Բազմակի օբյեկտներից կազմված մոդելների վերաբերյալ վարկածների ստուգման և նույնականացման հուսալիության հիմնախնդիրների լուծում

Literature

Անգլիացի նշանավոր գրող Ջոնաթան Սվիֆթի համաշխարհային ճանաչում ունեցող այս ստեղծագործությունը երգիծական և փիլիսոփայական վեպ է, որը ներկայացնում է ճանապարհորդությունների միջոցով մարդկային հասարակության, պետական կառավարման, քաղաքական հարաբերությունների, գիտության, բարոյականության և հասարակական սովորույթների խորքային քննադատությունը։ Գլխավոր հերոսը՝ նավաբույժ և ճանապարհորդ Լեմյուել Գուլիվերը, իր ծովային ուղևորությունների ընթացքում հայտնվում է աշխարհի տարբեր, իրականությունից հեռու ու արտասովոր երկրներում, որոնց բնակիչների կենսակերպը, հասարակական կառուցվածքը, մտածողությունը և վարքագիծը դառնում են մարդկային քաղաքակրթության առանձնահատկությունները բացահայտելու միջոց։ Ստեղծագործությունը բաղկացած է չորս հիմնական ճանապարհորդական պատումներից, որոնցից յուրաքանչյուրն ունի իր ինքնատիպ աշխարհը, կերպարային համակարգը և գաղափարական ուղղվածությունը։ Առաջին ճանապարհորդության ընթացքում Գուլիվերը հայտնվում է Լիլիպուտի երկրում, որտեղ բնակիչները չափազանց փոքր հասակ ունեն։ Այս արտասովոր միջավայրում ֆիզիկական չափերի հակադրությունը վերածվում է հասարակական և քաղաքական հարաբերությունների երգիծական պատկերման միջոցի։ Լիլիպուտի բնակիչների պետական կառավարման համակարգը, արքունական խարդավանքները, պաշտոնների ու ազդեցության համար պայքարը, կուսակցական հակասությունները և արտաքին քաղաքական թշնամությունները ներկայացվում են որպես մարդկային հասարակության մանրախնդրության, իշխանատենչության և անհեթեթությունների խորհրդանշական արտահայտություն։ Փոքրիկ մարդկանց աշխարհը բացահայտում է, որ իշխանության համար պայքարը, քաղաքական փառասիրությունը և գաղափարական հակամարտությունները հաճախ զուրկ են իրական մեծությունից ու հիմնավորությունից։ Երկրորդ ճանապարհորդության ընթացքում հերոսը հայտնվում է Բրոբդինգենագի երկրում, որտեղ բնակիչները հսկայական հասակ ունեն։ Այստեղ փոխվում է դիտանկյունը. այն, ինչ սովորական աշխարհում թվում էր բնական և աննշան, Գուլիվերի համար դառնում է վիթխարի ու երբեմն սարսափազդու։ Չափերի հակադրության միջոցով հեղինակը բացահայտում է մարդկային մարմնի անկատարությունը, արտաքին գեղեցկության հարաբերականությունը և մարդու ինքնագնահատականի սահմանափակությունը։ Այս երկրում Գուլիվերը ծանոթանում է մի հասարակության, որտեղ բարոյական պարզությունն ու ողջամտությունը հակադրվում են եվրոպական քաղաքական կյանքի բարդություններին, պատերազմներին, փառասիրությանը և հասարակական անարդարություններին։ Բրոբդինգենագի թագավորի հետ նրա զրույցները ստեղծագործության գաղափարական կարևոր հատվածներից են, քանի որ դրանց միջոցով քննադատվում են եվրոպական պետական համակարգերը, ռազմական քաղաքականությունը, իշխանավորների վարքագիծը և մարդկային հասարակության բարոյական թերությունները։ Երրորդ ճանապարհորդությունը ներկայացնում է Գուլիվերի այցերը տարբեր արտասովոր երկրներ, որոնցից առանձնահատուկ տեղ է զբաղեցնում Լապուտան՝ գիտությամբ, մաթեմատիկայով և վերացական հաշվարկներով զբաղված թռչող կղզին։ Այստեղ հեղինակը երգիծանքի թիրախ է դարձնում գիտական գործունեության այնպիսի դրսևորումները, որոնք կտրված են իրական կյանքից և չեն ծառայում մարդկային կարիքներին։ Լապուտայի բնակիչների մտածողությունը, նրանց անիրագործելի ծրագրերը և գործնական խնդիրների նկատմամբ անտարբերությունը բացահայտում են գիտելիքի չարաշահման ու վերացականության վտանգները։ Ճանապարհորդության ընթացքում ներկայացվում են նաև այլ արտասովոր վայրեր ու հաստատություններ, որոնց միջոցով քննադատվում են պատմական հիշողության խեղաթյուրումները, գիտական հավակնությունները, հասարակական սնահավատությունը և մարդկային բանականության սահմանափակումները։ Այս հատվածում Սվիֆթը միաժամանակ ծաղրում է կեղծ գիտական հեղինակությունը և բարձրացնում գիտելիքի իրական նպատակի, հասարակական օգտակարության ու բանականության պատասխանատու կիրառության հարցերը։ Չորրորդ ճանապարհորդությունը Գուլիվերին տանում է Հույհնհնմների և Յահուների աշխարհ։ Հույհնհնմները բանականությամբ օժտված ձիեր են, որոնք ապրում են կարգավորված, ազնիվ և ողջամիտ հասարակության մեջ, մինչդեռ Յահուները մարդկային արտաքին ունեցող արարածներ են, որոնց վարքագծում մարմնավորված են ագահությունը, եսասիրությունը, բռնությունը, նյութապաշտությունը և բարոյական անկումը։ Այս հակադրության միջոցով հեղինակը ստեղծում է մարդու բնության ամենախոր և ամենասուր երգիծական քննադատություններից մեկը։ Հույհնհնմների հասարակությունը ներկայացնում է բանականության, ճշմարտության, չափավորության և բնական ներդաշնակության իդեալը, իսկ Յահուները խորհրդանշում են այն արատները, որոնք մարդկային քաղաքակրթության արտաքին զարգացումների հետևում շարունակում են մնալ մարդկային բնության մեջ։ Գուլիվերի հանդիպումը այս երկու աշխարհների հետ փոխում է նրա պատկերացումները մարդու և հասարակության մասին՝ հանգեցնելով մարդկային բնության, քաղաքակրթության և բարոյական կատարելության վերաբերյալ խորքային մտորումների։ Վեպի չորս մասերը միավորվում են ճանապարհորդության ընդհանուր գաղափարով, սակայն յուրաքանչյուրն ունի ինքնուրույն երգիծական նշանակություն և քննադատության առանձին ուղղվածություն։ Հեղինակը ստեղծում է երևակայական աշխարհներ, որոնց միջոցով իրական հասարակության թերությունները ներկայացվում են անսովոր և հաճախ չափազանցված պատկերներով։ Ֆիզիկական չափերի փոփոխությունը, կենդանիների ու մարդկանց դերերի շրջումը, տարօրինակ պետական համակարգերը և արտասովոր հասարակական հարաբերությունները ծառայում են որպես գեղարվեստական հնարքներ՝ ընթերցողին ստիպելու վերանայել իր սովորական պատկերացումները մարդկային կյանքի մասին։ Ստեղծագործության հիմնական թեմաներն են իշխանության չարաշահումը, քաղաքական կեղծավորությունը, պատերազմների անհեթեթությունը, սոցիալական անհավասարությունը, գիտության և բանականության սահմանները, մարդկային եսասիրությունը, բարոյական անկումը և հասարակական առաջընթացի իրական չափանիշները։ Հեղինակը հարցականի տակ է դնում այն համոզմունքը, թե քաղաքակրթության տեխնիկական, գիտական և քաղաքական զարգացումն ինքնաբերաբար հանգեցնում է մարդու բարոյական կատարելագործմանը։ Ընդհակառակը, նա ցույց է տալիս, որ արտաքին առաջընթացի պայմաններում կարող են պահպանվել կամ նույնիսկ խորանալ մարդկային բնության բացասական կողմերը։ Գեղարվեստական առումով ստեղծագործությունն առանձնանում է երգիծանքի, ֆանտաստիկայի, արկածային պատումի, փիլիսոփայական խորհրդածության և սոցիալական քննադատության ինքնատիպ համադրությամբ։ Առաջին դեմքով շարադրանքը ստեղծում է ճանապարհորդական հուշագրության