Բնական իրավունքի տեսությունը և դրա առանձնահատկությունները վաղ բուրժուական հեղափոխությունների դարաշրջանում (XVI-XVIIդդ.)

Law

Պատիժը քրեական իրավունքի կարևորագույն ինստիտուտներից է, որը կիրառվում է պետության կողմից հանցագործություն կատարած անձի նկատմամբ և արտահայտում է հասարակության ու պետության բացասական վերաբերմունքը կատարված արարքի նկատմամբ։ Այն հանդիսանում է իրավական հարկադրանքի միջոց և նշանակվում է միայն դատարանի դատավճռով՝ օրենքով սահմանված կարգով։ Պատժի հիմնական էությունը կայանում է նրանում, որ այն սահմանափակում է անձի որոշ իրավունքներ և ազատություններ՝ նպատակ ունենալով վերականգնել արդարությունը, կանխել նոր հանցագործությունները և ուղղել հանցագործություն կատարած անձին։ Քրեական պատիժը տարբերվում է իրավական պատասխանատվության մյուս ձևերից իր խստությամբ և հասարակական վտանգավորությամբ, քանի որ այն կիրառվում է միայն այն դեպքերում, երբ կատարված արարքը համարվում է հանցագործություն։ Պատժի նպատակները բազմաբնույթ են և կարևոր նշանակություն ունեն հասարակության անվտանգության ապահովման գործում։ Առաջին հերթին պատիժը նպատակ ունի վերականգնել սոցիալական արդարությունը և ցույց տալ, որ օրենքի խախտումը անպատիժ չի մնում։ Բացի դրանից, պատժի կարևոր նպատակներից է դատապարտյալի ուղղումը և վերադաստիարակումը, որպեսզի նա հետագայում հրաժարվի հակաիրավական վարքագծից և վերադառնա հասարակության լիարժեք կյանքին։ Մյուս կարևոր նպատակը նոր հանցագործությունների կանխարգելումն է՝ ինչպես դատապարտյալի, այնպես էլ մյուս անձանց կողմից, քանի որ պատժի անխուսափելիությունը զսպող ազդեցություն է ունենում հասարակության վրա։ Քրեական օրենսդրությամբ նախատեսվում են պատժի տարբեր տեսակներ՝ կախված հանցագործության ծանրությունից և հասարակական վտանգավորության աստիճանից։ Ամենատարածված տեսակներից են տուգանքը, հանրային աշխատանքները, որոշ իրավունքներից զրկելը, կալանքը, ազատազրկումը և որոշ դեպքերում ցմահ ազատազրկումը։ Տուգանքը կիրառվում է հիմնականում ոչ ծանր հանցագործությունների դեպքում և արտահայտվում է դրամական վճարի ձևով։ Հանրային աշխատանքները նախատեսում են հասարակության օգտին որոշակի աշխատանքների կատարում, իսկ ազատազրկումը ենթադրում է անձի մեկուսացում հասարակությունից որոշակի ժամկետով։ Ցմահ ազատազրկումը համարվում է ամենախիստ պատիժներից մեկը և կիրառվում է առանձնապես ծանր հանցագործությունների համար։ Ժամանակակից քրեական իրավունքում մեծ ուշադրություն է դարձվում նաև մարդասիրության սկզբունքին, որի համաձայն պատիժը չպետք է նպատակ ունենա ֆիզիկական տառապանք պատճառել կամ նվաստացնել անձի արժանապատվությունը։ Կարևոր է, որ պատիժը լինի արդար, համաչափ և համապատասխանի կատարված հանցագործության բնույթին։ Այսպիսով, պատիժը հանդիսանում է իրավական պետության կարևոր միջոցներից մեկը, որն ապահովում է հասարակական կարգի պահպանումը, մարդու իրավունքների պաշտպանությունը և հանցավորության դեմ արդյունավետ պայքարը։

