Исследование и разработка конструктивно-технологических методов повышения пробивного напряжения силовых высоковольтных транзисторов-ключевых элементов преобразовательной техники

Literature

Հ. Պեադուսի այս աշխատությունը վերնագրով առնչվում է առաքինության և բարոյական դաստիարակության թեմաներին՝ ուշադրության կենտրոնում պահելով աղջիկների կերպարներն ու նրանց վարքի գնահատումը։ Առաքինության գաղափարը դաստիարակչական գրականության մեջ հաճախ ներկայացվում է որպես անհատի բարոյական հասունության, ազնվության, պարտաճանաչության, համեստության և շրջապատի հանդեպ պատասխանատվության կարևոր չափանիշ։ Նման ստեղծագործությունները նպատակ են ունեցել ոչ միայն ընթերցողին փոխանցելու բարոյական սկզբունքներ, այլև խրախուսելու դրանց կիրառումը ընտանեկան և հասարակական կյանքում։ Վերնագիրը հնարավորություն է տալիս գիրքը դիտարկել աղջիկների դաստիարակության, կանանց բարոյական կերպարի և կրթության վերաբերյալ տասնիններորդ դարի պատկերացումների համատեքստում։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել հայ գրականության պատմությամբ, բարոյախրատական արձակի զարգացմամբ, կրթական գաղափարներով և ընտանիքի դաստիարակչական դերի ուսումնասիրությամբ զբաղվողներին։ Այն նաև արժեքավոր նյութ է պատմականորեն ձևավորված բարոյական չափանիշների և հասարակական սպասումների ուսումնասիրության համար։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել հայերեն գրական ժառանգության, աղջիկների կրթության պատմության և դաստիարակչական գրականության ավանդույթների հետազոտությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

History

Աշխատանքը նվիրված է Արևելյան Հայաստանում բանվոր դասակարգի ձևավորման և զարգացման գործընթացի ուսումնասիրությանը 1861-1914 թվականներին։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են այն սոցիալ-տնտեսական և քաղաքական փոփոխությունները, որոնք նպաստեցին տարածաշրջանում արդյունաբերական արտադրության ընդլայնմանը, վարձու աշխատանքի տարածմանը և բանվորական սոցիալական խավի աստիճանական ձևավորմանը։ Ուսումնասիրվում են գյուղատնտեսական և արհեստագործական ավանդական տնտեսությունից դեպի արդյունաբերական արտադրության անցման առանձնահատկությունները, գործարանների և արտադրամասերի ստեղծումը, հանքարդյունաբերության, պղնձաձուլության, գինու-կոնյակի արտադրության և այլ ճյուղերի զարգացումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում քաղաքների, հատկապես արդյունաբերական կենտրոնների տնտեսական վերափոխմանը և դրանցում բանվորական բնակչության թվաքանակի աճին։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել բանվորների սոցիալական կազմը, աշխատանքի պայմանները, աշխատաժամանակը, աշխատավարձի մակարդակը, կենցաղային վիճակը և սոցիալական ապահովության խնդիրները։ Կարևորվում է նաև գյուղական բնակչության մի մասի աստիճանական ներգրավումը վարձու աշխատանքի ոլորտ, ինչպես նաև Արևելյան Հայաստանի տարածքում աշխատանքային միգրացիայի և աշխատուժի շարժունակության ազդեցությունը բանվորական միջավայրի ձևավորման վրա։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է բանվորների սոցիալական գիտակցության զարգացումը և աշխատավորական շարժման առաջացումը։ Ուսումնասիրվում են գործադուլների, բողոքի գործողությունների, աշխատանքային կազմակերպվածության և քաղաքական գաղափարների տարածման գործընթացները, ինչպես նաև սոցիալ-դեմոկրատական և այլ քաղաքական հոսանքների ազդեցությունը բանվորական միջավայրի վրա։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում կանանց և անչափահասների աշխատանքի առանձնահատկություններին, աշխատանքային շահագործման դրսևորումներին և դրանց շուրջ ձևավորված հասարակական վերաբերմունքին։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու բանվոր դասակարգի ձևավորումը ոչ միայն որպես տնտեսական գործընթաց, այլև որպես հասարակական կառուցվածքի փոփոխության կարևոր բաղադրիչ, որը նպաստեց նոր սոցիալական հարաբերությունների և քաղաքային հասարակության զարգացմանը։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նպաստել Արևելյան Հայաստանի սոցիալ-տնտեսական պատմության, արդյունաբերականացման ընթացքի և հայ հասարակության սոցիալական կառուցվածքի փոփոխությունների ավելի ամբողջական ըմբռնմանը՝ նախանշելով այն հիմնական գործընթացները, որոնք ձևավորեցին բանվորական խավի դիրքն ու դերը մինչև Առաջին համաշխարհային պատերազմի սկիզբը։

