Ինջիլ խոտե՞ է, թե՞ Իսա էլ Մեսիհի նովսանտըն

Economics

Գիրքը նվիրված է Հյուսիսային Հայաստանի պղնձի հանքաքարի արդյունահանման և պղնձաձուլական արտադրության զարգացման տնտեսագիտական հիմնահարցերի համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Աշխատությունում վերլուծվում են հանքարդյունաբերության զարգացման տնտեսական նախադրյալները, հումքային ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործման հնարավորությունները, արտադրական հզորությունների ձևավորումն ու ընդլայնումը, ինչպես նաև արդյունահանման և վերամշակման կազմակերպման տնտեսական մեխանիզմները։ Հեղինակը քննարկում է արտադրության ծախսերի նվազեցման, ներդրումների արդյունավետության բարձրացման, տեխնոլոգիական արդիականացման, արտադրողականության աճի և ոլորտի մրցունակության ապահովման հիմնախնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հանքավայրերի շահագործման տնտեսական գնահատմանը, պղնձաձուլական ձեռնարկությունների զարգացման հեռանկարներին, տարածաշրջանային արդյունաբերական քաղաքականությանը և ոլորտի ազդեցությանը երկրի տնտեսական զարգացման վրա։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել տնտեսագետների, լեռնահանքային արդյունաբերության մասնագետների, արտադրության կազմակերպմամբ զբաղվող ղեկավարների, հետազոտողների, ուսանողների և բնական պաշարների արդյունավետ կառավարման ու արդյունաբերական զարգացման խնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Literature

Աշխատությունը նվիրված է XX դարի 1960–1980-ական թվականների ռուսական գեղարվեստական արձակում Հայաստանի թեմայի արտացոլման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ ուշադրություն դարձնելով երկրի պատմության, մշակույթի, բնաշխարհի, հասարակական կյանքի և ազգային ինքնության գրական ներկայացմանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն արձակ ստեղծագործություններն են, որոնցում հայկական իրականությունը հանդես է գալիս որպես սյուժեի միջավայր, կերպարների կենսաշխարհի բաղադրիչ, պատմական հիշողության տարածք կամ հեղինակային գեղարվեստական ընկալման առարկա։ Ուսումնասիրվում է, թե ռուսագիր հեղինակները ինչպիսի պատկերային և լեզվաոճական միջոցներով են ներկայացրել Հայաստանը, ինչպես են մեկնաբանել հայկական մշակութային միջավայրը և ինչ դեր է այդ թեման կատարել ստեղծագործությունների գաղափարական ու գեղարվեստական կառուցվածքում։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է Հայաստանի գրական կերպարի ձևավորման վրա։ Գեղարվեստական արձակում երկիրը կարող է ներկայանալ իր բնաշխարհով, քաղաքային և գյուղական միջավայրով, պատմական հուշարձաններով, կենցաղով, մարդկանց փոխհարաբերություններով, ազգային ավանդույթներով և մշակութային հիշողությամբ։ Այս տարրերը ստեղծագործության մեջ հանդես են գալիս ոչ միայն որպես նկարագրական ֆոն, այլև կարող են մասնակցել կերպարների հոգեբանական աշխարհի, ստեղծագործության տրամադրության և գաղափարական բովանդակության ձևավորմանը։ Բնապատկերների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պարզել, թե ինչպես են լեռները, հովիտները, քաղաքները, գյուղերը և պատմամշակութային տարածքները վերածվում գեղարվեստական խորհրդանիշների և ինչպիսի զգացմունքային նշանակություն են ձեռք բերում հեղինակային պատումում։ Կարևոր տեղ է հատկացվում Երևանի գրական կերպարին։ Քաղաքային տարածքը կարող է ներկայացվել որպես ժամանակակից կյանքի, մշակութային հաղորդակցության և պատմական հիշողության հանդիպման վայր։ Քաղաքի ճարտարապետությունը, փողոցները, հասարակական ու մշակութային միջավայրը և առօրյա կյանքը հնարավորություն են տալիս հեղինակներին բացահայտել ժամանակաշրջանի սոցիալական փոփոխություններն ու մարդկանց կենսակերպը։ Միաժամանակ քաղաքային պատկերի միջոցով կարող է արտահայտվել հնի և նորի հարաբերակցությունը, երբ պատմական շերտերը համադրվում են արդիականացման գործընթացների հետ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հայկական գյուղի և ավանդական կենսակերպի ներկայացմանը։ Գյուղական միջավայրը գեղարվեստական արձակում կարող է կապվել աշխատանքի, ընտանիքի, սերունդների հարաբերությունների, հողի նկատմամբ վերաբերմունքի և ավանդույթների պահպանման թեմաների հետ։ Նման պատկերները հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրել, թե ռուսական արձակը ինչպես է ընկալել հայկական հասարակության առօրյա մշակույթը և ինչպիսի կերպարային միջոցներով է ներկայացրել ազգային առանձնահատկությունները։ Հետազոտության առանցքային ուղղություններից է հայ մարդու գեղարվեստական կերպարի վերլուծությունը։ Ուսումնասիրվում են տարբեր սոցիալական խմբերի և սերունդների ներկայացուցիչների կերպարները, նրանց բնավորությունը, արժեքային պատկերացումները, ընտանեկան ու հասարակական հարաբերությունները։ Կարևորվում է այն հարցը, թե հեղինակները որքանով են ստեղծում անհատականացված կերպարներ և ինչպես են դրանց միջոցով ներկայացնում ավելի լայն մշակութային ու սոցիալական միջավայրը։ Այս տեսանկյունից ուշադրություն է դարձվում կերպարների խոսքին, վարքագծին, հոգեբանական նկարագրությանը և նրանց հարաբերություններին այլ մշակութային միջավայրերի ներկայացուցիչների հետ։ Կարևոր թեմա է պատմական հիշողության դերը։ Հայաստանի մասին գեղարվեստական պատումներում ժամանակակից իրականությունը հաճախ կարող է ընկալվել անցյալի հետ շարունակական կապի մեջ։ Հնագույն և միջնադարյան մշակութային հուշարձանները, պատմական տեղանունները, ընտանեկան պատմությունները և սերունդների հիշողությունը կարող են ծառայել որպես տարբեր ժամանակաշրջանների միջև կապ ստեղծող գեղարվեստական միջոցներ։ Այսպիսի կառուցվածքում անցյալը չի սահմանափակվում պատմական տեղեկատվությամբ, այլ ներգրավվում է կերպարների ինքնագիտակցության և ստեղծագործության ընդհանուր իմաստային համակարգի մեջ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հայկական մշակութային ժառանգության ներկայացմանը։ Ճարտարապետական հուշարձանները, եկեղեցիները, վանքերը, ձեռագրական մշակույթը, երաժշտությունը, գրականությունը և ժողովրդական արվեստը կարող են դառնալ գեղարվեստական պատկերման կարևոր տարրեր։ Դրանց միջոցով ռուս հեղինակները հնարավորություն են ստանում ներկայացնելու հայկական մշակույթի պատմական խորությունը և տարբեր դարաշրջանների միջև պահպանվող շարունակականությունը։ Հետազոտության ընթացքում կարող է ուսումնասիրվել, թե մշակութային ժառանգությունը ստեղծագործություններում ինչ գործառույթ է կատարում՝ նկարագրակա՞ն, խորհրդանշակա՞ն, պատմակա՞ն, թե կերպարների աշխարհընկալումը բացահայտող։ Բնության պատկերը նույնպես դիտարկվում է որպես թեմայի կարևոր բաղադրիչ։ Հայկական բնաշխարհի նկարագրությունները կարող են ստեղծել ստեղծագործության տարածական միջավայրը և միաժամանակ արտահայտել հեղինակի վերաբերմունքը երկրի նկատմամբ։ Բնական պատկերները երբեմն կարող են համադրվել պատմական հիշողության կամ մարդու ներաշխարհի հետ՝ ձեռք բերելով խորհրդանշական նշանակություն։ Բնապատկերի լեզվաոճական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել գունային, ձայնային, տարածական և զգայական պատկերների համակարգը և որոշել դրանց դերը պատումի կառուցվածքում։ Հետազոտության կարևոր ուղղություն է «սեփականի» և «օտարի» հարաբերակցության խնդիրը։ Մեկ այլ ազգային մշակույթի մասին գրող հեղինակը գործում է իր լեզվական ու մշակութային փորձի շրջանակում և