Դիֆուզիայի ազդեցության հետազոտումը թունդ ալկոհոլային խմիչքների արտադրությունում

Culture

Հրատարակությունը ներկայացնում է 1967 թվականի հուլիս, օգոստոս և սեպտեմբեր ամիսների նշանավոր ու հիշարժան տարեթվերի համակարգված ցանկը՝ նախատեսված գրադարանների, մշակութային և կրթական հաստատությունների, ինչպես նաև տեղեկատու-մատենագիտական աշխատանք իրականացնող մասնագետների համար։ Այն կազմված է որպես գործնական տեղեկատու, որի միջոցով հնարավոր է արագ գտնել տվյալ ժամանակահատվածում նշվող պատմական իրադարձությունների, պետական և հասարակական նշանակության օրերի, մշակույթի, գիտության, գրականության ու արվեստի գործիչների ծննդյան կամ մահվան տարեթվերին, ինչպես նաև տարբեր կարևոր հոբելյաններին վերաբերող տեղեկություններ։ Նման օրացույցների հիմնական նպատակը գրադարանային և մշակութային աշխատանքի կազմակերպման համար անհրաժեշտ փաստագրական նյութի տրամադրումն էր։ Հուլիս, օգոստոս և սեպտեմբեր ամիսների ընդգրկումը հնարավորություն է տալիս նյութը կիրառել եռամսյակային կտրվածքով՝ նախապես պլանավորելով ցուցահանդեսներ, գրական երեկոներ, հուշ-միջոցառումներ, ընթերցողների հետ հանդիպումներ, բանավոր տեղեկություններ և թեմատիկ մատենագիտական ցուցակներ։ Յուրաքանչյուր ամսվա շրջանակում հիշարժան ամսաթվերի առանձնացումը կարող է ծառայել որպես գրադարանային միջոցառումների թեմատիկ հիմք՝ օգնելով գրադարանավարին համապատասխան գրականություն ընտրել և այն կապել տվյալ իրադարձության կամ անձի հետ։ Հրատարակության արժեքը հատկապես նկատելի է խորհրդային շրջանի գրադարանային աշխատանքի համատեքստում, երբ գրադարանները ոչ միայն գրքային ֆոնդերի պահպանման և տրամադրման կենտրոններ էին, այլև ակտիվորեն մասնակցում էին բնակչության մշակութային և գաղափարական իրազեկմանը։ Այդ պայմաններում նշանավոր տարեթվերի օրացույցները գործնական նշանակություն ունեին միջոցառումների տարեկան և ամսական պլանավորման համար։ Նյութը կարող էր օգտագործվել նաև գրականության թեմատիկ ցուցադրությունների, գրքի տեսությունների, հոբելյանական անկյունների և տեղեկատվական վահանակների պատրաստման ժամանակ։ Օրացույցի առանձնահատկությունն այն է, որ այն կենտրոնանում է ոչ թե որևէ մեկ թեմայի կամ պատմական ժամանակաշրջանի, այլ տարբեր բնագավառների ներկայացուցիչների և իրադարձությունների վրա։ Դրա շնորհիվ այն կարող էր ընդգրկել քաղաքական ու հասարակական գործիչների, գիտնականների, գրողների, արվեստագետների, մշակույթի ներկայացուցիչների և պատմական նշանակություն ունեցող իրադարձությունների վերաբերյալ ամսաթվեր։ Այսպիսի բազմաբնույթ կառուցվածքը մեծացնում է հրատարակության կիրառելիությունը տարբեր տեսակի գրադարաններում և կրթական հաստատություններում։ Մատենագիտական տեսանկյունից նման օրացույցը կարող է հանդես գալ նաև որպես սկզբնական կողմնորոշիչ աղբյուր։ Հիշարժան ամսաթվի հայտնաբերումից հետո գրադարանավարը կարող էր գրքային ֆոնդում կամ մատենագիտական այլ աղբյուրներում որոնել համապատասխան հրատարակություններ և կազմել թեմատիկ ցուցակներ։ Այսպիսով, օրացույցը միաժամանակ նպաստում էր տեղեկատու աշխատանքի և գրականության քարոզչության կազմակերպմանը։ Հրատարակության կարևորությունը պայմանավորված է նաև նրա պատմամշակութային արժեքով։ 1967 թվականին կազմված նման նյութը ոչ միայն արձանագրում է տվյալ ժամանակաշրջանում պաշտոնապես և մշակութային կյանքում կարևոր համարված ամսաթվերը, այլև որոշ չափով արտացոլում է խորհրդային հասարակության պատմական հիշողության, մշակութային առաջնահերթությունների և հոբելյանական քաղաքականության առանձնահատկությունները։ Այդ պատճառով այսօր այն կարող է հետաքրքրել ոչ միայն գրադարանագիտության և մատենագիտության, այլև մշակույթի պատմության, խորհրդային շրջանի հասարակական կյանքի և պատմական հիշողության ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողներին։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել գրադարանագետներին, մատենագետներին, մշակույթի և կրթության ոլորտի աշխատակիցներին, ուսուցիչներին, ուսանողներին և պատմական տարեգրությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Ընդհանուր առմամբ, նյութը եռամսյակային տեղեկատու-օրացույց է, որն իր մեջ համադրում է պատմական, մշակութային, գրական, գիտական և հասարակական նշանակություն ունեցող ամսաթվերը և հնարավորություն է տալիս դրանց հիման վրա կազմակերպել գրադարանային ու կրթամշակութային աշխատանքներ՝ միաժամանակ պահպանելով տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակական ու մշակութային առաջնահերթությունների կարևոր հետքերը։

Linguistics

Այս ուսումնասիրությունը վերլուծում է հարանունների կիրառությունը XX դարի հայ պոեզիայում՝ ընդգծելով դրանց լեզվաոճական և գեղարվեստական գործառույթները բանաստեղծական խոսքում։ Նշվում է, որ հարանունները՝ իմաստով մոտ կամ հնչյունական նմանություն ունեցող բառային զույգերը, պոեզիայում ծառայում են որպես արտահայտչական կարևոր միջոց՝ ստեղծելով իմաստային լարվածություն, հնչյունային խաղ և բազմիմաստության դաշտ։ Վերլուծվում է, որ XX դարի հայ պոեզիայում, հատկապես մոդեռնիստական և հետմոդեռնիստական ուղղությունների շրջանակում, հարանունային զույգերի կիրառությունը հաճախ նպաստում է տեքստի ներքին հակադրությունների ընդգծմանը, զգացմունքային խորացմանը և ասոցիատիվ մտածողության ակտիվացմանը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հնչյունական նմանության և իմաստային տարբերության փոխազդեցությանը, որը ստեղծում է պոետիկ երկիմաստություն և ուժեղացնում խոսքի երաժշտականությունը։ Նշվում է նաև, որ հարանունները հաճախ օգտագործվում են որպես ոճական հակադրության և սեմանտիկ խաղի միջոց՝ հնարավորություն տալով հեղինակներին ընդլայնել լեզվի արտահայտչական սահմանները և կառուցել բազմաշերտ պատկերային համակարգ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ցույց է տալիս, որ հարանունների կիրառությունը XX դարի հայ պոեզիայում կարևոր դեր ունի գեղարվեստական խոսքի ռիթմիկ, իմաստային և պատկերային հարստացման գործընթացում՝ նպաստելով բանաստեղծական լեզվի զարգացմանը և նորարարական որոնումներին։

History

Պատմագիտական և հայագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է հայ ժողովրդի ծագման, էթնիկական կազմավորման և պատմական զարգացման վաղ շրջանի հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ պատմագիտական տարբեր տեսությունների և մոտեցումների համատեքստում։ Քննության են առնվում հայերի էթնոգենեզի վերաբերյալ հին և ժամանակակից գիտական պատկերացումները, դրանց ձևավորման պատմական նախադրյալները և ուսումնասիրության հիմնական ուղղությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գրավոր սկզբնաղբյուրների, հնագիտական հայտնագործությունների, լեզվաբանական տվյալների և պատմաաշխարհագրական տեղեկությունների նշանակությանը հայ ժողովրդի կազմավորման գործընթացի լուսաբանման գործում։ Վերլուծվում են Հայկական լեռնաշխարհի հնագույն բնակչության, էթնիկական խմբերի փոխհարաբերությունների, լեզվամշակութային զարգացումների և պատմական շարունակականության վերաբերյալ պատմագիտության մեջ ներկայացված տեսակետները։ Քննարկվում են նաև հայ ժողովրդի ծագման տարբեր վարկածների գիտական հիմնավորումները, դրանց շուրջ ծավալված պատմագիտական բանավեճերը և հետազոտական մեթոդների զարգացման ազդեցությունը խնդրի մեկնաբանության վրա։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համադրելու պատմագիտական տարբեր դպրոցների մոտեցումները, բացահայտելու դրանց ընդհանրություններն ու տարաձայնությունները և գնահատելու սկզբնաղբյուրների դերը հայ ժողովրդի վաղ պատմության վերակառուցման գործում։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայոց պատմության, հնագիտության, պատմագրության, էթնոլոգիայի և հայագիտության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Literature

Դավիթ Բեկ պատմավեպ է, որտեղ Րաֆֆին ներկայացնում է 18-րդ դարի սկզբի հայկական ազատագրական պայքարի հերոսական էջերը՝ կենտրոնանալով Դավիթ Բեկի առաջնորդության, ռազմական կազմակերպվածության և ազգային ինքնապաշտպանության գաղափարի վրա։ Ստեղծագործությունը պատկերում է այն ժամանակաշրջանի քաղաքական ու սոցիալական բարդ իրավիճակը, երբ Հայաստանը գտնվում էր արտաքին վտանգների և ներքին մասնատվածության պայմաններում, իսկ ժողովուրդը պայքարում էր իր գոյության և ինքնության պահպանման համար։ Վեպում Դավիթ Բեկը ներկայացվում է որպես ազգային առաջնորդի և ռազմավարական մտածողության կրող կերպար, որը կարողանում է համախմբել տարբեր ուժեր և ձևավորել դիմադրություն օտար տիրապետության դեմ։ Հեղինակը համադրում է պատմական փաստերը գեղարվեստական մշակման հետ՝ ստեղծելով հերոսական պայքարի և ազգային վերածննդի գաղափարական ուժեղ պատկեր։ Ստեղծագործության մեջ կարևոր տեղ ունի նաև ժողովրդի հավաքական կամքի, հավատքի և ազատության ձգտման գաղափարը, որը դիտարկվում է որպես պատմության շարժիչ ուժ։ Վեպը ոչ միայն պատմական իրադարձությունների նկարագրություն է, այլ նաև ազգային ինքնագիտակցության ձևավորման և հայրենասիրական դաստիարակության կարևոր գործ։

History

Աշխատությունը նվիրված է Քյոթահիայի հայկական եկեղեցական հիշատակարանի՝ որպես XV-XVIII դարերի քաղաքի հայ համայնքի և Օսմանյան կայսրության պատմության սկզբնաղբյուրի ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է հիշատակարանում պահպանված ժամանակագրական, հասարակական, տնտեսական, եկեղեցական և մշակութային տեղեկությունների բացահայտման, համակարգման ու աղբյուրագիտական գնահատման վրա։ Նման գրավոր հուշարձանը դիտարկվում է ոչ միայն որպես տվյալ եկեղեցու անցյալը ներկայացնող փաստաթուղթ, այլև որպես տեղական պատմության արժեքավոր աղբյուր, որի միջոցով հնարավոր է վերականգնել Քյոթահիայի հայ բնակչության ձևավորման, կազմակերպման և զարգացման բազմաթիվ կողմեր։ Հիշատակարանի տեղեկությունները հնարավորություն են տալիս հետևել հայկական ներկայության պատմությանը, համայնքի ներքին