Հեռուստատեսային լրատվական ժանրեր / ՀՀ հեռուստաընկերությունների օրինակով

Economics

Այս աշխատությունը անդրադառնում է Հայաստանի Հանրապետության տնտեսության թվային փոխակերպումների գործընթացին՝ կենտրոնանալով այդ փոխակերպումների ինստիտուցիոնալ համակարգի ձևավորման հիմնախնդիրների վրա և վերլուծելով այն հիմնական կառուցվածքային, իրավական և կազմակերպչական գործոնները, որոնք ազդում են թվայնացման արդյունավետ իրականացման վրա պետական և մասնավոր հատվածներում։ Գրքում քննարկվում են թվային տնտեսության զարգացման նախադրյալները, պետական կառավարման թվայնացման դերակատարությունը, էլեկտրոնային կառավարման համակարգերի ներդրման ընթացքը, ինչպես նաև այն խոչընդոտները, որոնք կապված են ինստիտուցիոնալ միջավայրի անբավարար զարգացվածության, կարգավորող դաշտի անկատարության, մարդկային կապիտալի պատրաստվածության մակարդակի և տեխնոլոգիական ենթակառուցվածքների անհամաչափ զարգացման հետ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում պետական քաղաքականության, կարգավորող մարմինների և մասնավոր հատվածի փոխգործակցության մեխանիզմներին, ինչպես նաև միջազգային փորձի համեմատական վերլուծությանը՝ փորձելով բացահայտել այն լավագույն մոտեցումները, որոնք կարող են կիրառվել Հայաստանի պայմաններում թվային փոխակերպումների արագացման և արդյունավետության բարձրացման նպատակով։ Աշխատությունը նաև ընդգծում է ինստիտուցիոնալ բարեփոխումների անհրաժեշտությունը՝ ուղղված թվային էկոհամակարգի կայուն և երկարաժամկետ զարգացման ապահովմանը, ներառյալ տվյալների կառավարման համակարգերի կատարելագործումը, կիբեռանվտանգության շրջանակների ընդլայնումը և նորարարական միջավայրի խթանումը տնտեսության տարբեր ոլորտներում։

Mathematics

Աշխատությունը նվիրված է կոմպլեքս և իրական անալիզի այն խնդիրների ուսումնասիրությանը, որոնք առնչվում են միավոր շրջանի և կիսահարթության մեջ սահմանված հոլոմորֆ, հարմոնիկ և հարթ ֆունկցիաների որոշ կշռային դասերի ինտեգրալ ներկայացումներին ու կառուցվածքային հատկություններին։ Հետազոտության առանցքում կշռային ֆունկցիաների ներմուծմամբ ձևավորվող ֆունկցիոնալ տարածություններն են, որտեղ ֆունկցիայի վարքը գնահատվում է ոչ միայն նրա մեծությամբ կամ ածանցյալներով, այլև տիրույթի տարբեր հատվածների ազդեցությունը կարգավորող համապատասխան կշիռներով։ Նման մոտեցումը հատկապես կարևոր է տիրույթի սահմանի մոտ ֆունկցիաների աճը, նվազումը և ինտեգրելիությունը նկարագրելու համար։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ինտեգրալ ներկայացումներին, որոնց միջոցով ֆունկցիայի արժեքները կամ ածանցյալները հնարավոր է կապել սահմանային տվյալների, համապատասխան միջուկների և կշռային չափերի հետ։ Քննվում են այդ ներկայացումների գոյության և կիրառելիության պայմանները, ինչպես նաև դրանց միջոցով ֆունկցիաների տարբեր դասերին պատկանելությունը բնութագրելու հնարավորությունները։ Հոլոմորֆ ֆունկցիաների դեպքում կարևորվում են կոմպլեքս անալիզին բնորոշ անալիտիկ հատկությունները, իսկ հարմոնիկ ֆունկցիաների ուսումնասիրության ժամանակ՝ սահմանային արժեքների և տիրույթի ներսում դրանց շարունակման փոխհարաբերությունները։ Հարթ ֆունկցիաների դասերի դիտարկումը հնարավորություն է տալիս ընդլայնել հետազոտությունը դեպի ավելի ընդհանուր ֆունկցիոնալ-անալիտիկ խնդիրներ՝ ներառելով տարբեր կարգի ածանցյալների գնահատականները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում կշռային նորմերի, աճի պայմանների, սահմանային վարքի և տարբեր ֆունկցիոնալ դասերի միջև ներդրման հարաբերությունների ուսումնասիրությունը։ Միավոր շրջանի և կիսահարթության համատեղ դիտարկումը հնարավորություն է տալիս բացահայտել այդ տիրույթներում գործող արդյունքների փոխկապակցվածությունը և համապատասխան փոխակերպումների միջոցով մի միջավայրում ստացված հատկությունները համեմատել մյուսի հետ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել նաև ինտեգրալ օպերատորների սահմանափակության, ֆունկցիաների ներկայացման եզակիության և տարբեր կշռային պայմանների համարժեքության խնդիրներ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է կոմպլեքս անալիզի, հարմոնիկ անալիզի և ֆունկցիոնալ անալիզի մեթոդները՝ նպատակ ունենալով ձևակերպել ու հիմնավորել կշռային ֆունկցիոնալ դասերի կառուցվածքը, սահմանային վարքը և ինտեգրալ ներկայացումները բնութագրող ընդհանուր օրինաչափություններ։

Culture

Մատենագիտական բնույթի այս հրատարակությունը նախատեսված է Հայկական ՍՍՀ-ում մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ նոր լույս տեսած գրականության համակարգված ներկայացման համար։ Ցանկում ընդգրկվում են մշակույթի, մշակութային-լուսավորական աշխատանքի, թանգարանագիտության, պատմության և մշակույթի հուշարձանների պահպանության, արվեստի տարբեր ճյուղերի, գրադարանագիտության և մատենագիտության վերաբերյալ հրատարակություններ։ Ներկայացվում են հանրապետությունում հայերեն և ռուսերեն լույս տեսած նյութերը, ինչպես նաև հանրապետությունից դուրս հրատարակված՝ հայկական մշակույթին ու արվեստին առնչվող համապատասխան գրականությունը։ Մատենագիտական գրառումները համակարգվում են թեմատիկ բաժիններով՝ հնարավորություն տալով արագ կողմնորոշվել տարբեր բնագավառների մասնագիտական գրականության մեջ։ Նման տեղեկատվական ցանկերը նպաստում են նոր հրատարակությունների վերաբերյալ տեղեկությունների տարածմանը և անհրաժեշտ աղբյուրների որոնման արդյունավետ կազմակերպմանը։ Հրատարակությունը միաժամանակ արտացոլում է տվյալ ժամանակաշրջանի մշակութային ու արվեստագիտական ուսումնասիրությունների թեմատիկ շրջանակը և հրատարակչական գործունեությունը։ Այն կարող է օգտակար լինել մշակույթի և արվեստի ոլորտների մասնագետների, գիտաշխատողների, դասախոսների, ուսանողների, գրադարանավարների և մատենագետների համար։

Agriculture

Աշխատությունը նվիրված է Արագածոտնի և Կոտայքի մարզերի կարտոֆիլի ցանքատարածություններում չրխկանների տարածվածության, տեսակային կազմի, կենսաբանական առանձնահատկությունների և մշակաբույսերին պատճառվող վնասի ուսումնասիրությանը, ինչպես նաև դրանց դեմ արդյունավետ պայքարի միջոցառումների մշակմանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է վնասատուների տարածման տարածքային օրինաչափությունների բացահայտման, պոպուլյացիաների խտության գնահատման և կարտոֆիլի մշակության տարբեր պայմաններում դրանց վնասակարության աստիճանի որոշման վրա։ Հետազոտությունը կարևոր նշանակություն ունի բույսերի պաշտպանության տեսանկյունից, քանի որ հողաբնակ վնասատուները և հատկապես դրանց թրթուրային փուլերը կարող են վնասել կարտոֆիլի ստորգետնյա օրգանները՝ բացասաբար անդրադառնալով բերքի քանակական և ապրանքային ցուցանիշների վրա։ Քննության են առնվում Արագածոտնի և Կոտայքի մարզերի բնակլիմայական ու հողային առանձնահատկությունները, գյուղատնտեսական նշանակության տարածքների կառուցվածքը, կարտոֆիլի մշակության պայմանները և այն գործոնները, որոնք կարող են ազդել վնասատուների բազմացման ու տարածման վրա։ Հատուկ ուշադրություն է հատկացվում տարբեր բարձրադիր գոտիներում, հողատեսակներում և մշակության համակարգերում դրանց հանդիպման հաճախականությանը։ Հետազոտությունների