Բնական տարեցույց․ 1872 թվականի նահանջ տարվա օրացույց

Linguistics

Այս ուսումնասիրությունը վերլուծում է Ջոն Ֆաուլզի ստեղծագործություններում կոնցեպտուալ մետաֆորայի արդիականացման միջոցները՝ ընդգծելով լեզվական, իմաստաբանական և գեղարվեստական մեխանիզմների փոխազդեցությունը հեղինակային տեքստում։ Նշվում է, որ կոնցեպտուալ մետաֆորան հանդես է գալիս որպես ճանաչողական մոդել, որի միջոցով վերացական գաղափարները ներկայացվում են կոնկրետ և պատկերավոր ձևերով՝ ձևավորելով ընթերցողի ընկալման խորքային շերտեր։ Վերլուծվում է, որ Ֆաուլզի ստեղծագործություններում մետաֆորային կառուցվածքները հաճախ հիմնված են ազատության և սահմանափակման, իրականության և պատրանքի, ինքնության և օտարման հակադրությունների վրա, որոնք արտահայտվում են ինչպես բառային, այնպես էլ տեքստային մակարդակներում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում լեզվական միջոցներին՝ սիմվոլիկ բառապաշարին, կրկնություններին, հակադրական կառուցվածքներին և նարատիվի բազմաշերտությանը, որոնք ծառայում են մետաֆորային իմաստների ակտիվացմանը և խորացմանը։ Նշվում է նաև, որ կոնցեպտուալ մետաֆորան Ֆաուլզի մոտ ոչ միայն գեղարվեստական արտահայտչամիջոց է, այլև փիլիսոփայական մտածողության ձև, որը թույլ է տալիս բացահայտել մարդկային գիտակցության բարդ կառուցվածքները և իրականության ընկալման հարաբերականությունը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ցույց է տալիս, որ կոնցեպտուալ մետաֆորայի արդիականացումը Ֆաուլզի ստեղծագործություններում իրականացվում է բազմամակարդակ լեզվական և իմաստային մեխանիզմների միջոցով, որոնք ապահովում են տեքստի գեղարվեստական խորությունն ու բազմիմաստությունը։

Culture

Աշխատությունը նվիրված է Ավետիք Իսահակյանի բանաստեղծական ժառանգության և հայկական վոկալ երաժշտության փոխառնչությունների ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով, թե ինչպես են բանաստեղծի քնարական պատկերները, գաղափարները, լեզվական երաժշտականությունը և հուզական աշխարհը մարմնավորվել տարբեր կոմպոզիտորների ստեղծագործություններում։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է գրական սկզբնաղբյուրի և երաժշտական մեկնաբանության հարաբերակցության վրա, երբ բանաստեղծական խոսքը դառնում է երգի, ռոմանսի, խմբերգային կամ վոկալ այլ ստեղծագործության հիմք և երաժշտական արտահայտչամիջոցների շնորհիվ ձեռք է բերում նոր հնչերանգներ։ Իսահակյանի քնարերգությունը դիտարկվում է որպես հայ երաժշտական մշակույթի համար հարուստ գրական նյութ՝ պայմանավորված թեմատիկ բազմազանությամբ, զգացմունքային խորությամբ, պատկերավորությամբ, ժողովրդական մտածողության հետ ունեցած կապերով և խոսքի արտահայտիչ ռիթմով։ Քննության են առնվում սիրո, կարոտի, հայրենիքի, բնության, մարդու ներաշխարհի, կյանքի անցողիկության, մենության և փիլիսոփայական մտորումների մոտիվները, որոնք տարբեր ժամանակաշրջանների կոմպոզիտորների համար ստեղծագործական մեկնաբանության լայն հնարավորություններ են բացել։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում բանաստեղծական տեքստի երաժշտականությանը։ Վերլուծվում է, թե խոսքի ռիթմը, հնչերանգը, տողերի կառուցվածքը, կրկնությունները և պատկերային համակարգը ինչպես կարող են պայմանավորել երաժշտական ձևի ընտրությունը, մեղեդու շարժումը, ռիթմական կազմակերպումը և ստեղծագործության ընդհանուր դրամատուրգիան։ Բանաստեղծական տեքստը երաժշտության մեջ դիտարկվում է ոչ թե որպես պարզապես երգվող խոսք, այլ որպես ստեղծագործության կառուցվածքը և արտահայտչական տրամաբանությունը ձևավորող կարևոր գործոն։ Հետազոտության առանցքային խնդիրներից է բառի և մեղեդու փոխհարաբերության ուսումնասիրությունը։ Քննության է առնվում, թե երաժշտական ինտոնացիան որքանով է համապատասխանում բանաստեղծության իմաստային շեշտադրումներին, ինչպես են մեղեդիական վերելքներն ու վայրէջքները ընդգծում տեքստի հուզական հանգույցները և ինչ միջոցներով է երաժշտությունը խորացնում կամ նորովի մեկնաբանում գրական սկզբնաղբյուրի տրամադրությունը։ Նույն բանաստեղծության տարբեր երաժշտական մեկնաբանությունների առկայության դեպքում հնարավոր է բացահայտել կոմպոզիտորական անհատականությունների տարբերությունը և տեսնել, թե ինչպես կարող է միևնույն գրական նյութը ստանալ քնարական, դրամատիկական, ժողովրդական կամ այլ գեղարվեստական շեշտադրումներ։ Կարևոր տեղ է հատկացվում հայկական ռոմանսի և երգարվեստի զարգացման համատեքստին։ Իսահակյանի բանաստեղծությունների հիման վրա ստեղծված վոկալ գործերը դիտարկվում են ազգային երաժշտական մշակույթի այն ուղղությունների շրջանակում, որտեղ գրական բարձրարժեք տեքստը միավորվում է կոմպոզիտորական մտածողության հետ։ Ուսումնասիրվում է, թե ինչպես են տարբեր հեղինակներ բանաստեղծական նյութը համապատասխանեցրել կամերային վոկալ ստեղծագործության առանձնահատկություններին, ինչ դեր է ստացել դաշնամուրային կամ այլ գործիքային նվագակցությունը և ինչպես է կառուցվել երգչական ձայնի ու նվագակցության փոխհարաբերությունը։ Նվագակցությունը կարող է ոչ միայն ապահովել ներդաշնակային հիմքը, այլև հանդես գալ որպես բանաստեղծական պատկերի ինքնուրույն մեկնաբան՝ արտահայտելով բնության պատկերներ, ներքին անհանգստություն, հիշողություն, կարոտ կամ ստեղծագործության այլ հուզական վիճակներ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ազգային երաժշտական լեզվի առանձնահատկություններին։ Իսահակյանի ստեղծագործական աշխարհում ժողովրդական մշակույթի հետ առկա կապերը հնարավորություն են տվել կոմպոզիտորներին դիմել հայկական ժողովրդական երգարվեստին բնորոշ ինտոնացիաներին, մեղեդիական դարձվածքներին և ռիթմական առանձնահատկություններին։ Միաժամանակ վոկալ ստեղծագործություններում կարող են համադրվել ազգային ավանդույթներն ու եվրոպական պրոֆեսիոնալ երաժշտության ձևերը։ Այս փոխազդեցությունը կարևոր է հայ կոմպոզիտորական դպրոցի զարգացման ընթացքը և ազգային վոկալ երաժշտության ոճական առանձնահատկությունները հասկանալու համար։ Հետազոտության մեջ կարող են քննության առնվել տարբեր սերունդների հայ կոմպոզիտորների ստեղծագործությունները՝ բացահայտելու համար բանաստեղծական նույն աշխարհի երաժշտական ընկալման փոփոխությունները ժամանակի ընթացքում։ Համեմատական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս տեսնել, թե ինչպես են փոխվել մեղեդիական մտածողությունը, հարմոնիկ լեզուն, ձևակառուցման սկզբունքները, դաշնամուրային նվագակցության գործառույթը և բանաստեղծական խոսքի նկատմամբ վերաբերմունքը։ Այս կերպ ձևավորվում է գրական տեքստի երաժշտական մեկնաբանությունների պատմական պատկերը։ Կարևորվում է նաև վոկալ ստեղծագործությունների ժանրային բազմազանությունը։ Բանաստեղծական նյութը կարող է հիմք ծառայել մեներգերի, ռոմանսների, խմբերգերի և վոկալ այլ ձևերի համար, իսկ ժանրի ընտրությունը զգալիորեն փոխում է տեքստի ընկալման եղանակը։ Կամերային երգում առաջնային կարող է լինել անհատական ապրումը և խոսքի նուրբ արտահայտչականությունը, մինչդեռ խմբերգային մարմնավորումը կարող է ընդլայնել ստեղծագործության հուզական և գաղափարական մասշտաբը։ Ժանրային առանձնահատկությունների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել նույն բանաստեղծական մոտիվների երաժշտական ներկայացման տարբեր հնարավորությունները։ Առանձին տեղ է հատկացվում վոկալ կատարողականությանը։ Բանաստեղծական խոսքի երաժշտական մարմնավորումը պահանջում է ոչ միայն ձայնային տեխնիկա, այլև տեքստի իմաստի, արտասանության, շեշտադրության և հուզական կառուցվածքի խոր ընկալում։ Ուսումնասիրվում է երգչի կողմից խոսքի և երաժշտության միասնական ներկայացման խնդիրը, քանի որ վոկալ կատարումը կարող է էապես ազդել ստեղծագործության գեղարվեստական ազդեցության վրա։ Հայերեն տեքստի հնչյունական առանձնահատկությունները, ձայնավորների և բաղաձայնների հարաբերակցությունը, բառային շեշտերը և խոսքային ինտոնացիան կարևոր գործոններ են երաժշտական ֆրազավորման համար։ Քննության է առնվում նաև բանաստեղծական սկզբնաղբյուրի հնարավոր փոփոխությունը երաժշտական ստեղծագործության մեջ։ Կոմպոզիտորը կարող է ընտրել ամբողջ բանաստեղծությունը կամ դրա առանձին հատվածները, կիրառել տեքստային կրկնություններ և երաժշտական ձևի պահանջներից ելնելով վերակազմակերպել նյութի ընթացքը։ Նման փոփոխությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել կոմպոզիտորի մեկնաբանական մոտեցումը և հասկանալ, թե բանաստեղծության որ գաղափարներն ու պատկերներն են դարձել երաժշտական ստեղծագործության հիմնական հենակետերը։ Կարևոր ուղղություն է երաժշտական ձևի և բանաստեղծական կառուցվածքի փոխհարաբերության վերլուծությունը։ Տաղերի և բանաստեղծությունների տների կառուցվածքը, կրկնվող տողերը և իմաստային հանգույցները կարող են անմիջականորեն անդրադառնալ երաժշտական ձևի վրա։ Որոշ դեպքերում կոմպոզիտորը կարող է պահպանել տեքստի կառուցվածքային համաչափությունը, իսկ այլ դեպքերում՝ երաժշտական զարգացման միջոցով ստեղծել նոր դրամատուրգիական ամբողջություն։ Այդ տարբերությունների բացահայտումը կարևոր է գրական տեքստի երաժշտական վերափոխման մեխանիզմները հասկանալու համար։ Հետազոտության մեջ նշանակալի տեղ կարող է զբաղեցնել երաժշտական արտահայտչամիջոցների վերլուծությունը՝ մեղեդի, հարմոնիա, ռիթմ, տեմպ, դինամիկա, տոնայնություն և ֆակտուրա։ Դրանց համադրությամբ ձևավորվում է բանաստեղծական պատկերի երաժշտական համարժեքը։ Հատկապես կարևոր