Исследование термодинамических и оптических свойств несколькочастичных систем в квантовых точках

Biology

Աշխատությունը նվիրված է Դեբեդ գետի հովտում տարածված վայրի պտղատու թփատեսակների կենսաբանական և էկոլոգիական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ տարբեր միկրոկլիմայական պայմաններում։ Քննության են առնվում բնական միջավայրում աճող թփատեսակների տարածվածությունը, աճի և զարգացման օրինաչափությունները, կենսական ձևերը, սեզոնային զարգացման փուլերը և շրջակա միջավայրի պայմաններին հարմարվողականության առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ջերմաստիճանի, խոնավության, լուսավորության, տեղանքի բարձրության, լանջերի դիրքադրության, հողային պայմանների և այլ էկոլոգիական գործոնների ազդեցությանը բույսերի աճի, ծաղկման, պտղաբերման և բնական վերարտադրության վրա։ Համեմատվում են տարբեր միկրոկլիմայական հատվածներում աճող բուսատեսակների կենսաչափական և ֆենոլոգիական ցուցանիշները՝ դրանց էկոլոգիական պահանջներն ու դիմադրողականության հնարավորությունները բացահայտելու նպատակով։ Ուսումնասիրվում են նաև պոպուլյացիաների վիճակը, բնական վերականգնման առանձնահատկությունները և տեսակների տարածման վրա ազդող սահմանափակող գործոնները։ Կարևորվում է վայրի պտղատու բույսերի նշանակությունը բնական էկոհամակարգերի կայունության, կենսաբազմազանության պահպանման և գենետիկական ռեսուրսների տեսանկյունից։ Անդրադարձ է կատարվում դրանց հնարավոր տնտեսական, սննդային, սելեկցիոն և բնապահպանական արժեքին, ինչպես նաև բնական պաշարների պահպանության և արդյունավետ օգտագործման անհրաժեշտությանը։ Տարբեր միկրոկլիմայական պայմաններում ստացված տվյալների համադրումը հնարավորություն է տալիս գնահատելու ուսումնասիրվող տեսակների էկոլոգիական ճկունությունը և միջավայրի փոփոխություններին արձագանքելու առանձնահատկությունները։ Հետազոտության արդյունքները կարող են կիրառվել բուսական ռեսուրսների պահպանության, բնական պոպուլյացիաների կառավարման, կանաչապատման և արժեքավոր վայրի պտղատու տեսակների մշակության հնարավորությունների գնահատման ոլորտներում։

Psychology

Երազները ըստ Carl Jung-ի ընկալվում են որպես մարդու անգիտակցական աշխարհի կարևոր արտահայտություն, որը բացահայտում է անհատի ներքին հոգեկան վիճակը, խորքային մտքերը և այն բովանդակությունները, որոնք գիտակցական մակարդակում հաճախ չեն գիտակցվում։ Յունգի տեսության մեջ երազները չեն դիտվում միայն որպես պատահական պատկերների կամ ճնշված ցանկությունների արտահայտություն, այլ որպես իմաստալից խորհրդանիշների համակարգ, որը կապված է մարդու անձնական փորձի, ինչպես նաև կոլեկտիվ անգիտակցականի հետ։ Նրա կարծիքով անգիտակցականը բաժանվում է երկու հիմնական մասի՝ անձնական անգիտակցական, որը ձևավորվում է մարդու սեփական կյանքի փորձից, և կոլեկտիվ անգիտակցական, որը պարունակում է մարդկության ընդհանուր հոգեբանական փորձառությունները և արխետիպերը։ Երազներում հայտնվող պատկերները, ըստ Յունգի, հաճախ կրում են արխետիպային նշանակություն, օրինակ՝ հերոսը, ստվերը, մայրը կամ իմաստուն ծերունին, որոնք արտահայտում են մարդու հոգու տարբեր կողմերը և ներքին հակասությունները։ Յունգը կարևորում էր երազների մեկնաբանությունը որպես ինքնաճանաչման ճանապարհ, քանի որ դրանք օգնում են մարդուն հասկանալ իր ներքին հակամարտությունները, վախերը, ցանկությունները և զարգացման հնարավոր ուղիները։ Նրա մոտեցմամբ երազները նաև հոգեկան հավասարակշռության վերականգնման միջոց են, քանի որ անգիտակցականը երազների միջոցով փորձում է փոխհատուցել գիտակցական կյանքի միակողմանիությունը և բերել ամբողջականության զգացում։ Յունգը նաև կարծում էր, որ երազների խորհրդանիշները պետք է դիտարկվեն ոչ թե մեկ ընդհանուր իմաստով, այլ յուրաքանչյուր մարդու համար առանձին, քանի որ դրանք կապված են անձի կյանքի փորձի և հոգեբանական առանձնահատկությունների հետ։ Նրա տեսությունը մեծ ազդեցություն է ունեցել հոգեբանության, հոգեթերապիայի, արվեստի և մշակութաբանության զարգացման վրա՝ բացելով նոր մոտեցումներ մարդու ներաշխարհի ուսումնասիրության համար։

Medicine

Աշխատությունը նվիրված է մինչև երկու տարեկան երեխաների մոտ կոնքազդրային հոդերի զարգացման խանգարումների վաղ հայտնաբերման և բուժման ընթացքի վերահսկման համակարգում ուլտրաձայնային հետազոտության ախտորոշիչ նշանակության գնահատմանը։ Հետազոտության կենտրոնում պատկերային ախտորոշման այս մեթոդի հնարավորություններն են՝ հոդի կառուցվածքային առանձնահատկությունների գնահատման, զարգացման շեղումների ժամանակին հայտնաբերման և կլինիկական հետազոտությամբ ստացված տվյալների լրացման տեսանկյունից։ Վաղ մանկական տարիքում կոնքազդրային հոդը շարունակում է ակտիվորեն ձևավորվել, ուստի դրա անատոմիական հարաբերությունների և զարգացման աստիճանի գնահատումը կարևոր նշանակություն ունի հնարավոր խանգարումների վաղ ճանաչման համար։ Ուլտրաձայնային հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս առանց իոնացնող ճառագայթման պատկերել աճառային և փափուկ հյուսվածքային այն կառուցվածքները, որոնք կյանքի առաջին ամիսներին ամբողջությամբ չեն գնահատվում սովորական ռենտգենաբանական եղանակներով։ Հետազոտության շրջանակում կարող է ուսումնասիրվել ուլտրաձայնային տվյալների համապատասխանությունը կլինիկական զննման արդյունքներին և այլ ախտորոշիչ չափանիշներին՝ համալիր գնահատման առավելությունները պարզաբանելու նպատակով։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել տարբեր աստիճանի զարգացման խանգարումների տարբերակմանը, հոդի կառուցվածքային հասունացման դինամիկային և ժամանակի ընթացքում արձանագրվող փոփոխությունների համեմատությանը։ Կարևոր ուղղություն է նաև բուժման ընթացքում պարբերական պատկերային վերահսկողության դերի գնահատումը, քանի որ այն հնարավորություն է տալիս օբյեկտիվորեն հետևելու հոդի զարգացման փոփոխություններին և բժշկական թիմին տրամադրելու լրացուցիչ տեղեկություններ բուժման ընթացքի գնահատման համար։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ վաղ ախտորոշման և հետագա արդյունքների փոխկապակցվածությանը՝ ընդգծելով ժամանակին հայտնաբերման նշանակությունը հոդի բնականոն զարգացման հնարավորությունների պահպանման տեսանկյունից։ Միաժամանակ կարող են քննարկվել մեթոդի ախտորոշիչ առավելություններն ու սահմանափակումները, արդյունքների մեկնաբանման ստանդարտացման և մասնագետի փորձառության նշանակությունը։ Հետազոտությունը կարևոր է մանկական օրթոպեդիայի և ճառագայթային ախտորոշման համագործակցության տեսանկյունից՝ նպաստելով նորածինների ու փոքր երեխաների կոնքազդրային հոդերի վիճակի գնահատման համալիր մոտեցման ձևավորմանը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է մանկական օրթոպեդիայի, ուլտրաձայնային ախտորոշման և վաղ մանկական զարգացման բժշկական գնահատման սկզբունքները՝ նպատակ ունենալով պարզաբանել ուլտրաձայնային հետազոտության տեղը վաղ ախտորոշման և բուժման արդյունքների վերահսկման համակարգում։

