Երջանկության ճանապարհը կամ մարդուն երջանիկ դարձնելու արվեստը

Medicine

Աշխատությունը նվիրված է բաց զարկերակային ծորանի առկայության պայմաններում միտրալ փականի անբավարարության առաջացման, կլինիկական դրսևորումների և սրտի կառուցվածքային ու ֆունկցիոնալ փոփոխությունների փոխկապակցվածության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում երկու սրտաբանական վիճակների համակցված ազդեցությունն է սրտի հեմոդինամիկայի վրա՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով ձախ սրտային բաժինների ծանրաբեռնվածության և փականային գործառույթի փոփոխություններին։ Բաց զարկերակային ծորանը բնածին սրտային արատ է, որի դեպքում պտղային շրջանում բնականոն գործող անոթային հաղորդակցությունը ծնվելուց հետո պահպանվում է և կարող է պայմանավորել արյան շրջանառության փոփոխություններ։ Այդ փոփոխությունների երկարատև ազդեցությունը կարող է կապված լինել սրտի առանձին խոռոչների ծավալային ծանրաբեռնվածության և կառուցվածքային հարմարվողականության հետ։ Միտրալ անբավարարության ուսումնասիրությունը տվյալ համատեքստում կարևոր է՝ պարզելու փականի աշխատանքի խանգարման հնարավոր ֆունկցիոնալ և կառուցվածքային հիմքերը և դրա ազդեցությունը ընդհանուր սրտային գործունեության վրա։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համադրվել կլինիկական դիտարկումները, սրտի գործառույթի գնահատման տվյալները և պատկերային հետազոտությունների արդյունքները՝ հիվանդության ծանրության և սրտի կառուցվածքային փոփոխությունների միջև կապերը բացահայտելու նպատակով։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի տարբերակիչ գնահատումը, քանի որ փականային անբավարարության դրսևորումները կարող են պայմանավորված լինել ինչպես առաջնային փականային փոփոխություններով, այնպես էլ սրտի խոռոչների չափերի և հեմոդինամիկ պայմանների փոփոխությամբ։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև հիվանդների վիճակի դինամիկ գնահատմանը՝ դիտարկելով հիմնական սրտային արատի և փականային փոփոխությունների փոխադարձ ազդեցությունը ժամանակի ընթացքում։ Նման հետազոտությունները կարևոր են բնածին սրտային արատների կլինիկական պատկերի ավելի ամբողջական ըմբռնման համար և հնարավորություն են տալիս գնահատելու ոչ միայն հիմնական անատոմիական փոփոխությունը, այլև դրա երկրորդային ազդեցությունները սրտի մյուս կառուցվածքների վրա։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է սրտաբանության, բնածին սրտային արատների ուսումնասիրության, սրտային հեմոդինամիկայի և փականային ախտաբանության մոտեցումները՝ ներկայացնելով միտրալ փականի ֆունկցիայի փոփոխությունների նշանակությունը բաց զարկերակային ծորանի պայմաններում։