է պարզել, թե ինչպես են տարբեր կոմպոզիտորներ երաժշտական միջոցներով արտահայտել Իսահակյանի պոեզիային բնորոշ քնարական խորությունը և տրամադրությունների փոփոխությունը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում բնության պատկերների երաժշտական մեկնաբանությանը։ Բանաստեղծական բնապատկերը հաճախ կապված է քնարական հերոսի ներքին վիճակի հետ, և երաժշտության մեջ այն կարող է արտահայտվել մեղեդիական, հարմոնիկ ու ֆակտուրային տարբեր միջոցներով։ Այսպիսով բնությունը հանդես է գալիս ոչ միայն որպես արտաքին միջավայր, այլև որպես մարդկային զգացմունքների արտացոլման գեղարվեստական տարածք։ Աշխատության մեջ կարևոր է նաև սիրային քնարերգության երաժշտական մարմնավորումը։ Սերը, կարոտը, բաժանումը և հիշողությունը Իսահակյանի ստեղծագործական աշխարհի առանցքային մոտիվներից են, որոնք վոկալ երաժշտության մեջ կարող են ստանալ հատկապես անմիջական արտահայտություն։ Երաժշտությունը հնարավորություն է տալիս ուժեղացնել բանաստեղծական խոսքի հուզական ազդեցությունը՝ պահպանելով դրա նրբությունն ու անհատականությունը։ Ուսումնասիրությունը կարող է ներառել նաև համապատասխան ստեղծագործությունների նոտային նյութերի, տարբեր խմբագրությունների, կատարողական մեկնաբանությունների և երաժշտագիտական ուսումնասիրությունների համադրություն։ Նոտային տեքստի վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել կոմպոզիտորական լուծումները, իսկ կատարողական տարբերակների ուսումնասիրությունը՝ հասկանալ դրանց գործնական հնչեցման առանձնահատկությունները։ Պատմական և երաժշտագիտական մոտեցումների համադրումը թույլ է տալիս ստեղծագործությունները դիտարկել ինչպես իրենց ժամանակաշրջանի, այնպես էլ հայ երաժշտության ընդհանուր զարգացման շրջանակում։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է հայ գրականության և երաժշտության ստեղծագործական կապերի համակարգված ուսումնասիրությամբ, ինչպես նաև Իսահակյանի բանաստեղծական ժառանգության երաժշտական կյանքի բացահայտմամբ։ Այն ցույց է տալիս, թե ինչպես է գրական ստեղծագործությունը շարունակում զարգանալ մեկ այլ արվեստի ոլորտում՝ ստանալով նոր արտահայտչական ձև և դառնալով ազգային երաժշտական մշակույթի բաղկացուցիչ մաս։ Նյութը կարող է օգտակար լինել երաժշտագետների, գրականագետների, հայ վոկալ արվեստի պատմությունն ուսումնասիրողների, երգիչների, կոնցերտմայստերների, երաժշտական կրթության մասնագետների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Law

Այս գիտաիրավական և կառավարման ուսումնասիրությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում համայնքային ծառայության համակարգում պաշտոնների զբաղեցման գործընթացի հիմնախնդիրների վերլուծությանը և դրա կատարելագործման ուղիների բացահայտմանը։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են համայնքային ծառայության իրավական կարգավորման հիմքերը, պաշտոնների դասակարգման սկզբունքները և կադրային քաղաքականության ձևավորման մեխանիզմները։ Հեղինակը ուսումնասիրում է պաշտոնների համալրման գործընթացը՝ ընդգծելով մրցութային համակարգի, մասնագիտական պատրաստվածության, ծառայողական