Economics

Գիրքը նվիրված է կազմակերպության ներդրումային պորտֆելի ռիսկի գնահատման տեսական և գործնական մեթոդների ուսումնասիրությանը՝ առևտրային բանկի գործունեությունը որպես կիրառական օրինակ դիտարկելով։ Աշխատության կենտրոնում ներդրումային որոշումների հետ կապված ռիսկերի բացահայտման, չափման, վերլուծության և կառավարման հիմնահարցերն են, որոնք առանձնահատուկ նշանակություն ունեն ֆինանսական շուկաներում գործող կազմակերպությունների համար։ Ներկայացվում են ներդրումային պորտֆելի ձևավորման սկզբունքները, ակտիվների դիվերսիֆիկացման նշանակությունը, եկամտաբերության և ռիսկի փոխհարաբերությունը, ինչպես նաև պորտֆելի կառուցվածքի ազդեցությունը հնարավոր ֆինանսական կորուստների վրա։ Հեղինակը դիտարկում է ներդրումային ռիսկի գնահատման տարբեր մոտեցումներ՝ ներառելով վիճակագրական և ֆինանսատնտեսական ցուցանիշների կիրառումը, ակտիվների եկամտաբերության տատանողականության վերլուծությունը, կովարիացիայի և կորելացիայի գնահատումը, դիվերսիֆիկացման ազդեցությունը և պորտֆելի ընդհանուր ռիսկայնության որոշման մեթոդները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում առևտրային բանկերի ներդրումային գործունեության առանձնահատկություններին, քանի որ դրանց պորտֆելները կարող են ենթարկվել շուկայական, տոկոսադրույքային, արժութային, վարկային և իրացվելիության ռիսկերի ազդեցությանը։ Գործնական հատվածում ուսումնասիրվում է ռիսկերի գնահատման մեթոդների կիրառումը բանկային գործունեության օրինակով՝ հնարավորություն տալով համադրել տեսական մոտեցումները իրական ֆինանսական ցուցանիշների վերլուծության հետ։ Աշխատությունը կարևորում է նաև ռիսկերի կառավարման արդյունավետ համակարգի ձևավորումը, ներդրումային պորտֆելի օպտիմալացումը և ռիսկի ու ակնկալվող եկամտաբերության միջև հավասարակշռության ապահովումը։ Ներկայացված մեթոդներն ու վերլուծական մոտեցումները կարող են օգտակար լինել բանկերի և ֆինանսական կազմակերպությունների ներդրումային գործունեության գնահատման, պորտֆելային կառավարման կատարելագործման և հիմնավորված ներդրումային որոշումների ընդունման համար։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել ֆինանսների և բանկային գործի մասնագետներին, ներդրումային կառավարիչներին, տնտեսագետներին, հետազոտողներին, ուսանողներին և ֆինանսական ռիսկերի կառավարման ոլորտով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Culture

Աշխատությունը նվիրված է Վասպուրականի մանրանկարչական դպրոցի ոճական և պատկերագրական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ ԺԴ դարի վերջից մինչև ԺԷ դարի առաջին կեսը ստեղծագործած Հովհաննես Խիզանցու, Զաքարիա Ավանցու և Մեսրոպ Խիզանցու գեղարվեստական ժառանգության օրինակով։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել տվյալ ժամանակաշրջանի վասպուրականյան մանրանկարչության ինքնատիպ գեղարվեստական լեզուն, դրա ձևավորման առանձնահատկությունները և հայկական միջնադարյան արվեստի ընդհանուր զարգացման համատեքստում ունեցած նշանակությունը։ Աշխատանքում մանրամասն դիտարկվում են ձեռագրերի պատկերազարդումները, կերպարների կառուցվածքը, հորինվածքային լուծումները, գունային համակարգը, զարդարվեստի տարրերը, դեկորատիվ մոտիվները և պատկերագրական սխեմաները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում երեք վարպետների ստեղծագործությունների համեմատական ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելու նրանց անհատական ձեռագիրը, ընդհանրությունները և տարբերությունները, ինչպես նաև այն գեղարվեստական ավանդույթները, որոնք միավորում են նրանց աշխատանքները։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է կերպարների ներկայացման եղանակը, դեմքերի ու մարմինների համամասնությունները, շարժումների և ժեստերի արտահայտչականությունը, հագուստի ու մանրամասների պատկերումը, որոնք միասին ձևավորում են մանրանկարչական ստեղծագործությունների յուրահատուկ ոճը։ Պատկերագրական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են կրոնական թեմաները, աստվածաշնչյան սյուժեները, սրբերի կերպարները և այլ պատկերային մոտիվներ մեկնաբանվել ու վերարտադրվել Վասպուրականի մանրանկարչության մեջ։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև ձեռագրերի գեղարվեստական ձևավորման և գրքի մշակույթի փոխկապակցվածությանը՝ հաշվի առնելով, որ մանրանկարչությունը ոչ միայն պատկերային արվեստ էր, այլև միջնադարյան ձեռագրի ընդհանուր կառուցվածքի կարևոր բաղադրիչ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել տարբեր ձեռագրերի միջև պատկերագրական կապերը, կրկնվող հորինվածքները, տեղական գեղարվեստական ավանդույթների շարունակականությունը և արտաքին մշակութային ազդեցությունների հնարավոր դրսևորումները։ Երեք վարպետների ստեղծագործության համադրումը հնարավորություն է տալիս ավելի հստակ պատկերացնել Վասպուրականի մանրանկարչության զարգացման ընթացքը և դրա փոփոխությունները մի քանի դարերի ընթացքում։ Աշխատանքի գիտական արժեքը պայմանավորված է նրանով, որ այն նպաստում է հայկական միջնադարյան կերպարվեստի կարևոր ուղղություններից մեկի ավելի ամբողջական ուսումնասիրությանը և ընդգծում է Վասպուրականի ձեռագրական մշակույթի ինքնատիպ տեղը հայ արվեստի պատմության մեջ։ Այն կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել արվեստաբանների, հայագետների, միջնադարյան մշակույթի ուսումնասիրողների, ձեռագրագետների, պատմաբանների, ուսանողների և հայկական մանրանկարչության պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Literature

