Հովհաննես Թումանյանի հասարակական գործունեությունը (դրվագներ)

Journalism

Աշխատությունը նվիրված է 19-րդ դարի երկրորդ կեսին արևելահայ իրականության մեջ մանկավարժական պարբերական մամուլի ձևավորման, կայացման և զարգացման հիմնական միտումների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտությունը դիտարկում է մանկավարժական մամուլը ոչ միայն որպես կրթությանն ու դպրոցին վերաբերող տեղեկատվության տարածման միջոց, այլև որպես հասարակական-մշակութային և լուսավորական կարևոր հարթակ, որտեղ քննարկվում էին կրթության կազմակերպման, դպրոցի զարգացման, ուսուցչի դերի, դաստիարակության, կրթության մատչելիության և ազգային կրթական ինքնության հետ կապված հիմնահարցերը։ Աշխատության թեման 2008 թվականին պաշտպանված թեկնածուական ատենախոսության թեմա է, որի հեղինակը Անահիտ Խորենի Բրուտյանն է։ Ուսումնասիրության ժամանակագրական շրջանակը ներառում է այն շրջանը, երբ արևելահայ հասարակական կյանքում կրթական և լուսավորական գաղափարները սկսեցին առավել ակտիվորեն արտահայտվել պարբերական մամուլի միջոցով։ Այդ ժամանակաշրջանում Թիֆլիսը դարձավ արևելահայ մտավոր և հրատարակչական կյանքի կարևոր կենտրոն, որտեղ 19-րդ դարի ընթացքում ձևավորվեց բազմազան պարբերական մամուլ, այդ թվում՝ մանկավարժական և մանկապատանեկան ուղղվածության հրատարակություններ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են վերլուծվել մանկավարժական պարբերականների առաջացման նախադրյալները, դրանց խմբագրական քաղաքականությունը, թեմատիկ ուղղությունները, հեղինակային կազմը և ընթերցողական հասցեատերերը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում այն հարցի ուսումնասիրությունը, թե ինչպես էին պարբերականները արձագանքում ժամանակի կրթական խնդիրներին և ինչպիսի պատկերացումներ էին ձևավորում նոր դպրոցի, ուսուցման բովանդակության ու դաստիարակության նպատակների վերաբերյալ։ Այդ մամուլում կրթական թեմաները փոխկապակցվում էին հասարակական առաջընթացի և ազգային մշակույթի պահպանման խնդիրների հետ՝ կրթությունը դիտարկելով որպես հասարակության զարգացման և լուսավորության կարևոր միջոց։ Աշխատանքում առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել դպրոցի և կրթության հիմնախնդիրների ներկայացմանը, քանի որ 19-րդ դարի արևելահայ մանկավարժական մամուլում դպրոցական կյանքի, ուսուցման և կրթական կազմակերպման հարցերը կազմել են քննարկումների կարևոր ուղղություններից մեկը։ Այս թեմայով հեղինակի առանձին ուսումնասիրություն նույնպես հրապարակվել է 2009 թվականին։ Կարող է ուսումնասիրվել նաև կանանց կրթության խնդրի ներկայացումը, որը ևս 19-րդ դարի արևելահայ մանկավարժական մամուլի կարևոր թեմաներից էր։ Մամուլի էջերում արտացոլվում էին նաև ուսուցման մեթոդների կատարելագործման, ուսուցչի մասնագիտական պատրաստվածության, դպրոցական կարգապահության, մայրենի լեզվով կրթության, գիտելիքների տարածման և երեխայի դաստիարակության վերաբերյալ ժամանակի պատկերացումները։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է տարբեր պարբերականների համեմատական քննությունը՝ դրանց գաղափարական ուղղվածության, մանկավարժական հայացքների և հասարակական դիրքորոշումների տարբերությունները բացահայտելու նպատակով։ Այդ համատեքստում արևելահայ մամուլի զարգացման ընդհանուր ընթացքը ներառում էր տարբեր գաղափարական ուղղություններ ներկայացնող պարբերականներ, որոնց շարքում հիշատակվում են «Հյուսիսափայլ», «Մեղու Հայաստանի», «Մշակ», «Փորձ», «Արձագանք», «Նոր-Դար» և այլ հրատարակություններ։ Հետազոտության աղբյուրագիտական հիմքը կարող է ընդգրկել տվյալ ժամանակաշրջանի պարբերական մամուլի համարները, հոդվածները, խմբագրականները, մանկավարժական հրապարակումները, գրախոսությունները և այլ նյութեր, որոնց միջոցով հնարավոր է վերականգնել ժամանակի կրթական մտածողության զարգացումն ու մամուլի դերը այդ գործընթացում։ Կարևոր է նաև մամուլի պատմական պայմանների հաշվառումը․ 19-րդ դարի վերջին հայկական դպրոցների գործունեությունը ենթարկվում էր ցարական վարչական քաղաքականության սահմանափակումների, ինչը անմիջական ազդեցություն էր ունենում կրթական կյանքի և մանկավարժական մտքի զարգացման վրա։ Աշխատության գիտական նշանակությունն այն է, որ այն հնարավորություն է տալիս մանկավարժական մամուլի պատմությունը դիտարկել արևելահայ հասարակության կրթական, մշակութային և մտավոր զարգացման ավելի լայն գործընթացների համատեքստում։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել մանկավարժության պատմությամբ, հայ մամուլի պատմությամբ, հայագիտությամբ, լրագրագիտությամբ և 19-րդ դարի հասարակական մտքի զարգացմամբ զբաղվող մասնագետներին։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը ներկայացնում է արևելահայ մանկավարժական մամուլի ձևավորման ու զարգացման ընթացքը՝ բացահայտելով դրա առաջացման պատմական նախադրյալները, հիմնական թեմատիկ ուղղությունները, կրթական և լուսավորական նշանակությունը, ինչպես նաև այն դերը, որը պարբերական մամուլը կատարել է 19-րդ դարի երկրորդ կեսի հայկական կրթական մտքի և հասարակական գիտակցության զարգացման գործում։