առաջխաղացման և գնահատման չափանիշների դերը արդյունավետ կառավարման ապահովման գործում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կոռուպցիոն ռիսկերի նվազեցմանը, թափանցիկության ապահովմանը, մարդկային ռեսուրսների կառավարման արդիականացմանը և թվային գործիքների կիրառմանը կադրային գործընթացներում։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են նաև օրենսդրական կարգավորումների կիրառման խնդիրները և համայնքային ծառայության ինստիտուցիոնալ զարգացման մարտահրավերները։ Հեղինակը առաջարկում է համակարգի բարելավման ուղղություններ՝ ուղղված մասնագիտական չափանիշների բարձրացմանը, մրցութային մեխանիզմների կատարելագործմանը և արդյունավետ կառավարման մշակույթի ձևավորմանը։ Աշխատությունը նախատեսված է իրավաբանների, պետական և համայնքային կառավարման մասնագետների, հետազոտողների և ուսանողների համար։

History

Քևին Ջեյմս Լյուիսի այս ակադեմիական աշխատությունը նվիրված է XII դարի Լիբանանի հյուսիսում ձևավորված Տրիպոլիի կոմսությանը՝ Լևանտում գոյություն ունեցած խաչակրաց պետություններից մեկին, որը համեմատաբար քիչ է ուսումնասիրվել մյուս խաչակրաց իշխանությունների համեմատ։ Հեղինակը ոչ միայն վերականգնում է կոմսության քաղաքական պատմությունը, այլև փորձում է վերաիմաստավորել այն, թե ինչպես էր այդ պետությունը իրականում գործում բազմազգ, բազմալեզու և բազմակրոն միջավայրում։ Գրքի առանցքում Տրիպոլիի կոմսերի իշխանության ձևավորումն ու զարգացումն է՝ սկսած Ռայմոնդ I-ից, Վիլյամ Ջորդանից և Բերտրանից մինչև Պոնսի, Ռայմոնդ II-ի և Ռայմոնդ III-ի կառավարման ժամանակաշրջանները։ Լյուիսը հատուկ ուշադրություն է դարձնում ժառանգական պայքարներին, իշխանության փոխանցմանը, ռազմական հակամարտություններին, ամուսնական դաշինքներին և ներքին քաղաքական լարվածությանը՝ ցույց տալով, որ կոմսության պատմությունը չի կարելի ներկայացնել միայն որպես եվրոպացի խաչակիրների կողմից Մերձավոր Արևելքում ստեղծված պետության պատմություն։ Գրքի կարևորագույն գաղափարներից մեկն այն է, որ նախկին ուսումնասիրությունները չափազանց մեծ նշանակություն են տվել կոմսերի հարավֆրանսիական ծագմանը և նրանց կապին Սեն-Ժիլների տոհմի հետ։ Հեղինակը, սակայն, ընդգծում է, որ տեղական իրականությունը շատ ավելի բարդ էր։ Տրիպոլիի իշխանները ստիպված էին իրենց իշխանությունը հաստատել լեռնային ու աշխարհագրորեն դժվար հասանելի տարածքում, որտեղ ապրում էին տարբեր կրոնական, լեզվական և մշակութային խմբեր։ Այդ պատճառով իշխանության կայունությունը մեծապես կախված էր ոչ միայն ռազմական ուժից կամ եվրոպական ծագումից, այլև տեղի բնակչության տարբեր խմբերի հավատարմությունից, վարչական գործելակերպից և տարածաշրջանի առանձնահատուկ աշխարհագրությունից։ Հատկանշական է նաև այն հանգամանքը, որ կոմսության վարչական համակարգում կարևոր դեր էր խաղում արաբերենը, ինչը ցույց է տալիս, որ եվրոպական ծագում ունեցող իշխող տոհմը գործնականում ստիպված էր հարմարվել տեղական հասարակության պայմաններին։ Հեղինակը ուսումնասիրում է նաև մշակութային փոխազդեցությունները՝ մասնավորապես Տրիպոլիի արքունիքում ստեղծված