Հայ գիտական բարբառագիտության 100-ամյակի գիտաժողովի նյութեր

Other Subjects

Այս ինֆորմացիոն ցուցիչը ներկայացնում է հասարակական-քաղաքական գիտությունների ոլորտում նոր լույս տեսած գրքերի համակարգված մատենագիտական ցանկը՝ նպատակ ունենալով ապահովել ընթերցողների, հետազոտողների և ուսանողների արագ կողմնորոշումը արդի գիտական և վերլուծական գրականության մեջ։ Այն ընդգրկում է քաղաքական գիտության, սոցիոլոգիայի, պատմության, տնտեսագիտության, իրավագիտության, միջազգային հարաբերությունների և հարակից այլ ուղղությունների հրատարակություններ, որոնք արտացոլում են հասարակական գործընթացների ուսումնասիրության ժամանակակից մոտեցումները և տեսական զարգացումները։ Ցուցիչը կազմվում է գրադարանային նոր ստացումների և հրատարակչական տվյալների հիման վրա՝ ապահովելով տեղեկատվության համակարգված ներկայացում և մատչելիություն մասնագիտական շրջանակների համար։ Այն ծառայում է որպես կարևոր տեղեկատվական գործիք գիտական հետազոտությունների, ուսումնական գործընթացի և վերլուծական աշխատանքի համար՝ օգնելով հետևել ոլորտի նոր գրականությանը, գնահատել դրա գիտական արժեքը և կիրառելիությունը հասարակական-քաղաքական երևույթների ուսումնասիրության մեջ։

Biology

Աշխատությունը նվիրված է գյուրզայի թույնի ազդեցության պայմաններում տաուրինի հակատոքսիկ հատկությունների և դրանց կենսաքիմիական մեխանիզմների ուսումնասիրությանը։ Ներկայացվում են օձի թույնի հիմնական բաղադրիչների ազդեցության առանձնահատկությունները, թունավորման ընթացքում օրգանիզմում առաջացող ֆիզիոլոգիական և մոլեկուլային փոփոխությունները, ինչպես նաև տաուրինի հնարավոր պաշտպանական դերակատարությունը բջջային մակարդակում։ Աշխատությունում ուսումնասիրվում են տաուրինի ազդեցությունը օքսիդատիվ սթրեսի, բջջային թաղանթների կայունության, նյութափոխանակային գործընթացների և տարբեր օրգան-համակարգերի ֆունկցիոնալ վիճակի վրա։ Վերլուծվում են փորձարարական հետազոտությունների արդյունքները, հակատոքսիկ ազդեցության ձևավորման հնարավոր ուղիները և տաուրինի կիրառման կենսաբանական նշանակությունը թունաբանական գործընթացների ուսումնասիրման համատեքստում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում թույնի ազդեցության հետևանքով առաջացող վնասակար գործընթացների նվազեցման մեխանիզմներին, պաշտպանական համակարգերի ակտիվացմանը և նոր գիտական մոտեցումների զարգացման հնարավորություններին։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել կենսաքիմիայի, թունաբանության, ֆիզիոլոգիայի, դեղագիտության և բժշկակենսաբանական գիտությունների ոլորտների մասնագետների, գիտաշխատողների, ուսանողների, ինչպես նաև կենսաբանական ակտիվ նյութերի պաշտպանական ազդեցություններով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Agriculture

Այս գիտատնտեսագիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է գիտատեխնիկական տեղեկատվության դերի վերլուծությանը գյուղատնտեսական արտադրության արդյունավետության բարձրացման գործընթացում։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են տեղեկատվական համակարգերի, գիտական հետազոտությունների և տեխնոլոգիական նորարարությունների ազդեցությունը ագրարային ոլորտի զարգացման վրա։ Հեղինակը ուսումնասիրում է գիտելիքի փոխանցման մեխանիզմները՝ ներառյալ գյուղատնտեսական խորհրդատվական ծառայությունները, թվային հարթակները, տվյալների բազաները և նորարարական տեխնոլոգիաների ներդրման ուղիները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում արտադրողականության բարձրացման վրա տեղեկատվության հասանելիության, ագրոտեխնիկական գիտելիքների կիրառման և որոշումների ընդունման գիտական հիմնավորվածության ազդեցությանը։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են նաև ժամանակակից տեղեկատվական տեխնոլոգիաների՝ արհեստական բանականության, հեռահար մոնիթորինգի և ճշգրիտ գյուղատնտեսության գործիքների կիրառման հնարավորությունները։ Հեղինակը առաջարկում է գիտատեխնիկական տեղեկատվության համակարգի կատարելագործման ուղիներ՝ ուղղված գիտելիքահեն գյուղատնտեսության զարգացմանը, նորարարությունների արագ տարածմանը և արտադրական արդյունավետության բարձրացմանը։ Աշխատությունը նախատեսված է ագրարային ոլորտի մասնագետների, տնտեսագետների, հետազոտողների և ուսանողների համար։

