Discover other interesting and useful materials
Here is a collection of other files that may interest you and help in your studies or creative work. To see more, you can go to the materials sectionLinguistics
Նոր բառգիրք հայկազյան լեզվի, հատոր երկրորդ (Հ–Ֆ)
Աշխատությունը հայ բառարանագրության պատմության հիմնարար և առավել նշանակալի գիտական աշխատություններից մեկի երկրորդ հատորն է, որն ընդգրկում է հայոց լեզվի բառապաշարը Հ-ից մինչև Ֆ տառերը և ներկայացնում է հայերենի բառային հարստության, պատմական զարգացման ու լեզվական առանձնահատկությունների լայնածավալ ուսումնասիրություն։ Այն ստեղծվել է հայ լեզվաբանական մտքի այն կարևոր ավանդույթի շրջանակում, որի նպատակն էր հնարավորինս ամբողջական կերպով հավաքել, համակարգել, բացատրել և պահպանել հայերեն բառերի իմաստային ու գործածական բազմազանությունը։ Բառարանի հիմնական խնդիրն է ոչ միայն ներկայացնել բառերի նշանակությունները, այլև բացահայտել դրանց լեզվական ծագումը, ձևաբանական առանձնահատկությունները, իմաստային տարբերությունները, գրական և պատմական կիրառությունները՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով խորությամբ ուսումնասիրելու հայերենի բառային համակարգը։ Հատորում ընդգրկված բառային նյութը ներառում է գրաբարյան և դասական հայերենի բառապաշարը, ինչպես նաև հայ մատենագրության, կրոնական գրականության, պատմագրության, փիլիսոփայական երկերի և այլ գրավոր աղբյուրների միջոցով պահպանված լեզվական միավորներ։ Յուրաքանչյուր բառի բացատրությունը կարևոր է ոչ միայն բառիմաստի պարզաբանման, այլև լեզվական տարբերակների, կիրառական նրբությունների և պատմական համատեքստի ընկալման տեսանկյունից։ Բառարանագրական այսպիսի մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու բառերի իմաստային ծավալը, հոմանիշային հարաբերությունները, բազմիմաստությունը, բառակազմական առանձնահատկությունները և լեզվական ձևերի փոխկապակցվածությունը։ Աշխատության կարևոր արժանիքներից է հայերեն բառերի բացատրությունը գրավոր ժառանգության համատեքստում ներկայացնելը։ Գրական և պատմական երկերից բերվող վկայությունները հնարավորություն են տալիս տեսնելու, թե ինչպես են բառերն օգտագործվել տարբեր հեղինակների կողմից, ինչ իմաստային երանգներ են ստացել և ինչ դեր են ունեցել հայ գրավոր խոսքի զարգացման ընթացքում։ Այս սկզբունքը բառարանը վերածում է ոչ միայն բառերի նշանակությունները պարզաբանող տեղեկատուի, այլև հայոց լեզվի պատմության, գրականության և մշակութային ժառանգության ուսումնասիրության կարևոր գործիքի։ Հատուկ նշանակություն ունի նաև գրաբարյան բառապաշարի համակարգված ներկայացումը, քանի որ այն թույլ է տալիս պահպանել դասական հայերենի հարուստ լեզվական շերտը, բացահայտել հին բառերի իմաստները և ուսումնասիրել դրանց կապը հետագա լեզվական փուլերի հետ։ Բառարանի գիտական արժեքը պայմանավորված է նյութի ընդգրկունությամբ, բառերի բացատրության մանրակրկիտությամբ, լեզվական վկայությունների օգտագործմամբ և հայերեն բառապաշարը միասնական համակարգի մեջ դիտարկելու ձգտմամբ։ Այն արտացոլում է հայ բանասիրության զարգացման այն