Исследование путей повышения несущей способности деталей машин, изготовленных из углеродистых конструкционных сталей

Economics

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության արտաքին պետական պարտքի կառավարման հիմնախնդիրների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ պարտքի ձևավորման, սպասարկման, արդյունավետ օգտագործման և երկարաժամկետ կայունության ապահովման տեսանկյունից։ Հետազոտության հիմքում այն գաղափարն է, որ արտաքին պետական փոխառությունները կարող են կարևոր դեր ունենալ երկրի տնտեսական զարգացման, ենթակառուցվածքների ֆինանսավորման, բյուջետային խնդիրների լուծման և ներդրումային ծրագրերի իրականացման գործում, սակայն պարտքային ռեսուրսների ոչ արդյունավետ օգտագործումը կամ պարտքի չափազանց արագ աճը կարող է մեծացնել պետական ֆինանսների և մակրոտնտեսական կայունության նկատմամբ ռիսկերը։ Աշխատանքում ուսումնասիրվում է արտաքին պետական պարտքի էությունը, դրա կառուցվածքը, ձևավորման աղբյուրները և պետական ֆինանսական համակարգում ունեցած նշանակությունը։ Վերլուծվում են միջազգային ֆինանսական կազմակերպություններից, օտարերկրյա պետություններից և այլ արտաքին աղբյուրներից ներգրավվող վարկային միջոցների առանձնահատկությունները, դրանց պայմանները, մարման ժամկետները, տոկոսադրույքները և արտարժութային կառուցվածքը։ Այս գործոնների համադրումը հնարավորություն է տալիս գնահատել արտաքին պարտքի սպասարկման բեռը և դրա ազդեցությունը պետական բյուջեի վրա։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում արտաքին պարտքի դինամիկային և դրա հարաբերակցությանը երկրի տնտեսական աճի, պետական եկամուտների և համախառն ներքին արդյունքի հետ։ Պարտքի մակարդակի գնահատումը միայն բացարձակ մեծությամբ բավարար չէ, ուստի աշխատանքում կարևորվում են պարտքի կայունության ցուցանիշները, սպասարկման ծախսերը, վերաֆինանսավորման և արտարժութային ռիսկերը, ինչպես նաև արտաքին ֆինանսավորման նկատմամբ կախվածության աստիճանը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է պարտքային ռիսկերի կառավարման խնդիրը։ Արտաքին պարտքի զգալի մասը սովորաբար արտարժույթով ձևավորվելու դեպքում փոխարժեքի փոփոխությունները կարող են մեծացնել պարտքի սպասարկման իրական արժեքը և լրացուցիչ ճնշում գործադրել պետական ֆինանսների վրա։ Բացի այդ, տոկոսադրույքների փոփոխությունները, միջազգային ֆինանսական շուկաների պայմանները և արտաքին տնտեսական ցնցումները կարող են ազդել նոր փոխառությունների արժեքի և նախկին պարտավորությունների սպասարկման հնարավորությունների վրա։ Աշխատանքը անդրադառնում է նաև ներգրավված փոխառու միջոցների արդյունավետության խնդրին։ Պետական պարտքի կայուն կառավարումը ենթադրում է, որ ներգրավված ֆինանսական ռեսուրսները պետք է ուղղվեն այնպիսի ծրագրերի և ներդրումների ֆինանսավորմանը, որոնք կարող են նպաստել տնտեսական աճին, արտադրողականության բարձրացմանը, ենթակառուցվածքների զարգացմանը և ապագայում պետական