ընթացքում կարևոր է վնասատուների տեսակային կազմի ճշգրտումը, քանի որ տարբեր տեսակներ կարող են տարբերվել զարգացման տևողությամբ, կենսակերպով, սննդային նախասիրություններով և վնասակարության աստիճանով։ Տեսակային կազմի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի հիմնավորված ընտրել պայքարի մեթոդները և կանխատեսել վնասատուների զարգացման հնարավոր փոփոխությունները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում չրխկանների կենսաբանական զարգացման փուլերին և սեզոնային դինամիկային։ Դիտարկվում են ձվադրման, թրթուրների զարգացման, հողում պահպանման և հասուն միջատների ակտիվության առանձնահատկությունները։ Հողում բնակվող թրթուրների տարածվածության ուսումնասիրությունը կարևոր է հատկապես այն պատճառով, որ դրանց առկայությունը միշտ չէ, որ հնարավոր է ժամանակին նկատել միայն բույսերի վերգետնյա մասերի զննությամբ։ Այդ պատճառով կարևորվում են հողի հետազոտության և վնասատուների քանակական հաշվառման համապատասխան մեթոդները։ Ուսումնասիրվում է վնասատուների թվաքանակի փոփոխությունը կարտոֆիլի աճի և զարգացման տարբեր փուլերում, ինչպես նաև դրա կապը ջերմաստիճանի, հողի խոնավության, տեղումների և այլ բնապահպանական գործոնների հետ։ Նման դիտարկումները հնարավորություն են տալիս որոշել վնասակարության առավել բարձր ռիսկ ունեցող ժամանակաշրջանները և համապատասխանաբար կազմակերպել բույսերի պաշտպանության միջոցառումները։ Կարևոր ուղղություն է չրխկանների տարածվածության և նախորդ մշակաբույսերի միջև հնարավոր կապերի ուսումնասիրությունը։ Ցանքաշրջանառության կառուցվածքը, բազմամյա խոտաբույսերի առկայությունը, հողի մշակման եղանակները և դաշտերի նախկին օգտագործումը կարող են ազդել հողաբնակ վնասատուների պոպուլյացիաների ձևավորման վրա։ Այս գործոնների համադրումը հնարավորություն է տալիս առանձնացնել վնասատուների բարձր թվաքանակի ձևավորմանը նպաստող ագրոտեխնիկական պայմանները։ Քննության են առնվում նաև կարտոֆիլի պալարների վնասման բնույթը և բերքի վրա դրա ազդեցությունը։ Վնասված պալարները կարող են կորցնել ապրանքային արժեքի մի մասը և ավելի խոցելի դառնալ պահպանման ընթացքում առաջացող որոշ երկրորդային խնդիրների նկատմամբ։ Հետևաբար վնասակարության գնահատման ժամանակ կարևոր է հաշվի առնել ոչ միայն բերքի ընդհանուր զանգվածը, այլև պալարների որակական վիճակը և վնասված արտադրանքի բաժինը։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչներից է վնասատուների քանակի հաշվառման և տարածվածության գնահատման մեթոդների կատարելագործումը։ Դաշտային ուսումնասիրությունների միջոցով հնարավոր է առանձնացնել առավել վարակված տեղամասերը, համեմատել տարբեր համայնքների կամ գյուղատնտեսական գոտիների ցուցանիշները և կազմել վնասատուների տարածման վերաբերյալ տարածական պատկերացում։ Նման տեղեկատվությունը կարող է օգտագործվել բուսասանիտարական մշտադիտարկման և կանխատեսման համակարգերի զարգացման համար։ Առանձին տեղ է հատկացվում ագրոտեխնիկական պայքարի միջոցառումներին։ Հողի մշակման ճիշտ կազմակերպումը, ցանքաշրջանառության կիրառումը, մոլախոտային բուսականության կառավարումը, տնկանյութի և դաշտերի ճիշտ ընտրությունը կարող են նպաստել վնասատուների համար անբարենպաստ պայմանների ձևավորմանը։ Ագրոտեխնիկական մեթոդները դիտարկվում են որպես համալիր պաշտպանության կարևոր բաղադրիչ, քանի որ դրանք հնարավորություն են տալիս երկարաժամկետ հեռանկարում նվազեցնել վնասատուների պոպուլյացիաների զարգացման համար նպաստավոր պայմանները։ Ուսումնասիրվում են նաև կենսաբանական և այլ բնապահպանական առումով հիմնավորված