Ազատագրական պայքարի ուղիներում. Գիրք II

Medicine

Բժշկագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է մակերիկամի կեղևի միներալոկորտիկոիդային ֆունկցիայի առանձնահատկությունների և դրանց հնարավոր փոփոխությունների ուսումնասիրությանը պարբերական հիվանդության զարգացման ու ընթացքի տարբեր փուլերում։ Քննության են առնվում մակերիկամների կառուցվածքային և ֆունկցիոնալ առանձնահատկությունները, միներալոկորտիկոիդային հորմոնների կենսաբանական նշանակությունը և դրանց մասնակցությունը օրգանիզմի ջրաղային հավասարակշռության, էլեկտրոլիտային փոխանակության ու զարկերակային ճնշման կարգավորման գործընթացներին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ալդոստերոնի արտազատման մեխանիզմներին, ռենին-անգիոտենզին-ալդոստերոնային համակարգի գործունեությանը և հորմոնային կարգավորման հնարավոր խանգարումներին պարբերական հիվանդության պայմաններում։ Վերլուծվում են հիվանդության նոպաների և միջնոպայական շրջանների ընթացքում էնդոկրին համակարգի ֆունկցիոնալ վիճակի փոփոխությունները, բորբոքային գործընթացների ու հորմոնային կարգավորման փոխկապակցվածությունները։ Քննարկվում են նաև պարբերական հիվանդության կլինիկական դրսևորումները, ժառանգական նախատրամադրվածությունը, հիվանդության ընթացքի առանձնահատկությունները և մակերիկամային ֆունկցիայի գնահատման նշանակությունը։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են հորմոնային ցուցանիշների լաբորատոր հետազոտության, էլեկտրոլիտային հավասարակշռության գնահատման և հիվանդության տարբեր փուլերում ստացված տվյալների համեմատական վերլուծության մոտեցումները։ Անդրադարձ է կատարվում էնդոկրին փոփոխությունների հնարավոր ախտորոշիչ նշանակությանը, հիվանդության զարգացման մեխանիզմների պարզաբանմանը և կլինիկական դիտարկման կատարելագործման հեռանկարներին։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել էնդոկրինոլոգիայի, ներքին հիվանդությունների, բժշկական ֆիզիոլոգիայի և պարբերական հիվանդության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Mathematics

Աշխատությունը նվիրված է իրական և ֆունկցիոնալ անալիզի շրջանակում ֆունկցիաների՝ տարբեր օրթոգոնալ համակարգերի միջոցով շարքային ներկայացումների տեսական խնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն պայմաններն են, որոնց դեպքում տրված ֆունկցիան հնարավոր է ներկայացնել համապատասխան օրթոգոնալ համակարգի տարրերով կազմված շարքի միջոցով, ինչպես նաև այդ ներկայացման զուգամիտության, միակության և մոտարկման հատկությունները։ Քննվում են օրթոգոնալ ֆունկցիաների համակարգերի ընդհանուր հատկությունները, շարքերի գործակիցների որոշման սկզբունքները և ֆունկցիայի հատկությունների ու համապատասխան գործակիցների վարքի միջև առկա կապերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում տարբեր իմաստներով զուգամիտությանը՝ դիտարկելով կետային, գրեթե ամենուրեք, միջին քառակուսային կամ այլ ֆունկցիոնալ տարածություններին համապատասխան զուգամիտության ձևերը։ Հետազոտությունը կարող է ներառել դասական Ֆուրիեի համակարգերի հետ մեկտեղ այլ օրթոգոնալ համակարգերի ուսումնասիրություն՝ բացահայտելով դրանց միջոցով ֆունկցիաների ներկայացման ընդհանուր և առանձնահատուկ օրինաչափությունները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում օրթոգոնալ շարքերի մասնակի գումարների վարքի գնահատումը և այն հարցը, թե ինչ պայմաններում են դրանք վերականգնում սկզբնական ֆունկցիան կամ ապահովում դրա բավարար մոտարկումը։ Քննության առարկա կարող են լինել նաև լրիվության, օրթոգոնալության և բազիսայնության հասկացությունների փոխհարաբերությունները, որոնք որոշում են տվյալ համակարգի ներկայացուցչական հնարավորությունները համապատասխան ֆունկցիոնալ դասերում։ Առանձին խնդիր է ֆունկցիայի հարթության, ինտեգրելիության կամ այլ վերլուծական հատկությունների ազդեցությունը շարքի գործակիցների և զուգամիտության բնույթի վրա։ Հնարավոր է դիտարկվեն նաև շարքերի վերադասավորման, գումարման հատուկ մեթոդների, եզակիությունների և զուգամիտության բացառիկ բազմությունների հետ կապված հարցեր։ Նման խնդիրների ուսումնասիրությունը կարևոր է հարմոնիկ անալիզի համար, քանի որ օրթոգոնալ համակարգերը հնարավորություն են տալիս բարդ ֆունկցիաները ներկայացնել ավելի պարզ բաղադրիչների միջոցով և ուսումնասիրել դրանց հատկությունները համապատասխան գործակիցների օգնությամբ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է իրական անալիզի, ֆունկցիոնալ անալիզի և օրթոգոնալ շարքերի տեսության մեթոդները՝ ֆունկցիաների ներկայացման հնարավորությունների և այդ ներկայացումների վերլուծական հատկությունների համակարգված ուսումնասիրության նպատակով։