կարևոր փուլը, երբ լեզվի ուսումնասիրությունը ձեռք էր բերում գիտականորեն կազմակերպված և համապարփակ բնույթ, իսկ բառարանագրությունը դառնում էր ազգային լեզվական ժառանգության պահպանման ու ուսումնասիրման հիմնարար միջոց։ Աշխատության ստեղծման և հրատարակման հիմքում ընկած է հայերենի նկատմամբ գիտական ու մշակութային առանձնահատուկ վերաբերմունքը՝ այն համոզմունքը, որ լեզվի հարստության հավաքագրումն ու ուսումնասիրությունը կարևոր պայման են ազգային գրականության, կրթության և պատմական հիշողության պահպանման համար։ Այն նշանակալի դեր ունի նաև հայագիտական ուսումնասիրությունների մեջ, քանի որ հնարավորություն է տալիս ճշտելու հին մատենագրության բառապաշարը, հասկանալու պատմական տեքստերի բովանդակությունը, ուսումնասիրելու լեզվական փոփոխությունները և համեմատելու տարբեր ժամանակաշրջանների բառային գործածությունները։ Բառարանը կարևոր նշանակություն ունի հայ գրական լեզվի պատմության, հայագիտության, հին ձեռագրերի և տպագիր մատենագրության ուսումնասիրության, թարգմանական աշխատանքի և լեզվաբանական հետազոտությունների համար։ Այն արժեքավոր աղբյուր է գրաբարի և դասական հայերենի մասնագետների, բանասերների, բառարանագիրների, պատմաբանների, թարգմանիչների, ուսանողների ու հետազոտողների համար, ինչպես նաև բոլոր նրանց, ովքեր հետաքրքրված են հայոց լեզվի խորքային կառուցվածքով, բառապաշարի պատմական շերտերով և ազգային գրավոր մշակույթի զարգացմամբ։ Իր գիտական ընդգրկմամբ և բառարանագրական նշանակությամբ այս աշխատությունը հայ լեզվաբանական ժառանգության կարևորագույն հուշարձաններից է, որը շարունակում է ծառայել հայերենի ուսումնասիրությանն ու պահպանմանը։
Updated: 2026-11-10
Technology
Բուսական սպիտակուցներով հարստացված ֆունկցիոնալ հացաբուլկեղենի տեխնոլոգիաների մշակում
Այս գիտական-տեխնոլոգիական հետազոտությունը նվիրված է բուսական ծագման սպիտակուցներով հարստացված ֆունկցիոնալ հացաբուլկեղենի արտադրության նորարարական տեխնոլոգիաների մշակմանը՝ ընդգծելով առողջ սննդի, սննդային արժեքի բարձրացման և տեխնոլոգիական արդյունավետության համադրությունը։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են տարբեր բուսական սպիտակուցային աղբյուրներ, ինչպիսիք են սոյան, ոլոռը, սիսեռը և այլ լոբազգիներ, որոնց սպիտակուցային ֆրակցիաները կարող են բարելավել հացաբուլկեղենի ամինաթթվային կազմը և բարձրացնել կենսաբանական արժեքը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում սպիտակուցների ֆունկցիոնալ հատկություններին՝ ջրի կլանման, էմուլգացման, փրփրացման և կառուցվածք ձևավորելու ունակությանը, որոնք անմիջական ազդեցություն ունեն խմորի ռեոլոգիական վարքագծի և պատրաստի արտադրանքի որակի վրա։ Ուսումնասիրությունը ներառում է նաև ցորենի ալյուրի գլյուտենային ցանցի փոխազդեցությունը բուսական սպիտակուցների հետ, ինչը կարևոր է հացի ծավալի, փափկության և կառուցվածքային կայունության ձևավորման համար։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են տարբեր տեխնոլոգիական մոտեցումներ՝ ներառյալ սպիտակուցային իզոլյատների և կոնցենտրատների կիրառումը, ֆերմենտային մշակումը, խմորման