Ղալաթիայի Ամենափրկչյան վարժարանի բացման հանդիսությունը

Chemistry

Աշխատությունը նվիրված է ացետալդեհիդի օքսիդացման ընթացքում առաջացող կոնցենտրացիոն ինքնատատանումների ուսումնասիրությանը՝ որպես ոչ գծային քիմիական համակարգերում ընթացող բարդ կինետիկական երևույթի։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են այն պայմանները, որոնց դեպքում ռեակցիայի մասնակից նյութերի և միջանկյալ միացությունների կոնցենտրացիաները ժամանակի ընթացքում ոչ թե միապաղաղ փոփոխվում են, այլ ցուցաբերում են պարբերական կամ քվազիպարբերական տատանումներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում օքսիդացման ռեակցիայի մեխանիզմին, տարրական փուլերի փոխկապակցվածությանը, ակտիվ միջանկյալ մասնիկների առաջացմանն ու փոխակերպմանը և դրանց ազդեցությանը ամբողջ գործընթացի արագության վրա։ Քննության են առնվում սկզբնական նյութերի կոնցենտրացիայի, ջերմաստիճանի, ճնշման և ռեակցիոն միջավայրի այլ պարամետրերի փոփոխությունները, որոնք կարող են պայմանավորել համակարգի կայուն կամ տատանողական վարքը։ Վերլուծվում է դրական և բացասական հետադարձ կապերի դերը, որոնց փոխազդեցությունը կարող է հանգեցնել նյութերի կոնցենտրացիաների ինքնաբուխ պարբերական փոփոխությունների՝ առանց արտաքին պարբերական ազդեցության։ Կարևորվում է քիմիական կինետիկայի մաթեմատիկական մոդելների կիրառումը, որոնց միջոցով հնարավոր է նկարագրել նյութերի կոնցենտրացիաների ժամանակային փոփոխությունները, գնահատել համակարգի կայունությունը և որոշել ինքնատատանումների առաջացման համար անհրաժեշտ պայմանները։ Ուսումնասիրվում են տատանումների հաճախականությունը, լայնույթը, պարբերությունը և դրանց կախվածությունը ռեակցիայի հիմնական պարամետրերից։ Փորձարարական տվյալների և տեսական հաշվարկների համադրումը հնարավորություն է տալիս առավել մանրամասն բացահայտել օքսիդացման գործընթացի մեխանիզմը և գնահատել առաջարկվող կինետիկական մոդելների համապատասխանությունը իրական համակարգի վարքին։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում կայուն վիճակներից տատանողական ռեժիմների անցմանը և ռեակցիայի պայմանների փոփոխության հետևանքով համակարգի դինամիկական հատկությունների վերափոխմանը։ Աշխատանքը կարևոր նշանակություն ունի ոչ գծային քիմիական կինետիկայի, ինքնակազմակերպվող համակարգերի և տատանողական քիմիական ռեակցիաների ուսումնասիրության համար՝ նպաստելով բարդ քիմիական գործընթացների կառավարման, կանխատեսման և դրանց հիմքում ընկած ֆիզիկաքիմիական օրինաչափությունների առավել խորքային ըմբռնմանը։

Linguistics

Այս աշխատանքը ներկայացնում է արևելահայերեն սովորելու համար նախատեսված համապարփակ ինքնուսման լեզվական կուրս։ Կուրսը կազմված է այնպես, որ օգտագործողը կարողանա ինքնուրույն զարգացնել լսողական, խոսքային, ընթերցանության և գրավոր հմտությունները՝ նպատակ ունենալով արդյունավետ հաղորդակցություն արևելահայերենի տարբեր ձևերով։ Գրքում ընդգրկված են բազային և առաջադեմ քերականական կառուցվածքներ, բառապաշարի թեմատիկ խմբեր, խոսակցական արտահայտություններ, ընթերցանության ու լսողական նյութեր, ինչպես նաև վարժություններ և պատասխանների բացատրություններ՝ ինքնուրույն ստուգման համար։ Հեղինակը առաջարկում է ինտեգրված մոտեցում՝ համատեղելով տեսական նյութը գործնական պրակտիկայի հետ, ինչպես նաև ընդգծում է մշակութային կոնտեքստի կարևորությունը՝ լեզվի ավելի բնական յուրացման համար։ Ուսումնասիրությունը օգտակար է հայերենի ուսուցման համար օտարազգի ուսանողների, ինքնուսման ծրագրերի օգտագործողների, ուսուցիչների և լեզվաբանական կենտրոնների համար, աջակցելով լեզվական հմտությունների համակարգված և արդյունավետ զարգացմանը։