Informatics

Էլեկտրոնային ուսուցանող համակարգերում դասընթացների անցկացման ծրագրային միջոցների մշակումը և հետազոտումը վերաբերում է կրթական գործընթացների թվայնացմանը, որտեղ ուսումնառությունը կազմակերպվում է տեղեկատվական տեխնոլոգիաների, վեբ հարթակների և ծրագրային լուծումների միջոցով՝ ապահովելով ուսուցման ճկունություն, մատչելիություն և ինտերակտիվություն։ Այս ոլորտի հիմնական նպատակն է ստեղծել արդյունավետ ծրագրային համակարգեր, որոնք հնարավորություն են տալիս կառավարել դասընթացների բովանդակությունը, ուսանողների գրանցումը, առաջադրանքների հանձնարարումը, գնահատման գործընթացը և ուսումնական առաջընթացի մոնիթորինգը մեկ միասնական միջավայրում։ Նման համակարգերի մշակման ընթացքում կիրառվում են վեբ ծրագրավորման տեխնոլոգիաներ, տվյալների բազաների կառավարման համակարգեր, օգտատիրոջ ինտերֆեյսի նախագծման սկզբունքներ և հաճախ նաև արհեստական բանականության տարրեր՝ ուսուցման անհատականացման համար։ Հետազոտական բաղադրիչը ներառում է այդ համակարգերի արդյունավետության գնահատումը, ուսուցման որակի վրա ազդեցության վերլուծությունը, օգտատերերի վարքագծի ուսումնասիրությունը և ուսանողների առաջադիմության վրա թվային գործիքների ազդեցության չափումը։ Կարևոր ուղղություններից է նաև ուսուցման հարմարվողական համակարգերի ստեղծումը, որտեղ ծրագրային ապահովումը կարողանում է ինքնուրույն առաջարկել նյութեր՝ հիմնվելով ուսանողի գիտելիքների մակարդակի և ուսուցման արագության վրա։ Բացի այդ, ուսումնասիրվում են հաղորդակցական գործիքների ինտեգրումը՝ վիդեոկոնֆերանսներ, ֆորումներ և չաթ համակարգեր, որոնք նպաստում են ուսուցիչ-ուսանող և ուսանող-ուսանող փոխազդեցությանը։ Այս ոլորտում կարևոր խնդիր է նաև տեղեկատվական անվտանգությունը և անձնական տվյալների պաշտպանությունը, քանի որ համակարգերը մշակում են մեծ ծավալի կրթական և անձնական տվյալներ։ Ընդհանուր առմամբ, էլեկտրոնային ուսուցանող համակարգերի ծրագրային միջոցների մշակումը և հետազոտումը նպաստում է ժամանակակից կրթության արդյունավետության բարձրացմանը, ուսուցման գործընթացի ավտոմատացմանը և գլոբալ կրթական հասանելիության ընդլայնմանը։