գործընթացների օպտիմալացումը և հավելումների միջոցով սննդային արժեքի բարելավումը։ Միաժամանակ դիտարկվում են ֆունկցիոնալ հացաբուլկեղենի ազդեցությունները մարդու առողջության վրա՝ ներառյալ սպիտակուցային հավասարակշռության բարելավումը, բուսական սննդակարգի աջակցությունը և սննդային ալերգենների նվազեցման հնարավորությունները։ Հետազոտությունը նաև ընդգծում է արտադրական տեխնոլոգիաների արդյունաբերական կիրառելիությունը, տնտեսական արդյունավետությունը և սպառողական պահանջարկի աճի պայմաններում շուկայի զարգացման հեռանկարները։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է բուսական սպիտակուցներով հարստացված հացաբուլկեղենի արտադրությունը որպես ժամանակակից սննդային տեխնոլոգիաների կարևոր ուղղություն, որը համադրում է առողջապահական, տեխնոլոգիական և կայուն զարգացման նպատակները։
Updated: 2026-09-18
Other Subjects
Նոր գրքեր: Հասարակական-քաղաքական գիտություններ: Բանասիրական գիտություններ: Գրականագիտություն: Լեզվաբանություն: Պատմություն: Պատմական գիտություններ: Աշխարհագրություն: Հնագիտություն: Ազգագրություն: Ինֆորմացիոն ցանկ = Новые книги. Обшест (1978, Ապրիլ, թիվ 4)
Այս ինֆորմացիոն ցանկը ներկայացնում է հասարակական, քաղաքական և հումանիտար գիտությունների տարբեր ոլորտներում նոր լույս տեսած գրքերի համակարգված մատենագիտական ցուցակը, որի նպատակն է ապահովել ընթերցողների, ուսանողների և հետազոտողների արագ կողմնորոշումը արդի գիտական գրականության լայն դաշտում։ Այն ընդգրկում է հասարակական-քաղաքական գիտություններ, բանասիրություն, գրականագիտություն, լեզվաբանություն, պատմություն և պատմական գիտություններ, աշխարհագրություն, հնագիտություն և ազգագրություն՝ արտացոլելով այս ոլորտներում ձևավորվող ժամանակակից գիտական մոտեցումները, տեսական զարգացումները և մեթոդաբանական նորարարությունները։ Ցանկը կազմվում է գրադարանային նոր ստացումների հիման վրա և ծառայում է որպես կարևոր տեղեկատվական գործիք գիտական հետազոտությունների և ուսումնական գործընթացի համար՝ հնարավորություն տալով արագ ծանոթանալ նոր հրատարակություններին, գնահատել դրանց գիտական արժեքը և կիրառել դրանք տարբեր հումանիտար ուսումնասիրությունների շրջանակներում։ Այն նաև նպաստում է միջգիտակարգային կապերի զարգացմանը՝ ապահովելով գիտելիքի համակարգված տարածում և աջակցելով հումանիտար գիտությունների զարգացման շարունակականությանը։
Updated: 2026-11-02
Philosophy
Բանավեճի տեսություն և արվեստ. փիլիսոփայական քննախոսություն
Այն բանավեճի (դեբատի) ձևերի, կառուցվածքի և հմտությունների համակարգված ուսումնասիրություն՝ փիլիսոփայական մտածողության և քննադատական վերլուծության համատեքստում։ Գիրքը համադրում է բանավեճի կիրառական կողմը՝ որպես համոզման և հաղորդակցության արվեստ, և նրա տեսական հիմքերը՝ որպես մտածողության ձևի և մտավոր պայքարի ձևաչափի։ Հեղինակը վերլուծում է բանավեճի կառուցվածքային բաղադրիչները, փաստարկների տրամաբանությունը, հռետորական և լեզվաբանական միջոցները, ինչպես նաև բանավեճի ռազմավարությունը՝ հիմնված փիլիսոփայական մոտեցումների վրա։ Գրքում ընդգրկված են բանավեճի տեսական մոտեցումները, հակափաստարկների ստեղծման մեթոդները, տրամաբանական սխալների բացահայտումը և շփման էթիկայի խնդիրները։