Law

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում և Ռուսաստանի Դաշնությունում մարդու և քաղաքացու միավորվելու սահմանադրական իրավունքի համեմատական ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում անհատի՝ իր ընդհանուր շահերի, համոզմունքների, մասնագիտական, հասարակական կամ քաղաքական նպատակների շուրջ այլ անձանց հետ կամավոր միավորվելու իրավական հնարավորությունն է, ինչպես նաև այդ ազատության սահմանադրական ճանաչման, պաշտպանության և իրականացման մեխանիզմները։ Միավորվելու իրավունքը ժողովրդավարական և իրավական պետության կարևորագույն քաղաքական իրավունքներից է և սերտորեն կապված է խոսքի, հավաքների, քաղաքական մասնակցության, խղճի և արտահայտվելու ազատությունների հետ։ Ռուսաստանի սահմանադրական համակարգում այս իրավունքը ամրագրված է Սահմանադրության 30-րդ հոդվածով, որը ճանաչում է յուրաքանչյուրի միավորվելու իրավունքը և արգելում անձին հարկադրել անդամակցելու որևէ միավորման կամ մնալու դրա կազմում։ Աշխատության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել միավորման իրավունքի սահմանադրաիրավական բնույթը, դրա սուբյեկտների շրջանակը, իրականացման ձևերը և իրավական երաշխիքները։ Առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել հասարակական միավորումների, քաղաքական կուսակցությունների, արհմիությունների, հասարակական կազմակերպությունների և այլ ինքնակազմակերպվող կառույցների ստեղծման ու գործունեության իրավական հիմքերին։ Հետազոտության կարևոր խնդիրներից է մարդու և քաղաքացու իրավունքների տարբերակման ուսումնասիրությունը։ Միավորվելու ազատությունն իր բնույթով կարող է վերաբերել յուրաքանչյուր անձի՝ անկախ քաղաքացիությունից, սակայն դրա առանձին դրսևորումները, հատկապես քաղաքական մասնակցության և կուսակցական գործունեության ոլորտում, կարող են կապված լինել քաղաքացիական կարգավիճակի հետ։ Այս հանգամանքը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու մարդու ընդհանուր իրավունքների և քաղաքացու քաղաքական իրավունքների փոխհարաբերությունը։ Համեմատական վերլուծությունը թույլ է տալիս ուսումնասիրել Հայաստանի և Ռուսաստանի սահմանադրական կարգավորումների նմանություններն ու տարբերությունները՝ սկսած իրավունքի ձևակերպումից մինչև հասարակական միավորումների ստեղծման, գրանցման, գործունեության և լուծարման իրավական ընթացակարգերը։ Կարևոր ուղղություն է նաև պետության միջամտության սահմանների ուսումնասիրությունը։ Միավորվելու իրավունքի արդյունավետ պաշտպանությունը ենթադրում է, որ պետական մարմինները չպետք է անհիմն կերպով խոչընդոտեն անձանց ինքնակազմակերպմանը, սակայն միաժամանակ օրենսդրությունը կարող է սահմանել որոշակի սահմանափակումներ՝ կապված սահմանադրական կարգի, հանրային անվտանգության, այլ անձանց իրավունքների և օրինական շահերի պաշտպանության հետ։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև միավորման ազատության և քաղաքական բազմակարծության փոխկապակցվածությանը։ Հասարակական միավորումների բազմազանությունը քաղաքացիական հասարակության կարևոր բաղադրիչ է, իսկ քաղաքական կուսակցությունների ազատ գործունեությունը՝ ժողովրդավարական քաղաքական համակարգի հիմնարար պայմաններից մեկը։ Այս տեսանկյունից հետազոտությունը կարող է գնահատել, թե սահմանադրական և օրենսդրական ինչ երաշխիքներ են նախատեսված կազմակերպությունների ինքնուրույնության և ներքին գործունեության ազատության ապահովման համար։ Առանձին նշանակություն ունի իրավական պաշտպանության մեխանիզմների ուսումնասիրությունը՝ ներառյալ դատական պաշտպանության հնարավորությունները, պետական մարմինների որոշումների վիճարկումը և սահմանադրական վերահսկողության գործիքները։ Հետազոտությունը կարող է նաև դիտարկել միջազգային իրավական չափանիշների ազդեցությունը միավորվելու իրավունքի ազգային կարգավորման վրա և պարզել, թե ինչպես են այդ չափանիշներն արտացոլվում երկու երկրների սահմանադրական և ընթացիկ օրենսդրության մեջ։ Համեմատական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ոչ միայն նկարագրել գործող իրավական համակարգերը, այլև բացահայտել դրանց առավելություններն ու խնդիրները, գնահատել իրավակարգավորման արդյունավետությունը և մշակել օրենսդրության կատարելագործման հնարավոր ուղղություններ։ Աշխատության տեսական նշանակությունը պայմանավորված է միավորվելու իրավունքի՝ որպես մարդու և քաղաքացու սահմանադրական կարգավիճակի կարևոր բաղադրատարրի առավել ամբողջական բնութագրմամբ։ Գործնական նշանակությունը կարող է դրսևորվել հասարակական կազմակերպությունների և քաղաքական միավորումների իրավական կարգավիճակի կատարելագործման, քաղաքացիների սահմանադրական իրավունքների պաշտպանության և պետական մարմինների կողմից այդ իրավունքների իրացման համար անհրաժեշտ երաշխիքների ապահովման ոլորտներում։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել սահմանադրագետներին, իրավաբաններին, մարդու իրավունքների մասնագետներին, քաղաքական ինստիտուտների և քաղաքացիական հասարակության հետազոտողներին, դատավորներին, փաստաբաններին, իրավագիտության դասախոսներին, ասպիրանտներին և սահմանադրական իրավունքով զբաղվող ուսանողներին։