Technology

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության տարածքի համար քվազիգեոիդի մոդելի ճշգրտման և արդիականացման գիտամեթոդական խնդիրների ուսումնասիրությանը, ինչպես նաև ստացված մոդելի կիրառական արդյունավետության գնահատմանը գեոդեզիական և քարտեզագրական աշխատանքներում։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է Երկրի իրական գրավիտացիոն դաշտի առանձնահատկությունների հաշվառման, բարձրությունների ժամանակակից համակարգերի կատարելագործման և արբանյակային դիրքորոշման միջոցով ստացվող երկրաչափական բարձրությունների ու գործնականում կիրառվող ֆիզիկական բարձրությունների միջև հուսալի կապի ապահովման վրա։ Քվազիգեոիդը դիտարկվում է որպես Երկրի գրավիտացիոն դաշտի հետ կապված հաշվարկային մակերևույթ, որի ճշգրիտ մոդելավորումը կարևոր նշանակություն ունի տարածական կոորդինատների և բարձրությունների որոշման ժամանակ։ Հայաստանի լեռնային և խիստ մասնատված ռելիեֆի պայմաններում նման մոդելի ճշգրտությունը առանձնահատուկ նշանակություն ունի, քանի որ տեղանքի բարձրությունների մեծ տարբերությունները և գրավիտացիոն դաշտի տարածական փոփոխությունները կարող են զգալի ազդեցություն ունենալ հաշվարկների արդյունքների վրա։ Քննության են առնվում քվազիգեոիդի ձևավորման և ճշգրտման համար օգտագործվող գրավիմետրական, գեոդեզիական, արբանյակային և տեղագրական տվյալները։ Կարևորվում է տարբեր աղբյուրներից ստացված տեղեկատվության համատեղ մշակումը, տվյալների միասնական համակարգի ձևավորումը և դրանց ճշգրտության գնահատումը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում GNSS տեխնոլոգիաներով ստացված տվյալների օգտագործմանը, քանի որ գլոբալ նավիգացիոն արբանյակային համակարգերը հնարավորություն են տալիս բարձր ճշգրտությամբ որոշել կետերի տարածական դիրքը և էլիպսոիդային բարձրությունները։ Սակայն բազմաթիվ ինժեներական և քարտեզագրական խնդիրների լուծման համար անհրաժեշտ են ֆիզիկական բարձրություններ, ինչի պատճառով քվազիգեոիդի ճշգրիտ մոդելը կարևոր կապող օղակ է արբանյակային և ավանդական բարձրաչափական համակարգերի միջև։ Ուսումնասիրվում են համապատասխան բարձրությունների տարբերությունների հաշվարկման սկզբունքները և մոդելի միջոցով դրանց որոշման ճշգրտության բարձրացման հնարավորությունները։ Առանձին նշանակություն է տրվում գրավիմետրական տվյալների մշակմանը։ Երկրի գրավիտացիոն դաշտի տեղային առանձնահատկությունների վերաբերյալ չափումները հնարավորություն են տալիս ճշգրտել գլոբալ և տարածաշրջանային մոդելները և առավել մանրամասն ներկայացնել Հայաստանի տարածքում առկա անոմալիաները։ Քննության են առնվում գրավիտացիոն չափումների որակի, տարածական բաշխվածության և խտության ազդեցությունները վերջնական մոդելի ճշգրտության վրա։ Տվյալների անհավասար բաշխվածության պայմաններում կարևորվում են մաթեմատիկական մշակման և ինտերպոլյացիայի համապատասխան մեթոդները։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում թվային ռելիեֆային մոդելների օգտագործումը։ Լեռնային տարածքներում տեղանքի զանգվածների ազդեցությունը գրավիտացիոն դաշտի վրա կարող է նշանակալի լինել, ուստի ռելիեֆի մանրամասն հաշվառումը նպաստում է քվազիգեոիդի հաշվարկային մակերևույթի ճշգրտմանը։ Քննության են առնվում ռելիեֆային տվյալների տարածական լուծաչափի և ճշգրտության ազդեցությունները ստացվող արդյունքների վրա, ինչպես նաև բարձր լեռնային և բարդ ռելիեֆ ունեցող շրջաններում համապատասխան ուղղումների կիրառման անհրաժեշտությունը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում գլոբալ գրավիտացիոն մոդելների և տեղային տվյալների համատեղ կիրառմանը։ Գլոբալ մոդելները հնարավորություն են տալիս ներկայացնել Երկրի գրավիտացիոն դաշտի ընդհանուր կառուցվածքը, իսկ տեղական գեոդեզիական և գրավիմետրական չափումները լրացնում են դրանք տարածաշրջանային մանրամասներով։ Այս տվյալների համադրումը հնարավորություն է տալիս ձևավորել Հայաստանի տարածքին առավել համապատասխան բարձր ճշգրտության մոդել։ Քննության են առնվում նաև մաթեմատիկական հաշվարկների, վիճակագրական գնահատման և տարածական մոդելավորման մեթոդները, որոնց միջոցով հնարավոր է նվազեցնել չափումների սխալների ազդեցությունը և ստանալ առավել հուսալի արդյունքներ։ Մոդելի արդիականացման կարևոր փուլ է դրա անկախ ստուգումն ու ճշգրտության գնահատումը։ Այդ նպատակով կարող են օգտագործվել հայտնի բարձրություններով գեոդեզիական կետեր, նիվելիրային տվյալներ և GNSS չափումներ։ Հաշվարկված և փաստացի հայտնի արժեքների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել մոդելի մնացորդային սխալները, բացահայտել տարածքային շեղումները և որոշել այն շրջանները, որտեղ անհրաժեշտ են լրացուցիչ չափումներ կամ հաշվարկային մեթոդների կատարելագործում։ Առանձին նշանակություն է տրվում պետական գեոդեզիական ցանցի տվյալների օգտագործմանը և արդիականացմանը։ Ժամանակակից արբանյակային տեխնոլոգիաների ինտեգրումը ավանդական գեոդեզիական ցանցերի հետ հնարավորություն է տալիս բարձրացնել տարածական տվյալների միասնականությունը և պարզեցնել տարբեր ժամանակներում ու տարբեր տեխնոլոգիաներով կատարված չափումների համադրումը։ Քվազիգեոիդի արդիականացված մոդելը կարող է նպաստել բարձրությունների որոշման գործընթացի արագացմանը՝ որոշ խնդիրներում նվազեցնելով երկարատև դասական նիվելիրային աշխատանքների անհրաժեշտությունը։ Դիտարկվում է մոդելի կիրառությունը քարտեզագրության բնագավառում, որտեղ տարածական տվյալների ճշգրտությունը կարևոր պայման է տեղագրական քարտեզների, թվային քարտեզագրական նյութերի և աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգերի ձևավորման համար։ Բարձրությունների միասնական և ճշգրիտ հիմքը հնարավորություն է տալիս բարելավել տեղանքի ռելիեֆի ներկայացումը, տարբեր աղբյուրներից ստացված տարածական տվյալների համադրելիությունը և քարտեզագրական արտադրանքի ընդհանուր որակը։ Կարևորվում է նաև մոդելի կիրառումը ինժեներական գեոդեզիայում։ Ճանապարհների, կամուրջների, շենքերի, հիդրոտեխնիկական կառույցների և այլ ենթակառուցվածքների նախագծման ու շինարարության ժամանակ անհրաժեշտ է բարձրությունների ճշգրիտ որոշում։ Արբանյակային չափումների և համապատասխան քվազիգեոիդային մոդելի համատեղ կիրառումը կարող է բարձրացնել դաշտային աշխատանքների արդյունավետությունը և արագացնել անհրաժեշտ բարձրաչափական տվյալների ստացումը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում կադաստրային և հողաշինարարական աշխատանքներում կիրառման հնարավորություններին։ Միասնական տարածական հենքի առկայությունը նպաստում է տարբեր տվյալների փոխհամադրելիությանը, տարածքների ճշգրիտ քարտեզագրմանը և գեոդեզիական տեղեկատվական ռեսուրսների արդյունավետ կառավարմանը։ Դիտարկվում է նաև մոդելի նշանակությունը ժամանակակից գեոդինամիկական և երկրագիտական ուսումնասիրությունների համար, որտեղ բարձր ճշգրտության տարածական չափումները կարող են օգտագործվել երկրակեղևի շարժումների և ժամանակային փոփոխությունների դիտարկման նպատակով։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է կիրառման արդյունավետության գնահատումը։ Այն ներառում է ոչ միայն ստացվող բարձրությունների ճշգրտության, այլև աշխատանքների ժամանակատարության, չափումների ծավալի և տեխնոլոգիական կազմակերպման գնահատում։ Եթե արդիականացված մոդելը հնարավորություն է տալիս GNSS չափումների հիման վրա անհրաժեշտ ճշգրտությամբ ստանալ գործնական բարձրություններ, ապա որոշ գեոդեզիական խնդիրների լուծումը կարող է իրականացվել ավելի արագ և արդյունավետ եղանակով։ Միաժամանակ ընդգծվում է, որ մոդելի կիրառելիությունը պետք է գնահատվի կոնկրետ աշխատանքների համար սահմանված ճշգրտության պահանջների համաձայն։ Առանձին նշանակություն է տրվում մոդելի պարբերական արդիականացման անհրաժեշտությանը։ Նոր գրավիմետրական չափումների, ավելի ճշգրիտ արբանյակային տվյալների, թվային ռելիեֆային մոդելների և գեոդեզիական ցանցի նոր դիտարկումների կուտակումը հնարավորություն է տալիս շարունակաբար բարձրացնել դրա ճշգրտությունը։ Այդ պատճառով քվազիգեոիդի մոդելավորումը դիտարկվում է ոչ թե որպես մեկանգամյա հաշվարկ, այլ որպես տվյալների շարունակական համալրում և գիտատեխնիկական զարգացում պահանջող գործընթաց։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է Հայաստանի տարածքի գրավիտացիոն դաշտի և բարձրությունների համակարգի առավել ճշգրիտ ներկայացման մեթոդների կատարելագործմամբ, իսկ կիրառական նշանակությունը՝ ժամանակակից արբանյակային գեոդեզիայի հնարավորությունների արդյունավետ օգտագործմամբ։ Արդիականացված մոդելի կիրառումը կարող է նպաստել գեոդեզիական չափումների միասնականության բարձրացմանը, քարտեզագրական աշխատանքների կատարելագործմանը, տարածական տվյալների որակի բարելավմանը և տարբեր ինժեներական ու գիտական խնդիրների առավել արդյունավետ լուծմանը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել գեոդեզիայի, քարտեզագրության, ֆիզիկական գեոդեզիայի, գրավիմետրիայի, գեոինֆորմատիկայի և արբանյակային դիրքորոշման ոլորտների մասնագետների, հետազոտողների, ինժեներների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Linguistics