Linguistics

Աշխատությունը նվիրված է արևմտահայ գրականության նշանավոր ներկայացուցիչներից մեկի գեղարվեստական արձակի երգիծական առանձնահատկությունների և դրանց արտահայտման լեզվաոճական միջոցների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում գտնվում է այն հարցը, թե ինչպես են լեզվական և ոճական տարբեր հնարները ձևավորում երգիծական խոսքը, ստեղծում հումորային ու քննադատական ենթատեքստ և բացահայտում հեղինակի վերաբերմունքը հասարակական, բարոյական ու մարդկային երևույթների նկատմամբ։ Աշխատության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել բառապաշարի ընտրությունը, խոսակցական և ժողովրդական լեզվական տարրերի կիրառությունը, դարձվածքները, փոխաբերությունները, համեմատությունները, չափազանցությունները, հեգնանքը, պարոդիան, հակադրությունը և այլ արտահայտչամիջոցներ, որոնց միջոցով ստեղծվում է երգիծական ազդեցությունը։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի կերպարների խոսքի ուսումնասիրությունը, քանի որ նրանց անհատական խոսելաձևը, բառապաշարը, կրկնությունները, արտահայտությունների ընտրությունն ու խոսքային վարքագիծը հաճախ դառնում են բնավորության բացահայտման և սոցիալական տիպերի ներկայացման կարևոր միջոցներ։ Հեղինակի արձակին բնորոշ է իրականության նկատմամբ սուր դիտողականությունը, հասարակական արատների քննադատությունը և մարդկային թերությունների բացահայտումը, իսկ լեզվական հնարների նպատակային կիրառումը հնարավորություն է տալիս համատեղել ծիծաղաշարժությունն ու քննադատական միտքը։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև այն առումով, որ երգիծանքը դիտարկվում է ոչ միայն որպես բովանդակային երևույթ, այլև որպես լեզվական ու ոճական համակարգ, որտեղ բառի, արտահայտության, նախադասության կառուցվածքի և խոսքային իրավիճակի փոխազդեցությամբ ձևավորվում է բազմաշերտ իմաստ։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել հայ գրականության, հայոց լեզվի, ոճագիտության և գրականագիտության մասնագետներին, ուսանողներին, հետազոտողներին և արևմտահայ գրականության ուսումնասիրությամբ զբաղվող ընթերցողներին՝ առաջարկելով պատկերացում այն մասին, թե ինչպիսի լեզվական գործիքներով է հնարավոր ստեղծել ազդեցիկ երգիծական արձակ և միաժամանակ արտացոլել ժամանակաշրջանի հասարակական ու բարոյահոգեբանական խնդիրները։