եկամուտների ընդլայնմանը։ Հակառակ դեպքում պարտքի սպասարկման բեռը կարող է մեծանալ՝ առանց համապատասխան տնտեսական արդյունքի ձևավորման։ Ուսումնասիրության շրջանակում քննարկվում են նաև պետական պարտքի կառավարման ինստիտուցիոնալ և կառավարչական մեխանիզմները։ Կարևորվում են պարտքի պլանավորման, ռիսկերի գնահատման, փոխառությունների պայմանների ընտրության, պարտքի պորտֆելի դիվերսիֆիկացման և տեղեկատվության թափանցիկության հարցերը։ Պարտքի կառավարման արդյունավետ համակարգը պետք է հնարավորություն տա նախապես գնահատել տարբեր սցենարների ազդեցությունը պետական ֆինանսների վրա և նվազեցնել ֆինանսական ցնցումների նկատմամբ խոցելիությունը։ Աշխատանքում արտաքին պետական պարտքի խնդիրը դիտարկվում է նաև երկրի ընդհանուր մակրոտնտեսական քաղաքականության համատեքստում։ Պարտքի կառավարման արդյունավետությունը սերտորեն կապված է հարկաբյուջետային քաղաքականության, տնտեսական աճի, գնաճի, փոխարժեքի, արտաքին առևտրի և վճարային հաշվեկշռի վիճակի հետ։ Այդ պատճառով պարտքային քաղաքականությունը չի կարող դիտարկվել պետական ֆինանսների մյուս ուղղություններից մեկուսացված։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պարտքի կառավարման և տնտեսական անվտանգության փոխհարաբերությանը։ Պարտքի չափի և կառուցվածքի փոփոխությունները կարող են ազդեցություն ունենալ երկրի ֆինանսական ինքնուրույնության, բյուջետային ճկունության և տնտեսական քաղաքականության իրականացման հնարավորությունների վրա։ Այս համատեքստում կարևորվում է պարտքային ռազմավարության երկարաժամկետ և կանխատեսելի բնույթը, ինչպես նաև պարտքի կայունության ապահովումը նույնիսկ արտաքին տնտեսական անբարենպաստ պայմաններում։ Աշխատանքը նաև դիտարկում է արտաքին ֆինանսավորման առավելությունների և հնարավոր բացասական հետևանքների հավասարակշռման խնդիրը։ Արտաքին փոխառությունները կարող են արագացնել զարգացման ծրագրերի իրականացումը, սակայն դրանց արդյունավետությունը կախված է միջոցների նպատակային օգտագործումից, ներդրումային ծրագրերի տնտեսական վերադարձից և պարտքի սպասարկման կարողությունից։ Հետևաբար պարտքի կառավարման կատարելագործումը պետք է ներառի ոչ միայն պարտքի ծավալի վերահսկում, այլև փոխառությունների ներգրավման և օգտագործման արդյունավետության բարձրացում։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը նպատակ ունի բացահայտելու Հայաստանի Հանրապետության արտաքին պետական պարտքի կառավարման հիմնական խնդիրները և դրանց հաղթահարման հնարավոր ուղղությունները՝ շեշտադրելով պարտքի կայունությունը, պարտքային ռիսկերի նվազեցումը, փոխառու միջոցների արդյունավետ օգտագործումը և պետական ֆինանսների երկարաժամկետ հավասարակշռության պահպանումը։ Այն կարող է հետաքրքրել տնտեսագետներին, ֆինանսիստներին, պետական կառավարման մասնագետներին, բանկային և ֆինանսական ոլորտի ներկայացուցիչներին, ինչպես նաև Հայաստանի մակրոտնտեսական քաղաքականությամբ և պետական ֆինանսների կառավարմամբ զբաղվող հետազոտողներին։

