իրականացումից, բարդություններից և մի շարք այլ գործոններից։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է ուշ շրջանի վերականգնողական ներուժի գնահատումը։ Վնասվածքից անցած երկար ժամանակահատվածը պարտադիր չի նշանակում, որ ֆունկցիոնալ բարելավման հնարավորությունները լիովին սպառված են։ Ժամանակակից նեյրովերականգնողական մոտեցումները հիմնված են նյարդային համակարգի հարմարվողականության և նեյրոպլաստիկության գաղափարի վրա, որի դեպքում կրկնվող, նպատակային և համապատասխան ինտենսիվությամբ իրականացվող գործունեությունը կարող է նպաստել պահպանված նյարդային կապերի արդյունավետ օգտագործմանը։ Այդ պատճառով հետազոտությունը կարող է ուսումնասիրել երկարատև վերականգնողական վարժությունների ազդեցությունը հիվանդների ֆունկցիոնալ վիճակի վրա։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև վերականգնողական ծրագրի անհատականացումը։ Տարբեր հիվանդների մոտ նույն մակարդակի վնասվածքը կարող է առաջացնել տարբեր ֆունկցիոնալ սահմանափակումներ, ուստի արդյունավետ ինքնավերականգնման ծրագիրը պետք է համապատասխանեցվի յուրաքանչյուր անձի պահպանված կարողություններին և նպատակներին։ Ծրագրում կարող են ընդգրկվել շարժողական վարժություններ, մկանային ուժի և շարժումների վերահսկման զարգացում, հավասարակշռության ու տեղաշարժման ուսուցում, վերին վերջույթների նպատակային մարզում և ինքնասպասարկման հմտությունների զարգացում։ Աշխատությունը կարող է ուսումնասիրել նաև հոգեբանական գործոնների դերը վերականգնման գործընթացում։ Երկարատև հաշմանդամությունը և շարժունակության սահմանափակումը կարող են բացասաբար ազդել մարդու մոտիվացիայի, ինքնուրույնության և սոցիալական ակտիվության վրա։ Հետևաբար ինքնավերականգնման արդյունավետությունը կարող է կապված լինել հիվանդի ակտիվ մասնակցության, նպատակների ձևավորման, սեփական հնարավորությունների ճիշտ գնահատման և վերականգնողական գործընթացի նկատմամբ դրական վերաբերմունքի հետ։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարող են կիրառվել կլինիկական և ֆունկցիոնալ գնահատման տարբեր մեթոդներ՝ հիվանդների շարժողական կարողությունների, ինքնասպասարկման մակարդակի, զգայական ֆունկցիաների և առօրյա գործունեության փոփոխությունները դինամիկայում գնահատելու համար։ Բուժումից կամ վերականգնողական ծրագրից առաջ և հետո ստացված տվյալների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս որոշել ֆունկցիոնալ փոփոխությունների աստիճանը և գնահատել կիրառված մոտեցումների արդյունավետությունը։ Հետազոտության գործնական նշանակությունը կայանում է ուշ շրջանում գտնվող ողնուղեղի վնասվածք ունեցող անձանց համար ինքնուրույն վերականգնողական ակտիվության կազմակերպման հնարավորությունների բացահայտման մեջ։ Արդյունքները կարող են օգնել վերականգնողական մասնագետներին մշակել ավելի նպատակային ծրագրեր, իսկ հիվանդներին՝ ավելի արդյունավետ օգտագործել պահպանված ֆունկցիոնալ հնարավորությունները և բարձրացնել առօրյա կյանքում ինքնուրույնության մակարդակը։ Միաժամանակ նման մոտեցումները պետք է իրականացվեն մասնագետի հսկողությամբ և հաշվի առնեն վնասվածքի առանձնահատկություններն ու հնարավոր սահմանափակումները։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել նյարդաբաններին, նյարդավիրաբույժներին, ֆիզիկական և վերականգնողական բժշկության մասնագետներին, ֆիզիոթերապևտներին, կինեզիթերապևտներին, օկուպացիոն թերապևտներին և ողնուղեղի վնասվածքների հետևանքների ուսումնասիրմամբ զբաղվող հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը կարևորում է ողնուղեղի պարանոցային վնասվածքներից հետո երկարատև վերականգնողական աշխատանքի և հիվանդի ակտիվ մասնակցության դերը՝ փորձելով բացահայտել ուշ շրջանում ֆունկցիոնալ վերականգնման հնարավորությունները, գնահատել ինքնավերականգնման արդյունավետությունը և նպաստել հիվանդների առավելագույն հնարավոր ինքնուրույնության ու կյանքի որակի ապահովմանը։