մոտեցումների կիրառման հնարավորությունները։ Վնասատուների բնական թշնամիների պահպանությունը, կենսաբանական միջոցների կիրառման հեռանկարները և ագրոէկոհամակարգի կայունության բարձրացումը կարող են լրացնել ավանդական պայքարի միջոցառումները։ Քիմիական պաշտպանության միջոցները դիտարկվում են նպատակային և հիմնավորված կիրառման տեսանկյունից՝ հաշվի առնելով վնասատուների իրական թվաքանակը, վնասակարության տնտեսական նշանակությունը և շրջակա միջավայրի պահպանության պահանջները։ Կարևորվում է անհարկի մշակումների սահմանափակումը և այնպիսի մոտեցման ձևավորումը, որի դեպքում պաշտպանության միջոցառումների ընտրությունը հիմնվում է դաշտային մշտադիտարկման արդյունքների վրա։ Հատուկ ուշադրություն է հատկացվում պայքարի տարբեր մեթոդների համակցմանը։ Ինտեգրված բույսերի պաշտպանության սկզբունքներով ագրոտեխնիկական, կենսաբանական, կազմակերպական և անհրաժեշտության դեպքում բուսապաշտպանական միջոցների համատեղ կիրառումը կարող է ապահովել ավելի կայուն արդյունք, քան որևէ առանձին մեթոդի մեկուսացված օգտագործումը։ Այս մոտեցման դեպքում վնասատուի ամբողջական ոչնչացումը չի դիտարկվում որպես հիմնական նպատակ․ առավել կարևոր է դրա թվաքանակը պահել այնպիսի մակարդակում, որը չի առաջացնում տնտեսապես նշանակալի վնաս։ Ուսումնասիրվում է նաև առաջարկվող միջոցառումների տնտեսական արդյունավետությունը։ Պաշտպանության համակարգի գնահատման ժամանակ կարևոր է համադրել կատարվող ծախսերը, պահպանված բերքի քանակը և ստացված արտադրանքի որակը։ Այսպիսի վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս գյուղացիական տնտեսությունների համար ընտրել ոչ միայն կենսաբանական տեսանկյունից արդյունավետ, այլև տնտեսապես հիմնավորված միջոցառումներ։ Արագածոտնի և Կոտայքի մարզերի պայմաններում ստացված տվյալների համադրումը կարող է ցույց տալ, թե ինչպես են տեղական բնակլիմայական և ագրոտեխնիկական առանձնահատկությունները պայմանավորում վնասատուների տարածվածության տարբերությունները։ Դա հնարավորություն է տալիս ընդհանուր հանձնարարականների փոխարեն մշակել առանձին գյուղատնտեսական գոտիների պայմաններին առավել համապատասխանեցված պաշտպանության մոտեցումներ։ Կարևորվում է նաև պարբերական բուսասանիտարական մոնիթորինգը, որի միջոցով հնարավոր է հետևել վնասատուների պոպուլյացիաների փոփոխություններին և ժամանակին արձագանքել դրանց թվաքանակի աճին։ Հետազոտության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է կարտոֆիլի ագրոցենոզներում չրխկանների տարածման, կենսաբանության և վնասակարության առանձնահատկությունների համալիր գնահատմամբ, իսկ կիրառական նշանակությունը՝ Հայաստանի կարևոր կարտոֆիլագործական շրջաններից երկուսում վնասատուների դեմ արդյունավետ և տնտեսապես հիմնավորված պաշտպանության համակարգի ձևավորման հնարավորությամբ։ Ստացված արդյունքները կարող են նպաստել կարտոֆիլի բերքատվության և ապրանքային որակի պահպանմանը, բույսերի պաշտպանության միջոցների ավելի նպատակային կիրառմանը և գյուղատնտեսական արտադրության կայունության բարձրացմանը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել բույսերի պաշտպանության, գյուղատնտեսական միջատաբանության, կարտոֆիլաբուծության և ագրոնոմիայի ոլորտների հետազոտողների, գյուղատնտեսների, բույսերի պաշտպանության մասնագետների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Economics