Sociology

Գիրքը բացատրում է, թե ինչպես են հասարակական կանոնները, ավանդույթները և արժեքային համակարգը կարգավորում մարդկանց վարքը և փոխհարաբերությունները հայ միջավայրում։ Հիմնական բովանդակությունը․ Սոցիոնորմատիվ համակարգ Հասարակության կողմից ընդունված վարքականոններ, օրենքներ և անգրված կանոններ։ Արժեքային համակարգ Ընտանիք, հայրենասիրություն, բարոյականություն և ավանդույթներ։ Սոցիալական վերահսկողություն Վարքի կարգավորում խրախուսման և սահմանափակումների միջոցով։ Ավանդույթ և արդիականություն Ավանդական նորմերի պահպանություն և փոփոխություն ժամանակակից պայմաններում։ Սոցիալական դերեր Անհատի վարքը ընտանիքում, համայնքում և հասարակությունում։

Economics

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության ոռոգման համակարգերում մեխանիկական ջրամատակարարումից ինքնահոս եղանակի անցման ջրատնտեսական նպատակահարմարության և հիմնավորման ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում ոռոգման ջրի տեղափոխման ու բաշխման գործող համակարգերի արդյունավետության գնահատումն է՝ հաշվի առնելով ջրային ռեսուրսների օգտագործումը, տեղանքի ռելիեֆային պայմանները, ոռոգվող հողատարածքների տեղաբաշխումը և համակարգերի տեխնիկական առանձնահատկությունները։ Մեխանիկական ոռոգման դեպքում ջրի տեղափոխումը կապված է պոմպային համակարգերի աշխատանքի և համապատասխան էներգետիկ ծախսերի հետ, մինչդեռ ինքնահոս համակարգերում ջրի շարժման համար հնարավորության սահմաններում օգտագործվում է տեղանքի բնական բարձրությունների տարբերությունը։ Այդ պատճառով հետազոտության կարևոր ուղղություններից է այն տարածքների և ջրատնտեսական համակարգերի առանձնացումը, որտեղ ինքնահոս ջրամատակարարման կիրառումը կարող է տեխնիկապես և տնտեսապես հիմնավորված լինել։ Աշխատանքի շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել ջրաղբյուրների և ոռոգվող տարածքների փոխադարձ բարձրադիր դիրքերը, ջրանցքների ու խողովակաշարերի կառուցվածքը, ջրի պահանջարկը, տեղափոխման ընթացքում առաջացող կորուստները և գործող պոմպակայանների շահագործման առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի ջրային հաշվեկշռի գնահատումը, որի միջոցով հնարավոր է համադրել առկա ջրային ռեսուրսները գյուղատնտեսական հողերի ոռոգման պահանջարկի հետ և որոշել համակարգի աշխատանքի հնարավոր սահմանափակումները։ Կարող է գնահատվել նաև մեխանիկական և ինքնահոս տարբերակների տնտեսական արդյունավետությունը՝ դիտարկելով էներգիայի սպառման, ենթակառուցվածքների պահպանման, վերակառուցման և երկարաժամկետ շահագործման հետ կապված գործոնները։ Ինքնահոս համակարգերի զարգացման հարցը կարևոր է նաև էներգաարդյունավետության տեսանկյունից, քանի որ պոմպային բարձրացումների նվազեցումը կարող է սահմանափակել ոռոգման համակարգի կախվածությունը էլեկտրաէներգիայից։ Միաժամանակ անհրաժեշտ է հաշվի առնել ջրամատակարարման հուսալիությունը, սեզոնային ջրապահովվածությունը, տարածքային առանձնահատկությունները և ոռոգման ցանցի կառավարման պահանջները, որպեսզի համակարգի վերափոխումը չհանգեցնի ջրի հասանելիության անհավասարության։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է ջրային տնտեսության, հիդրոտեխնիկայի, ոռոգման համակարգերի կառավարման և գյուղատնտեսական ջրօգտագործման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով հիմնավորել մեխանիկական ոռոգման համակարգերի հնարավոր փոխարինումը ինքնահոս ջրամատակարարմամբ և բարձրացնել Հայաստանի ոռոգման ենթակառուցվածքների ջրային ու էներգետիկ արդյունավետությունը։