տպավորություն, իսկ մանրամասն նկարագրություններն ու իրադարձությունների հավաստի թվացող ներկայացումը ուժեղացնում են երևակայական աշխարհի իրականության պատրանքը։ Հեղինակը հաճախ օգտագործում է հեգնանք, պարադոքս, չափազանցություն, հակադրություն, այլաբանություն և գրոտեսկ՝ բացահայտելու հասարակական երևույթների իրական բնույթը։ Ստեղծագործության լեզուն միաժամանակ պարզ ու արտահայտիչ է, իսկ պատումի արտաքին թեթևությունն ու արկածային գրավչությունը քողարկում են գաղափարական խորությունը։ Սվիֆթի երգիծանքը ուղղված է ոչ միայն առանձին անհատների կամ հասարակական հաստատությունների, այլև մարդկային բնության ընդհանուր թերություններին, ինչի շնորհիվ վեպը ձեռք է բերում համամարդկային նշանակություն։ Պատմական և մշակութային առումով ստեղծագործությունը եվրոպական լուսավորական դարաշրջանի գրականության կարևորագույն հուշարձաններից է։ Այն արտահայտում է XVIII դարի սկզբի Անգլիայի քաղաքական, հասարակական և մտավոր կյանքի հակասությունները, ինչպես նաև այդ ժամանակաշրջանում բանականության, գիտության, հասարակական առաջընթացի և մարդկային բնության վերաբերյալ ծավալվող բանավեճերը։ Ջոնաթան Սվիֆթը իր երկում միավորում է հասարակական քննադատության սրությունը, փիլիսոփայական խորությունը և գեղարվեստական երևակայության ազատությունը՝ ստեղծելով մի գործ, որի ազդեցությունը տարածվել է համաշխարհային գրականության վրա։ Գուլիվերի կերպարը դարձել է համաշխարհային մշակույթի ճանաչված խորհրդանիշներից մեկը, իսկ նրա այցելած երևակայական երկրները վերածվել են մարդկային հասարակության և քաղաքական հարաբերությունների քննադատական մեկնաբանության կայուն գրական պատկերների։ Ստեղծագործությունը նշանակալի ազդեցություն է ունեցել արկածային, ֆանտաստիկ, երգիծական և մանկապատանեկան գրականության զարգացման վրա, թեև դրա ամբողջական բովանդակությունը շատ ավելի խորն է, քան պարզապես արտասովոր ճանապարհորդությունների պատմությունը։ Հայերեն հրատարակության մշակութային նշանակությունը կապված է համաշխարհային դասական գրականության կարևորագույն ստեղծագործություններից մեկի հայ ընթերցողին ներկայացնելու և եվրոպական գրական-փիլիսոփայական մտքի հետ հաղորդակցությունն ընդլայնելու հետ։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում թարգմանական գրականության, հայ ընթերցողական մշակույթի, XIX դարի հայ տպագրության և համաշխարհային գրականության հայերեն ընկալման պատմության ուսումնասիրության համար։ Ընթերցողական առումով գիրքը միաժամանակ գրավիչ արկածային պատմություն է, հասարակական կյանքի քննադատական պատկերում և մարդու բնության մասին փիլիսոփայական խորհրդածություն։ Այն ընթերցողին հնարավորություն է տալիս ոչ միայն հետևելու հերոսի արտասովոր ճանապարհորդություններին, այլև խորհելու իշխանության, արդարության, գիտելիքի, բարոյականության, հասարակական կարգի և մարդկային արժանապատվության մասին։ Ստեղծագործության հարատև արժեքը պայմանավորված է այն հանգամանքով, որ հեղինակի քննադատած մարդկային թերությունները, հասարակական հակասություններն ու բարոյական խնդիրները շարունակում են արդիական մնալ տարբեր ժամանակաշրջաններում։ Այն համաշխարհային երգիծական գրականության նշանակալի ստեղծագործություն է, որը երևակայության և հեգնանքի միջոցով բացահայտում է մարդկային քաղաքակրթության հակասությունները և ընթերցողին մղում ինքնաճանաչման ու քննադատական մտածողության։