Environmental Science

Մթնոլորտի աղտոտման խնդիրները ժամանակակից աշխարհի ամենալուրջ բնապահպանական խնդիրներից են, որոնք անմիջական ազդեցություն ունեն մարդու առողջության, էկոհամակարգերի կայունության և կլիմայի փոփոխության վրա։ Մթնոլորտի աղտոտումը տեղի է ունենում, երբ օդ են արտանետվում վնասակար նյութեր՝ գազեր, փոշի, քիմիական միացություններ և աէրոզոլներ, որոնք փոխում են օդի բնական կազմը։ Աղտոտման հիմնական աղբյուրներն են արդյունաբերական ձեռնարկությունները, ավտոմոբիլային տրանսպորտը, էներգետիկ կայանները և կենցաղային վառելիքի այրումը։ Այս աղբյուրներից արտանետվող նյութերը, օրինակ՝ ածխաթթու գազը, ազոտի օքսիդները, ծծմբի միացությունները և մանր փոշին, առաջացնում են օդի որակի վատթարացում և տարբեր հիվանդություններ։ Մթնոլորտի աղտոտումը հանգեցնում է շնչառական համակարգի հիվանդությունների աճի, սրտանոթային խնդիրների և իմունային համակարգի թուլացման։ Բացի առողջական հետևանքներից, այն ունի նաև գլոբալ ազդեցություն՝ նպաստելով ջերմոցային էֆեկտի ուժեղացմանը և կլիմայական փոփոխություններին, ինչի հետևանքով ավելանում են բնական աղետները, ջերմաստիճանի տատանումները և սառցադաշտերի հալումը։ Աղտոտման խնդիրների լուծման համար անհրաժեշտ է զարգացնել մաքուր էներգիայի աղբյուրներ, նվազեցնել հանածո վառելիքի օգտագործումը, կատարել արդյունաբերական արտանետումների վերահսկում և ընդլայնել կանաչ տարածքները։ Կարևոր է նաև միջազգային համագործակցությունը, քանի որ մթնոլորտային աղտոտումը գլոբալ բնույթի խնդիր է և չի սահմանափակվում մեկ երկրի տարածքով։ Այսպիսով, մթնոլորտի աղտոտման նվազեցումը համարվում է կայուն զարգացման և մարդկության առողջ ապագայի ապահովման հիմնական պայմաններից մեկը։

Biology

Աշխատությունը նվիրված է համարժեք ակուստիկ էներգիայի մակարդակների ազդեցության ֆիզիոլոգիական ուսումնասիրությանը՝ մարդու օրգանիզմի տարբեր համակարգերի արձագանքների գնահատման տեսանկյունից։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է ձայնային ազդեցության ինտենսիվության, տևողության և ընդհանուր էներգետիկ բեռնվածության փոխհարաբերության վրա՝ պարզելու համար, թե նույն կամ համարժեք էներգետիկ մակարդակ ունեցող տարբեր ակուստիկ պայմաններն ինչպես կարող են ազդել ֆիզիոլոգիական գործառույթների վրա։ Քննության են առնվում լսողական համակարգի և օրգանիզմի ընդհանուր ֆունկցիոնալ վիճակի փոփոխությունները, ինչպես նաև ձայնային միջավայրին հարմարվողական արձագանքների հնարավոր առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն հարցին, թե արդյոք տարբեր կառուցվածք և ժամանակային բաշխում ունեցող ձայնային ազդակները, նույնիսկ համարժեք ընդհանուր էներգիայի պայմաններում, կարող են առաջացնել տարբեր ֆիզիոլոգիական ազդեցություններ։ Ուսումնասիրվում են նյարդային, սրտանոթային և այլ ֆունկցիոնալ համակարգերի արձագանքների հնարավոր փոփոխությունները, աշխատունակության, ուշադրության, հոգնածության և ընդհանուր ֆունկցիոնալ լարվածության ցուցանիշները։ Կարևորվում է ակուստիկ գործոնների ոչ միայն անմիջական, այլև կուտակային ազդեցության գնահատումը, հատկապես երկարատև կամ կրկնվող ձայնային բեռնվածության պայմաններում։ Հետազոտության ընթացքում կարող են կիրառվել ֆիզիոլոգիական չափումների, գործառական թեստերի, համեմատական փորձարարական դիտարկումների և վիճակագրական վերլուծության մեթոդներ՝ տարբեր ակուստիկ պայմաններում արձանագրված փոփոխությունները գնահատելու համար։ Անդրադարձ է կատարվում նաև անհատական զգայունության, ազդեցության տևողության, ձայնի հաճախականային կազմի և ինտենսիվության նշանակությանը։ Ստացված տվյալները կարող են նպաստել ակուստիկ բեռնվածության կենսաբանական ազդեցության օրինաչափությունների ավելի ամբողջական ըմբռնմանը և աշխատանքային ու կենցաղային միջավայրերում ձայնային գործոնների գնահատման գիտական չափանիշների մշակմանը։ Աշխատությունն ունի նաև կանխարգելիչ բժշկության և աշխատանքի հիգիենայի նշանակություն, քանի որ օգնում է գնահատել տարբեր ձայնային պայմանների ազդեցությունը մարդու ֆունկցիոնալ վիճակի վրա և հիմնավորել ակուստիկ միջավայրի անվտանգության գնահատման մոտեցումները։ Նյութը կարող է օգտակար լինել ֆիզիոլոգիայի, աշխատանքի հիգիենայի, ակուստիկայի, շրջակա միջավայրի բժշկության և մասնագիտական առողջության ոլորտներում աշխատող հետազոտողների, բժիշկների, ինժեներների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Other Subjects