Linguistics

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է արդի հայ մամուլի լեզվական առանձնահատկությունների համակողմանի քննությանը՝ ուշադրության կենտրոնում ունենալով ժամանակակից մամուլի խոսքի բառապաշարը, քերականական կառուցվածքը, շարահյուսական միջոցները, ոճական դրսևորումները և լեզվական զարգացման միտումները։ Աշխատության հիմքում այն գաղափարն է, որ մամուլի լեզուն հասարակական հաղորդակցության կարևորագույն ձևերից է և անմիջականորեն արտացոլում է տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակական, քաղաքական, մշակութային ու տնտեսական կյանքը։ Այդ պատճառով մամուլի հրապարակումները ոչ միայն տեղեկատվություն են փոխանցում, այլև ակտիվորեն մասնակցում են լեզվական նորմերի ձևավորմանն ու փոփոխությանը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից մեկը ժամանակակից մամուլի բառապաշարի քննությունն է։ Մամուլում գործածվող բառերն ու արտահայտությունները հաճախ արագ արձագանքում են հասարակական կյանքի նոր երևույթներին, ինչի հետևանքով լեզվում առաջանում են նորաբանություններ, նոր տերմիններ և նախկինում սահմանափակ գործածություն ունեցող բառերի նոր իմաստներ։ Հատկապես նկատելի են քաղաքականության, տնտեսության, տեղեկատվական տեխնոլոգիաների, միջազգային հարաբերությունների և հասարակական կյանքի այլ ոլորտների բառապաշարի ներթափանցումը մամուլի խոսք։ Միաժամանակ ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ օտարաբանությունների, փոխառությունների և դրանց հայերեն համարժեքների գործածությանը՝ ցույց տալով, թե ինչպես են դրանք ներգործում ժամանակակից գրական հայերենի բառապաշարի վրա։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի մամուլի լեզվի և գրական լեզվի նորմի փոխհարաբերության ուսումնասիրությունը։ Մամուլը մի կողմից պետք է հետևի գրական լեզվի ընդունված կանոններին, իսկ մյուս կողմից հաճախ ձգտում է լինել արագ, արտահայտիչ և ընթերցողին հասանելի։ Այս հանգամանքը կարող է հանգեցնել խոսակցական տարրերի, նորաձև արտահայտությունների, օտար լեզուներից փոխառված կառուցվածքների և ոչ ստանդարտ ձևերի ներթափանցմանը լրագրողական խոսք։ Նման երևույթների վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու մամուլի լեզվի նորմատիվ և հաղորդակցական պահանջների փոխհարաբերությունը։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել վերնագրերի լեզուն։ Ժամանակակից մամուլի վերնագիրը ոչ միայն տեղեկություն է հաղորդում նյութի բովանդակության մասին, այլև ունի ընթերցողի ուշադրությունը գրավելու և հետաքրքրություն առաջացնելու գործառույթ։ Այդ պատճառով վերնագրերում հաճախ կիրառվում են կարճ, դինամիկ, պատկերավոր և երբեմն արտահայտչական լեզվական կառույցներ։ Վերնագրերի շարահյուսական կառուցվածքը, բառապաշարը, փոխաբերությունները, հարցական և հրամայական ձևերը կարող են դիտարկվել որպես ժամանակակից լրագրողական ոճի բնորոշ առանձնահատկություններ։ Կարևոր է նաև մամուլի լեզվի շարահյուսական կողմը։ Լրագրողական տեքստերում կարող են զուգակցվել ինչպես պարզ ու կարճ, այնպես էլ բարդ և բազմաբաղադրիչ նախադասություններ։ Տարբեր կառուցվածքների ընտրությունը հաճախ պայմանավորված է նյութի ժանրով, հաղորդակցական նպատակով և նախատեսված լսարանով։ Տեղեկատվական նյութերում գերակշռում է հակիրճ ու փաստական շարադրանքը, մինչդեռ վերլուծական, հրապարակախոսական կամ մեկնաբանական նյութերում ավելի հաճախ կիրառվում են բարդ շարահյուսական կառույցներ, պատճառահետևանքային կապեր և գնահատողական արտահայտություններ։ Մամուլի լեզվի կարևոր առանձնահատկություններից է նաև արտահայտչականությունը։ Լրագրողական խոսքը հաճախ օգտագործում է փոխաբերություններ, համեմատություններ, դարձվածքներ, հռետորական հարցեր, հակադրություններ և այլ ոճական միջոցներ՝ նյութը առավել ազդեցիկ և հիշվող դարձնելու համար։ Այդ միջոցների գործածությունը հատկապես բնորոշ է հրապարակախոսական և վերլուծական նյութերին, որտեղ հեղինակը ոչ միայն ներկայացնում է փաստերը, այլև փորձում է ձևավորել դրանց որոշակի ընկալում։ Այս հանգամանքը մամուլի լեզուն դարձնում է միաժամանակ տեղեկատվական և ազդեցության գործիք։ Ուսումնասիրությունը կարող է դիտարկել նաև տարբեր ժանրերի լեզվական տարբերությունները։ Լուրի, հարցազրույցի, վերլուծական հոդվածի, ակնարկի, մեկնաբանության և հրապարակախոսական նյութի լեզվական կառուցվածքը նույնը չէ։ Յուրաքանչյուր ժանր ունի իր հաղորդակցական նպատակները և, համապատասխանաբար, բառապաշարի, շարահյուսության ու ոճական միջոցների ընտրության առանձնահատկությունները։ Ժանրային տարբերությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել ժամանակակից մամուլի լեզվի ներքին կառուցվածքի մասին։ Առանձին կարևորություն ունի մամուլի լեզվի ազդեցությունը հասարակության խոսքային մշակույթի վրա։ Լայն տարածում ունեցող լրատվամիջոցները կարող են նպաստել որոշ բառերի և արտահայտությունների տարածմանը, նոր լեզվական ձևերի ամրապնդմանը կամ, հակառակը, գրական նորմից շեղումների բազմացմանը։ Այդ պատճառով մամուլի լեզվի որակը կարևոր է ոչ միայն լրագրության, այլև ամբողջ հասարակության լեզվական մշակույթի տեսանկյունից։ Լրագրողական խոսքի բարձր մշակույթը կարող է նպաստել գրական հայերենի զարգացմանն ու պահպանմանը, մինչդեռ անփույթ կամ սխալ գործածությունը կարող է արագ տարածվել լայն լսարանի շրջանում։ Ժամանակակից մամուլի լեզվի ուսումնասիրության մեջ կարևոր է նաև էլեկտրոնային լրատվամիջոցների ազդեցությունը։ Թվային միջավայրի տարածումը փոխել է լրագրողական հաղորդակցության արագությունը, կառուցվածքը և լեզվական ձևերը։ Առցանց հրապարակումները հաճախ ունեն ավելի կարճ և դինամիկ կառուցվածք, իսկ վերնագրերն ու տեքստերը կարող են ձևավորվել նաև որոնողական համակարգերի, սոցիալական ցանցերի և ընթերցողների վարքագծի ազդեցությամբ։ Այս պայմաններում մամուլի լեզվում կարող են ավելի արագ տարածվել խոսակցական և նորաստեղծ ձևեր, ինչպես նաև այլ լեզուներից անմիջականորեն փոխանցված բառեր ու արտահայտություններ։ Ուսումնասիրության արժեքը նաև այն է, որ մամուլի լեզուն կարող է ծառայել որպես ժամանակակից հայերենի փոփոխությունների դիտարկման կարևոր աղբյուր։ Մամուլի մեծածավալ և բազմաժանր նյութերը հնարավորություն են տալիս հետևելու բառապաշարի նորացմանը, քերականական ձևերի գործածության փոփոխություններին, նոր ոճական միտումների առաջացմանը և լեզվական նորմի նկատմամբ հասարակական վերաբերմունքի փոփոխությանը։ Այս առումով մամուլի լեզվի ուսումնասիրությունը կարևոր է ոչ միայն լրագրագիտության, այլև ժամանակակից հայերենի զարգացման գործընթացները հասկանալու համար։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է արդի հայ մամուլի լեզուն որպես կենդանի, փոփոխվող և հասարակական գործընթացների նկատմամբ զգայուն լեզվական համակարգ։ Այն համադրում է բառագիտական, քերականական, շարահյուսական և ոճական դիտարկումները՝ բացահայտելու ժամանակակից լրագրողական խոսքի հիմնական առանձնահատկությունները, դրա զարգացման միտումները և գրական հայերենի հետ փոխհարաբերությունները։ Թեման կարող է հետաքրքրել լեզվաբաններին, հայագետներին, լրագրողներին, խմբագիրներին, ոճաբաններին, հաղորդակցության մասնագետներին, բանասերներին և ժամանակակից հայոց լեզվի ուսումնասիրությամբ զբաղվող ուսանողներին ու հետազոտողներին։