Political Science

Մինաս Չերազի այս հրապարակախոսական աշխատությունը նվիրված է 1878 թվականի Բեռլինի վեհաժողովի արդյունքների գնահատմանը՝ հայ ժողովրդի ազգային իրավունքների, Արևմտյան Հայաստանի բնակչության անվտանգության, բարենորոգումների ակնկալիքների և եվրոպական դիվանագիտության մեջ Հայկական հարցի դիրքի տեսանկյունից։ Ստեղծագործության հիմքում ընկած է այն կարևորագույն քաղաքական հարցը, թե հայ ժողովուրդն ինչ իրական ձեռքբերումներ ունեցավ Բեռլինի վեհաժողովից և որքանով արդարացան այն հույսերը, որոնք ձևավորվել էին 1877–1878 թվականների ռուս-թուրքական պատերազմի ավարտից հետո։ Բեռլինի վեհաժողովը գումարվեց եվրոպական մեծ տերությունների մասնակցությամբ՝ վերանայելու Սան Ստեֆանոյի պայմանագրով հաստատված միջազգային պայմանավորվածությունները և վերաձևավորելու Օսմանյան կայսրության ու հարակից տարածաշրջանների քաղաքական դրությունը։ Հայ հասարակության համար այդ իրադարձությունը առանձնահատուկ նշանակություն ուներ, քանի որ պատերազմի ընթացքում և դրանից հետո մեծացել էին Արևմտյան Հայաստանի հայ բնակչության անվտանգության ապահովման, վարչական բարենորոգումների իրականացման և ազգային կյանքի պայմանների բարելավման ակնկալիքները։ Սան Ստեֆանոյի պայմանագրի 16-րդ հոդվածը նախատեսում էր բարենորոգումներ հայաբնակ նահանգներում և դրանց իրականացումը կապում էր ռուսական զորքերի դուրսբերման հետ, ինչը հայ քաղաքական ու հասարակական շրջանակներում որոշակի հույսեր էր առաջացրել։ Սակայն Բեռլինի վեհաժողովում ընդունված պայմանագրի 61-րդ հոդվածը փոխեց այդ դրույթի ձևակերպումն ու գործադրման քաղաքական պայմանները։ Օսմանյան կառավարությունը պարտավորվում էր առանց հապաղման իրականացնել հայաբնակ նահանգների տեղական կարիքներից բխող բարենորոգումներ, ապահովել հայ բնակչության անվտանգությունը քրդական և չերքեզական հարձակումներից, իսկ ձեռնարկված միջոցառումների մասին պարբերաբար տեղեկացնել եվրոպական տերություններին, որոնք պետք է վերահսկեին դրանց իրականացումը։ Այսպիսով, Հայկական հարցը միջազգային դիվանագիտության օրակարգում ավելի հստակ տեղ զբաղեցրեց, սակայն բարենորոգումների գործնական իրականացումը մնաց մեծապես կախված Օսմանյան իշխանությունների կամքից և եվրոպական պետությունների քաղաքական շահերից։ Աշխատության առանցքային խնդիրներից է հենց այդ պայմանավորվածությունների նշանակության գնահատումը՝ տարբերակելով դիվանագիտական խոստումները և դրանցից բխող իրական հնարավորությունները։ Հեղինակը ներկայացնում է հայ ազգային պատվիրակության գործունեության, եվրոպական տերությունների դիրքորոշումների և միջազգային բանակցությունների արդյունքների շուրջ ձևավորված բանավեճը՝ փորձելով հիմնավորել, թե ինչ ձեռքբերումներ կարելի էր արձանագրել հայ ժողովրդի համար և ինչ խնդիրներ մնացին չլուծված։ Առանձնահատուկ կարևորություն է ստանում Սան Ստեֆանոյի և Բեռլինի պայմանագրերի համապատասխան դրույթների համեմատությունը, քանի որ դրանց տարբերությունները ցույց էին տալիս ոչ միայն բարենորոգումների իրականացման մեխանիզմների փոփոխությունը, այլև մեծ տերությունների մրցակցային շահերի ազդեցությունը հայ բնակչության ճակատագրի վրա։ Բեռլինի պայմանագրով բարենորոգումների հարցը ստացավ միջազգային նշանակություն, սակայն հայերի անվտանգության ապահովման և վարչական փոփոխությունների վերաբերյալ պարտավորությունները չուղեկցվեցին դրանց անվերապահ իրականացումն ապահովող բավարար երաշխիքներով։ Այս հանգամանքը բացահայտում էր այն հակասությունը, որ գոյություն ուներ եվրոպական դիվանագիտության մեջ հնչող մարդասիրական սկզբունքների և գործնական քաղաքականության միջև։ Հայ ժողովրդի ազգային ակնկալիքները հաճախ քննարկվում էին մեծ տերությունների հարաբերությունների, տարածքային շահերի և ուժերի հավասարակշռության համատեքստում, մինչդեռ հայ բնակչության իրական կարիքները երկրորդական տեղ էին զբաղեցնում։ Աշխատության բովանդակային նշանակությունը պայմանավորված է նաև այն հարցով, թե որքան արդյունավետ կարող էր լինել ազգային պատվիրակության դիվանագիտական գործունեությունը մի իրավիճակում, երբ հայերը չունեին սեփական անկախ պետականություն և միջազգային բանակցություններում հանդես էին գալիս սահմանափակ հնարավորություններով։ Այս հանգամանքը ստեղծագործությունը դարձնում է ոչ միայն կոնկրետ պատմական իրադարձության գնահատական, այլև ազգային քաղաքականության, դիվանագիտական ներկայացվածության և արտաքին ուժերից ակնկալիքների սահմանների վերաբերյալ խորհրդածություն։ Մինաս Չերազը, որպես հայ հասարակական և քաղաքական գործիչ ու դիվանագիտական գործունեության մասնակից, կարևոր դեր ուներ ժամանակի ազգային հարցերի քննարկման մեջ։ Նրա հրապարակախոսական մոտեցումը կապված էր հայ ժողովրդի խնդիրները եվրոպական քաղաքական շրջանակներին ներկայացնելու և միջազգային հանրության ուշադրությունը հայաբնակ նահանգների վիճակի վրա հրավիրելու ձգտման հետ։ Այս աշխատությունը տեղ է