Other Subjects

Գիրքը ներկայացնում է 1950 թվականի ընթացքում նշվող կարևոր պատմական, մշակութային, գիտական և հասարակական հիշարժան տարեթվերի համակարգված հավաքածուն՝ նպատակ ունենալով ընթերցողին տրամադրել ժամանակագրական տեղեկություն նշանակալի իրադարձությունների, անձանց հոբելյանների և հասարակական կյանքի կարևոր փուլերի վերաբերյալ։ Աշխատության մեջ ընդգրկված են տարբեր ոլորտներին վերաբերող տարեթվեր՝ ներառյալ ազգային և համաշխարհային պատմության առանցքային իրադարձությունները, գիտության և տեխնիկայի զարգացումները, մշակույթի և արվեստի նշանավոր ներկայացուցիչների ծննդյան և մահվան տարելիցները, ինչպես նաև հասարակական-քաղաքական կյանքում կարևոր նշանակություն ունեցող ամսաթվերը։ Հեղինակը կամ կազմողները նպատակ են ունեցել ստեղծել տեղեկատվական-հղումային բնույթի ձեռնարկ, որը կարող է ծառայել որպես օժանդակ միջոց կրթական, գիտահետազոտական և մշակութային աշխատանքներում՝ օգնելով պլանավորել հիշատակի միջոցառումներ, դասախոսություններ և թեմատիկ նախաձեռնություններ։ Գիրքը առանձնանում է իր գործնական կիրառելիությամբ՝ նպաստելով պատմական հիշողության պահպանմանը և հասարակության մշակութային իրազեկվածության բարձրացմանը, և նախատեսված է գրադարանավարների, ուսուցիչների, պատմաբանների, ուսանողների և լայն ընթերցողական հանրության համար։

Geography

Այս ուղղությունը վերաբերում է բնական ջրերի՝ գետերի, լճերի, ստորերկրյա և աղբյուրային ջրերի որակի համալիր ուսումնասիրությանը, որի նպատակն է գնահատել դրանց քիմիական, ֆիզիկական և կենսաբանական վիճակը երկրաբնապահպանական տեսանկյունից։ Ուսումնասիրությունները ներառում են ջրերի աղտոտվածության աղբյուրների բացահայտում, ծանր մետաղների, աղային կազմի և այլ աղտոտիչների կոնցենտրացիաների վերլուծություն, ինչպես նաև դրանց ազդեցության գնահատում էկոհամակարգերի և մարդու առողջության վրա։ Դասակարգման փուլում ջրերը բաժանվում են ըստ որակի աստիճանի՝ մաքուր, թույլ աղտոտված, միջին կամ ուժեղ աղտոտված խմբերի, ինչը թույլ է տալիս համեմատել տարբեր տարածաշրջանների ջրային ռեսուրսները։ Կանխատեսման բաղադրիչը հիմնված է մաթեմատիկական մոդելավորման, վիճակագրական տվյալների և ժամանակային շարքերի վերլուծության վրա, որի միջոցով գնահատվում են ապագա փոփոխությունները՝ հաշվի առնելով կլիմայական գործոնները, մարդկային գործունեության ազդեցությունը և բնական ինքնամաքրման գործընթացները։ Այս մոտեցումը կարևոր դեր ունի ջրային ռեսուրսների կառավարման, բնապահպանական քաղաքականության մշակման և կայուն զարգացման ապահովման գործում։

Journalism

Սոցիալ-հոգեբանական և հաղորդակցական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է զանգվածային լրատվության միջոցների ազդեցությամբ սոցիալական դիրքորոշումների ձևավորման և փոփոխության գործընթացների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում տեղեկատվական հաղորդագրությունների ընկալման առանձնահատկությունները, հասարակական կարծիքի ձևավորման մեխանիզմները և մեդիա բովանդակության դերը անհատական ու խմբային պատկերացումների կառուցման գործում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Հայաստանի զանգվածային լրատվության միջոցներում կիրառվող հաղորդակցական ձևերին, տեղեկատվության ներկայացման եղանակներին և դրանց հնարավոր ազդեցությանը լսարանի գնահատականների ու վերաբերմունքների վրա։ Վերլուծվում են տեղեկատվության ընտրության, շեշտադրման, մեկնաբանման և կրկնվող հաղորդագրությունների միջոցով սոցիալական դիրքորոշումների ձևավորման մեխանիզմները։ Քննարկվում են նաև լսարանի սոցիալ-հոգեբանական առանձնահատկությունների, տեղեկատվական միջավայրի, վստահության և մեդիա սպառման սովորությունների նշանակությունը հաղորդակցական ազդեցության գործընթացում։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու զանգվածային հաղորդակցության և սոցիալական դիրքորոշումների փոխկապակցվածությունը՝ այն դիտարկելով Հայաստանի մեդիա միջավայրի օրինակով։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել սոցիալական հոգեբանության, սոցիոլոգիայի, հաղորդակցության և մեդիա ուսումնասիրությունների ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Linguistics