միաժամանակ փորձում է ճանաչել այլ միջավայր։ Այդ պատճառով Հայաստանի գրական պատկերը կարող է կառուցվել արտաքին դիտարկման և ներքին մշակութային ընկալման փոխազդեցությամբ։ Ուսումնասիրվում է, թե հեղինակներն ինչպես են հաղթահարում մշակութային հեռավորությունը, ինչպես են մեկնաբանում իրենց համար նոր կամ առանձնահատուկ երևույթները և որքանով են կարողանում խուսափել ընդհանրացված պատկերացումներից։ Այս խնդիրը կարևոր է ազգային կերպարների և միջմշակութային հաղորդակցության գրական ուսումնասիրության համար։ Առանձին տեղ է զբաղեցնում հայ և ռուս ժողովուրդների մշակութային հարաբերությունների թեման։ Գրական ստեղծագործություններում տարբեր ազգային պատկանելություն ունեցող կերպարների հանդիպումները կարող են ներկայացնել փոխադարձ ճանաչման, բարեկամության, մասնագիտական համագործակցության կամ մշակութային հետաքրքրության տարբեր ձևեր։ Նման դրվագների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալ, թե տվյալ ժամանակաշրջանի արձակում ինչպիսի պատկերացումներ են ձևավորվել միջմշակութային հարաբերությունների վերաբերյալ և ինչպես է Հայաստանը ներառվել ռուսական գրական աշխարհընկալման մեջ։ Հատուկ ուշադրություն է հատկացվում 1960–1980-ական թվականների գրական միջավայրի առանձնահատկություններին։ Այդ ժամանակաշրջանի արձակում նկատելի էին մարդու ներաշխարհի, բարոյական ընտրության, պատմական հիշողության, առօրյա կյանքի և ազգային մշակույթների նկատմամբ հետաքրքրության տարբեր դրսևորումներ։ Հայաստանի թեմայի ուսումնասիրությունը այս լայն գրական գործընթացների համատեքստում հնարավորություն է տալիս պարզել, թե այն ինչպիսի տեղ է զբաղեցրել ժամանակաշրջանի ռուսական արձակում և ինչպես է փոխվել դրա գեղարվեստական մեկնաբանությունը տարբեր տասնամյակների ընթացքում։ Կարևորվում է հեղինակային դիրքորոշման վերլուծությունը։ Նույն մշակութային տարածքը տարբեր հեղինակների ստեղծագործություններում կարող է ներկայացվել տարբեր կերպ՝ պայմանավորված նրանց կենսափորձով, ճանապարհորդություններով, անձնական կապերով, գեղագիտական սկզբունքներով և ընտրված ժանրով։ Հետևաբար համեմատական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել Հայաստանի վերաբերյալ տարբեր հեղինակային պատկերացումները և առանձնացնել կրկնվող թեմատիկ ու պատկերային կառուցվածքները։ Հետազոտության մեջ կարող են համադրվել վեպերը, վիպակները, պատմվածքները, գեղարվեստական ակնարկները և արձակի այլ ձևեր։ Ժանրային տարբերությունները նույնպես ազդում են թեմայի ներկայացման եղանակի վրա։ Ծավալուն վեպում հայկական միջավայրը կարող է դառնալ սյուժեի ամբողջական տարածք, մինչդեռ պատմվածքում կամ ակնարկում այն կարող է կենտրոնանալ մեկ դրվագի, կերպարի կամ մշակութային տպավորության շուրջ։ Ժանրային վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս պարզել, թե ինչպես է նույն թեման փոփոխվում ստեղծագործության կառուցվածքային պահանջներին համապատասխան։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում լեզվաոճական առանձնահատկություններին։ Հայաստանի և հայկական իրականության ներկայացման ժամանակ ռուսերեն արձակում կարող են օգտագործվել հայկական տեղանուններ, անձնանուններ, մշակութային հասկացություններ և առանձին ազգային իրողություններ արտահայտող բառեր։ Դրանց ներգրավումը ռուսերեն գեղարվեստական տեքստ կարող է կատարել ոչ միայն տեղեկատվական, այլև ոճական ու մշակութային գործառույթ։ Ուսումնասիրվում է, թե այդ լեզվական միավորները ինչպես են բացատրվում կամ մեկնաբանվում համատեքստում և ինչ դեր ունեն ազգային միջավայրի գեղարվեստական հավաստիության ձևավորման գործում։ Կարևոր խնդիր է նաև կերպավորման միջոցների ուսումնասիրությունը։ Փոխաբերությունները, համեմատությունները, խորհրդանիշները, բնապատկերային նկարագրությունները, դիմանկարները և հեղինակային մեկնաբանությունները միասին ձևավորում են Հայաստանի գեղարվեստական պատկերը։ Դրանց համակարգային ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել ոչ միայն այն, թե ինչ է պատմվում երկրի մասին, այլև այն, թե ինչպես է ստեղծվում այդ պատկերը գրական լեզվի միջոցով։ Այս տարբերակումը կարևոր է թեմատիկ ուսումնասիրությունը զուտ բովանդակային նկարագրությունից գրականագիտական վերլուծության վերածելու համար։ Հետազոտության մեթոդաբանական հիմքում կարող են լինել պատմագրական, համեմատական-տիպաբանական, թեմատիկ, պատկերաբանական և լեզվաոճական վերլուծության մեթոդները։ Առանձին ստեղծագործությունների մանրամասն քննությունը կարող է համադրվել ժամանակաշրջանի ընդհանուր գրական գործընթացների ուսումնասիրության հետ։ Սա հնարավորություն է տալիս բացահայտել ինչպես անհատական հեղինակային առանձնահատկությունները, այնպես էլ մի շարք ստեղծագործություններում հանդիպող ընդհանուր միտումները։ Կարևոր է նաև գրական տեքստերի համադրումը պատմամշակութային համատեքստի հետ՝ առանց գեղարվեստական ստեղծագործությունը փաստագրական աղբյուրի հետ նույնացնելու։ Գեղարվեստական արձակը ներկայացնում է ոչ թե իրականության ուղղակի պատճենը, այլ հեղինակային ընտրությամբ, պատկերային համակարգով և ժանրային պայմանականություններով ձևավորված աշխարհ։ Այդ պատճառով ուսումնասիրության կարևոր խնդիր է տարբերակել պատմական կամ մշակութային իրողությունը դրա գրական վերաիմաստավորումից։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ Հայաստանի թեմայի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս միաժամանակ դիտարկել ռուսական արձակի թեմատիկ զարգացումը, ազգային կերպարի ստեղծման սկզբունքները և հայ-ռուսական գրական ու մշակութային փոխառնչությունները։ Նման ուսումնասիրությունը կարող է լրացնել XX դարի ռուս գրականության պատմության վերաբերյալ պատկերացումները և ցույց տալ, թե ինչպես է մեկ ազգային մշակույթ ներկայացվել մեկ այլ լեզվով ստեղծված գեղարվեստական գրականության մեջ։ Այն նաև հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել Հայաստանի գրական կերպարի փոփոխությունները և առանձնացնել այն թեմաները, պատկերներն ու խորհրդանիշները, որոնք առավել կայուն տեղ են զբաղեցրել ռուսագիր հեղինակների ստեղծագործություններում։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է Հայաստանի պատմամշակութային և ազգային կերպարի բազմակողմ գրականագիտական ուսումնասիրություն՝ ռուսական գեղարվեստական արձակի երեք տասնամյակների նյութի հիման վրա։ Այն կարող է օգտակար լինել ռուս գրականության, համեմատական գրականագիտության, հայ-ռուսական գրական կապերի, մշակութային փոխազդեցությունների և ազգային կերպարների գրական ներկայացման խնդիրներով զբաղվող հետազոտողների, դասախոսների, ասպիրանտների և ուսանողների համար։

Medicine

Բժշկակենսաբանական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է տարբեր խմբերի կենդանիների բարակ աղիքի էպիթելային բջիջների գերկառուցվածքային փոփոխությունների ուսումնասիրմանը խոլերային տոքսինի ազդեցության պայմաններում։ Քննության են առնվում աղիքային էպիթելի բջջային կառուցվածքում առաջացող փոփոխությունները և դրանց արտահայտվածության առանձնահատկությունները փորձարարական տարբեր պայմաններում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բջջային օրգանոիդների, թաղանթային համակարգերի և ներբջջային կառուցվածքների վիճակին՝ տոքսիկ ազդեցության հետևանքով զարգացող գործընթացների գնահատման նպատակով։ Վերլուծվում են կենդանիների տարբեր խմբերում դիտվող կառուցվածքային