Culture

Գիտական աշխատանքը նվիրված է 1901-1910 թվականներին Անդրկովկասում հայ երաժշտական կյանքի ուսումնասիրությանը՝ այդ ժամանակաշրջանի մշակութային, հասարակական և ազգային գործընթացների համատեքստում։ Ուսումնասիրության կենտրոնում հայ երաժշտական մշակույթի զարգացման հիմնական ուղղություններն են, երաժշտական կրթության և կատարողական արվեստի կազմակերպումը, համերգային կյանքը, երգչախմբային շարժումը, երաժշտական խմբերի գործունեությունը, մամուլի և մշակութային կազմակերպությունների դերը, ինչպես նաև հայ երաժիշտների ստեղծագործական և հասարակական գործունեությունը։ XX դարի սկզբին Անդրկովկասը, հատկապես Թիֆլիսը և Բաքուն, հայ մշակութային կյանքի կարևոր կենտրոններից էին։ Այս քաղաքներում գործող դպրոցները, մշակութային ընկերությունները, թատրոնները, երաժշտական խմբերը և պարբերականները նպաստում էին հայկական երաժշտական մշակույթի տարածմանն ու մասնագիտական զարգացմանը։ Աշխատանքի շրջանակում կարող է ուսումնասիրվել այդ միջավայրի ազդեցությունը հայ երաժշտական կյանքի կազմակերպման և ազգային երաժշտական ինքնագիտակցության ձևավորման վրա։ Կարևոր ուղղություններից է երաժշտական կրթության զարգացումը։ Դարասկզբին երաժշտական գիտելիքների տարածման, երգեցողության և գործիքային կատարողականության ուսուցման, ինչպես նաև մասնագիտական պատրաստության ընդլայնման գործընթացները նպաստում էին երաժշտական մշակույթի հանրայնացմանը։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ երաժշտական դպրոցների, ուսումնական խմբակների, մասնավոր դասավանդման և այլ կրթական նախաձեռնությունների գործունեությանը՝ գնահատելով դրանց դերը երիտասարդ երաժիշտների և կատարողների ձևավորման գործում։ Առանձին կարևորություն ունի երգչախմբային մշակույթի զարգացումը։ Հայ երգչախմբերը ոչ միայն կատարողական կոլեկտիվներ էին, այլև ազգային մշակույթի տարածման կարևոր միջոց։ Ժողովրդական և հոգևոր երգերի, ինչպես նաև հայ կոմպոզիտորների ստեղծագործությունների կատարումը նպաստում էր ազգային երաժշտական ժառանգության պահպանմանը և նոր սերնդին փոխանցմանը։ Երգչախմբային գործունեությունը նաև հնարավորություն էր տալիս տարբեր սոցիալական խմբերի ներգրավվել մշակութային կյանքում։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ է համերգային կյանքի վերլուծությունը։ Համերգները, երաժշտական երեկոները և մշակութային այլ միջոցառումները ձևավորում էին երաժշտական հաղորդակցության միջավայր, որտեղ ներկայացվում էին ինչպես հայ հեղինակների ստեղծագործություններ, այնպես էլ եվրոպական և ռուսական երաժշտության նմուշներ։ Այդ գործընթացը նպաստում էր հայ երաժշտական մշակույթի՝ համաշխարհային երաժշտական գործընթացների հետ կապերի ընդլայնմանը և կատարողական չափանիշների զարգացմանը։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև թատրոնի և երաժշտության փոխհարաբերությանը։ Անդրկովկասի հայ թատերական կյանքում երաժշտությունը կարևոր դեր ուներ՝ ուղեկցելով բեմական ներկայացումները և ձևավորելով դրանց գեղարվեստական մթնոլորտը։ Թատրոնի, օպերային և երաժշտական ներկայացումների զարգացումը նպաստում էր ինչպես կատարողական արվեստի, այնպես էլ երաժշտական լսարանի ձևավորմանը։ Հատուկ ուշադրության է արժանի հայ կոմպոզիտորների և երաժիշտների գործունեությունը։ Այդ ժամանակաշրջանում ազգային երաժշտական լեզվի զարգացման, ժողովրդական երաժշտության հավաքագրման ու մշակման և մասնագիտական կոմպոզիտորական ավանդույթի ձևավորման գործընթացները ձեռք էին բերում առանձնահատուկ նշանակություն։ Հայ երաժշտական մշակույթի ներկայացուցիչները միաժամանակ ձգտում էին պահպանել ազգային ինքնատիպությունը և այն ներգրավել ժամանակակից մասնագիտական երաժշտության զարգացման ընդհանուր ընթացքի մեջ։ Կարևոր աղբյուր կարող են լինել ժամանակաշրջանի հայկական պարբերականները, որոնք լուսաբանում էին համերգները, երաժշտական իրադարձությունները, կատարողների գործունեությունը և մշակութային կյանքի խնդիրները։ Մամուլի նյութերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս վերականգնել ոչ միայն կոնկրետ երաժշտական իրադարձությունների ժամանակագրությունը, այլև հասկանալ հասարակության վերաբերմունքը երաժշտության, կատարողական արվեստի և ազգային մշակույթի նկատմամբ։ Աշխատության շրջանակում կարող է ուսումնասիրվել նաև երաժշտական կազմակերպությունների և մշակութային ընկերությունների գործունեությունը։ Դրանք կարևոր դեր էին կատարում համերգների կազմակերպման, երաժշտական կրթության, երգչախմբերի ստեղծման, ստեղծագործությունների տարածման և մշակութային կապերի ընդլայնման գործում։ Նման կազմակերպությունների գործունեությունը վկայում է, որ երաժշտական կյանքը աստիճանաբար դառնում էր ավելի կազմակերպված և ինստիտուցիոնալացված։ Ուսումնասիրության մեկ այլ կարևոր կողմը հայ երաժշտական կյանքի և ազգային ինքնության փոխհարաբերությունն է։ Երաժշտությունը տվյալ ժամանակաշրջանում հաճախ ընկալվում էր ոչ միայն որպես գեղարվեստական արտահայտության ձև, այլև որպես ազգային մշակույթի պահպանման և հասարակական համախմբման միջոց։ Ժողովրդական երգի հավաքագրումն ու մշակումը, հոգևոր երաժշտության պահպանումը և ազգային թեմատիկայով ստեղծագործությունների տարածումը նպաստում էին մշակութային ինքնագիտակցության ամրապնդմանը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է 1901-1910 թվականների Անդրկովկասի հայ երաժշտական կյանքը որպես բազմաշերտ մշակութային գործընթաց, որի մեջ փոխկապակցված էին երաժշտական կրթությունը, կատարողական արվեստը, ստեղծագործական գործունեությունը, երգչախմբային շարժումը, թատրոնը, մամուլը և հասարակական-մշակութային կազմակերպությունները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու XX դարի սկզբի հայ երաժշտական մշակույթի զարգացման առանձնահատկությունները և գնահատելու այդ ժամանակաշրջանի նշանակությունը հետագա ազգային մասնագիտական երաժշտության ձևավորման ու զարգացման գործում։