Literature

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է հայկական հրաշապատում հեքիաթներում պառավի կերպարի բազմակողմանի ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով դրա ձևավորման առանձնահատկությունները, գեղարվեստական գործառույթները, խորհրդանշական իմաստները և կապը հայկական ժողովրդական աշխարհընկալման հետ։ Հետազոտության կենտրոնում տարեց կնոջ կերպարն է, որը հեքիաթային պատումներում կարող է հանդես գալ տարբեր և երբեմն հակադիր դերերով՝ որպես իմաստուն խորհրդատու, գաղտնի գիտելիքի կրող, փորձության կազմակերպիչ, օգնական, կախարդական ուժերի միջնորդ կամ, ընդհակառակը, բացասական հատկանիշներով օժտված կերպար։ Ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ պառավի կերպարը հայկական բանահյուսության մեջ չի սահմանափակվում միայն տարիքային կամ սոցիալական բնութագրով, այլ հաճախ ձեռք է բերում խորքային խորհրդանշական նշանակություն։ Նրա տարիքը կարող է կապվել կենսափորձի, իմաստության և անցյալի հիշողության հետ, իսկ հեքիաթային աշխարհում նրա ունեցած հատուկ գիտելիքը նրան առանձնացնում է մյուս կերպարներից։ Պառավը երբեմն հայտնվում է հերոսի ճանապարհին՝ փոխանցելով կարևոր տեղեկություն, խորհուրդ կամ առարկա, որը հետագայում վճռորոշ նշանակություն է ունենում սյուժեի զարգացման համար։ Մյուս դեպքերում նա դառնում է հերոսի փորձության կամ ընտրության կարևոր մասնակից՝ ստիպելով նրան դրսևորել խելամտություն, բարություն, համբերություն կամ քաջություն։ Աշխատանքում ուշադրություն է դարձվում նաև պառավի կերպարի երկակի բնույթին։ Մի կողմից նա կարող է մարմնավորել մայրական հոգատարությունը, կենսափորձը, ժողովրդական իմաստությունը և բարեգործությունը, իսկ մյուս կողմից՝ հանդես գալ որպես վտանգավոր, խորամանկ կամ կախարդական ուժ ունեցող հակառակորդ։ Այս երկակիությունը հեքիաթային կերպարին հաղորդում է բազմաշերտություն և թույլ է տալիս ուսումնասիրել բարու ու չարի, իմաստության ու խորամանկության, մարդկայինի ու գերբնականի սահմանագծերը։ Քննության են առնվում նաև կերպարի արտաքին նկարագրությունը, խոսքը, վարքագիծը, գործողությունները և մյուս հերոսների հետ փոխհարաբերությունները։

Law

Այս աշխատանքը նվիրված է բարձրագույն դատական ատյանների կողմից իրավական ակտերի մեկնաբանման առանձնահատկությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ իրավահամեմատական մոտեցմամբ, որտեղ դիտարկվում են տարբեր իրավական համակարգերում դատական մեկնաբանության դերը, մեթոդաբանությունը և ազդեցությունը իրավունքի զարգացման վրա։ Հեղինակը վերլուծում է, թե ինչպես են սահմանադրական և գերագույն դատարանները ձևավորում իրավական նորմերի կիրառման միասնականություն՝ ապահովելով իրավական որոշակիություն, կանխատեսելիություն և օրենքի գերակայություն։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մեկնաբանության հիմնական մեթոդներին՝ բառացի, համակարգային, նպատակային և պատմական, ինչպես նաև դրանց կիրառման տարբերություններին մայրցամաքային և անգլոսաքսոնական իրավական ավանդույթներում։ Աշխատությունը ուսումնասիրում է նաև դատական նախադեպի դերը իրավական ակտերի մեկնաբանման գործընթացում, հատկապես այն համակարգերում, որտեղ նախադեպային իրավունքը հանդիսանում է իրավաստեղծ աղբյուր։ Ներկայացվում է բարձրագույն դատարանների ազդեցությունը ստորադաս ատյանների պրակտիկայի վրա՝ որպես իրավունքի միատեսակ կիրառման ապահովման գործիք։ Շեշտվում է, որ իրավական ակտերի մեկնաբանությունը ոչ միայն տեխնիկական գործընթաց է, այլ նաև իրավական քաղաքականության և իրավական զարգացման կարևոր բաղադրիչ, որը ձևավորում է պետության իրավական համակարգի դինամիկան և կայունությունը։

