Դաշտային կերարտադրության տնտեսական արդյունավետության բարձրացման ուղիները (ՀՀ Սյունիքի մարզի օրինակով)

History

Այս աշխատությունը նվիրված է Բուն Աղուանքի և Հայոց Արևելից կողմերում ձևավորված ու գործած իշխանատոհմերի պատմական զարգացման, քաղաքական գործունեության և ծագումնաբանական կապերի ուսումնասիրությանը Թ-ԺԳ դարերի ընթացքում։ Հետազոտության հիմքում ընկած է պատմա-աղբյուրագիտական մոտեցումը, որի միջոցով քննության են առնվում միջնադարյան գրավոր աղբյուրներում պահպանված տեղեկությունները, տոհմական ավանդությունները, պատմագրական հաղորդումները և այլ վկայություններ՝ իշխանական տների ծագումը, ժառանգական իշխանությունը և քաղաքական դիրքը հնարավորինս ամբողջական կերպով ներկայացնելու նպատակով։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում են տարածաշրջանի քաղաքական և վարչական կառուցվածքի առանձնահատկությունները, տեղական իշխանությունների ձևավորումը, նրանց հարաբերությունները միմյանց և հարակից քաղաքական ուժերի հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում իշխանատոհմերի ծագումնաբանությանը, տոհմերի հաջորդականությանը, տարածքային տիրույթներին և իշխանության փոխանցման մեխանիզմներին։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև Բուն Աղուանքի և Հայոց Արևելից կողմերի տարբեր իշխանական կենտրոնների փոխհարաբերություններին, ինչպես նաև հայկական և հարևան քաղաքական միավորների հետ նրանց ունեցած կապերին։ Պատմական գործընթացների վերլուծության ընթացքում հաշվի են առնվում տարածաշրջանում տեղի ունեցած քաղաքական փոփոխությունները, արտաքին ներխուժումները, իշխանական կենտրոնների վերադասավորումները և նոր պետական կազմավորումների ի հայտ գալը։ Աղբյուրագիտական քննության կարևոր բաղադրիչ է տարբեր ժամանակաշրջանների հեղինակների հաղորդումների համադրումը, դրանց հավաստիության գնահատումը և հակասական կամ թերի տեղեկությունների համեմատական վերլուծությունը։ Աշխատությունը կարող է օգտագործել հայկական միջնադարյան պատմագրության, վիմագրական նյութերի, տոհմաբանական տվյալների և այլ սկզբնաղբյուրների տեղեկությունները՝ իշխանական տների պատմությունը վերականգնելու համար։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում իշխանատոհմերի դերին տարածաշրջանի քաղաքական, սոցիալական, տնտեսական և մշակութային կյանքի կազմակերպման գործում։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև միջնադարյան Հայաստանի արևելյան տարածքների պատմական և քաղաքական պատկերը վերականգնելու, իշխանական համակարգի առանձնահատկությունները հասկանալու և տեղական ազնվականության դերը գնահատելու տեսանկյունից։ Տոհմերի պատմության քննությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու իշխանական ավանդույթների շարունակականությունը, քաղաքական դաշինքների ձևավորման տրամաբանությունը և տարածաշրջանային իշխանության կառուցվածքի փոփոխությունները։ Աշխատության աղբյուրագիտական բնույթը այն դարձնում է արժեքավոր նյութ միջնադարյան հայկական պատմության վիճելի կամ քիչ ուսումնասիրված հարցերի հետագա հետազոտության համար։ Նյութը կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, հայագետների, կովկասագետների, աղբյուրագետների, տոհմաբանության մասնագետների, միջնադարյան պատմության հետազոտողների, դասախոսների, ասպիրանտների և համապատասխան մասնագիտություններով սովորող ուսանողների համար։