արձագանքների հնարավոր տարբերությունները և դրանց կապը աղիքային հյուսվածքի ֆունկցիոնալ վիճակի հետ։ Քննարկվում են նաև մանրէային ծագման տոքսինների ազդեցության բջջաբանական մեխանիզմները և աղիքային էպիթելի վնասման ձևաբանական դրսևորումները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս խորացնելու պատկերացումները վիբրիոնների տոքսիկ գործոնների ազդեցությամբ առաջացող բջջային փոփոխությունների և աղիքային ախտաբանական գործընթացների զարգացման վերաբերյալ։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել մանրէաբանության, բջջաբանության, վարակաբանության և փորձարարական ախտաբանության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Culture

Ժողովածուն ընդգրկում է «Ժառանգության պահպանություն՝ հանուն կայուն ապագայի» միջազգային գիտաժողովի շրջանակում ներկայացված գիտական զեկուցումներն ու ուսումնասիրությունները և նվիրված է Հայաստանի ազգային գրադարանի պետական կարգավիճակ ստանալու 105-ամյակին։ Հրատարակությունը համախմբում է մշակութային, գրքային և տեղեկատվական ժառանգության պահպանության, ուսումնասիրման, թվայնացման և հանրահռչակման վերաբերյալ տարբեր մասնագիտական մոտեցումներ։ Նյութերում անդրադարձ է կատարվում գրադարանների, արխիվների, թանգարանների և այլ մշակութային հաստատությունների դերին՝ պատմական և մշակութային արժեքների պահպանման ու ապագա սերունդներին փոխանցման գործում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գրավոր և տպագիր ժառանգության պահպանման ժամանակակից մեթոդներին, թվային տեխնոլոգիաների կիրառմանը, հավաքածուների կառավարմանը, վերականգնման և պահպանական աշխատանքներին, ինչպես նաև մշակութային ժառանգության հասանելիության և հանրային օգտագործման ընդլայնմանը։ Ժողովածուն ներկայացնում է նաև միջազգային համագործակցության, մասնագիտական փորձի փոխանակման և մշակութային ժառանգության պահպանության ոլորտում նորարարական մոտեցումների նշանակությունը։ Հայաստանի ազգային գրադարանի պատմական դերի անդրադարձը հնարավորություն է տալիս արժևորելու հաստատության գործունեությունը հայկական գրքային և տեղեկատվական ժառանգության պահպանման, գիտական շրջանառության և հասարակության մշակութային կյանքի զարգացման գործում։ Հրատարակությունը կարող է հետաքրքրել գրադարանագետներին, արխիվագետներին, թանգարանագետներին, մշակութաբաններին, պատմաբաններին, վերականգնող մասնագետներին, տեղեկատվական տեխնոլոգիաների ոլորտի ներկայացուցիչներին, հետազոտողներին, ուսանողներին և մշակութային ժառանգության պահպանությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Other Subjects

Այս աշխատությունը «Նոր գրքեր: Տեխնիկա» բնույթի տեղեկատվական մատենագիտական ցանկ է, որը նպատակ ունի համակարգված ներկայացնել տեխնիկական գիտությունների և կիրառական ինժեներական ոլորտների նորագույն հրատարակությունները՝ ապահովելով մասնագիտական համայնքի և ուսումնական հաստատությունների համար արդիական գիտական տեղեկատվության հասանելիություն։ Նման տեղեկատու ցանկերում սովորաբար ընդգրկվում են մեքենաշինության, էլեկտրատեխնիկայի, ավտոմատացման, շինարարության, էներգետիկայի, տեղեկատվական տեխնոլոգիաների և այլ տեխնիկական ուղղությունների վերաբերյալ նոր գրքեր, որոնք արտացոլում են տվյալ ոլորտների գիտական և տեխնոլոգիական զարգացման վերջին ձեռքբերումները։ Յուրաքանչյուր գրքի մասին տրվում են հիմնական մատենագիտական տվյալներ՝ հեղինակ, վերնագիր, հրատարակության տարեթիվ, հրատարակչություն և ծավալ, ինչպես նաև հաճախ ներկայացվում է համառոտ բովանդակային նկարագրություն՝ աշխատանքի կիրառական նշանակությունը և գիտական արժեքը հասկանալու համար։ Այս հրատարակությունը կարևոր դեր ունի