կառուցվածքին, հոգևոր հաստատությունների գործունեությանը և տարբեր ժամանակաշրջաններում տեղի ունեցած իրադարձություններին։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում քաղաքի հայկական համայնքի վաղ պատմությանը և բնակչության ձևավորման վերաբերյալ վկայություններին։ Աղբյուրում պահպանված տեղեկությունների համադրումը այլ պատմական նյութերի հետ հնարավորություն է տալիս ճշտել Քյոթահիայում հայերի բնակության ժամանակագրությունը և գնահատել քաղաքի դերը Փոքր Ասիայի հայկական բնակավայրերի համակարգում։ Կարևորվում են եկեղեցու հիմնադրման, վերակառուցումների, նորոգությունների, նվիրատվությունների և համայնքային նախաձեռնությունների վերաբերյալ հիշատակությունները, քանի որ դրանք տեղեկություններ են հաղորդում ոչ միայն կրոնական կյանքի, այլև համայնքի նյութական հնարավորությունների և կազմակերպվածության մասին։ Եկեղեցին ներկայանում է որպես հոգևոր կենտրոնի հետ մեկտեղ հասարակական և մշակութային կյանքի կարևոր հաստատություն, որի շուրջ ձևավորվել են համայնքային հարաբերությունների բազմաթիվ ոլորտներ։ Հիշատակարանում պահպանված անձնանունները, հոգևորականների, բարերարների, արհեստավորների և համայնքային գործիչների մասին տեղեկությունները կարևոր նյութ են քաղաքի հայ բնակչության սոցիալական պատմության ուսումնասիրության համար։ Դրանց միջոցով հնարավոր է բացահայտել առանձին ընտանիքների և անձանց մասնակցությունը եկեղեցական ու հասարակական կյանքին, ինչպես նաև որոշ չափով վերականգնել համայնքի սոցիալական կառուցվածքը։ Առանձին նշանակություն է տրվում Քյոթահիայի տնտեսական կյանքի վերաբերյալ տվյալներին։ Քաղաքը հայտնի էր որպես առևտրի և արհեստագործության կարևոր կենտրոն, իսկ հայ բնակչությունը մասնակցում էր տեղական արտադրական ու առևտրային հարաբերություններին։ Հատկապես կարևոր է արհեստների, այդ թվում՝ Քյոթահիայի մշակութային դիմագծի ձևավորման մեջ նշանակալի դեր ունեցած խեցեգործական և հախճապակեգործական ավանդույթների վերաբերյալ տեղեկությունների ուսումնասիրությունը։ Այս նյութերը հնարավորություն են տալիս համայնքի պատմությունը դիտարկել քաղաքի ընդհանուր տնտեսական զարգացման և մասնագիտական խմբերի գործունեության համատեքստում։ Հիշատակարանի տվյալները կարևոր են նաև Օսմանյան կայսրության ներքին պատմության ուսումնասիրության համար։ Տեղական մակարդակում արձանագրված իրադարձությունները կարող են տեղեկություններ հաղորդել վարչական փոփոխությունների, հարկային հարաբերությունների, տնտեսական դժվարությունների, բնակչության տեղաշարժերի և պետական իշխանության ու քրիստոնեական համայնքների փոխհարաբերությունների վերաբերյալ։ Այսպիսի աղբյուրների առանձնահատուկ արժեքն այն է, որ դրանք հնարավորություն են տալիս համապետական պատմական գործընթացները դիտարկել կոնկրետ քաղաքի և համայնքի առօրյա կյանքի մակարդակում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում պատերազմների, քաղաքական անկայունության, տնտեսական ճգնաժամերի և այլ խոշոր իրադարձությունների տեղական արձագանքներին։ Հիշատակարանի ժամանակագրական գրառումները կարող են ցույց տալ, թե կայսրության տարբեր հատվածներում տեղի ունեցող փոփոխություններն ինչպես էին անդրադառնում Քյոթահիայի բնակչության տնտեսական և հասարակական կյանքի վրա։ Կարևորվում է նաև ժողովրդագրական գործընթացների