Աշխատությունը նվիրված է XVIII դարի հայերենի պատմության կարևոր սկզբնաղբյուրներից մեկի և նույն հեղինակի նամակագրական ժառանգության լեզվական համակարգի համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում տարբեր ժանրերի տեքստերում դրսևորվող հնչյունական, բառապաշարային, բառակազմական, ձևաբանական, շարահյուսական և ոճական առանձնահատկություններն են, որոնց քննությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու տվյալ ժամանակաշրջանի գրավոր հայերենի զարգացման միտումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում գրաբարի, միջին հայերենի, ձևավորվող նոր գրական հայերենի և բարբառային տարրերի փոխհարաբերությանը։ Պատմագրական շարադրանքը հիմնականում հիմնվում է գրաբարյան լեզվական ավանդույթի վրա, մինչդեռ նամակներում առավել նկատելի են ժամանակի կենդանի խոսակցական լեզվին, բարբառներին և նոր ձևավորվող աշխարհաբարին բնորոշ երևույթները։ Այս տարբերությունը կարևոր նյութ է տալիս ժանրի, հաղորդակցական նպատակի և լեզվական միջոցների ընտրության փոխկապակցվածությունը գնահատելու համար։ Բառապաշարի ուսումնասիրության ընթացքում քննվում են տարբեր ժամանակագրական շերտերի բառերը, ժողովրդախոսակցական և բարբառային միավորները, փոխառությունները, դարձվածային արտահայտությունները և տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակական ու քաղաքական իրականությունն արտացոլող բառային միջոցները։ Քերականական մակարդակում կարևորվում են հոլովական և խոնարհման ձևերի, դերանունների, կապերի, շաղկապների, բայական կառուցվածքների և նախադասությունների կազմության առանձնահատկությունները՝ դրանք հայերենի նախորդ և հետագա փուլերի հետ համադրելու նպատակով։ Ոճական քննությունը հնարավորություն է տալիս ցույց տալու պատմագրական և նամակագրական խոսքի տարբերությունները․ առաջինում գերակշռում են գրավոր պատմագրությանը բնորոշ կառուցվածքներն ու ավանդական ձևերը, իսկ նամակներում խոսքը հաճախ ավելի անմիջական, ազատ և հաղորդակցական բնույթ ունի։ Հետազոտությունը կարևոր նշանակություն ունի նաև հայերենի պատմական զարգացման այն շրջանի ուսումնասիրության համար, երբ գրաբարյան ավանդույթին զուգահեռ ավելի ակնհայտ էին դառնում նոր գրական լեզվի ձևավորման գործընթացները։ Տարբեր լեզվական շերտերի համատեղ քննությունը հնարավորություն է տալիս վերականգնելու XVIII դարի հայերենի անցումային վիճակի բազմազան պատկերը և գնահատելու ուսումնասիրվող գրավոր ժառանգության արժեքը որպես պատմալեզվաբանական աղբյուր։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է պատմական լեզվաբանության, բառագիտության, քերականագիտության և ոճագիտության մոտեցումները՝ տվյալ ժամանակաշրջանի հայերենի զարգացման օրինաչափությունները և հեղինակի լեզվական առանձնահատկությունները համակարգված ներկայացնելու նպատակով։