զբաղեցնում նաև 1878 թվականի Բեռլինի վեհաժողովի վերաբերյալ հայ հասարակական մտքի ներսում ծավալված բանավեճում։ Վեհաժողովի արդյունքների գնահատման շուրջ գոյություն ունեին տարբեր տեսակետներ. մի կողմից՝ ընդգծվում էր Հայկական հարցը միջազգային օրակարգում ամրագրելու նշանակությունը, մյուս կողմից՝ քննադատվում էին ընդունված որոշումների սահմանափակ բնույթը և հայ ժողովրդի համար գործնական արդյունքների անբավարարությունը։ Հետևաբար, ստեղծագործության կարևոր առանձնահատկություններից է ոչ միայն դիվանագիտական փաստերի ներկայացումը, այլև ազգային շահերի տեսանկյունից դրանց մեկնաբանությունը։ Հեղինակի դատողություններում առանցքային տեղ է զբաղեցնում այն հարցը, թե միջազգային քաղաքականության մեջ ինչ կարող էր ձեռք բերել մի ժողովուրդ, որի իրավունքների պաշտպանությունը կախված էր օտար պետությունների փոխհարաբերություններից։ Այս խնդիրը կապվում է նաև ազգային ինքնուրույնության, քաղաքական կազմակերպվածության և սեփական շահերը պաշտպանելու կարողության հետ։ Գրական առումով աշխատությունը պատկանում է 19-րդ դարի հայ քաղաքական հրապարակախոսության ավանդույթին, որի բնորոշ գծերն են արդիական հասարակական խնդիրների անմիջական քննարկումը, փաստարկված դատողությունը, քաղաքական իրադարձությունների մեկնաբանումը և ընթերցողի ազգային գիտակցության վրա ներգործելու ձգտումը։ Հրապարակախոսական այս ձևը հնարավորություն էր տալիս պատմական իրադարձությունները դիտարկելու ոչ միայն որպես դիվանագիտական փաստեր, այլև որպես ազգային կյանքի համար անմիջական նշանակություն ունեցող խնդիրներ։ Վերնագրի հարցական ձևակերպումն ինքնին արտահայտում է աշխատության քննադատական ու վերլուծական ուղղվածությունը՝ ընթերցողին հրավիրելով վերանայելու վեհաժողովի արդյունքների վերաբերյալ տարածված պատկերացումները և գնահատելու ձեռքբերումների իրական չափը։ Հարցադրումը միաժամանակ ընդգծում է ստեղծագործության հանրային բնույթը, քանի որ քննարկվող խնդիրը վերաբերում էր ոչ թե առանձին քաղաքական գործչի կամ խմբի, այլ ամբողջ ժողովրդի ապագային։ Պատմական նշանակության տեսանկյունից աշխատությունը արժեքավոր է որպես հայ քաղաքական մտքի արձագանքներից մեկը 19-րդ դարի վերջին քառորդի միջազգային վերադասավորումներին։ Այն արտացոլում է այն ժամանակաշրջանի մտավոր միջավայրը, երբ հայ հասարակական գործիչները փորձում էին ձևակերպել ազգային պահանջները, գնահատել եվրոպական պետությունների քաղաքականությունը և գտնել հայ ժողովրդի իրավունքների պաշտպանության հնարավոր ուղիները։ Բեռլինի վեհաժողովի հետևանքները հետագա տարիներին ևս շարունակեցին ազդեցություն ունենալ Հայկական հարցի զարգացման վրա։ Չնայած 61-րդ հոդվածը հայաբնակ նահանգներում բարենորոգումներ իրականացնելու պարտավորություն էր սահմանում, դրա գործադրումը չապահովեց հայ բնակչության անվտանգության ու կենսապայմանների կայուն բարելավումը։ Այդ պատճառով վեհաժողովի արդյունքների շուրջ քննարկումները դարձան ազգային քաղաքական մտածողության կարևոր բաղադրիչներից մեկը և նպաստեցին միջազգային դիվանագիտության հնարավորությունների ու սահմանափակումների վերաբերյալ ավելի քննադատական հայացքի ձևավորմանը։ Կոստանդնուպոլսի հայ տպագրական միջավայրում նման աշխատությունների հրատարակությունը նպաստում էր քաղաքական իրադարձությունների շուրջ հանրային քննարկումների ընդլայնմանը և հայալեզու ընթերցողին ժամանակի կարևորագույն միջազգային խնդիրներին հաղորդակից դարձնելուն։ Ստեղծագործության ընթերցողական արժեքը հատկապես մեծ է հայոց նոր պատմությամբ, Հայկական հարցի ձևավորմամբ, 19-րդ դարի եվրոպական դիվանագիտությամբ և հայ քաղաքական հրապարակախոսության զարգացմամբ հետաքրքրվողների համար։ Այն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու, թե ինչպես էին ժամանակակիցները ընկալում Բեռլինի վեհաժողովի արդյունքները, ինչպիսի փաստարկներով էին հիմնավորում իրենց քաղաքական գնահատականները և ինչպես էին փորձում համադրել ազգային ակնկալիքները միջազգային իրողությունների հետ։ Աշխատությունը կարևոր սկզբնաղբյուրային նշանակություն ունի նաև հայ հասարակական մտքի պատմության համար, քանի որ արտացոլում է ոչ միայն պատմական իրադարձությունների գնահատականը, այլև դրանց շուրջ ձևավորված ազգային բանավեճի բնույթը։ Այն օգնում է հասկանալու, թե ինչու Հայկական հարցի միջազգային ճանաչումը ինքնին բավարար չէր հայ ժողովրդի անվտանգության և իրավունքների ապահովման համար, ինչպես նաև ինչպիսի դեր էին վերապահում հայ գործիչները դիվանագիտությանը ազգային նպատակների իրագործման գործում։ Ընդհանուր առմամբ, գիրքը ներկայացնում է 1878 թվականի Բեռլինի վեհաժողովի արդյունքների և դրանց վերաբերյալ հայ քաղաքական մտքի գնահատականների ուսումնասիրության համար կարևոր նյութ՝ միավորելով պատմական իրադարձությունների վերլուծությունը, ազգային շահերի պաշտպանությունը և դիվանագիտական քաղաքականության հնարավորությունների ու սահմանների քննությունը։