ուսումնասիրությունը։ Բնակչության տեղաշարժերի, նոր ընտանիքների հաստատման, համայնքի ընդլայնման կամ առանձին խմբերի տեղափոխությունների մասին տեղեկությունները հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրել Փոքր Ասիայի հայկական բնակչության շարժունակությունը և տարբեր քաղաքների միջև ձևավորված կապերը։ Քյոթահիայի հայ համայնքը դիտարկվում է ավելի լայն հայկական աշխարհագրական միջավայրում՝ հաշվի առնելով նրա կապերը Կոստանդնուպոլսի, Անատոլիայի այլ քաղաքների և հայկական եկեղեցական կենտրոնների հետ։ Եկեղեցական կյանքի վերաբերյալ տեղեկությունները հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրել հոգևորականության գործունեությունը, համայնքային կառավարման ձևերը, եկեղեցական ունեցվածքը, նվիրատվությունների համակարգը և կրոնական հաստատությունների սոցիալական գործառույթները։ Առանձին նշանակություն է տրվում այն հանգամանքին, որ եկեղեցական հիշատակարաններում հաճախ արձանագրվել են նաև այնպիսի իրադարձություններ, որոնք ուղղակիորեն կրոնական բնույթ չեն ունեցել։ Դրա շնորհիվ աղբյուրը ներառում է տեղեկություններ քաղաքի առօրյա կյանքի, տնտեսության, հասարակական հարաբերությունների և ժամանակի կարևոր իրադարձությունների մասին։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ է հիշատակարանի աղբյուրագիտական քննությունը։ Քննության են առնվում գրառումների ժամանակագրությունը, դրանց հեղինակների հնարավոր դիրքորոշումները, տեղեկությունների հավաստիության աստիճանը և տարբեր ժամանակներում կատարված գրառումների բնույթը։ Հիշատակարանի տվյալները համադրվում են պատմագրական երկերի, այլ եկեղեցական հիշատակարանների, պաշտոնական փաստաթղթերի և ժամանակաշրջանին վերաբերող այլ սկզբնաղբյուրների հետ՝ դրանց պատմական արժեքն առավել հիմնավորված գնահատելու նպատակով։ Այսպիսի համեմատական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս տարբերակել անմիջականորեն արձանագրված իրադարձությունները հետագայում փոխանցված ավանդություններից և միաժամանակ լրացնել այլ աղբյուրներում բացակայող տեղական տեղեկությունները։ Հիշատակարանի լեզվական և գրավոր առանձնահատկությունները նույնպես կարող են արժեքավոր նյութ տրամադրել ժամանակաշրջանի հայ գրավոր մշակույթի ուսումնասիրության համար։ Անձնանունները, տեղանունները, պաշտոնների և մասնագիտությունների անվանումները, տնտեսական ու եկեղեցական եզրույթները հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրել համայնքի լեզվամշակութային միջավայրը և Օսմանյան իրականության հետ նրա փոխազդեցությունը։ XV-XVIII դարերի լայն ժամանակագրական ընդգրկումը թույլ է տալիս հետևել համայնքային կյանքի շարունակականությանը և փոփոխություններին մի քանի դարերի ընթացքում՝ առանձնացնելով ինչպես կայուն պահպանված հաստատություններն ու ավանդույթները, այնպես էլ քաղաքական և սոցիալ-տնտեսական պայմանների ազդեցությամբ տեղի ունեցած վերափոխումները։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է տեղական հայկական աղբյուրի միջոցով Օսմանյան կայսրության պատմության ավելի լայն գործընթացների ուսումնասիրման հնարավորությամբ։ Այն ցույց է տալիս, որ եկեղեցական գրավոր հուշարձանները կարող են լրացնել պաշտոնական պատմագրության և վարչական փաստաթղթերի հաղորդած տեղեկությունները՝ ներկայացնելով հասարակական