History

Աշխատությունը նվիրված է 1878-1914 թվականներին Օսմանյան կայսրության տարածքում, մասնավորապես Արևմտյան Հայաստանի վեց հիմնական նահանգներում՝ Վանի, Բիթլիսի, Էրզրումի, Խարբերդի, Դիարբեքիրի և Սեբաստիայի վիլայեթներում, հայ բնակչության թվաքանակի վերաբերյալ առկա վիճակագրական տվյալների ուսումնասիրությանը և համեմատական վերլուծությանը։ Հետազոտության առանցքում Օսմանյան կառավարության և Կոստանդնուպոլսի Հայոց պատրիարքարանի կողմից հավաքագրված ու հրապարակված ժողովրդագրական տվյալներն են, դրանց ձևավորման մեթոդաբանությունը, հավաստիության աստիճանը, տարբերությունների պատճառները և քաղաքական նշանակությունը։ Ուսումնասիրությունը հատկապես կարևոր է նրանով, որ տվյալ ժամանակաշրջանում հայ բնակչության թվաքանակի և դրա հարաբերակցության հարցը մյուս էթնիկ ու կրոնական խմբերի նկատմամբ դուրս էր գալիս զուտ ժողովրդագրական վիճակագրության շրջանակներից և անմիջականորեն առնչվում էր Հայկական հարցին, միջազգային դիվանագիտությանը և Օսմանյան կայսրության արևելյան նահանգներում բարեփոխումների իրականացման խնդրին։ Աշխատանքը ներկայացնում է այն հանգամանքները, որոնց պայմաններում բնակչության թվաքանակի վերաբերյալ վիճակագրական տվյալները կարող էին դառնալ քաղաքական ու դիվանագիտական պայքարի կարևոր գործիք։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Բեռլինի պայմանագրից հետո ձևավորված իրավիճակին, երբ արևմտահայաբնակ նահանգներում բնակչության ժողովրդագրական պատկերի վերաբերյալ տվյալները կարևոր նշանակություն ստացան բարեփոխումների անհրաժեշտության և դրանց տարածքային ու քաղաքական հիմնավորման քննարկումներում։ Հետազոտության կարևոր բաժիններից է Օսմանյան պաշտոնական վիճակագրության և Հայոց պատրիարքարանի տվյալների համադրումը։ Ուսումնասիրության մեջ մանրամասն անդրադարձ է կատարվում պատրիարքարանի կողմից 1878-1880 և 1913-1914 թվականներին կազմակերպված մարդահամարներին, դրանց անցկացման ընթացքին, հարցաթերթերի բովանդակությանը, տեղական հոգևոր և վարչական կառույցների մասնակցությանը, ինչպես նաև այն դժվարություններին ու խոչընդոտներին, որոնց հանդիպել են տվյալների հավաքագրման ընթացքում։ Միաժամանակ վերլուծվում են Օսմանյան վիճակագրության առանձնահատկությունները և այն գործոնները, որոնք կարող էին ազդել բնակչության հաշվառման ամբողջականության ու արդյունքների վրա։ Համեմատական տվյալները ցույց են տալիս, որ երկու կառույցների ներկայացրած թվերը էականորեն տարբերվում էին միմյանցից, հատկապես վեց նահանգների հայ բնակչության հաշվարկներում, ինչն ուսումնասիրության մեջ դիտարկվում է ոչ միայն որպես վիճակագրական մեթոդների տարբերության, այլև տվյալ ժամանակաշրջանի քաղաքական իրադրության համատեքստում։ Աշխատանքը փորձում է պարզել, թե որքանով կարող էին վարչական սահմանները, հաշվառման մեթոդները, կրոնական պատկանելության հիմքով բնակչության դասակարգումը, տեղական իշխանությունների գործունեությունը, միգրացիաները և այլ ժողովրդագրական գործընթացներ ազդել վերջնական թվերի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նաև այն հարցին, թե ինչպես էր բնակչության թվաքանակի խնդիրը ներկայացվում միջազգային դիվանագիտական գործընթացներում, հատկապես այն ժամանակաշրջաններում, երբ հայկական բարեփոխումների հարցը կրկին ակտիվորեն հայտնվում էր միջազգային օրակարգում։ Հետազոտությունը կարևոր աղբյուրագիտական նշանակություն ունի, քանի որ ոչ միայն ներկայացնում է վիճակագրական թվերը, այլև փորձում է գնահատել դրանց՝ որպես պատմական աղբյուրների արժեքը, սահմանափակումները և փոխադարձ համադրելիությունը։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս խուսափել որևէ մեկ վիճակագրական համակարգի տվյալները մեխանիկորեն ընդունելուց և խնդիրը դիտարկել ավելի լայն՝ քաղաքական, վարչական, ժողովրդագրական և աղբյուրագիտական համատեքստում։ Աշխատանքի կարևորությունը հատկապես ընդգծվում է Հայոց ցեղասպանության նախօրյակի ժողովրդագրական պատկերը վերականգնելու տեսանկյունից, քանի որ նախապատերազմյան հայ բնակչության թվաքանակի վերաբերյալ տարբեր տվյալները հետագայում նշանակալի դեր են ունեցել ինչպես պատմագիտական ուսումնասիրություններում, այնպես էլ զոհերի թվաքանակի և ցեղասպանության ժողովրդագրական հետևանքների վերաբերյալ քննարկումներում։ Ուսումնասիրությունը նաև հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել Օսմանյան կայսրության բազմազգ և բազմակրոն հասարակության ժողովրդագրական կառուցվածքի մասին՝ ուշադրություն դարձնելով ոչ միայն հայերի բացարձակ թվաքանակին, այլև նրանց տեսակարար կշռին տվյալ տարածքների ընդհանուր բնակչության մեջ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը համադրում է պատմական ժողովրդագրության, աղբյուրագիտության, վիճակագրական վերլուծության և Հայկական հարցի պատմության մոտեցումները՝ բացահայտելու համար արևմտահայության թվաքանակի վերաբերյալ տվյալների ձևավորման, ներկայացման և քաղաքական օգտագործման առանձնահատկությունները 1878-1914 թվականներին։ Այն արժեքավոր է հայոց պատմությամբ, Օսմանյան կայսրության պատմությամբ, Հայկական հարցով, արևմտահայության ժողովրդագրությամբ և Հայոց ցեղասպանության նախապատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների ու հետազոտողների համար։