Updated: 2026-09-23
Physics
Բնագիտության ուղեցույց
Մ. Յ. Աղապալյանի աշխատությունը բնագիտության վերաբերյալ ուսուցողական բնույթի ձեռնարկ է, որի նպատակն է ընթերցողին ծանոթացնել բնական աշխարհի հիմնական երևույթներին և բնության ուսումնասիրության սկզբունքներին։ Բնագիտությունը միավորում է գիտելիքներ կենդանի և անկենդան աշխարհի, բույսերի, կենդանիների, մարդու, Երկրի և շրջակա միջավայրում տեղի ունեցող գործընթացների մասին՝ նպաստելով բնության ամբողջական ընկալմանը։ Նման ուղեցույցները կարևոր դեր են ունեցել գիտական գիտելիքների տարածման և կրթության զարգացման գործում, քանի որ բարդ երևույթները ներկայացրել են հասկանալի ու համակարգված ձևով՝ խրախուսելով դիտարկումը, համեմատությունը և պատճառահետևանքային կապերի բացահայտումը։ Աշխատության ուսումնական նշանակությունը կարելի է դիտարկել նաև որպես բնության նկատմամբ հետաքրքրություն և գիտական մտածողություն ձևավորելու փորձ։ Այն նպաստում է շրջակա միջավայրի երևույթները ոչ միայն նկարագրելու, այլև դրանց օրինաչափությունները հասկանալու կարողության զարգացմանը։ 19-րդ դարի հայերեն գիտական և կրթական գրականության համատեքստում այսպիսի հրատարակությունները կարևոր քայլ էին բնական գիտությունների վերաբերյալ գիտելիքը հայերենով հասանելի դարձնելու և գիտական բառապաշարը զարգացնելու ճանապարհին։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում բնագիտության դասավանդման պատմության, հայերեն գիտական գրականության ձևավորման և ժամանակաշրջանի կրթական մտածողության ուսումնասիրության համար։
Updated: 2026-11-05
History
Կալկաթայի հայ բնակիչների շնորհակալական ուղերձը Երուսաղեմի սրբազան նվիրակ Իսահակ Տեր-Գրիգորյան ծայրագույն վարդապետին
Հայ համայնքային և եկեղեցական կյանքի պատմության ուշագրավ վավերագրական հրատարակություն է, որն արտահայտում է Կալկաթայում բնակվող հայ ժողովրդի երախտագիտությունը Երուսաղեմի սրբազան նվիրակ Իսահակ Տեր-Գրիգորյան ծայրագույն վարդապետի նկատմամբ։ Ստեղծագործությունն իր բնույթով շնորհակալական ուղերձ է՝ ուղղված հոգևորականին և եկեղեցական գործչին, որի գործունեությունը կապվում էր հայոց հոգևոր կյանքի, եկեղեցական ծառայության և Երուսաղեմի հայոց պատրիարքության հետ։ Հրատարակության հիմնական բովանդակային առանցքը Կալկաթայի հայ բնակչության հավաքական երախտագիտության արտահայտությունն է՝ ներկայացված որպես համայնքային միասնականության, հոգևոր հարգանքի և եկեղեցական կապերի պահպանման դրսևորում։ Այն արտացոլում է այն կարևոր դերակատարությունը, որն ունեցել են հոգևոր առաջնորդներն ու եկեղեցական ներկայացուցիչները հայկական սփյուռքի տարբեր կենտրոններում՝ նպաստելով ազգային ինքնության պահպանմանը, կրոնական ավանդույթների շարունակականությանը և համայնքային կյանքի կազմակերպմանը։ Շնորհակալական ուղերձի հրապարակային բնույթը վկայում է, որ հոգևորականի գործունեության գնահատանքը դուրս է եկել անհատական հարաբերությունների շրջանակից և ստացել համայնքային նշանակություն՝ արտահայտելով մի ամբողջ հայկական բնակչության վերաբերմունքն ու գնահատանքը։ Գրքի խորագրում առանձնահատուկ շեշտադրված են թե՛ ուղերձի հեղինակները՝ Կալկաթայի հայ բնակիչները, թե՛ դրա հասցեատերը՝ Երուսաղեմի սրբազան նվիրակը։ Այս հանգամանքը հրատարակությանը հաղորդում է ոչ միայն կրոնական, այլև պատմական ու հասարակական նշանակություն, քանի որ այն ներկայացնում է սփյուռքահայ համայնքի և Երուսաղեմի հայ հոգևոր կենտրոնի միջև գոյություն ունեցող կապերի բնույթը։ Երուսաղեմը հայ ժողովրդի հոգևոր պատմության մեջ առանձնահատուկ տեղ է զբաղեցնում՝ որպես քրիստոնեական սրբավայրերի, հայկական եկեղեցական հաստատությունների և դարավոր ուխտագնացության ավանդույթի կենտրոն։ Երուսաղեմի հայոց պատրիարքությունը դարեր շարունակ կարևոր դեր է ունեցել ոչ միայն Սուրբ քաղաքում հայ եկեղեցական ներկայության պահպանման, այլև աշխարհի տարբեր երկրներում բնակվող հայերի հոգևոր կյանքի կազմակերպման և ազգային-եկեղեցական կապերի ամրապնդման գործում։ Այդ համատեքստում Երուսաղեմի նվիրակի գործունեությունը կարող էր ունենալ նշանակալի ազդեցություն հայկական համայնքների հոգևոր կազմակերպվածության և եկեղեցական հաղորդակցության պահպանման վրա։ Հրատարակության մեջ արտահայտված երախտագիտությունը ներկայացնում է հոգևոր առաջնորդի և հավատացյալ համայնքի փոխադարձ հարգանքի ու վստահության հարաբերությունները, որոնք հայ եկեղեցական ավանդության մեջ դիտարկվել են որպես համայնքային կյանքի կարևոր հիմքեր։ Աշխատության գաղափարական նշանակությունը պայմանավորված է երախտագիտության, հոգևոր ծառայության գնահատման, եկեղեցական միասնության և ազգային համերաշխության թեմաների համադրությամբ։ Շնորհակալությունը հանդես է գալիս ոչ միայն որպես անձնական բարոյական զգացում, այլև որպես հասարակական արժեք՝ ընդգծելով համայնքի կողմից հոգևոր ծառայության ճանաչման և գնահատման անհրաժեշտությունը։ Հավաքական ուղերձի միջոցով արտահայտվում է նաև հայ ժողովրդի՝ տարբեր աշխարհագրական միջավայրերում ապրելով հանդերձ, միասնական ազգային ու կրոնական ինքնությունը պահպանելու ձգտումը։ Կալկաթայի հայ համայնքը պատմականորեն եղել է Հնդկաստանի հայ գաղթօջախների կարևորագույն կենտրոններից մեկը։ Այն առանձնացել է իր կազմակերպված հասարակական կյանքով, եկեղեցական հաստատություններով, կրթական նախաձեռնություններով, տպագրական գործունեությամբ և ազգային բարեգործական ավանդույթներով։ Կալկաթայի հայերը մեծ նշանակություն են տվել մայրենի լեզվի պահպանմանը, եկեղեցական արարողությունների շարունակականությանը, կրթությանը և համայնքային համերաշխությանը։ Այսպիսի հրապարակումները հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմելու համայնքի հասարակական հարաբերությունների, հոգևոր առաջնորդության նկատմամբ վերաբերմունքի և ազգային կյանքի կազմակերպման առանձնահատկությունների մասին։ Հատկապես կարևոր է այն հանգամանքը, որ ուղերձը ներկայացվում է ոչ թե առանձին անհատի, այլ Կալկաթայի հայ բնակչության անունից՝ դրան հաղորդելով հավաքական վկայության արժեք։ Գրական առումով հրատարակությունը պատկանում է շնորհակալական ուղերձի և հրապարակային դիմումի