Sociology

Ժողովրդագրական և սոցիալ-տնտեսագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է ժողովրդագրական քաղաքականության դերի ուսումնասիրությանը տարածաշրջանային սոցիալ-տնտեսական զարգացման գործընթացներում՝ Սանկտ Պետերբուրգ քաղաքի և Լենինգրադի մարզի օրինակով։ Քննության են առնվում ժողովրդագրական քաղաքականության տեսական հիմքերը, նպատակները, հիմնական ուղղությունները և բնակչության վերարտադրության գործընթացների կարգավորման պետական մեխանիզմները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ծնելիության, մահացության, բնական աճի, միգրացիոն հոսքերի, բնակչության տարիքային կառուցվածքի և աշխատանքային ռեսուրսների ձևավորման առանձնահատկություններին։ Վերլուծվում են ժողովրդագրական փոփոխությունների ազդեցությունները տարածաշրջանի տնտեսական ակտիվության, աշխատաշուկայի, զբաղվածության, սոցիալական ենթակառուցվածքների զարգացման և բնակչության կենսամակարդակի վրա։ Քննարկվում են նաև ընտանիքների սոցիալական աջակցության, մայրության և մանկության պաշտպանության, բնակչության առողջության պահպանման, բնակարանային ապահովության և միգրացիոն գործընթացների կառավարման քաղաքականության հնարավոր ուղղությունները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են Սանկտ Պետերբուրգի և Լենինգրադի մարզի ժողովրդագրական զարգացման տարածքային առանձնահատկությունները, քաղաքային ու մարզային բնակչության սոցիալ-տնտեսական պայմանների տարբերությունները և տարածաշրջանային կառավարման մարմինների գործունեության նշանակությունը։ Անդրադարձ է կատարվում ժողովրդագրական ցուցանիշների կանխատեսման, բնակչության կառուցվածքային փոփոխությունների գնահատման և երկարաժամկետ սոցիալ-տնտեսական զարգացման ռազմավարությունների մշակման հնարավորություններին։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել ժողովրդագրության, տարածաշրջանային տնտեսագիտության, սոցիալական քաղաքականության, բնակչության աշխարհագրության և պետական կառավարման հիմնախնդիրներն ուսումնասիրող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Medicine