օքսիտաներեն տրուբադուրական պոեզիան, որի միջոցով երևում է հարավֆրանսիական մշակութային ժառանգության իրական ազդեցությունը։ Այսպիսով, աշխատությունը հակադրում է «օտար եվրոպական իշխանություն» և «տեղական հասարակություն» պարզ բաժանումը՝ ցույց տալով, որ իրականում ձևավորվել էր փոխազդեցությունների, հարմարվողականության և փոխադարձ կախվածության ավելի բարդ համակարգ։ Գրքի կառուցվածքը հետևում է XII դարի հիմնական քաղաքական փուլերին՝ ներկայացնելով իշխանների հաջորդականությունը, կոմսության քաղաքական և ռազմական ամրապնդումը, հետագա ռազմական թուլացումը, տոհմական ու ամուսնական հակասությունները, Ռայմոնդ III-ի գերեվարումը, նրա ռեգենտության խնդիրները և իշխանության պահպանման դժվարությունները։ Վերջին բաժիններում հեղինակը կրկին անդրադառնում է օտար և տեղական տարրերի փոխհարաբերությանը՝ ամփոփելով այն գործընթացները, որոնք թույլ տվեցին կոմսությանը գոյատևել և գործել այդքան բարդ տարածաշրջանում։ Աշխատությունն արժեքավոր է հատկապես նրանով, որ խաչակրաց պետությունների պատմությունը դիտարկում է ոչ միայն ռազմական արշավանքների և եվրոպացի ազնվականների տեսանկյունից, այլև աշխարհագրության, ժողովրդագրության, վարչարարության, տեղական հասարակությունների և մշակութային փոխազդեցությունների համատեքստում։ Հեղինակը օգտագործում է ինչպես եվրոպական, այնպես էլ արաբական աղբյուրներ և փորձում է Տրիպոլիի պատմությունը տեղադրել ավելի լայն սիրիա-լիբանանյան միջավայրում։ Արդյունքում գիրքը ներկայացնում է XII դարի Մերձավոր Արևելքի բավական բարդ պատկերը, որտեղ խաչակիրների կողմից ստեղծված քաղաքական կառույցները գոյություն էին ունենում ոչ թե մեկուսացված եվրոպական աշխարհում, այլ տեղական հասարակությունների, մահմեդական և քրիստոնեական համայնքների, տարբեր լեզուների ու մշակույթների մշտական փոխազդեցության պայմաններում։

Medicine

Միջին ականջի և վերին շնչուղիների զուգակցված հիվանդությունների դեպքում համակցված վիրահատական բուժման հիմնավորումը պայմանավորված է այդ համակարգերի անատոմիական, ֆունկցիոնալ և պաթոֆիզիոլոգիական սերտ փոխկապակցվածությամբ, որտեղ Էվստաքյան փողը, քթի խոռոչը, քթըմպանը և միջին ականջը կազմում են միասնական օդափոխության և դրենաժի համակարգ։ Հաճախ հանդիպող համակցված ախտաբանությունները՝ քրոնիկական միջին օտիտը, ադենոիդային հյուսվածքի հիպերպլազիան, քրոնիկական ռինոսինուսիտը և Էվստաքյան փողի դիսֆունկցիան, փոխադարձաբար նպաստում են հիվանդության քրոնիզացմանը և բուժման արդյունավետության նվազեցմանը, եթե կիրառվում է միայն մեկ օջախի մեկուսացված բուժում։ Համակցված վիրահատական մոտեցման հիմնական հիմնավորումն այն է, որ վերին շնչուղիների օդափոխության և դրենաժի վերականգնումը անմիջական ազդեցություն ունի միջին ականջի աերացիայի վրա, ինչի արդյունքում բարելավվում է թմբկախոռոչի ճնշման հավասարակշռությունը և նվազում է էքսուդատի կուտակումը։ Օրինակ՝ ադենոտոմիան կամ ֆունկցիոնալ էնդոսկոպիկ սինուս վիրաբուժությունը (FESS) կարող են զուգակցվել տիմպանոպլաստիկայի կամ միրինգոտոմիայի հետ՝ ապահովելով ինչպես պատճառական գործոնի վերացում, այնպես էլ տեղային ախտաբանական փոփոխությունների շտկում։ Պաթոֆիզիոլոգիական տեսանկյունից վերին շնչուղիների քրոնիկական բորբոքումը հանգեցնում է լորձաթաղանթի այտուցի, մուկոցիլյար տրանսպորտի խանգարման և մանրէային գաղութացման, ինչը նպաստում է միջին ականջի կրկնվող ինֆեկցիաներին։ Այդ պատճառով միայն ականջի վիրահատական միջամտությունը հաճախ չի ապահովում երկարաժամկետ արդյունք, եթե չի վերացվում վերին շնչուղիների օբստրուկցիան կամ բորբոքային օջախը։

Sociology

Այս աշխատությունը նվիրված է հայ ընտանիքի սոցիալական կառուցվածքի, դերերի և փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությանը սոցիալական փոփոխությունների ժամանակակից փուլում՝ սոցիոլոգիական վերլուծության տեսանկյունից։ Ուսումնասիրության շրջանակում ընտանիքը դիտարկվում է որպես հասարակության հիմնարար սոցիալական ինստիտուտ, որի վրա անմիջական ազդեցություն են ունենում տնտեսական, ժողովրդագրական, մշակութային և արժեքային փոփոխությունները։ Աշխատությունը անդրադառնում է հայ ընտանիքի ավանդական և ժամանակակից դրսևորումների փոխակերպմանը, ընտանեկան դերերի վերաիմաստավորմանը, սերունդների միջև հարաբերությունների փոփոխությանը և ընտանիքի ներսում որոշումների կայացման գործընթացների զարգացմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ամուսնության, ծնողության, երեխաների դաստիարակության, սերնդափոխության և ընտանեկան համերաշխության հետ կապված սոցիալական պատկերացումների փոփոխություններին։ Քննարկվում են նաև այնպիսի գործընթացներ, ինչպիսիք են քաղաքայնացումը, միգրացիան, տնտեսական պայմանների փոփոխությունը, կանանց կրթական և աշխատանքային ակտիվության աճը, տեղեկատվական և թվային միջավայրի ընդլայնումը, որոնք տարբեր ձևերով վերափոխում են ընտանեկան հարաբերությունների ավանդական մոդելները։ Սոցիոլոգիական դիտարկման շրջանակում կարևոր տեղ է հատկացվում ընտանիքի կայունության և փոփոխականության փոխհարաբերությանը, ինչպես նաև այն հարցին, թե ինչպես են հասարակական նոր արժեքները համադրվում ավանդական ընտանեկան նորմերի և մշակութային պատկերացումների հետ։ Աշխատությունը կարող է ուսումնասիրել նաև ընտանիքի կառուցվածքային փոփոխությունները, ամուսնությունների և ամուսնալուծությունների միտումները, ծնելիության հետ կապված վարքագիծը, երիտասարդների ընտանեկան կողմնորոշումները և տարբեր սերունդների արժեքային դիրքորոշումների տարբերությունները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում սոցիալական աջակցության, տնտեսական ապահովվածության և հասարակական միջավայրի ազդեցությանը ընտանիքի բարեկեցության և կայունության վրա։ Աշխատության կարևոր նպատակներից է բացահայտել հայ ընտանիքի զարգացման արդի միտումները, սոցիալական փոփոխությունների պայմաններում առաջացող խնդիրները և ընտանիքի՝ որպես սոցիալական ինստիտուտի հետագա վերափոխման հնարավոր ուղղությունները։ Նյութը կարող է հետաքրքրել սոցիոլոգներին, ժողովրդագետներին, սոցիալական աշխատանքի մասնագետներին, հոգեբաններին, ընտանիքի և երիտասարդության հարցերով զբաղվող հետազոտողներին, ինչպես նաև համապատասխան մասնագիտություններով սովորող ուսանողներին։