Այս աշխատանքը նվիրված է զանգվածային լրատվության միջոցներում կիրառվող լեզվի և ոճական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ հիմնվելով տպագիր մամուլի, հեռուստատեսության և ռադիոհաղորդումների նյութերի վրա։ Նյութում վերլուծվում են լրագրողական խոսքի հիմնական բնութագրերը՝ տեղեկատվական ճշգրտություն, հասկանալիություն, հակիրճություն և ազդեցիկություն, ինչպես նաև տարբեր ժանրերում՝ նորություն, մեկնաբանություն, հարցազրույց և վերլուծական հաղորդում, լեզվական միջոցների կիրառման առանձնահատկությունները։ Աշխատությունը առանձնացնում է գրական լեզվի և խոսակցական տարրերի փոխհարաբերությունը մեդիա տեքստերում, ինչպես նաև դիտարկում է լեզվական նորմերի պահպանումը և դրանցից շեղումների գործառական դերը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում նաև հեռուստառադիոհաղորդումների բանավոր խոսքի առանձնահատկություններին՝ ինտոնացիա, արտասանություն, խոսքի տեմպ և ազդեցության միջոցներ, որոնք ձևավորում են լսարանի ընկալումը։ Նյութը կարևոր է լրագրության, լեզվաբանության և մեդիա ուսումնասիրությունների ոլորտների համար՝ նպաստելով զանգվածային հաղորդակցության լեզվի ավելի խորքային ընկալմանը և վերլուծությանը։

History

Աշխատությունը նվիրված է XIX դարի հայ գրականության և հասարակական մտքի մի շարք նշանավոր ներկայացուցիչների գաղափարական ժառանգության ուսումնասիրությանը՝ ազգային ինքնագիտակցության, արևմտահայության դրության, հասարակական վերափոխումների և ազգային-ազատագրական գաղափարների ձևավորման համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում Րաֆֆու, Ծերենցի, Ռափայել Պատկանյանի և Գրիգոր Արծրունու գրական ու հրապարակախոսական գործունեությունն է՝ որպես նույն ժամանակաշրջանի հասարակական խնդիրներին տարբեր ժանրերով արձագանքող մտավորականների։ Նրանց ստեղծագործական ժառանգությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու, թե ինչպես էին գեղարվեստական արձակը, պատմավեպը, պոեզիան և հրապարակախոսությունը ներգրավվում ազգային ինքնության, պատմական հիշողության, կրթության, հասարակական կազմակերպման և ժողովրդի ապագայի վերաբերյալ պատկերացումների ձևավորման գործընթացներում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում Րաֆֆու վիպական աշխարհում պատմական և հասարակական թեմաների փոխհարաբերությանը, Ծերենցի պատմական արձակում անցյալի իրադարձությունների գեղարվեստական վերաիմաստավորմանը, Պատկանյանի պոեզիայի ազգային ու հասարակական շեշտադրումներին և Արծրունու հրապարակախոսական գործունեության գաղափարական նշանակությանը։ Կարևորվում է նրանց հայացքների ոչ միայն ընդհանրությունների, այլև տարբերությունների բացահայտումը՝ հաշվի առնելով յուրաքանչյուր հեղինակի ստեղծագործական մեթոդը, հասարակական գործունեությունը և գաղափարների արտահայտման ձևերը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են քննության առնվել պատմական հիշողության և ժամանակակից իրականության հարաբերակցությունը, ազգային ինքնագիտակցության ամրապնդման միջոցները, կրթության և մշակույթի դերի վերաբերյալ պատկերացումները, ինչպես նաև հասարակական առաջընթացի և ինքնակազմակերպման շուրջ ձևավորված մոտեցումները։ Առանձին ուղղություն է գրականության և մամուլի ազդեցության ուսումնասիրությունը հասարակական գաղափարների տարածման գործում, քանի որ XIX դարում գեղարվեստական ստեղծագործությունն ու պարբերական մամուլը կարևոր հարթակներ էին հանրային քննարկումների և մտավոր շարժումների զարգացման համար։ Այս գործիչների ժառանգության համեմատական քննությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու ժամանակաշրջանի հայ հասարակական մտքի գաղափարական բազմազանության և գրականության ու հրապարակախոսության փոխազդեցության մասին։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է հայ գրականության պատմության, հասարակական մտքի պատմության, հրապարակախոսության և գաղափարների պատմության մոտեցումները՝ ներկայացնելով նշված հեղինակների ներդրումը XIX դարի հայ ազգային և հասարակական մտքի զարգացման գործընթացներում։