Linguistics

Աշխատությունը նվիրված է հայերենի բառապաշարի պատմական զարգացման, բառերի ծագման, կառուցվածքային փոփոխությունների և իմաստային վերափոխումների ուսումնասիրության տեսական ու մեթոդաբանական հիմնախնդիրներին։ Հետազոտության կենտրոնում բառաքննական և ստուգաբանական վերլուծությունների դերն է լեզվի պատմական ընթացքը վերականգնելու, բառային հնագույն շերտերը տարբերակելու և տարբեր ժամանակաշրջաններում տեղի ունեցած լեզվական փոփոխությունները բացահայտելու գործում։ Քննվում են բառերի նախնական ձևերի և նշանակությունների որոշման սկզբունքները, հնչյունական համապատասխանությունների բացահայտումը, ձևաբանական կառուցվածքի պատմական մեկնաբանությունը և իմաստային զարգացման օրինաչափությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում բնիկ բառապաշարի, հնդեվրոպական ժառանգության, փոխառությունների և պատմական տարբեր փուլերում ձևավորված բառային շերտերի տարբերակման խնդիրներին։ Ստուգաբանական քննությունը դիտարկվում է համեմատական-պատմական լեզվաբանության համատեքստում՝ հայերենի տվյալները համադրելով ցեղակից լեզուների նյութի հետ և հաշվի առնելով կանոնավոր հնչյունական փոփոխությունները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում գրաբարի, միջին հայերենի, աշխարհաբարի և բարբառային նյութի փոխադարձ համադրումը, քանի որ լեզվի տարբեր ժամանակագրական ու տարածքային ձևերը կարող են պահպանել բառերի պատմության համար արժեքավոր հնագույն հատկանիշներ։ Ուսումնասիրվում են նաև փոխառությունների աղբյուրների և ժամանակագրության որոշման դժվարությունները, լեզվական շփումների հետևանքով բառերի հնչյունական ու իմաստային հարմարեցման երևույթները և դրանց նշանակությունը հայերենի պատմական բառապաշարի ձևավորման համար։ Անդրադարձ է կատարվում ժողովրդական ստուգաբանության, արտաքին նմանության վրա հիմնված պատահական զուգադրումների և գիտական ստուգաբանության տարբերակման անհրաժեշտությանը՝ կարևորելով պատմական հնչյունաբանության, ձևաբանության, իմաստաբանության և աղբյուրագիտական տվյալների համատեղ կիրառումը։ Բառաքննական ուսումնասիրությունների շրջանակում կարևորվում են հին գրավոր հուշարձանների ընթերցումները, բառաձևերի տարբերակները, ձեռագրական վկայությունները և բառերի կիրառության պատմական համատեքստը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է հայոց լեզվի պատմության, պատմահամեմատական լեզվաբանության, բառագիտության և ստուգաբանության մոտեցումները՝ բառապաշարի զարգացումը ներկայացնելով որպես լեզվի ներքին օրինաչափությունների, պատմական փոփոխությունների և միջլեզվական շփումների փոխկապակցված գործընթաց։