Աշխատությունը նվիրված է զբոսաշրջության ոլորտի արդի հիմնախնդիրների և զարգացման հեռանկարների ուսումնասիրությանը՝ Armenia-ի օրինակով։ Գրքում վերլուծվում են զբոսաշրջության ոլորտի կառուցվածքային առանձնահատկությունները, ենթակառուցվածքների զարգացման մակարդակը, ծառայությունների որակը և միջազգային մրցունակության գործոնները։ Հեղինակը ուսումնասիրում է ներքին և ներգնա զբոսաշրջության դինամիկան, զբոսաշրջային հոսքերի սեզոնայնությունը, ինչպես նաև ոլորտի վրա ազդող տնտեսական, սոցիալական և քաղաքական գործոնները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում զբոսաշրջային ռեսուրսների՝ պատմամշակութային ժառանգության, բնական տեսարժան վայրերի և մշակութային միջոցառումների արդյունավետ օգտագործմանը։ Քննարկվում են նաև պետական քաղաքականության, մարքեթինգային ռազմավարությունների, ներդրումային միջավայրի և տարածաշրջանային համագործակցության դերը զբոսաշրջության զարգացման գործում։ Աշխատությունը ներկայացնում է զարգացման հնարավոր սցենարներ և առաջարկություններ՝ ուղղված ոլորտի դիվերսիֆիկացմանը, մրցունակության բարձրացմանը և կայուն զբոսաշրջության խթանմանը։ Գիրքը նախատեսված է տնտեսագետների, զբոսաշրջության ոլորտի մասնագետների, պետական կառավարման աշխատակիցների և ոլորտով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Literature

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է Պերճ Զեյթունցյանի գրական ժառանգության համակողմանի քննությանը՝ անդրադառնալով նրա արձակին, դրամատուրգիային, պատմական թեմատիկային, գեղարվեստական մտածողությանը, կերպարակերտման սկզբունքներին և ստեղծագործություններում արտահայտված գաղափարական խնդիրներին։ Ուսումնասիրության հիմքում այն մոտեցումն է, որ Զեյթունցյանի գրականությունը պետք է դիտարկել ոչ միայն առանձին ստեղծագործությունների մակարդակում, այլև որպես ամբողջական գեղարվեստական համակարգ, որի տարբեր ժանրերում կրկնվող առանցքային հարցերն են մարդը պատմության մեջ, անհատի և հասարակության հարաբերությունը, բարոյական պատասխանատվությունը, ազգային հիշողությունը, իշխանությունը, ազատությունը և ժամանակի ու պատմության ազդեցությունը մարդու ճակատագրի վրա։ Հեղինակի ստեղծագործական ուղին առանձնահատուկ տեղ ունի 20-րդ դարի երկրորդ կեսի հայ գրականության մեջ․ նա այն սերնդի ներկայացուցիչներից էր, որը 1960-ական թվականներին բերեց գեղարվեստական նոր մտածողություն և ավելի սուր ուշադրություն դարձրեց մարդու ներաշխարհին, բարոյական ընտրությանը և հասարակական հակասություններին։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից մեկը գրողի պատմական արձակի ուսումնասիրությունն է։ Զեյթունցյանը պատմական նյութը օգտագործում է ոչ միայն անցյալի դեպքերը վերարտադրելու, այլև արդիական հարցադրումներ առաջադրելու համար․ պատմական անձանց և իրադարձությունների միջոցով նա անդրադառնում է իշխանության և պատասխանատվության, հայրենիքի ու անհատի, քաղաքական որոշումների և մարդկային ճակատագրերի փոխհարաբերություններին։ Այս առումով առանձնահատուկ նշանակություն ունի «Արշակ Երկրորդ» վեպը, որի շուրջ գրական քննադատության մեջ քննարկվել են պատմության գեղարվեստականացման, պատմական առասպելի վերաիմաստավորման և ժամանակակից խնդիրների հետ դրա կապի հարցերը։ Պատմական թեմայի հանդեպ այս մոտեցումը թույլ է տալիս անցյալի իրադարձությունները վերածել ժամանակակից մարդու բարոյական ու քաղաքական խնդիրների քննարկման միջոցի։ Զեյթունցյանի ստեղծագործական ժառանգության մյուս առանցքային հատվածը դրամատուրգիան է։ Նրա անցումը դրամատիկական ժանրին գրականագիտական գնահատականներում դիտարկվում է որպես օրինաչափ զարգացում, քանի որ նրա արձակին բնորոշ ներքին դրամատիզմը, լարված երկխոսությունները, մենախոսությունները և սուր խնդրադրումները բնականորեն