Other Subjects

Գիրքը նվիրված է գինեգործական ձեռնարկությունների տեխնոլոգիական սարքավորումների նախագծման և հաշվարկման սկզբունքներին, ընդգրկելով հումքի պատրաստությունից մինչև պատրաստի գինու պահպանման և արտադրության բոլոր փուլերը։ Հեղինակը մանրամասն ներկայացնում է արտադրական գործընթացների տեխնոլոգիական պահանջները, սարքավորումների չափման, հզորության և աշխատանքային պարամետրերի հաշվարկման մեթոդները, ինչպես նաև պրոցեսների արդյունավետ կազմակերպման և որակի վերահսկման համակարգերը։ Գիրքն ընդգրկում է ինչպես տեսական գիտելիքներ, այնպես էլ պրակտիկ օրինակներ և հաշվարկային մեթոդներ, որոնք հնարավորություն են տալիս ընթերցողին իրական արտադրական պայմաններում ճիշտ ընտրել և կիրառել տեխնոլոգիական սարքավորումներ, ապահովելով բարձրորակ և անվտանգ արտադրանք։ Նյութը օգտակար է գինեգործական ոլորտի տեխնոլոգների, ինժեներների, նախագծողների, ուսանողների և փորձառու մասնագետների համար, ովքեր հետաքրքրված են գինեգործական արտադրության արդյունավետ կազմակերպմամբ և սարքավորումների ճիշտ օգտագործմամբ։

Sociology

Այս աշխատանքը նվիրված է Լեռնային Ղարաբաղից տեղահանված փախստականների սոցիալական, ժողովրդագրական և հոգեբանական իրավիճակի ուսումնասիրությանը՝ դիտարկելով «լքված հայրենիքի» գաղափարը որպես տեղահանման փորձառության և կոլեկտիվ հիշողության առանցքային բաղադրիչ։ Հետազոտության շրջանակում վերլուծվում են զանգվածային տեղահանության պատճառներն ու հետևանքները, բնակչության հարկադիր միգրացիայի գործընթացները, ինչպես նաև նոր բնակության վայրերում ինտեգրման, սոցիալական հարմարվողականության և տնտեսական վերականգնման խնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ինքնության պահպանման, մշակութային շարունակականության և համայնքային կապերի պահպանման գործոններին, որոնք կարևոր դեր են խաղում փախստականների սոցիալական համախմբման և հոգեբանական կայունության ապահովման գործում։ Քննարկվում են նաև միջազգային մարդասիրական իրավունքի, պետական աջակցության քաղաքականությունների և հասարակական կազմակերպությունների դերակատարությունը տեղահանված անձանց կենսապայմանների բարելավման գործընթացում։ Աշխատությունը ընդգծում է, որ հարկադիր տեղահանումը ոչ միայն սոցիալական և տնտեսական ճգնաժամ է, այլև խորքային մարդաբանական և մշակութային փորձառություն, որը ձևավորում է «լքված երկրի» հիշողությունը և ազդում սերունդների ինքնության կառուցման վրա: