Géographie de Moïse de Corène d'après Ptolémée

Other Subjects

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է Հայաստանի Հանրապետությունում հանրային ծառայության կառավարման համակարգի կատարելագործման հիմնախնդիրներին՝ այն դիտարկելով որպես պետական կառավարման արդյունավետության, ծառայությունների որակի և հանրային վստահության ապահովման առանցքային գործոն։ Նյութում վերլուծվում են հանրային ծառայության կազմակերպման հիմնական սկզբունքները՝ մասնագիտական կարողությունների վրա հիմնված նշանակումներ, հաշվետվողականության մեխանիզմներ և ծառայողական էթիկայի պահանջներ, ինչպես նաև դրանց գործնական կիրառման մակարդակը ՀՀ պետական կառավարման համակարգում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում կառավարման արդիականացման գործընթացներին՝ թվայնացում, էլեկտրոնային կառավարում, ծառայությունների մատուցման պարզեցում և վարչական ընթացակարգերի օպտիմալացում, որոնք ուղղված են բյուրոկրատիայի նվազեցմանը և արդյունավետության բարձրացմանը։ Քննարկվում են նաև համակարգային խնդիրները՝ քաղաքական և վարչական շերտերի փոխկապակցվածություն, կադրային կայունության խնդիրներ, մասնագիտական զարգացման ոչ բավարար մեխանիզմներ և ինստիտուցիոնալ թուլություններ։ Ուսումնասիրությունը ընդգծում է, որ հանրային ծառայության արդյունավետ կառավարման համար անհրաժեշտ է շարունակական ինստիտուցիոնալ բարեփոխումների իրականացում, մարդկային ռեսուրսների զարգացման քաղաքականության կատարելագործում և թափանցիկության ու հաշվետվողականության բարձր մակարդակի ապահովում՝ նպաստելով պետական կառավարման համակարգի երկարաժամկետ կայունությանը և հասարակական վստահության ամրապնդմանը։

Linguistics

Աշխատությունը նվիրված է իսպաներենի մարմնի մասերի անվանումներ պարունակող դարձվածաբանական միավորների կառուցվածքային և իմաստաբանական առանձնահատկությունների համալիր ուսումնասիրությանը՝ հայերենի և ռուսերենի համապատասխան լեզվական նյութի հետ զուգադրությամբ։ Հետազոտության կենտրոնում այն կայուն բառակապակցություններն ու դարձվածային կառույցներն են, որոնց բաղադրիչներից մեկը մարդու մարմինը, նրա առանձին օրգանները կամ մարմնի մասերը նշանակող բառ է։ Նման միավորները յուրաքանչյուր լեզվի դարձվածաբանական համակարգի կարևոր շերտերից են, քանի որ մարդու մարմնի վերաբերյալ պատկերացումները հաճախ հիմք են դառնում վերացական հասկացությունների, հոգեվիճակների, բնավորության գծերի, վարքագծի, սոցիալական հարաբերությունների և տարբեր իրավիճակների փոխաբերական արտահայտման համար։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է նման դարձվածքների կառուցվածքային մոդելների, բաղադրիչային կազմի, քերականական կազմակերպման, իմաստային ամբողջականության և փոխաբերական նշանակության ձևավորման մեխանիզմների վրա։ Ուսումնասիրվում է, թե մարմնի տարբեր մասերի անվանումները ինչպիսի իմաստաբանական դեր են կատարում կայուն արտահայտությունների կազմում և ինչպես են բառի սկզբնական բառարանային իմաստից ձևավորվում նոր, հաճախ ամբողջությամբ փոխաբերական նշանակություններ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում գլխի, աչքի, ձեռքի, ոտքի, սրտի, բերանի, լեզվի, ականջի, քթի, դեմքի և մարդու մարմնի այլ մասերի անվանումներով կազմված դարձվածային միավորներին։ Դրանք կարող են արտահայտել մտավոր գործունեություն, զգացմունքներ, ուշադրություն, վախ, քաջություն, աշխատասիրություն, անտարբերություն, հաղորդակցություն, վերահսկողություն, փոխօգնություն կամ մարդկանց միջև հարաբերությունների այլ դրսևորումներ։ Այս իմաստային բազմազանությունը հնարավորություն է տալիս մարմնական բաղադրիչով դարձվածաբանությունը դիտարկել որպես լեզվական աշխարհապատկերի կարևոր մաս։ Հետազոտության կառուցվածքային ուղղությունը ներառում է դարձվածային միավորների քերականական կազմի ուսումնասիրությունը։ Դրանք կարող են ձևավորվել բայային, անվանական, ածականական, մակբայական և նախադասության կառուցվածքին մոտ տարբեր մոդելներով։ Վերլուծվում են հիմնական ու կախյալ բաղադրիչների հարաբերությունները, նախդիրների և հոդերի գործառույթները, բայական կառավարման առանձնահատկությունները, բառերի դասավորությունը և դարձվածքի կառուցվածքային կայունության աստիճանը։ Կարևոր է պարզել, թե որ բաղադրիչները կարող են փոփոխվել ըստ քերականական համատեքստի և որոնք են պահպանվում որպես դարձվածային միավորի անփոփոխ մաս։ Այս ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս սահմանազատել ազատ բառակապակցությունները կայուն դարձվածաբանական միավորներից և բացահայտել դրանց կառուցվածքային կազմակերպման օրինաչափությունները։ Իմաստաբանական վերլուծության ընթացքում առանձնահատուկ նշանակություն է ստանում դարձվածքի ամբողջական իմաստի և նրա առանձին բաղադրիչների բառարանային նշանակությունների հարաբերակցությունը։ Որոշ դեպքերում ընդհանուր իմաստը հարաբերականորեն հեշտ է կապել մարմնի համապատասխան մասի գործառույթի հետ, մինչդեռ այլ դեպքերում կապը պատմական կամ մշակութային զարգացման հետևանքով դարձել է ավելի անուղղակի։ Այս տեսանկյունից ուսումնասիրվում են իմաստային վերաիմաստավորման, փոխաբերացման և փոխանվանական անցումների մեխանիզմները։ Մարդու ֆիզիկական փորձը հաճախ վերածվում է վերացական հասկացությունների լեզվական արտահայտման հիմքի, ինչի շնորհիվ մարմնական բառապաշարը ձեռք է բերում զգացմունքային, հոգեբանական և սոցիալական նշանակությունների լայն շրջանակ։ Զուգադրական ուսումնասիրության առանցքային խնդիրը երեք լեզուներում իմաստային համարժեքության աստիճանի որոշումն է։ Որոշ դեպքերում նույն հասկացությունը կարող է արտահայտվել նույն մարմնական բաղադրիչի միջոցով և ունենալ մոտ կառուցվածք, ինչը հնարավորություն է տալիս խոսել ամբողջական կամ գրեթե ամբողջական դարձվածաբանական համապատասխանության մասին։ Այլ դեպքերում նույն իմաստը փոխանցվում է մեկ այլ մարմնի մասի անվանմամբ կամ բոլորովին այլ պատկերային հիմքով։ Հնարավոր են նաև այնպիսի միավորներ, որոնք տվյալ լեզվում ունեն ազգային և մշակութային յուրահատկություն և չունեն անմիջական դարձվածային համարժեք մյուս լեզուներում։ Այդպիսի դեպքերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել լեզուների միջև ոչ միայն ընդհանրությունները, այլև դրանց ազգային լեզվամտածողության տարբերությունները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում իսպաներենի և հայերենի համեմատությանը։ Տարբեր լեզվաընտանիքների պատկանելությունը պայմանավորում է դրանց քերականական համակարգերի զգալի տարբերությունները, սակայն դարձվածաբանության իմաստային մակարդակում կարող են հանդիպել բազմաթիվ ընդհանրություններ, որոնք կապված են մարդու մարմնի համընդհանուր ընկալման հետ։ Միևնույն ժամանակ յուրաքանչյուր լեզու այդ ընդհանուր ֆիզիկական փորձը կարող է յուրովի վերածել փոխաբերական պատկերի։ Այս հանգամանքը հնարավորություն է տալիս տարբերակել համամարդկային ճանաչողական հիմքեր ունեցող դարձվածքները մշակութային և լեզվական առանձնահատկություններով պայմանավորված միավորներից։ Ռուսերենի նյութի ներգրավումը ընդլայնում է համեմատության հնարավորությունները և թույլ է տալիս երեք լեզուներում բացահայտել համարժեքության տարբեր աստիճաններ։ Հատուկ նշանակություն ունի դարձվածքների ազգային-մշակութային բաղադրիչի ուսումնասիրությունը։ Կայուն արտահայտություններում պահպանվում են ժողովրդի պատմական փորձի, սովորույթների, արժեքային պատկերացումների և հաղորդակցական վարքի որոշ տարրեր։ Մարմնի նույն մասը տարբեր լեզուներում կարող է կապվել տարբեր խորհրդանշական նշանակությունների հետ։ Այդ տարբերությունները հատկապես տեսանելի են այն դեպքում, երբ բառացիորեն նման կառուցվածքներ ունեն տարբեր փոխաբերական իմաստներ կամ երբ նույն գաղափարը արտահայտելու համար երեք լեզուները ընտրում են տարբեր մարմնական պատկերներ։ Այսպիսի նյութը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել լեզվի և մշակույթի փոխհարաբերությունը և բացահայտել լեզվական աշխարհապատկերի ազգային առանձնահատկությունները։ Կարևոր ուղղություն է դարձվածաբանական հոմանիշության և հականիշության ուսումնասիրությունը։ Միևնույն հասկացությունը կարող է արտահայտվել մի քանի կայուն միավորներով, որոնք տարբերվում են ոճական երանգով, արտահայտչականությամբ կամ կիրառության ոլորտով։ Դրանց համեմատությունը ցույց է տալիս լեզվի արտահայտչական հնարավորությունների բազմազանությունը և հնարավորություն տալիս ավելի ճշգրիտ որոշել յուրաքանչյուր միավորի գործառույթը խոսքում։ Նույն կերպ հակադիր իմաստներ արտահայտող դարձվածքների ուսումնասիրությունը կարող է բացահայտել, թե մարմնական պատկերները ինչպես են մասնակցում դրական և բացասական գնահատականների ձևավորմանը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում բազմիմաստությանը։ Որոշ կայուն արտահայտություններ կարող են տարբեր համատեքստերում ձեռք բերել փոխկապակցված, բայց ոչ ամբողջությամբ նույնական նշանակություններ։ Համատեքստային վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս որոշել դրանց իմաստային տարբերակները և պարզել, թե ինչպիսի բառային կամ իրավիճակային պայմաններ են նպաստում տվյալ նշանակության իրացմանը։ Այս մոտեցումը կարևոր է նաև բառարանագրության համար, քանի որ դարձվածաբանական բառարաններում անհրաժեշտ է հնարավորինս ճշգրիտ ներկայացնել միավորի իմաստային կառուցվածքը և կիրառության առանձնահատկությունները։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է դարձվածքների գործառական և ոճական դասակարգումը։ Մարմնական բաղադրիչ ունեցող կայուն միավորները կարող են պատկանել չեզոք, խոսակցական, գրական կամ արտահայտչական այլ շերտերի։ Որոշ դարձվածքներ լայնորեն օգտագործվում են առօրյա հաղորդակցության մեջ, իսկ մյուսները կարող են բնորոշ լինել գեղարվեստական գրականությանը, հրապարակախոսությանը կամ որոշակի սոցիալական միջավայրի խոսքին։ Դրանց ոճական արժեքի ճիշտ որոշումը հատկապես կարևոր է օտար լեզվի ուսուցման և թարգմանության համար, քանի որ միայն բառարանային նշանակության իմացությունը միշտ չէ, որ բավարար է դարձվածքը բնական և տեղին օգտագործելու համար։ Առանձին ուղղություն է թարգմանական համարժեքության խնդիրը։ Դարձվածքները հաճախ դժվարություններ են առաջացնում թարգմանության ժամանակ, քանի որ բառացի փոխադրումը կարող է չարտահայտել սկզբնական իմաստը կամ նպատակային լեզվում առաջացնել անբնական կառուցվածք։ Այդ պատճառով անհրաժեշտ է տարբերակել ամբողջական դարձվածային համարժեքները, մասնակի համապատասխանությունները և այն դեպքերը, երբ իմաստը պետք է փոխանցվի այլ դարձվածքով կամ նկարագրական եղանակով։ Իսպաներեն, հայերեն և ռուսերեն նյութի համադրումը հնարավորություն է տալիս ձևավորել համապատասխանությունների համակարգ, որը կարող է օգտակար լինել ինչպես տեսական թարգմանագիտության, այնպես էլ գործնական թարգմանության համար։ Հետազոտության մեջ կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել ճանաչողական լեզվաբանության մոտեցումը։ Մարդու մարմինը լեզվական հայեցակարգման հիմնական աղբյուրներից է, քանի որ մարդն արտաքին աշխարհը ընկալում և նկարագրում է սեփական ֆիզիկական փորձի միջոցով։ Տարածությունը, զգացմունքները, մտածողությունը, սոցիալական հարաբերությունները և գործողությունները հաճախ լեզվականորեն մեկնաբանվում են մարմնական փորձից բխող պատկերներով։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս բացատրել, թե ինչու տարբեր լեզուներում հանդիպում են իմաստային առումով նման մարմնական փոխաբերություններ և միաժամանակ ինչու դրանց կոնկրետ լեզվական արտահայտությունները կարող են տարբեր լինել։ Կարևորվում է նաև դարձվածաբանական միավորների ծագման և պատմական զարգացման ուսումնասիրությունը։ Ժամանակի ընթացքում ազատ բառակապակցությունը կարող է աստիճանաբար կայունանալ, ձեռք բերել փոխաբերական իմաստ և վերածվել լեզվական համակարգում վերարտադրվող պատրաստի միավորի։ Որոշ դարձվածքների սկզբնական պատկերային հիմքը ժամանակակից խոսողի համար կարող է դեռևս պարզ լինել, իսկ մյուսների դեպքում այն հնարավոր է բացահայտել միայն պատմական և ստուգաբանական ուսումնասիրության միջոցով։ Երեք լեզուների համապատասխան նյութի պատմական համադրումը կարող է օգնել տարբերակել ինքնուրույն ձևավորված նմանությունները հնարավոր լեզվական ու մշակութային փոխազդեցություններից։ Հետազոտության մեթոդաբանական հիմքում կարող են լինել նկարագրական, կառուցվածքային, բաղադրիչային, իմաստաբանական, զուգադրական և համատեքստային վերլուծության մեթոդները։ Դարձվածաբանական բառարաններից, գեղարվեստական գրականությունից, մամուլից և լեզվական այլ աղբյուրներից հավաքված նյութը կարող է դասակարգվել ըստ մարմնական բաղադրիչի, կառուցվածքային մոդելի, իմաստային խմբի և համարժեքության աստիճանի։ Քանակական տվյալների օգտագործումը հնարավորություն է տալիս նաև պարզել, թե մարմնի որ մասերի անվանումներն են առավել արդյունավետ դարձվածքների ձևավորման մեջ և ինչպիսի իմաստային ոլորտներում են դրանք առավել հաճախ գործածվում։ Աշխատության կիրառական նշանակությունը կապված է օտար լեզուների ուսուցման, թարգմանության և բառարանագրության հետ։ Դարձվածաբանական միավորների ճիշտ ընկալումը կարևոր է լեզվի խորքային իմացության համար, քանի որ խոսողը պետք է հասկանա ոչ միայն առանձին բառերի նշանակությունները, այլև դրանցից ձևավորված կայուն արտահայտությունների ամբողջական իմաստը։ Իսպաներեն սովորող հայախոս և ռուսախոս անձանց համար զուգադրական ներկայացումը կարող է օգնել նկատել լեզուների միջև առկա համապատասխանություններն ու տարբերությունները, կանխել բառացի թարգմանությունից առաջացող սխալները և զարգացնել բնական խոսքային հմտությունները։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է մարմնական բաղադրիչով դարձվածաբանության կառուցվածքային, իմաստաբանական, մշակութային և զուգադրական բազմակողմ ուսումնասիրություն՝ բացահայտելով իսպաներենի, հայերենի և ռուսերենի միջև առկա ընդհանրություններն ու տարբերությունները։ Այն կարող է օգտակար լինել իսպանագիտության, դարձվածաբանության, զուգադրական և ճանաչողական լեզվաբանության, թարգմանագիտության ու բառարանագրության ոլորտների հետազոտողների, դասախոսների, թարգմանիչների, ուսանողների և իսպաներենի խորացված ուսումնասիրությամբ զբաղվողների համար։

Biology

Բնապահպանական և ջրաբանական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Աղստև գետի և նրա ջրահավաք ավազանի էկոլոգիական վիճակի համալիր ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում գետային համակարգի բնական պայմանները, ջրային ռեսուրսների ձևավորման առանձնահատկությունները, ջրի որակը և ավազանի էկոհամակարգերի վրա ազդող հիմնական բնական ու մարդածին գործոնները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ջրի ֆիզիկաքիմիական ցուցանիշներին, հնարավոր աղտոտման աղբյուրներին, ջրային կենսաբազմազանությանը և գետի տարբեր հատվածներում էկոլոգիական պայմանների փոփոխություններին։ Վերլուծվում են բնակավայրերի, գյուղատնտեսական գործունեության, արդյունաբերական ազդեցությունների և հողօգտագործման առանձնահատկությունների հնարավոր հետևանքները գետային էկոհամակարգի վիճակի վրա։ Քննարկվում են նաև ջրահավաք տարածքի լանդշաֆտային առանձնահատկությունները, մակերևութային հոսքի ձևավորումը, ջրային ռեսուրսների պահպանության և էկոլոգիական մշտադիտարկման խնդիրները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ամբողջական պատկերացում կազմելու գետի և նրա ավազանի էկոլոգիական վիճակի, բնական համակարգերի փոխկապակցվածության և շրջակա միջավայրի պահպանության համար կարևոր գործոնների մասին։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել էկոլոգիայի, ջրաբանության, ջրային ռեսուրսների կառավարման և բնապահպանության ոլորտների մասնագետների համար։

Literature

«Աղքատի պատիվը» թեման ընդգծում է մարդու արժանապատվության, բարոյական արժեքների և սոցիալական անհավասարության պայմաններում ինքնահարգանքի պահպանման գաղափարը։ Այն ցույց է տալիս, որ նյութական աղքատությունը չի նշանակում հոգևոր կամ բարոյական անկում, և նույնիսկ ծանր սոցիալական պայմաններում մարդը կարող է պահպանել իր պատիվը, ազնվությունը և մարդկային արժեհամակարգը։ Այս գաղափարը հաճախ ներկայացվում է այնպիսի իրավիճակների միջոցով, որտեղ աղքատ մարդը կանգնած է դժվար ընտրության առաջ՝ ընդունել անարդարություն, կորցնել իր սկզբունքները կամ մնալ հավատարիմ իր արժեքներին՝ նույնիսկ նյութական կորուստների գնով։ Թեման նաև քննադատում է հասարակության մեջ գոյություն ունեցող անհավասարությունները, որտեղ հաճախ մարդկանց գնահատում են ըստ հարստության, այլ ոչ թե ներքին որակների։ Գրականության մեջ «աղքատի պատիվը» ընդգծում է այն միտքը, որ իրական հարստությունը մարդու բարոյական ուժն է, ինքնահարգանքը և ուրիշների նկատմամբ արդար վերաբերմունքը, իսկ աղքատ լինելը չի կարող խլել մարդու արժանապատվությունը, եթե նա ինքը չի հրաժարվում իր սկզբունքներից։