Psychology

Психология супружества: теория и практика աշխատությունը ընտանեկան և սոցիալական հոգեբանության ոլորտի ուսումնա-գիտական ձեռնարկ է, որը նվիրված է ամուսնական հարաբերությունների ձևավորման, զարգացման և կայունության հոգեբանական հիմունքների ուսումնասիրությանը, այն ներկայացնում է զույգերի փոխհարաբերությունների հիմնական փուլերը՝ ծանոթացում, զուգընկերության ընտրություն, ամուսնություն, համատեղ կյանքի ադապտացիա և հնարավոր ճգնաժամային իրավիճակներ, գիրքը վերլուծում է հաղորդակցման ոճերի ազդեցությունը ամուսնական բավարարվածության վրա, կոնֆլիկտների առաջացման պատճառները և դրանց լուծման մեթոդները, ինչպես նաև ընդգծում է փոխըմբռնման, հուզական աջակցության և դերային բաշխման կարևորությունը ընտանեկան կայունության համար, միաժամանակ առաջարկելով հոգեբանական խորհրդատվության և միջամտության գործնական մոտեցումներ, ինչը այն դարձնում է կարևոր աղբյուր հոգեբանության, սոցիալական աշխատանքի և ընտանեկան խորհրդատվության մասնագետների համար։

History

«Հնություններ Ակնա» աշխատությունը վերաբերում է Ակն քաղաքի պատմական անցյալին և նրա պատմամշակութային ժառանգությանը։ Ակնը՝ պատմական Հայաստանի արևմտյան հատվածում՝ Արևմտյան Եփրատի ավազանի շրջանում գտնվող քաղաքը, հայտնի էր իր հայ բնակչությամբ, մշակութային կյանքով, կրթական ավանդույթներով և հարուստ բանավոր ստեղծագործությամբ։ Ակնի պատմության ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի հայ ժողովրդի տեղային պատմության, բնակավայրերի զարգացման, համայնքային կյանքի և պատմական հիշողության պահպանման տեսանկյունից։ «Հնություններ» հասկացությունը վերնագրում կարող է ընդգրկել քաղաքի և շրջակա բնակավայրերի պատմական հիշատակություններ, հին կառույցների ու հուշարձանների վերաբերյալ տեղեկություններ, տեղական ավանդություններ, եկեղեցական և կրթական հաստատությունների պատմություն, ինչպես նաև բնակչության սովորույթների ու կենցաղի նկարագրություններ։ Այնուամենայնիվ, առանց գրքի բովանդակության մանրամասն ուսումնասիրության հնարավոր չէ հաստատել, թե այս թեմաներից որոնք են ներկայացված աշխատության մեջ։ Ակնը կարևոր տեղ է զբաղեցրել արևմտահայ մշակութային կյանքում։ Քաղաքի և նրա շրջակայքի հայ բնակչությունը հայտնի էր իր լեզվական առանձնահատկություններով, ժողովրդական երգերով, ավանդություններով և համայնքային սովորույթներով։ Ակնից պահպանված բանահյուսական նյութերը, մասնավորապես ժողովրդական երգերն ու պատմությունները, նշանակալի աղբյուր են հայ ժողովրդական մշակույթի և տեղական ինքնության ուսումնասիրության համար։ Ակնի պատմության մասին աշխատությունները կարող են տեղեկություններ հաղորդել նաև բնակչության զբաղմունքների, տնտեսական հարաբերությունների, հասարակական կյանքի և հարևան բնակավայրերի հետ ունեցած կապերի մասին՝ օգնելով վերակազմելու տարածաշրջանի պատմական պատկերը։ Նման ուսումնասիրությունները կարևոր են հատկապես այն պատճառով, որ պատմական իրադարձությունների, բնակչության տեղաշարժերի և համայնքների կորստի հետևանքով բազմաթիվ տեղական ավանդույթներ ու պատմական հիշողություններ վտանգվել կամ մասնատվել են։ Թիֆլիսը 19-րդ դարում հայ հրատարակչության, կրթության և ազգային մշակութային կյանքի գլխավոր կենտրոններից էր։ Այստեղ լույս տեսած պատմական և ազգագրական աշխատությունները նպաստում էին հայ տարբեր բնակավայրերի անցյալի ուսումնասիրությանը և տեղական մշակութային ժառանգության մասին տեղեկությունների պահպանմանը։ Մարկիանոս Դ. Ռոտինյանցի տպարանում հրատարակված այս գիրքը կարևոր է Ակնի պատմության և հայ պատմագրական ավանդույթի ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Այն կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, ազգագրագետներին, բանահավաքներին և Արևմտյան Հայաստանի հայ բնակավայրերի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին։ Աշխատության կոնկրետ աղբյուրները, ընդգրկած ժամանակաշրջանները և թեմատիկ բաժինները հնարավոր կլինի հստակեցնել գրքի բնագրի ուսումնասիրությամբ։