Other Subjects

Աշխատությունը նվիրված է մանկական գրադարաններում երեխաների հետ իրականացվող աշխատանքի կազմակերպման գործնական փորձին, կիրառվող մեթոդներին և ընթերցանության խթանման ձևերին։ Ներկայացվում են տարբեր տարիքային խմբերի երեխաների գրադարանային սպասարկման առանձնահատկությունները՝ հաշվի առնելով նրանց հետաքրքրությունները, ընթերցողական կարողությունները, կրթական պահանջները և տարիքային առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում երեխաների մեջ գրքի և ընթերցանության նկատմամբ հետաքրքրություն ձևավորելուն, ինքնուրույն ընթերցանության հմտությունների զարգացմանը և գրականության նպատակային ընտրությանը։ Քննարկվում են անհատական ու խմբային աշխատանքի տարբեր ձևեր՝ գրքերի ներկայացումներ, բարձրաձայն ընթերցումներ, գրական քննարկումներ, թեմատիկ ցուցադրություններ, հանդիպումներ, խաղային և ճանաչողական միջոցառումներ։ Ներկայացվում է գրադարանավարի դերը երեխայի ընթերցողական հետաքրքրությունների բացահայտման, համապատասխան գրականության առաջարկման և գրադարանի հետ շարունակական կապի ձևավորման գործում։ Անդրադարձ է կատարվում նաև դպրոցների, ուսուցիչների և ծնողների հետ համագործակցությանը՝ երեխաների ընթերցանության կազմակերպումն առավել արդյունավետ դարձնելու նպատակով։ Գործնական փորձի ներկայացման միջոցով առանձնացվում են այն մոտեցումները, որոնք կարող են նպաստել երեխաների ակտիվ մասնակցությանը գրադարանային կյանքին, նրանց ստեղծագործական մտածողության, երևակայության և ճանաչողական հետաքրքրությունների զարգացմանը։ Կարևորվում է մանկական գրադարանի ոչ միայն տեղեկատվական և կրթական, այլև մշակութային ու դաստիարակչական նշանակությունը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել մանկական գրադարանների աշխատակիցների, գրադարանավարների, մանկավարժների, մշակութային հաստատությունների մասնագետների և երեխաների ընթերցանության կազմակերպմամբ զբաղվող անձանց համար։

Agriculture

Այս աշխատությունը ներկայացնում է գյուղատնտեսության ոլորտում նոր լույս տեսած գրքերի տեղեկատու-մատենագիտական ցանկը՝ նպատակ ունենալով համակարգված կերպով ներկայացնել արդի գիտական և կիրառական հրապարակումները։ Նյութը ընդգրկում է բուսաբուծությանը, անասնաբուծությանը, հողագիտությանը, ագրոտեխնոլոգիաներին, բույսերի պաշտպանության միջոցներին, ոռոգման համակարգերին և գյուղատնտեսական տնտեսագիտությանը նվիրված նոր գրքեր, որոնք արտացոլում են ոլորտի ժամանակակից զարգացման միտումները և նորարարական մոտեցումները։ Ցանկում ներառված հրատարակությունները դասակարգված են ըստ թեմատիկ ուղղությունների՝ հնարավորություն տալով արագ կողմնորոշվել գիտական և մասնագիտական տեղեկատվության բազմազանության մեջ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում կայուն գյուղատնտեսության, կլիմայական փոփոխությունների պայմաններում արտադրողականության բարձրացման, օրգանական գյուղատնտեսության և ագրոտեխնոլոգիական նոր լուծումների վերաբերյալ աշխատանքներին։ Աշխատությունը ծառայում է որպես տեղեկատվական աղբյուր հետազոտողների, ուսանողների և ոլորտի մասնագետների համար՝ նպաստելով գյուղատնտեսական գիտության նոր գրականության հասանելիությանը և կիրառական նշանակության բարձրացմանը։