տեխնիկական գիտելիքների տարածման, ինժեներական կրթության զարգացման և նոր տեխնոլոգիաների վերաբերյալ տեղեկատվության արագ շրջանառության ապահովման գործում։ Այն նաև ծառայում է որպես կապող օղակ գիտական հետազոտությունների և արտադրական կիրառությունների միջև՝ նպաստելով նոր տեխնիկական լուծումների և նորարարական գաղափարների տարածմանը։ Այսպիսով, «Նոր գրքեր: Տեխնիկա» տեղեկատվական ցանկը հանդիսանում է տեխնիկական գիտելիքների համակարգված ներկայացման կարևոր աղբյուր՝ աջակցելով գիտատեխնիկական առաջընթացին և մասնագիտական տեղեկատվության արդյունավետ շրջանառությանը։

Economics

Աշխատությունը նվիրված է պետական կառավարման համակարգում տեղեկատվական և հաղորդակցական տեխնոլոգիաների կիրառման, հանրային ծառայությունների թվայնացման և պետական մարմինների գործունեության էլեկտրոնային կազմակերպման հետ կապված տեսական ու գործնական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում պետական կառավարման ավանդական մեխանիզմներից թվային կառավարման համակարգերի անցման նախադրյալներն են, այդ գործընթացի կազմակերպական, իրավական, տեխնոլոգիական և սոցիալական բաղադրիչները, ինչպես նաև պետական մարմինների, քաղաքացիների և կազմակերպությունների միջև էլեկտրոնային փոխգործակցության զարգացումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում հանրային ծառայությունների մատուցման պարզեցմանը, վարչարարական ընթացակարգերի թվայնացմանը, տեղեկատվական համակարգերի փոխգործունակությանը և պետական տվյալների արդյունավետ օգտագործմանը։ Քննվում է թվային տեխնոլոգիաների ազդեցությունը կառավարման արդյունավետության, ծառայությունների հասանելիության, վարչարարական ծախսերի և պետական մարմինների աշխատանքի թափանցիկության վրա։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում իրավական կարգավորման խնդիրը, քանի որ էլեկտրոնային փաստաթղթաշրջանառությունը, թվային նույնականացումը, էլեկտրոնային ստորագրությունը, տվյալների փոխանակումը և առցանց ծառայությունների մատուցումը պահանջում են համապատասխան իրավական և ինստիտուցիոնալ հիմքեր։ Ուսումնասիրվում են նաև անձնական տվյալների պաշտպանության, տեղեկատվական անվտանգության և պետական տեղեկատվական համակարգերի հուսալիության հետ կապված մարտահրավերները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում պետական տարբեր կառույցներում կիրառվող տեղեկատվական համակարգերի համատեղելիությանը և տվյալների կրկնակի հավաքագրման նվազեցմանը, ինչը կարող է նպաստել վարչարարության արդյունավետ կազմակերպմանը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում է նաև թվային անհավասարության խնդիրը՝ հաշվի առնելով քաղաքացիների տեխնոլոգիական հասանելիության, թվային գրագիտության և էլեկտրոնային ծառայություններից օգտվելու կարողությունների տարբերությունները։ Կարևորվում է պետական ծառայողների մասնագիտական պատրաստվածությունը և կառավարման մշակույթի փոփոխությունը, քանի որ տեխնոլոգիական լուծումների ներդրումն ինքնին բավարար չէ առանց համապատասխան կազմակերպական վերափոխումների։ Էլեկտրոնային մասնակցության գործիքները դիտարկվում են նաև պետություն–հասարակություն հաղորդակցության ընդլայնման տեսանկյունից՝ հնարավորություն տալով քաղաքացիներին ավելի արագ ստանալ տեղեկատվություն և մասնակցել հանրային կառավարման որոշ գործընթացներին։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը ներկայացնում է թվային կառավարման ներդրումը որպես համալիր պետական վերափոխման գործընթաց, որը միավորում է տեխնոլոգիական արդիականացումը, իրավական կարգավորումը, կազմակերպական բարեփոխումները, տեղեկատվական անվտանգությունը և հանրային ծառայությունների որակի բարձրացումը։