Culture

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանում 1960–1980-ական թվականներին դիզայնի՝ որպես ինքնուրույն գեղարվեստական և մասնագիտական ոլորտի ձևավորման գործընթացի ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով դրա զարգացման վրա ազդած գեղարվեստակիրառական, մշակութային, հասարակական և պատմական նախադրյալները։ Հետազոտության հեղինակը Լիլիթ Ռաֆայելի Մելիքյանն է, իսկ աշխատանքը պաշտպանվել է 2014 թվականի հունիսի 12-ին ՀՀ ԳԱԱ Արվեստի ինստիտուտում՝ «Կերպարվեստ, դեկորատիվ և կիրառական արվեստ, դիզայն» մասնագիտությամբ։ Ուսումնասիրության ժամանակագրական շրջանակը ներառում է խորհրդային Հայաստանի մշակութային կյանքի կարևոր մի փուլ, երբ արդյունաբերության, քաղաքաշինության, կենցաղի, արտադրության և հասարակական միջավայրի փոփոխությունները նոր պահանջներ էին առաջադրում առարկայական և տեսողական միջավայրի կազմակերպման նկատմամբ։ Այս պայմաններում դիզայնը աստիճանաբար առանձնանում էր զուտ դեկորատիվ-կիրառական գործունեությունից և ձեռք էր բերում ավելի լայն գործառույթ՝ կապված մարդու առօրյա միջավայրի, արտադրանքի, հանրային տարածքների, գրաֆիկական հաղորդակցության և արդյունաբերական արտադրության գեղարվեստական կազմակերպման հետ։ Աշխատանքում կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել դեկորատիվ և կիրառական արվեստի ավանդույթների ազդեցության ուսումնասիրությունը, քանի որ հայկական գեղարվեստական մշակույթում ձևավորված նյութերի, զարդանախշերի, գունային լուծումների, ձեռարվեստի և ազգային պատկերային մտածողության փորձը հիմք էր ստեղծում նոր մասնագիտական դիզայնի լեզվի ձևավորման համար։ Միաժամանակ հետազոտությունը դիտարկում է խորհրդային արդիականացման ազդեցությունը, որի պայմաններում զանգվածային արտադրության, նոր նյութերի և տեխնոլոգիաների տարածումը փոխում էր առարկաների և միջավայրերի գեղագիտական ընկալումը։ Դիզայնի զարգացման կարևոր նախադրյալներից էր նաև արդյունաբերական արտադրության ընդլայնումը, քանի որ արտադրանքի զանգվածային թողարկումը պահանջում էր ոչ միայն տեխնիկական, այլև ձևագեղագիտական լուծումներ՝ հաշվի առնելով օգտագործողի հարմարավետությունը, արտադրանքի արտաքին տեսքը, նյութի հատկությունները և արտադրական հնարավորությունները։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են վերլուծվել նաև կենցաղային առարկաների, կահույքի, արտադրանքի ձևավորման, ցուցադրական միջավայրերի, փաթեթավորման, գրաֆիկական նյութերի և այլ կիրառական ոլորտների գեղարվեստական առանձնահատկությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հարցին, թե ինչպես էին ազգային գեղարվեստական ավանդույթները համադրվում ժամանակակից ձևաստեղծման սկզբունքների հետ։ Այս համադրությունը հնարավորություն էր տալիս ստեղծելու նոր գեղարվեստական լեզու, որը միաժամանակ արձագանքում էր ժամանակակից տեխնիկական և սոցիալական պահանջներին և պահպանում էր հայկական մշակութային ինքնատիպության որոշակի դրսևորումներ։ Հասարակական նախադրյալների ուսումնասիրությունը ևս առանցքային նշանակություն ունի, քանի որ դիզայնի զարգացումը պայմանավորված էր ոչ միայն արվեստի ներքին գործընթացներով, այլև հասարակության կենսակերպի, սպառման մշակույթի, քաղաքային միջավայրի և առօրյա պահանջների փոփոխությամբ։ Երևանում և Հայաստանի մյուս քաղաքներում նոր բնակելի ու հասարակական տարածքների, արտադրական ձեռնարկությունների և մշակութային հաստատությունների զարգացումը ձևավորում էր նոր միջավայր, որի կազմակերպման մեջ աստիճանաբար մեծանում էր դիզայներական մտածողության նշանակությունը։ Ժամանակաշրջանի ճարտարապետական և քաղաքաշինական զարգացումները նույնպես կարևոր համատեքստ են, քանի որ ինտերիերի, կահավորման, ցուցանակների, գրաֆիկական ձևավորման և հանրային միջավայրի տարրերը փոխկապակցված էին կառուցված տարածքի ընդհանուր գեղագիտական կերպարի հետ։ Հետազոտության գիտական արժեքը կայանում է նրանում, որ այն դիզայնի ձևավորումը դիտարկում է բազմակողմանի՝ արվեստագիտական գործընթացները կապելով սոցիալական, տնտեսական, տեխնոլոգիական և մշակութային փոփոխությունների հետ։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչու հենց այդ ժամանակաշրջանում ձևավորվեցին դիզայնի զարգացման համար անհրաժեշտ պայմաններ և ինչպես փոխվեց հասարակության վերաբերմունքը առարկայական միջավայրի գեղագիտական ու գործառական կազմակերպման նկատմամբ։ Աշխատությունը կարևոր է նաև հայկական դիզայնի պատմության վերականգնման տեսանկյունից, քանի որ 1960–1980-ական թվականների փորձը հետագայում դարձավ անկախ Հայաստանի դիզայնի զարգացման նախադրյալներից մեկը։ Հետազոտության արդյունքները կարող են հետաքրքրել արվեստաբաններին, դիզայներներին, ճարտարապետներին, մշակույթի պատմաբաններին և խորհրդահայ արվեստի ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը բացահայտում է Հայաստանում դիզայնի ձևավորման պատմական ընթացքը՝ ցույց տալով, թե ինչպես են հայկական դեկորատիվ-կիրառական արվեստի ժառանգությունը, խորհրդային արդյունաբերական ու քաղաքային արդիականացումը, հասարակական կյանքի փոփոխությունները և նոր գեղարվեստական պահանջները փոխազդելով նպաստել ժամանակակից դիզայներական մտածողության կայացմանը