Աշխատությունը հայերեն տպագիր գրականության պատմական հրատարակություն է, որի վերնագրի իմաստը և բովանդակային ուղղվածությունը կապված են կրոնական կամ եկեղեցական թեմատիկայի հետ։ Այն ներկայացնում է XIX դարի հայ համայնքների շրջանում գրավոր խոսքի և տպագիր նյութերի տարածման պատմական միջավայրը, երբ կրոնական, կրթական ու հասարակական նշանակություն ունեցող աշխատությունները կարևոր դեր էին կատարում համայնքային ինքնության պահպանման և հոգևոր կյանքի կազմակերպման գործում։ Հրատարակության կապը թեմական դպրանոցի հետ մատնանշում է եկեղեցական-կրթական հաստատությունների մասնակցությունը գրքի հրատարակմանն ու տարածմանը։ Այդպիսի հաստատությունները նպաստում էին հայերեն գրավոր մշակույթի զարգացմանը, կրթական գործունեությանն ու կրոնական գիտելիքների փոխանցմանը։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ գրքի պատմության, հայկական կրթական հաստատությունների գործունեության և տարբեր տարածաշրջաններում հայ համայնքների մշակութային կյանքի ուսումնասիրության համար։ Այն նաև կարևոր է որպես պատմական տպագրական ժառանգության մաս՝ հնարավորություն տալով դիտարկելու, թե ինչպես էին թեմական կառույցներն ու կրթական միջավայրերը մասնակցում հայերեն հրատարակությունների ստեղծման և շրջանառության գործընթացին։

Literature

Գրականագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է ամերիկացի նշանավոր գրող Կուրտ Վոնեգուտի ստեղծագործություններում երգիծանքի դրսևորումների, գաղափարական նշանակության և գեղարվեստական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում հեղինակի ստեղծագործական աշխարհայացքի ձևավորման պատմամշակութային նախադրյալները, XX դարի ամերիկյան հասարակության և գրականության զարգացման առանձնահատկությունները, ինչպես նաև երգիծանքի տեղը Վոնեգուտի գեղարվեստական մտածողության համակարգում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում սոցիալական անհավասարության, պատերազմի, բռնության, տեխնոլոգիական առաջընթացի հակասությունների, սպառողական հասարակության և մարդկային արժեքների ճգնաժամի երգիծական ներկայացմանը։ Վերլուծվում են հեգնանքի, սև հումորի, գրոտեսկի, պարադոքսի, աբսուրդի և այլ գեղարվեստական միջոցների կիրառման առանձնահատկությունները՝ հասարակական երևույթների քննադատական մեկնաբանության համատեքստում։ Քննարկվում են Վոնեգուտի վեպերում և պատմվածքներում կերպարների կառուցման, պատմողական կառուցվածքի, հեղինակային դիրքորոշման և փիլիսոփայական ընդհանրացումների փոխհարաբերությունները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարող են դիտարկվել «Սպանդանոց համար հինգ», «Կատվի օրորոցը», «Դաշնակահարը» և այլ ստեղծագործություններ՝ բացահայտելու երգիծանքի դերը հեղինակի հակապատերազմական, մարդասիրական և հասարակական քննադատության արտահայտման գործում։ Անդրադարձ է կատարվում Վոնեգուտի ստեղծագործությունների առնչություններին հետմոդեռնիստական գրականության, գիտաֆանտաստիկայի և ամերիկյան երգիծական արձակի ավանդույթների հետ։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել ամերիկյան գրականության պատմության, գրականության տեսության, համեմատական գրականագիտության, երգիծանքի ուսումնասիրության և Կուրտ Վոնեգուտի ստեղծագործական ժառանգությամբ հետաքրքրվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։