Economics

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է էլեկտրաէներգետիկական համակարգի զարգացման կառավարչական հիմնախնդիրներին՝ Հայաստանի Հանրապետության օրինակով՝ ընդգծելով ոլորտի ռազմավարական կառավարման, ինստիտուցիոնալ կազմակերպման և տեխնիկական արդիականացման փոխկապակցված խնդիրները։ Նյութում վերլուծվում է էներգետիկ համակարգի կառավարման կառուցվածքը, արտադրության, փոխանցման և բաշխման օղակների համակարգումը, ինչպես նաև պետական կարգավորման դերը էներգետիկ անվտանգության ապահովման գործընթացում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ներդրումային քաղաքականությանը, ենթակառուցվածքների արդիականացման անհրաժեշտությանը և էներգետիկ շուկայի ազատականացման գործընթացներին, որոնք ազդում են համակարգի արդյունավետության և կայունության վրա։ Աշխատությունը նաև ընդգծում է վերականգնվող էներգիայի աղբյուրների ինտեգրման, էներգետիկ կորուստների նվազեցման և կառավարման թվայնացման կարևորությունը՝ որպես ժամանակակից էներգետիկ համակարգի զարգացման հիմնական ուղղություններ։ Միաժամանակ դիտարկվում են միջազգային փորձի կիրառելիությունը և երկարաժամկետ ռազմավարական պլանավորման անհրաժեշտությունը՝ նպատակ ունենալով բարձրացնել էներգետիկ համակարգի հուսալիությունն ու մրցունակությունը։