50 Հց-ից 400 Հց հաճախականության ստատիկական ձևափոխիչը էլեկտրատեխնիկական սարքավորում է, որը նախատեսված է փոփոխական հոսանքի (AC) հաճախականությունը փոխակերպելու և այն անհրաժեշտ մակարդակի հասցնելու համար՝ առանց մեխանիկական շարժվող մասերի կիրառման։ Այսպիսի համակարգերը լայնորեն օգտագործվում են ավիացիայում, ռազմական տեխնիկայում, լաբորատոր սարքավորումներում և արդյունաբերական որոշ հատուկ գործընթացներում, որտեղ պահանջվում է բարձր հաճախականության կայուն և վերահսկվող լարում։ Սարքի աշխատանքի հիմքում ընկած է էլեկտրաէներգիայի ուղղումը (AC→DC) և հետագա ինվերտորային փուլով այն նորից փոխակերպումը ցանկալի հաճախականությամբ փոփոխական հոսանքի (DC→AC)։ Այս գործընթացը իրականացվում է կիսահաղորդչային տարրերի՝ դիոդների, տրանզիստորների և թրիստորների միջոցով, որոնք ապահովում են բարձր արդյունավետություն և արագ կառավարում։ Ավտոմատ լարման կարգավորումը (AVR) համակարգի կարևոր բաղադրիչ է, որը վերահսկում է ելքային լարման կայունությունը՝ անկախ բեռի փոփոխություններից կամ մուտքային լարման տատանումներից։ Այն օգտագործում է հետադարձ կապի (feedback) սկզբունք, որի միջոցով չափվում է ելքային լարումը և անհրաժեշտության դեպքում կարգավորվում է ինվերտորի աշխատանքը։ 50 Հց-ից 400 Հց փոխարկումը հատկապես կարևոր է այն սարքավորումների համար, որոնք պահանջում են ավելի բարձր հաճախականություն՝ փոքր չափերի, թեթև քաշի կամ բարձր արդյունավետության ապահովման նպատակով։ Օրինակ՝ ավիացիոն համակարգերում 400 Հց հաճախականությունը թույլ է տալիս օգտագործել ավելի կոմպակտ տրանսֆորմատորներ և էլեկտրական շարժիչներ։ Այսպիսի ձևափոխիչների առավելություններից են բարձր կայունությունը, էներգիայի արդյունավետ օգտագործումը, արագ կարգավորման հնարավորությունը և մեխանիկական մասերի բացակայության պատճառով բարձր հուսալիությունը։ Սակայն դրանք նաև պահանջում են բարդ էլեկտրոնային կառավարում և լավ ջերմային պաշտպանություն։

Pedagogy

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է խոսութային իրազեկության փուլային զարգացման առանձնահատկություններին մասնագիտական անգլերենի դասընթացի շրջանակներում՝ ընդգծելով լեզվական կարողությունների ձևավորման աստիճանական գործընթացը և մասնագիտական հաղորդակցման հմտությունների զարգացումը։ Աշխատանքը կենտրոնանում է այն մեխանիզմների վրա, որոնց միջոցով սովորողները անցնում են խոսքի ընկալման, վերարտադրության և ինքնուրույն արտադրության փուլերով՝ աստիճանաբար զարգացնելով լեզվական ճշգրտությունը, սահունությունը և հաղորդակցական համապատասխանությունը մասնագիտական իրավիճակներում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում խոսութային իրազեկության բաղադրիչներին՝ բառապաշարային հարստություն, քերականական կառուցվածքների կիրառություն, արտասանության ճշգրտություն և հաղորդակցական ռազմավարությունների օգտագործում, որոնք միասին ապահովում են արդյունավետ բանավոր հաղորդակցություն մասնագիտական համատեքստում։ Ներկայացվում է նաև ուսուցման փուլային մոդելների կիրառությունը, որտեղ ուսանողները սկզբում ենթարկվում են վերահսկվող խոսքային վարժություններին, այնուհետև անցնում են կիսաազատ և ազատ հաղորդակցական գործունեությունների՝ զարգացնելով ինքնավստահություն և լեզվական ինքնուրույնություն։ Աշխատանքը վերլուծում է նաև ուսուցչի դերը որպես միջնորդ և ուղղորդող, ինչպես նաև ժամանակակից մեթոդների՝ դերային խաղերի, իրավիճակային ուսուցման և հաղորդակցական մոտեցման կիրառությունը։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ խոսութային իրազեկության փուլային զարգացումը մասնագիտական անգլերենի դասընթացում հանդիսանում է արդյունավետ մոտեցում՝ ապահովելու ուսանողների լեզվական կարողությունների համապարփակ և գործնական զարգացում։