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է սագիտալ օկլյուզիոն անոմալիաների օրթոդոնտիկ բուժման ազդեցությանը դեմքի փափուկ հյուսվածքների ստորին երրորդի էսթետիկ պարամետրերի վրա դեռահասության շրջանում՝ ընդգծելով ինչպես ֆունկցիոնալ, այնպես էլ էսթետիկ փոփոխությունների փոխկապակցվածությունը աճող օրգանիզմում։ Նյութում վերլուծվում են սագիտալ անոմալիաների տարբեր ձևերը՝ դաս II և դաս III հարաբերակցություններ, և դրանց ազդեցությունը ծնոտների դիրքի, կծվածքի հավասարակշռության և դեմքի պրոֆիլի ձևավորման վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում օրթոդոնտիկ միջամտությունների՝ բրեկետային համակարգերի, ֆունկցիոնալ ապարատների և աճի մոդիֆիկացիայի մեթոդների ազդեցությանը փափուկ հյուսվածքների փոփոխությունների վրա՝ ներառյալ շրթունքների դիրքը, կզակի պրոյեկցիան և նասոլաբիալ անկյան փոփոխությունները։ Քննարկվում են նաև կլինիկական գնահատման մեթոդները՝ ֆոտոցեֆալոմետրիկ անալիզ, 3D պատկերագրություն և դինամիկ մոդելավորում, որոնք թույլ են տալիս օբյեկտիվորեն գնահատել բուժման էսթետիկ արդյունքները։ Ուսումնասիրությունը ընդգծում է, որ դեռահասության շրջանում իրականացվող օրթոդոնտիկ բուժումը կարող է զգալիորեն բարելավել ոչ միայն կծվածքային ֆունկցիան, այլև դեմքի էսթետիկ հավասարակշռությունը՝ ապահովելով կայուն և կանխատեսելի արդյունքներ աճի փուլում։

Economics

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության արտադրական ձեռնարկություններում անձակազմի կառավարման մոտեցումների կատարելագործման հիմնական ուղղությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում կազմակերպության մարդկային ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործման, աշխատուժի կառավարման, աշխատակիցների մասնագիտական ներուժի զարգացման և արտադրական արդյունավետության բարձրացման փոխկապակցված խնդիրներն են։ Աշխատության շրջանակում անձնակազմի կառավարումը դիտարկվում է որպես կազմակերպության ընդհանուր կառավարման համակարգի կարևոր բաղադրիչ, որի արդյունավետությունը կարող է անմիջականորեն անդրադառնալ արտադրողականության, աշխատանքի որակի, մրցունակության և ֆինանսական արդյունքների վրա։ Ուսումնասիրվում են անձնակազմի պլանավորման, աշխատանքի ընդունման և ընտրության, աշխատակիցների տեղաբաշխման, մասնագիտական վերապատրաստման, որակավորման բարձրացման, աշխատանքի գնահատման և խրախուսման մեխանիզմները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում արտադրական ձեռնարկությունների առանձնահատկություններին, որտեղ աշխատուժի արդյունավետ կազմակերպումը կապված է տեխնոլոգիական գործընթացների, աշխատանքի անվտանգության, մասնագիտական հմտությունների և արտադրական կարգապահության պահանջների հետ։ Աշխատության մեջ կարևորվում է աշխատակիցների մոտիվացիայի համակարգի կատարելագործումը՝ նյութական և ոչ նյութական խթանների համադրման, աշխատանքի արդյունքների արդար գնահատման և մասնագիտական առաջընթացի հնարավորությունների ստեղծման միջոցով։ Քննարկվում են նաև անձնակազմի վերապատրաստման և զարգացման ժամանակակից մոտեցումները, որոնք հնարավորություն են տալիս համապատասխանեցնել աշխատակիցների գիտելիքներն ու հմտությունները տեխնոլոգիական փոփոխությունների և արտադրության նոր պահանջներին։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է կազմակերպական մշակույթի, ներքին հաղորդակցության, ղեկավար-աշխատակից հարաբերությունների և թիմային աշխատանքի դերի ուսումնասիրությունը։ Աշխատության մեջ ուշադրություն է դարձվում նաև աշխատակիցների ներգրավվածության բարձրացմանը, աշխատանքային պայմանների բարելավմանը և անձնակազմի կայունության ապահովմանը, քանի որ որակյալ մասնագետների պահպանումը կարևոր նշանակություն ունի արտադրական ձեռնարկությունների երկարաժամկետ զարգացման համար։ ՀՀ արտադրական ձեռնարկությունների օրինակով մշակվող մոտեցումները կարող են նպաստել անձնակազմի կառավարման համակարգերի արդիականացմանը, մարդկային ներուժի առավել արդյունավետ օգտագործմանը և կազմակերպությունների մրցակցային դիրքերի ամրապնդմանը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել արտադրական ձեռնարկությունների ղեկավարների, մարդկային ռեսուրսների կառավարման մասնագետների, տնտեսագետների, կառավարման ոլորտի հետազոտողների, գիտաշխատողների, դասախոսների և համապատասխան մասնագիտություններով ուսանողների համար։ Հետազոտության գործնական նշանակությունն այն է, որ անձնակազմի կառավարման կատարելագործումը դիտարկվում է ոչ միայն որպես վարչական գործընթացների բարելավում, այլև որպես արտադրական արդյունավետության, կազմակերպության կայունության և երկարաժամկետ զարգացման ապահովման ռազմավարական միջոց։