History

Աշխատությունը նվիրված է Լեռնային Ղարաբաղի տարածքի ուշ բրոնզի և վաղ երկաթի դարաշրջանների պատմամշակութային զարգացման ուսումնասիրությանը՝ ընդգրկելով մ.թ.ա. II–I հազարամյակները։ Հետազոտության հիմքում տարածաշրջանի հնագիտական հուշարձանների, բնակավայրերի, դամբարանների, նյութական մշակույթի առարկաների և դրանց տարածական ու ժամանակագրական առանձնահատկությունների քննությունն է։ Ուսումնասիրվում են տվյալ ժամանակաշրջանում բնակչության կենսակերպը, տնտեսության հիմնական ուղղությունները, բնակավայրերի կառուցվածքն ու պաշտպանական համակարգերը, թաղման ծեսերը, արհեստագործության զարգացումը և հասարակական հարաբերությունների փոփոխությունները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում բրոնզի և երկաթի մշակման տեխնոլոգիաների զարգացմանը, մետաղական գործիքների, զենքերի, զարդերի և կենցաղային իրերի տարածմանը, ինչպես նաև խեցեղենի և այլ հնագիտական նյութերի միջոցով մշակութային կապերի բացահայտմանը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել տարածաշրջանի հասարակությունների զարգացման գործընթացը ավելի լայն Հարավային Կովկասի պատմամշակութային միջավայրում՝ բացահայտելով հարևան տարածքների հետ փոխազդեցությունները, առևտրատնտեսական և մշակութային կապերը։ Քննարկվում են նաև հնագիտական տվյալների միջոցով բնակչության սոցիալական կառուցվածքի, տնտեսական գործունեության և քաղաքական կազմակերպվածության վերաբերյալ հնարավոր եզրահանգումները։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է տարածաշրջանի հին պատմության և հնագիտության տեսանկյունից, քանի որ ներկայացնում է այն ժամանակաշրջանը, երբ Հարավային Կովկասում տեղի էին ունենում էական տեխնոլոգիական, տնտեսական և հասարակական փոփոխություններ։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել հնագետների, պատմաբանների, մշակութաբանների, հին աշխարհի պատմությամբ հետաքրքրվող հետազոտողների, ինչպես նաև համապատասխան մասնագիտություններ ուսումնասիրող ուսանողների համար։

Culture

Հրատարակությունը հոդվածների ժողովածու է, որը ներկայացնում է Հայկական ՍՍՌ գրադարանների գործունեության գործնական փորձը և գրադարանային աշխատանքի տարբեր ուղղությունների կազմակերպման առանձնահատկությունները։ Այն լույս է տեսել 1958 թվականին Երևանում՝ Հայկական ՍՍՌ Ալ. Մյասնիկյանի անվան պետական ռեսպուբլիկական գրադարանի գրադարանագիտական-մեթոդական բաժնի կողմից և ունի 36 էջ ծավալ։ Ժողովածուի հիմնական արժեքը գործնական փորձի ընդհանրացումն է․ նյութերը հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմել խորհրդային ժամանակաշրջանի Հայաստանում գրադարանների աշխատանքի կազմակերպման, ընթերցողների սպասարկման, գրքային ֆոնդերի օգտագործման, գրականության տարածման և մշակութային-կրթական գործունեության մասին։ Հոդվածներում ներկայացվող փորձը կարող է անդրադառնալ տարբեր տիպի գրադարանների աշխատանքին, դրանց առջև դրված խնդիրներին, ընթերցողների հետ աշխատանքի ձևերին, գրքի նկատմամբ հետաքրքրության խթանմանը և բնակչության շրջանում գրադարանային ծառայությունների կազմակերպմանը։ Հատուկ նշանակություն ունի մեթոդական փորձի փոխանցումը, քանի որ նման ժողովածուները նախատեսված էին գրադարանների աշխատակիցներին գործնական աշխատանքում ուղղորդելու և տարբեր գրադարաններում կիրառվող արդյունավետ եղանակները տարածելու համար։ Ժողովածուն արժեքավոր է նաև պատմամշակութային տեսանկյունից․ այն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու տվյալ ժամանակաշրջանի Հայաստանի գրադարանային համակարգի կառուցվածքը, մասնագիտական աշխատանքի կազմակերպումը և գրադարանների՝ որպես կրթական ու մշակութային հաստատությունների դերը։ Հետագա մատենագիտական ցանկերում հրատարակությունը նույնպես դասակարգվել է որպես գրադարանների աշխատանքի փորձը լուսաբանող գրականություն, ինչը լրացուցիչ ընդգծում է դրա մասնագիտական և մեթոդական նշանակությունը։ Այն կարող է օգտակար լինել գրադարանագետներին, մատենագետներին, գրադարանային գործի պատմությունն ուսումնասիրող հետազոտողներին, մշակույթի պատմաբաններին, ինչպես նաև խորհրդային Հայաստանի կրթական և մշակութային հաստատությունների գործունեությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։