Economics

Աշխատությունը նվիրված է տարածաշրջանային տնտեսական ինտեգրման ձևավորման, զարգացման և խորացման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ միջազգային տնտեսական հարաբերությունների, գլոբալացման և միջպետական համագործակցության համատեքստում։ Քննարկվում են տնտեսական ինտեգրման տեսական և մեթոդաբանական հիմքերը, դրա առաջացման նախադրյալները, հիմնական նպատակները և ազդեցությունը մասնակից երկրների տնտեսական զարգացման վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տարածաշրջանային տնտեսական համագործակցության տարբեր ձևերին՝ ազատ առևտրի գոտիներին, մաքսային միություններին, ընդհանուր շուկաներին և տնտեսական միություններին, ինչպես նաև դրանց ձևավորման ու գործունեության առանձնահատկություններին։ Ուսումնասիրվում են ապրանքների, ծառայությունների, կապիտալի և աշխատուժի ազատ տեղաշարժի հնարավորությունները, առևտրատնտեսական խոչընդոտների նվազեցման մեխանիզմները և միասնական տնտեսական տարածքների ստեղծման նախադրյալները։ Դիտարկվում են ինտեգրացիոն գործընթացների վրա ազդող քաղաքական, տնտեսական, աշխարհագրական և ինստիտուցիոնալ գործոնները, երկրների զարգացման մակարդակների տարբերությունները, ազգային տնտեսական շահերի համադրման դժվարությունները և արտաքին տնտեսական քաղաքականության համակարգման խնդիրները։ Կարևորվում են տարածաշրջանային տնտեսական կազմակերպությունների դերը, միջազգային առևտրի կարգավորման մեխանիզմները, ներդրումային համագործակցության ընդլայնումը և արտադրական ու տրանսպորտային ենթակառուցվածքների զարգացման հնարավորությունները։ Անդրադարձ է կատարվում տնտեսական ինտեգրման առավելություններին և հնարավոր սահմանափակումներին, մասնավորապես՝ շուկաների ընդլայնմանը, մրցակցության ուժեղացմանը, արտադրական մասնագիտացման խորացմանը, տնտեսական փոխկախվածության աճին և ինտեգրման արդյունքների անհավասար բաշխման ռիսկերին։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համադրվել տարբեր տարածաշրջանային միավորումների զարգացման փորձը, դրանց ինստիտուցիոնալ կառուցվածքները, տնտեսական համագործակցության արդյունքները և ինտեգրման արդյունավետության գնահատման մոտեցումները։ Առանձնացվում են տնտեսական ինքնիշխանության պահպանման, ազգային և տարածաշրջանային շահերի հավասարակշռման, արտաքին տնտեսական ցնցումների նկատմամբ դիմակայունության բարձրացման և երկարաժամկետ համագործակցության կայունության ապահովման խնդիրները։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի միջազգային տնտեսական ինտեգրման օրինաչափությունների բացահայտման, տարածաշրջանային համագործակցության հեռանկարների գնահատման և տնտեսական քաղաքականության մշակման տեսական հիմքերի կատարելագործման համար։ Այն կարող է օգտակար լինել տնտեսագետների, միջազգային հարաբերությունների մասնագետների, տարածաշրջանագետների, պետական կառավարման ոլորտի հետազոտողների և տնտեսագիտական մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Pedagogy

Տեսողության խանգարում ունեցող երեխայի դաստիարակությունը ծննդյան օրվանից մինչև 6 ամսական փուլում առանձնահատուկ մոտեցում է պահանջում, քանի որ այս ժամանակահատվածը վճռորոշ է երեխայի զգայական, հուզական և շարժողական զարգացման համար։ Քանի որ տեսողությունը սահմանափակ է կամ բացակայում է, մեծանում է լսողության, շոշափման, հոտառության և ձայնի միջոցով աշխարհի ճանաչման դերը։ Ծնողի և երեխայի միջև հուզական կապը հատկապես կարևոր է, քանի որ ձայնը, հպումը և ջերմությունը դառնում են հիմնական հաղորդակցման միջոցներ։ Երեխայի հետ հաճախ պետք է խոսել հանգիստ, մեղմ ձայնով, անվանել առարկաները և գործողությունները՝ ձևավորելով խոսքի նախադրյալներ և կողմնորոշում շրջապատում։ Ֆիզիկական շփումը՝ գրկելը, շոյելը և անվտանգ հպումները, օգնում են երեխային զգալ պաշտպանվածություն և վստահություն։ Կարևոր է նաև լսողական խթանումը՝ տարբեր ձայների, երաժշտության և ծնողների ձայների միջոցով, որպեսզի զարգանա լսողական ուշադրությունը և տարբերակման կարողությունը։ Շոշափողական զարգացման համար կարելի է օգտագործել տարբեր հյուսվածքներով խաղալիքներ, որոնք օգնում են երեխային ուսումնասիրել աշխարհը ձեռքերի միջոցով։ Օրվա ռեժիմի կայունությունը նույնպես կարևոր է, քանի որ կանխատեսելի միջավայրը երեխային տալիս է անվտանգության զգացում։ Անհրաժեշտ է հետևել, որ միջավայրը լինի անվտանգ և խթանող՝ առանց ավելորդ աղմուկի և վտանգավոր առարկաների։ Ծնողները պետք է աշխատեն նաև մասնագետների՝ մանկաբույժների և հատուկ մանկավարժների հետ, որպեսզի ապահովեն երեխայի զարգացման ճիշտ ուղղությունը։ Այս փուլում ճիշտ դաստիարակությունը նպաստում է երեխայի հուզական կայունությանը, վստահության ձևավորմանը և հետագա զարգացման հիմքերի ամրապնդմանը։

Pedagogy

Աշխատությունը նվիրված է ուսուցիչների մասնագիտական վերապատրաստման կազմակերպման և դրա արդյունավետության բարձրացման ուղիների ուսումնասիրությանը շարունակական կրթության ժամանակակից հայեցակարգի շրջանակում։ Հետազոտության կենտրոնում մանկավարժի մասնագիտական զարգացման շարունակական բնույթն է, որի համաձայն մասնագիտական գիտելիքների, կարողությունների և մանկավարժական հմտությունների կատարելագործումը չի սահմանափակվում նախնական մասնագիտական կրթությամբ, այլ շարունակվում է աշխատանքային գործունեության ամբողջ ընթացքում։ Քննության են առնվում վերապատրաստման նպատակները, բովանդակությունը, կազմակերպման ձևերը և ուսուցիչների իրական մասնագիտական կարիքներին դրանց համապատասխանության խնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այնպիսի մոտեցումների ուսումնասիրությանը, որոնք համադրում են տեսական գիտելիքների թարմացումը գործնական մանկավարժական փորձի զարգացման, նոր դասավանդման մեթոդների յուրացման, թվային գործիքների կիրառման և սովորողների անհատական առանձնահատկություններին համապատասխան կրթական միջավայրի ձևավորման հետ։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ առկա, հեռավար և խառը վերապատրաստման ձևերի հնարավորություններին, փորձի փոխանակմանը, մասնագիտական համայնքներում համագործակցությանը, մենթորությանը, ինքնակրթությանը և դասավանդման սեփական փորձի վերլուծությանը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում վերապատրաստման արդյունավետության գնահատման խնդիրը, որը ենթադրում է ոչ միայն դասընթացին մասնակցության փաստի, այլև ձեռք բերված գիտելիքների և կարողությունների՝ ուսուցչի իրական մասնագիտական գործունեության վրա ունեցած ազդեցության ուսումնասիրություն։ Այս համատեքստում կարող են դիտարկվել ուսուցիչների մասնագիտական կարիքների նախնական գնահատումը, անհատական զարգացման նպատակների սահմանումը, հետադարձ կապի ապահովումը և վերապատրաստումից հետո մասնագիտական առաջընթացի դիտարկումը։ Շարունակական կրթությունը ներկայացվում է որպես ճկուն և երկարաժամկետ գործընթաց, որը հնարավորություն է տալիս արձագանքելու կրթական միջավայրի, ուսումնական ծրագրերի, տեխնոլոգիաների և հասարակության պահանջների փոփոխություններին։ Կարևորվում է նաև ուսուցչի ակտիվ մասնակցությունը սեփական մասնագիտական զարգացման պլանավորմանը՝ նրան դիտարկելով ոչ միայն որպես վերապատրաստման ծրագրերի մասնակից, այլև որպես սեփական փորձը վերլուծող և կատարելագործող մասնագետ։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է մանկավարժության, մեծահասակների կրթության և կրթության կառավարման մոտեցումները՝ ուսուցիչների վերապատրաստման առավել նպատակային, շարունակական և գործնականորեն արդյունավետ համակարգերի ձևավորման հնարավորությունները բացահայտելու համար։