Other Subjects

Այս հրատարակությունը ներկայացնում է պատանիների համար նախատեսված նոր գրքերի տեղեկատվական ընտրանի, որը նպատակ ունի օգնել երիտասարդ ընթերցողներին կողմնորոշվել ժամանակակից գրականության բազմազան դաշտում և գտնել իրենց հետաքրքրություններին համապատասխան ընթերցանություն։ Ցանկում ընդգրկված են տարբեր ժանրերի ստեղծագործություններ՝ արկածային և ֆանտաստիկ պատմություններ, գիտահանրամատչելի գրքեր, սոցիալ-հոգեբանական վեպեր, ինչպես նաև կրթական և ճանաչողական բնույթի հրատարակություններ, որոնք նպաստում են պատանեկան մտածողության, երևակայության և արժեքային համակարգի ձևավորմանը։ Նյութը առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձնում այն գրքերին, որոնք զարգացնում են քննադատական մտածողությունը, ստեղծագործական մոտեցումը և գիտելիքի նկատմամբ հետաքրքրությունը՝ միաժամանակ աջակցելով ընթերցանության մշակույթի ձևավորմանը։ Տեղեկատվական ցանկը նաև ընդգծում է ժամանակակից մանկապատանեկան գրականության դերը անձի սոցիալականացման, ինքնաճանաչման և աշխարհընկալման ընդլայնման գործընթացներում՝ ներկայացնելով գրքեր, որոնք կարող են դառնալ ոգեշնչման աղբյուր և կրթական ուղեցույց պատանիների համար։

Economics

Տնտեսագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է պետական արժեթղթերի շուկայի կառավարման տեսական, մեթոդաբանական և կիրառական խնդիրների ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության համապատասխան նյութերի հիման վրա։ Քննության են առնվում պետական արժեթղթերի թողարկման, տեղաբաշխման, շրջանառության և մարման գործընթացները, ինչպես նաև դրանց կազմակերպման ու կարգավորման հիմնական մեխանիզմները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պետական պարտքի կառավարման, ֆինանսական ռեսուրսների ներգրավման, շուկայի իրացվելիության ապահովման և ներդրողների մասնակցության ընդլայնման հարցերին։ Վերլուծվում են առաջնային և երկրորդային շուկաների փոխկապակցվածությունը, պետական արժեթղթերի եկամտաբերության ձևավորման գործոնները և ֆինանսական միջնորդների դերը շուկայի գործունեության մեջ։ Քննարկվում են նաև կառավարման արդյունավետության գնահատման, ռիսկերի նվազեցման, շուկայական ենթակառուցվածքների զարգացման և կարգավորման մեխանիզմների կատարելագործման հնարավորությունները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համակարգված պատկերացում կազմելու պետական արժեթղթերի շուկայի նշանակության և պետական ֆինանսների կառավարման համակարգում դրա ունեցած դերի վերաբերյալ։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել ֆինանսների, արժեթղթերի շուկայի, պետական պարտքի կառավարման և ֆինանսական քաղաքականության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Economics

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում ներդրումային քաղաքականության կատարելագործման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ պետություն-մասնավոր հատված համագործակցության շրջանակներում։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել ներդրումային գործընթացների զարգացմանը խոչընդոտող տնտեսական, ֆինանսական, ինստիտուցիոնալ և կազմակերպական խնդիրները և ուսումնասիրել պետական ու մասնավոր հատվածների համագործակցության միջոցով դրանց հաղթահարման հնարավորությունները։ Աշխատանքում ներդրումային քաղաքականությունը դիտարկվում է որպես տնտեսական զարգացման կարևոր գործիք, որի արդյունավետ իրականացումը կարող է նպաստել կապիտալի ներգրավմանը, արտադրության ընդլայնմանը, նոր աշխատատեղերի ստեղծմանը, ենթակառուցվածքների զարգացմանը և տնտեսության մրցունակության բարձրացմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պետության և մասնավոր հատվածի շահերի համադրմանը, քանի որ խոշոր և երկարաժամկետ ներդրումային ծրագրերի իրականացումը հաճախ պահանջում է ինչպես մասնավոր կապիտալի, այնպես էլ պետական աջակցության և կարգավորման համատեղ կիրառում։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել պետություն-մասնավոր հատված համագործակցության տարբեր ձևերը, այդ թվում՝ համատեղ ներդրումային ծրագրերը, հանրային ենթակառուցվածքների ֆինանսավորումը, պետական և մասնավոր ռեսուրսների համաֆինանսավորումը, արտոնությունների տրամադրումը և ներդրումային ռիսկերի բաշխման մեխանիզմները։ Աշխատանքի կարևոր ուղղություններից է ՀՀ ներդրումային միջավայրի գնահատումը՝ հաշվի առնելով իրավական և ինստիտուցիոնալ դաշտը, ֆինանսական շուկայի զարգացվածությունը, ներդրողների պաշտպանության մակարդակը, հարկային պայմանները, վարչարարական գործընթացները և տնտեսական կանխատեսելիությունը։ Կարող են վերլուծվել նաև օտարերկրյա ուղղակի ներդրումների ներգրավման խնդիրները, ներքին ներդրումային ռեսուրսների օգտագործման արդյունավետությունը և մասնավոր հատվածի մասնակցությունը երկրի ռազմավարական նշանակություն ունեցող ծրագրերին։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ներդրումային ռիսկերի նվազեցման մեխանիզմներին, պետական երաշխիքների կիրառմանը, ֆինանսավորման աղբյուրների բազմազանեցմանը և ներդրումային նախագծերի գնահատման ու ընտրության չափանիշների կատարելագործմանը։ Պետություն-մասնավոր հատված համագործակցության արդյունավետ համակարգը կարող է հնարավորություն տալ մասնավոր կապիտալը ուղղորդել այն ոլորտներ, որոնք ունեն բարձր տնտեսական կամ սոցիալական նշանակություն, սակայն պահանջում են մեծածավալ և երկարաժամկետ ներդրումներ։ Այդպիսի ոլորտների շարքում կարող են դիտարկվել տրանսպորտային և էներգետիկ ենթակառուցվածքները, ջրային տնտեսությունը, առողջապահությունը, կրթությունը, զբոսաշրջությունը, արդյունաբերությունը և նորարարական գործունեությունը։ Աշխատանքում կարող են կիրառվել ներդրումային գործընթացների վիճակագրական և համեմատական վերլուծության, տնտեսական արդյունավետության գնահատման, ռիսկերի գնահատման և տարբեր երկրների փորձի ուսումնասիրության մեթոդներ։ Հետազոտության արդյունքների հիման վրա կարող են առաջարկվել ՀՀ ներդրումային քաղաքականության կատարելագործման ուղղություններ՝ ներդրումային միջավայրի բարելավում, պետական աջակցության թիրախավորում, մասնավոր կապիտալի ներգրավման նոր մեխանիզմների զարգացում, համագործակցության պայմանագրային և իրավական հիմքերի հստակեցում, ռիսկերի արդարացի բաշխում և ներդրումային ծրագրերի կառավարման արդյունավետության բարձրացում։ Աշխատանքի արդյունքները կարող են կիրառական նշանակություն ունենալ ՀՀ տնտեսական քաղաքականության մշակման, ներդրումային ծրագրերի պլանավորման, հանրային ենթակառուցվածքների զարգացման և պետություն-մասնավոր հատված համագործակցության մեխանիզմների կատարելագործման համար՝ նպաստելով կայուն տնտեսական աճի և ներդրումային ներուժի առավել արդյունավետ օգտագործմանը։