համապատասխանում էին բեմական խոսքի հնարավորություններին։ Դրամատուրգիական ստեղծագործություններում գրողը հաճախ կենտրոնանում է պատմական կամ հասարակական բախումների մեջ հայտնված մարդու վրա՝ բացահայտելով նրա ներքին հակասությունները, ընտրության դժվարությունը և պատասխանատվության զգացումը։ Այդ պատճառով նրա պիեսները կարող են դիտարկվել ոչ միայն որպես թատերական տեքստեր, այլև որպես բարոյափիլիսոփայական խնդիրների գեղարվեստական ուսումնասիրություններ։ Աշխատության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև Զեյթունցյանի գեղարվեստական հրապարակախոսության խնդիրը։ Նրա ստեղծագործական մտածողության մեջ գրականությունն ու հրապարակախոսությունը հաճախ փոխկապակցված են․ պատմական և ազգային հիշողության, հասարակական պատասխանատվության, մշակութային ինքնության և ժամանակակից կյանքի խնդիրները դառնում են ինչպես գեղարվեստական, այնպես էլ հրապարակախոսական անդրադարձի առարկա։ Գրականագիտական աղբյուրներից մեկում ընդգծվում է, որ նրա գեղարվեստական հրապարակախոսությունը սնվում է ազգային մտածողության տարբեր ակունքներից և միաժամանակ կապված է նրա դրամատիկական մտածողության հետ։ Ուսումնասիրության համար կարևոր է նաև գրողի լեզվական և ոճական համակարգը։ Զեյթունցյանի ստեղծագործություններում խոսքը հաճախ կառուցվում է սուր երկխոսությունների, ներքին մենախոսությունների, հակադրությունների և ինտենսիվ հոգեբանական լարվածության միջոցով։ Կերպարների խոսքը ոչ միայն առաջ է մղում գործողությունը, այլև բացահայտում է նրանց աշխարհայացքը, բարոյական դիրքորոշումը և ներքին պայքարը։ Այդպիսի կառուցվածքը հատկապես արդյունավետ է պատմական և դրամատիկական նյութի դեպքում, որտեղ հերոսների անձնական որոշումները միահյուսվում են հասարակական ու քաղաքական իրադարձություններին։ Ուսումնասիրության մատենագիտական տվյալների համաձայն՝ այն Տ. Ս. Սարգսյանի՝ «Նորագույն շրջանի հայ գրականություն» մասնագիտությամբ բանասիրական գիտությունների թեկնածուի գիտական աստիճանի հայցման ատենախոսական ուսումնասիրության սեղմագիրն է, որը պատրաստվել է ՀՀ ԳԱԱ Մ. Աբեղյանի անվան գրականության ինստիտուտում և հրատարակվել Երևանում 2014 թվականին։ Սեղմագիրն ունի 33 էջ, իսկ մատենագիտական ցանկը ներառում է 23 անուն աղբյուր։ Աշխատանքի կարևորությունն այն է, որ այն հնարավորություն է տալիս Պերճ Զեյթունցյանի գրական ժառանգությունը դիտարկել ամբողջականության մեջ՝ բացահայտելով նրա տարբեր ժանրերի ստեղծագործությունների միջև եղած գաղափարական և գեղարվեստական կապերը։ Հեղինակի համար պատմությունը պարզապես անցյալի նկարագրություն չէ, իսկ արդիականությունը՝ միայն ներկա իրադարձությունների արտացոլում․ երկուսն անընդհատ փոխազդում են՝ ստեղծելով պատմության միջոցով ներկան հասկանալու և ներկայի միջոցով անցյալը վերաիմաստավորելու մեթոդ։ Այս առանձնահատկությունն է նաև պատճառը, որ նրա ստեղծագործությունները շարունակում են հետաքրքրել գրականագետներին, թատերագետներին և ընթերցողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը արժեքավոր է Պերճ Զեյթունցյանի ստեղծագործական անհատականությունը, նրա արձակի և դրամատուրգիայի հիմնական առանձնահատկությունները, պատմական մտածողությունը, կերպարակերտման սկզբունքներն ու գեղարվեստական աշխարհայացքը հասկանալու համար։ Այն կարող է օգտակար լինել հայ գրականության պատմությամբ, նորագույն շրջանի հայ արձակով, դրամատուրգիայով, պատմավեպով և 20-րդ դարի երկրորդ կեսի հայ գրականության գաղափարագեղագիտական զարգացումներով զբաղվող հետազոտողների, դասախոսների, ուսանողների և ընթերցողների համար։