History

Թանգարանային գործի պատմությունը սկսվում է հին ժամանակներից, երբ մարդիկ սկսեցին հավաքել և պահպանել տարբեր արժեքավոր առարկաներ՝ կապված կրոնի, մշակույթի, արվեստի և պատմության հետ։ Առաջին հավաքածուները ձևավորվել են հին քաղաքակրթություններում՝ Եգիպտոսում, Հունաստանում և Հռոմում, որտեղ տաճարներում և պալատներում պահվում էին արվեստի գործեր, ձեռագրեր, զենքեր և պատմական նշանակություն ունեցող իրեր։ Միջնադարում մշակութային արժեքների պահպանմամբ հիմնականում զբաղվում էին եկեղեցիներն ու վանքերը, որտեղ կուտակվում էին ձեռագրեր, սրբապատկերներ և գիտական նյութեր։ Վերածննդի դարաշրջանում Եվրոպայում մեծացավ հետաքրքրությունը արվեստի, գիտության և հնությունների նկատմամբ, ինչի արդյունքում ձևավորվեցին մասնավոր հավաքածուներ և արվեստի պատկերասրահներ, որոնք հետագայում դարձան ժամանակակից թանգարանների հիմքը։ XVIII–XIX դարերում թանգարանները սկսեցին զարգանալ որպես հանրային հաստատություններ, որոնց հիմնական նպատակը դարձավ մշակութային ժառանգության պահպանությունն ու հասարակությանը ներկայացնելը։ Այս շրջանում ստեղծվեցին աշխարհահռչակ թանգարաններ, որոնք մեծ դեր ունեցան կրթության, գիտության և արվեստի զարգացման գործում։ Ժամանակի ընթացքում թանգարանային գործը զարգացավ և ներառեց ոչ միայն ցուցանմուշների հավաքագրում և պահպանում, այլև գիտահետազոտական, կրթական և մշակութային գործունեություն։ XX դարում թանգարանները դարձան կարևոր հասարակական և կրթական կենտրոններ, որտեղ կիրառվեցին նոր տեխնոլոգիաներ, ժամանակակից ցուցադրական մեթոդներ և ինտերակտիվ ծրագրեր։ Ներկայումս թանգարանային գործը շարունակում է զարգանալ թվային տեխնոլոգիաների ազդեցությամբ, ստեղծվում են վիրտուալ թանգարաններ, էլեկտրոնային արխիվներ և առցանց ցուցահանդեսներ, որոնք մշակութային արժեքները հասանելի են դարձնում ամբողջ աշխարհին։ Այսպիսով, թանգարանային գործի պատմությունը արտացոլում է մարդկության մշակութային, գիտական և հոգևոր զարգացման երկարատև ճանապարհը։