կյանքի տեղական և համայնքային մակարդակը։ Միաժամանակ նյութը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել Քյոթահիայի հայության պատմական ներկայության, տնտեսական ու մշակութային գործունեության, եկեղեցական կազմակերպման և քաղաքի զարգացման մեջ ունեցած մասնակցության մասին։ Հետազոտությունը կարող է օգտակար լինել հայոց պատմության, Օսմանյան կայսրության պատմության, աղբյուրագիտության, հայ գաղթավայրերի պատմության, եկեղեցական պատմության, պատմական ժողովրդագրության և մշակութային ժառանգության ուսումնասիրությամբ զբաղվող պատմաբանների, արևելագետների, հայագետների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Biology

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի տարածքում հանդիպող միջատակեր կաթնասունների տեսակային կազմի, տարածվածության, կենսաբանական առանձնահատկությունների և էկոլոգիական կապերի համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում տվյալ կենդանական խմբի ֆաունիստական բազմազանության բացահայտումն է՝ տարբեր բնական գոտիներում և կենսամիջավայրերում դրանց տարածման օրինաչափությունների գնահատմամբ։ Քննվում են տեսակների աշխարհագրական բաշխվածությունը, բնակավայրերի ընտրությունը, բարձրադիր գոտիականության հետ կապը և բնական պայմանների ազդեցությունը պոպուլյացիաների ձևավորման վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում միջատակերների կենսակերպին, սննդային առանձնահատկություններին, ակտիվության բնույթին, բազմացման ընդհանուր օրինաչափություններին և շրջակա միջավայրի այլ բաղադրիչների հետ փոխհարաբերություններին։ Այս կենդանիները դիտարկվում են նաև էկոհամակարգերում իրենց ունեցած գործառական նշանակության տեսանկյունից, քանի որ մասնակցում են անողնաշարավորների պոպուլյացիաների կարգավորմանը և միաժամանակ ընդգրկված են սննդային շղթաների տարբեր մակարդակներում։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համեմատվել Հայաստանի տարբեր լանդշաֆտային և կլիմայական գոտիներում բնակվող տեսակների էկոլոգիական պահանջները՝ բացահայտելով դրանց հարմարվողականության առանձնահատկությունները։ Կարևոր ուղղություն է բնական և մարդածին գործոնների ազդեցության գնահատումը, այդ թվում՝ կենսամիջավայրերի փոփոխության, գյուղատնտեսական գործունեության, քաղաքաշինության և լանդշաֆտների վերափոխման հնարավոր հետևանքները կենդանիների տարածվածության ու թվաքանակի վրա։ Ֆաունիստական տվյալների համակարգումը հնարավորություն է տալիս ճշգրտել առանձին տեսակների տարածման սահմանները և գնահատել կենդանական աշխարհի տարածաշրջանային առանձնահատկությունները։ Առանձին նշանակություն ունի հազվադեպ կամ սահմանափակ տարածում ունեցող տեսակների էկոլոգիական վիճակի ուսումնասիրությունը, որը կարող է հիմք ծառայել կենսաբազմազանության պահպանության խնդիրների գնահատման համար։ Նյութը կարևոր է նաև Հայաստանի կենդանական աշխարհի պատմական ձևավորման և հարակից տարածաշրջանների ֆաունաների հետ կենսաաշխարհագրական կապերի ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է կենդանաբանության, թերիոլոգիայի, կենդանիների էկոլոգիայի և կենսաաշխարհագրության մոտեցումները՝ ներկայացնելով միջատակերների դերը Հայաստանի բնական էկոհամակարգերում և դրանց բազմազանության պահպանության գիտական նշանակությունը։