Finance

Հայաստան բանկերում ֆինանսական ակտիվների և արժեթղթային գործառնությունների կառավարումը վերաբերում է բանկային համակարգում առկա դրամական միջոցների, ներդրումային պորտֆելների, պետական և կորպորատիվ արժեթղթերի արդյունավետ կառավարմանը՝ նպատակ ունենալով ապահովել շահութաբերության աճ, իրացվելիության պահպանում և ֆինանսական ռիսկերի նվազեցում։ Այս գործընթացը ներառում է բանկերի կողմից իրականացվող ներդրումային քաղաքականության ձևավորումը, ակտիվների բաշխման ռազմավարությունը, ինչպես նաև արժեթղթերի առքուվաճառքի, պահման և գնահատման գործառնությունները։ Բանկերը կառավարում են իրենց ֆինանսական ակտիվները՝ հաշվի առնելով տոկոսադրույքների տատանումները, շուկայի ռիսկերը, վարկային ռիսկերը և արտարժույթի փոխարժեքների փոփոխությունները, ինչը պահանջում է համալիր վերլուծական և կանխատեսողական մոտեցումներ։ Արժեթղթային գործառնությունները ներառում են պետական պարտատոմսերի, կորպորատիվ պարտատոմսերի և այլ ֆինանսական գործիքների հետ գործարքներ, որոնք թույլ են տալիս բանկերին ապահովել լրացուցիչ եկամուտ և դիվերսիֆիկացնել իրենց ներդրումային պորտֆելը։ Կարևոր դեր ունի նաև կենտրոնական բանկի կարգավորիչ քաղաքականությունը և ֆինանսական շուկաների զարգացվածության մակարդակը, որոնք ազդում են բանկերի ներդրումային հնարավորությունների և սահմանափակումների վրա։ Ժամանակակից բանկային համակարգում լայնորեն կիրառվում են ռիսկերի կառավարման մոդելներ, ֆինանսական վերլուծության ծրագրեր և ավտոմատացված առևտրային համակարգեր, որոնք նպաստում են որոշումների կայացման արագացմանն ու ճշգրտությանը։ Ընդհանուր առմամբ, ֆինանսական ակտիվների և արժեթղթային գործառնությունների արդյունավետ կառավարումը բանկերի կայունության, շահութաբերության և մրցունակության կարևոր պայմաններից է՝ ապահովելով ֆինանսական համակարգի ընդհանուր կայուն զարգացումը և ներդրումային շուկաների ակտիվությունը։

Biology

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է Melissa officinalis L. բույսի կալուսային և բջջասուսպենզիոն մշակույթների համար սննդային միջավայրերի օպտիմալացման գործընթացի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են բույսերի հյուսվածքային մշակույթի ստացման և պահպանման մեթոդները, բջիջների աճի ու զարգացման վրա ազդող գործոնները, ինչպես նաև սննդային միջավայրի բաղադրիչների ազդեցությունը կենսատեխնոլոգիական գործընթացների արդյունավետության վրա։ Աշխատությունում վերլուծվում են տարբեր հորմոնալ և սննդային հավելումների կիրառման արդյունքները, դրանց ազդեցությունը կալուսի ձևավորման, բջջային զանգվածի կուտակման և կենսաբանորեն ակտիվ նյութերի առաջացման վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում բույսերի բջջային մշակույթների կիրառման հնարավորություններին՝ արժեքավոր կենսաակտիվ միացությունների ստացման, բույսերի բազմացման և կենսատեխնոլոգիական արտադրությունների զարգացման նպատակներով։ Հետազոտությունը ներառում է փորձարարական տվյալների մշակում, մշակման պայմանների համեմատական գնահատում և առավել արդյունավետ սննդային միջավայրերի ընտրության հիմնավորում։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի բուսական կենսատեխնոլոգիայի, բուսաբանական գիտությունների և դեղաբույսերի ուսումնասիրման ոլորտներում՝ նպաստելով բույսերի բջջային համակարգերի կիրառման նոր հնարավորությունների բացահայտմանը։ Այն նախատեսված է բուսաբանների, կենսատեխնոլոգների, կենսաբանների, դեղագործական հետազոտողների, գիտական աշխատողների, ասպիրանտների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։