Economics

Այս աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում ինովացիոն միջավայրի զարգացման և բարելավման խնդիրների ուսումնասիրությանը։ Նյութում վերլուծվում են ինովացիոն համակարգի գլխավոր բաղադրիչները՝ գիտահետազոտական ինստիտուտներ, կրթական հաստատություններ, ձեռնարկություններ և պետական կառավարման մարմիններ, ինչպես նաև նրանց համագործակցության մակարդակը և արդյունավետությունը։ Աշխատությունը ընդգծում է իրավական, ֆինանսական, տեխնոլոգիական և կազմակերպչական խոչընդոտները, որոնք սահմանափակում են նորարարությունների ներդրման և տարածման գործընթացը, ինչպես նաև առաջարկում է քաղաքականություն, ֆինանսավորման և կրթության ուղղված բարեփոխումներ՝ ինովացիոն գործունեության խթանման նպատակով։ Նյութում ներկայացվում են հաջողված փորձառություններ և համեմատական վերլուծություններ միջազգային երկրներից, ցուցադրվում է Հայաստանի կոնտեքստում դրանց հնարավոր տեղայնացումը և կիրառելիությունը։ Աշխատությունը կարևոր է տնտեսագետների, քաղաքական որոշումներ կայացնողների, ձեռնարկատերերի և գիտահետազոտական ոլորտի մասնագետների համար՝ նպաստելով երկրի ինովացիոն կարողությունների բարձրացմանը և գիտատեխնոլոգիական զարգացման ռազմավարական նպատակների իրականացմանը։

Economics

Աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում արտահանման աճի և աղքատության կրճատման միջև առկա փոխկապակցվածության ուսումնասիրությանը և այդ ազդեցության գնահատմանը։ Հետազոտության հիմքում այն մոտեցումն է, որ փոքր ներքին շուկա ունեցող Հայաստանի համար արտահանման ընդլայնումը կարող է հանդիսանալ տնտեսական աճի, արտադրության ծավալների ավելացման, ներդրումների ներգրավման, նոր աշխատատեղերի ստեղծման և բնակչության եկամուտների բարձրացման կարևոր աղբյուր։ Աշխատանքը դիտարկում է այն տնտեսական մեխանիզմները, որոնց միջոցով արտահանման աճը կարող է վերածվել բնակչության կենսամակարդակի բարելավման և աղքատության նվազման՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով զբաղվածությանը, աշխատավարձերին, արտադրողականությանը, ձեռնարկությունների զարգացմանը և պետական եկամուտների ձևավորմանը։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են վերլուծվել Հայաստանի արտահանման ծավալների և կառուցվածքի փոփոխությունները, հիմնական արտահանվող ապրանքներն ու ծառայությունները, արտաքին շուկաների աշխարհագրությունը, արտահանման մրցունակության մակարդակը և դրա զարգացման հիմնական սահմանափակումները։ Միաժամանակ գնահատվում է, թե արտահանման ընդլայնումից ստացվող տնտեսական օգուտներն ինչ չափով են փոխանցվում տարբեր սոցիալական խմբերին և տարածաշրջաններին։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ արտահանման աճն ինքնին դեռևս չի երաշխավորում աղքատության համաչափ կրճատում․ դրա ազդեցությունը կախված է ստեղծվող աշխատատեղերի բնույթից, աշխատուժի պահանջարկից, աշխատանքի արտադրողականությունից, եկամուտների բաշխումից և սոցիալական պաշտպանության արդյունավետությունից։ Այս տեսանկյունից աշխատանքը կարևորում է ներառական տնտեսական աճի գաղափարը, որի դեպքում արտաքին շուկաներում մրցունակության բարձրացումը պետք է ուղեկցվի բնակչության ավելի լայն խմբերի համար տնտեսական հնարավորությունների ընդլայնմամբ։ Աշխատանքի շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել նաև արտահանման աճի ազդեցության գնահատման քանակական մեթոդները՝ վիճակագրական ցուցանիշների, ժամանակային շարքերի, հարաբերակցությունների, տնտեսական մոդելների և այլ վերլուծական գործիքների կիրառմամբ։ Կարևոր է նաև տարբերակել արտահանման աճի ուղղակի և անուղղակի ազդեցությունները․ ուղղակի ազդեցությունը կարող է դրսևորվել արտահանող ընկերություններում արտադրության և զբաղվածության ընդլայնմամբ, իսկ անուղղակի ազդեցությունը՝ տեղական մատակարարների, տրանսպորտային, լոգիստիկ, ֆինանսական և այլ հարակից ծառայությունների զարգացման միջոցով։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև արտահանման կառուցվածքի որակական կողմին՝ բարձր ավելացված արժեք ունեցող արտադրանքի և ծառայությունների արտահանման ընդլայնման նշանակությանը, քանի որ ավելի բարձր արտադրողականությամբ և որակյալ զբաղվածությամբ արտահանման զարգացումը կարող է ավելի մեծ ազդեցություն ունենալ բնակչության եկամուտների և աղքատության նվազեցման վրա։ Հայաստանի պայմաններում առանձնահատուկ նշանակություն ունի արտահանման շուկաների դիվերսիֆիկացումը, քանի որ արտաքին պահանջարկի կամ առանձին շուկաների փոփոխությունները կարող են էական ազդեցություն ունենալ արտահանման վրա և, հետևաբար, արտահանմանը կապված աշխատատեղերի ու եկամուտների կայունության վրա։ Աշխատանքը կարող է դիտարկել նաև գյուղատնտեսական արտադրանքի, վերամշակող արդյունաբերության, բարձր տեխնոլոգիական ոլորտների և ծառայությունների արտահանման հնարավորությունները՝ գնահատելով դրանց ներուժը աղքատության նվազեցման գործում։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը նպատակ ունի պարզելու, թե որքանով և ինչ պայմաններում է արտահանման ընդլայնումը նպաստում Հայաստանում աղքատության կրճատմանը, տնտեսական հնարավորությունների ընդլայնմանը և բնակչության բարեկեցության բարձրացմանը։ Թեման արդիական է հատկապես այն պատճառով, որ տնտեսական աճի սոցիալական արդյունքները կախված են ոչ միայն աճի տեմպերից, այլև դրա կառուցվածքից և ներառականությունից․ վերջին գնահատականներով Հայաստանում աղքատությունը նվազել է, սակայն զգալի թվով տնային տնտեսություններ շարունակում են խոցելի մնալ տնտեսական ցնցումների նկատմամբ, իսկ ավելի որակյալ և արտադրողական աշխատատեղերի ստեղծումը շարունակում է կարևոր խնդիր լինել։