Other Subjects

Համախառն ազգային արդյունքը (ՀԱԱ) մակրոտնտեսական կարևոր ցուցանիշ է, որը արտահայտում է որոշակի ժամանակահատվածում տվյալ երկրի ռեզիդենտների կողմից արտադրված վերջնական ապրանքների և ծառայությունների ընդհանուր արժեքը՝ անկախ այն բանից, թե արտադրությունը կատարվել է երկրի ներսում, թե արտերկրում։ Այն օգտագործվում է երկրի տնտեսական ակտիվության, արտադրողականության և բնակչության տնտեսական կարողությունների գնահատման համար։ ՀԱԱ-ն նման է համախառն ներքին արդյունքին (ՀՆԱ), սակայն հիմնական տարբերությունն այն է, որ ՀՆԱ-ն հաշվի է առնում միայն երկրի տարածքում ստեղծված արտադրանքը, իսկ ՀԱԱ-ն՝ նաև արտերկրում աշխատող երկրի քաղաքացիների կողմից ստացված եկամուտները՝ հանելով օտարերկրացիների կողմից երկրի ներսում ստացված եկամուտները։ Այսինքն՝ ՀԱԱ = ՀՆԱ + արտերկրից ստացված եկամուտներ − արտերկիր փոխանցված եկամուտներ։ ՀԱԱ-ի հաշվարկման հիմնական եղանակները երեքն են՝ արտադրական, եկամտային և ծախսային մոտեցումները։ Արտադրական եղանակով ՀԱԱ-ն հաշվարկվում է՝ գումարելով տնտեսության բոլոր ոլորտներում ստեղծված ավելացված արժեքը՝ խուսափելով կրկնահաշվարկից։ Եկամտային մոտեցմամբ հաշվի են առնվում բոլոր եկամուտները, որոնք ստեղծվել են արտադրության գործընթացում՝ աշխատավարձերը, շահույթը, տոկոսները և վարձակալական եկամուտները։ Ծախսային մոտեցմամբ ՀԱԱ-ն հաշվարկվում է որպես վերջնական ապրանքների և ծառայությունների վրա կատարված բոլոր ծախսերի գումար՝ ներառյալ սպառումը, ներդրումները, պետական ծախսերը և զուտ արտահանումը։ Այս երեք մոտեցումները տեսականորեն պետք է ապահովեն նույն արդյունքը, քանի որ դրանք արտացոլում են նույն տնտեսական գործընթացը տարբեր կողմերից։ ՀԱԱ-ի կարևորությունը պայմանավորված է նրանով, որ այն թույլ է տալիս գնահատել երկրի տնտեսական հզորությունը, համեմատել տարբեր երկրների տնտեսական զարգացումը և մշակել տնտեսական քաղաքականություն։ Սակայն այս ցուցանիշն ունի նաև սահմանափակումներ, քանի որ չի արտացոլում եկամուտների բաշխումը, ոչ պաշտոնական տնտեսությունը և կյանքի որակի ոչ նյութական կողմերը։ Այսպիսով, համախառն ազգային արդյունքը հանդիսանում է երկրի տնտեսական գործունեության հիմնական մակրոտնտեսական ցուցանիշներից մեկը, իսկ դրա հաշվարկման տարբեր եղանակները հնարավորություն են տալիս բազմակողմանիորեն գնահատել ազգային տնտեսության իրական վիճակը և զարգացման միտումները։