ժանրին։ Նման գրություններին բնորոշ են հարգանքի ու երախտագիտության հանդիսավոր արտահայտությունները, հասցեատիրոջ հոգևոր հեղինակության ընդգծումը, բարոյական գնահատականները և համայնքային պատկանելության գիտակցությունը։ Լեզվական առումով այն կարևոր նյութ է 19-րդ դարի հայ գրավոր խոսքի, եկեղեցական-հրապարակախոսական ոճի, գրաբարի և ժամանակի հայ համայնքային հաղորդակցության ուսումնասիրության համար։ Խորագրում պահպանված պաշտոնական հոգևոր տիտղոսներն ու դիմելաձևերը ներկայացնում են եկեղեցական հիերարխիայի և հոգևոր ծառայության նկատմամբ հայ համայնքի վերաբերմունքը։ Հրատարակության վավերագրական արժեքը հատկապես նշանակալի է, քանի որ նման փոքրածավալ գրքույկները հաճախ արձանագրել են այնպիսի հասարակական ու եկեղեցական իրադարձություններ, որոնք մեծածավալ պատմագրական աշխատություններում կարող էին մնալ երկրորդական ուշադրության կենտրոնում։ Դրանք հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու ոչ միայն խոշոր պատմական իրադարձությունները, այլև համայնքային կյանքի առօրյա դրսևորումները, հասարակական գնահատանքի ձևերը, հոգևոր առաջնորդների հեղինակությունը և հայկական գաղթօջախների ներքին կազմակերպվածությունը։ Պատմական ու մշակութային առումով հրատարակությունը կարևոր վկայություն է 19-րդ դարի հայկական սփյուռքի հոգևոր և հասարակական կյանքի մասին։ Կալկաթայի հայկական տպագրական միջավայրը կարևոր դեր է ունեցել հայերեն գրավոր մշակույթի տարածման, ազգային գրականության պահպանման և համայնքային հաղորդակցության զարգացման գործում։ Մարդասիրական ճեմարանի տպարանի գործունեությունը կապված էր հայ համայնքի կրթական ու մշակութային կյանքի հետ, իսկ այնտեղ տպագրված նյութերը կարևոր սկզբնաղբյուրներ են Հնդկաստանի հայ գաղթօջախի պատմության ուսումնասիրության համար։ Այս հրատարակությունը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու Կալկաթայի հայերի և Երուսաղեմի հայկական հոգևոր կենտրոնի հարաբերություններին, սփյուռքահայ համայնքների եկեղեցական կապերին և ազգային ինքնության պահպանման գործում հոգևոր կառույցների ունեցած դերակատարությանը։ Այն արժեքավոր սկզբնաղբյուր է հայ սփյուռքի պատմության, Կալկաթայի հայկական գաղթօջախի, Երուսաղեմի հայոց պատրիարքության, հայ եկեղեցական հարաբերությունների, 19-րդ դարի հասարակական մտքի և հայկական տպագրության ուսումնասիրության համար։ Հրատարակությունը կարող է հետաքրքրել հայագետներին, պատմաբաններին, եկեղեցական պատմության մասնագետներին, սփյուռքագիտությամբ զբաղվող հետազոտողներին, մատենագետներին և հայկական համայնքային կյանքի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Նրա առանձնահատուկ արժեքը փոքրածավալ վավերագրական բնույթով հանդերձ պատմական մի ամբողջ միջավայր ներկայացնելու հնարավորությունն է. այն պահպանել է Կալկաթայի հայ բնակչության հավաքական ձայնը և վկայում է, որ հայկական սփյուռքի տարբեր կենտրոնները հոգևոր ու ազգային միասնականությունը պահպանել են ոչ միայն եկեղեցական հաստատությունների, այլև գրավոր խոսքի, հասարակական նախաձեռնությունների և փոխադարձ երախտագիտության միջոցով։
Updated: 2026-11-12