Political Science

Հրատարակությունը ներկայացնում է Ազգային ժողովի ութերորդ նիստի պաշտոնական արձանագրությունը՝ պահպանելով հայ ազգային ներկայացուցչական կառույցի գործունեության հերթական դրվագը։ Այն պատկանում է այն վավերագրական նյութերի շարքին, որոնք հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու 19-րդ դարի հայ համայնքի ինքնակառավարման համակարգը, ժողովական աշխատանքի կազմակերպումը և ազգային նշանակության հարցերի քննարկման ընթացքը։ Նման արձանագրություններում սովորաբար ամրագրվում էին նիստի օրակարգը, ներկաների մասնակցությունը, ներկայացված զեկուցումները, ելույթներն ու առաջարկությունները, ինչպես նաև քննարկումների արդյունքում ընդունված որոշումները։ Դրանց միջոցով կարելի է պատկերացում կազմել ժողովի գործառույթների, վարչական պատասխանատվության, որոշումների կայացման սկզբունքների և համայնքային կառույցների փոխհարաբերությունների մասին։ Ազգային ժողովի գործունեությունը կարևոր նշանակություն ուներ կրթական, կրոնական, մշակութային և հասարակական հաստատությունների կազմակերպման ու կառավարման գործում։ Այդ պատճառով նիստերի արձանագրությունները արժեքավոր տեղեկություններ են պարունակում ժամանակաշրջանի հայ համայնքի խնդիրների, առաջնահերթությունների և հասարակական կյանքի զարգացման վերաբերյալ։ Դրանք նաև արտացոլում են ազգային գործերին մասնակցելու, ընդհանուր հարցերը քննարկելու և հավաքական որոշումներ կայացնելու ավանդույթը։ Փաստաթղթի պաշտոնական լեզուն և ձևակերպումները կարևոր նյութ են հայ վարչական գրագրության ու քաղաքական բառապաշարի ուսումնասիրության համար։ Հրատարակությունը նշանակալի սկզբնաղբյուր է հայոց նոր շրջանի պատմության, ազգային ինքնակառավարման և Կոստանդնուպոլսի հայ համայնքի հասարակական կյանքի հետազոտողների համար։

Chemistry

Աշխատությունը նվիրված է ջրային լուծույթներում և միցելային համակարգերում ջրածնի պերօքսիդի ու պերհիդրօքսիդ անիոնի փոխազդեցության կինետիկական և մեխանիզմային առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում ռեակցիայի արագության վրա միջավայրի բնույթի, լուծույթի բաղադրության, թթվահիմնային հավասարակշռության և միցելների առկայության ազդեցության բացահայտումն է։ Քննվում է, թե ինչպես է ջրային միջավայրում ռեագենտների վիճակը և դրանց փոխադարձ տեղաբաշխումը պայմանավորում գործընթացի ընթացքը, ինչպես նաև ինչ փոփոխություններ են առաջանում մակերևութային ակտիվ նյութերով ձևավորված կազմակերպված համակարգերում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ռեակցիայի կինետիկական օրինաչափություններին, արագության փոփոխությանը տարբեր ֆիզիկաքիմիական պայմաններում և այն հնարավոր միջանկյալ փուլերին, որոնց համակցությամբ կարելի է նկարագրել ընդհանուր փոխազդեցության մեխանիզմը։ Միցելային միջավայրի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պարզելու, թե միկրոհետերոգեն համակարգը ինչպես կարող է փոխել ռեագենտների տեղային բաշխումը, դրանց փոխազդեցության հավանականությունը և ռեակցիայի դիտվող կինետիկական բնութագրերը։ Համեմատվում են սովորական ջրային լուծույթներում և միցելներում ընթացող գործընթացները՝ առանձնացնելու համար միջավայրի կառուցվածքային կազմակերպվածության ազդեցությունը։ Կարևորվում է նաև թթվահիմնային հավասարակշռությունների դերը, քանի որ ուսումնասիրվող մասնիկների հարաբերակցությունը կապված է լուծույթի պայմանների հետ և կարող է անդրադառնալ ընդհանուր ռեակցիոն ունակության վրա։ Փորձարարական կինետիկական տվյալների տեսական մեկնաբանությունը հնարավորություն է տալիս առաջարկելու փոխազդեցության հավանական փուլային պատկեր և գնահատելու առանձին գործոնների նշանակությունը գործընթացի ընդհանուր արագության ձևավորման մեջ։ Նման հետազոտությունները կարևոր են ֆիզիկական և կոլոիդային քիմիայի տեսանկյունից, քանի որ հնարավորություն են տալիս ավելի խորությամբ հասկանալու պարզ ջրային և կազմակերպված միցելային միջավայրերում օքսիդավերականգնման գործընթացների տարբերությունները։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը նպաստում է լուծույթներում քիմիական ռեակցիաների կինետիկայի, միցելային ազդեցությունների և միջավայրով պայմանավորված ռեակցիոն մեխանիզմների վերաբերյալ պատկերացումների զարգացմանը։