Քաղաքագիտություն․ ուսումնական և մեթոդական ձեռնարկ

Linguistics

Գրականագիտական, լեզվաոճաբանական և թարգմանաբանական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Ուիլյամ Շեքսպիրի կատակերգությունների լեզվում ճարտասանական միջոցների կիրառության առանձնահատկությունների և դրանց հայերեն թարգմանության համարժեքության ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում Շեքսպիրի դրամատուրգիական լեզվի գեղարվեստական ինքնատիպությունը, կատակերգական խոսքի կառուցվածքը և ճարտասանական հնարների դերը կերպարների բնութագրման ու ստեղծագործությունների գաղափարական բովանդակության արտահայտման գործում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում փոխաբերության, համեմատության, հակադրության, կրկնության, բառախաղի, հեգնանքի և ճարտասանական հարցերի կիրառությանը։ Վերլուծվում են նշված միջոցների իմաստային, ոճական և հաղորդակցական գործառույթները՝ հաշվի առնելով դրանց ազդեցությունը երկխոսությունների արտահայտչականության, հումորի և դրամատիկական իրավիճակների ձևավորման վրա։ Քննարկվում են անգլերեն բնագրերի և հայերեն թարգմանությունների լեզվական ու մշակութային տարբերությունները, ինչպես նաև գեղարվեստական արտահայտչամիջոցների փոխանցման ընթացքում առաջացող դժվարությունները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարող են դիտարկվել Շեքսպիրի առանձին կատակերգություններից ընտրված հատվածներ՝ բնագրային և թարգմանական տարբերակների համեմատական վերլուծության միջոցով։ Անդրադարձ է կատարվում թարգմանական համարժեքության, իմաստային ճշգրտության, ոճական համապատասխանության և գեղարվեստական ազդեցության պահպանման հիմնախնդիրներին։ Կարևորվում է թարգմանչական ռազմավարությունների ուսումնասիրությունը, մասնավորապես՝ բառացի թարգմանության, իմաստային վերարտադրության, փոխհատուցման և մշակութային հարմարեցման հնարավորությունների գնահատումը։ Աշխատանքը կարող է նպաստել Շեքսպիրի ստեղծագործությունների հայերեն թարգմանությունների լեզվաոճական առանձնահատկությունների բացահայտմանը և գեղարվեստական թարգմանության տեսության զարգացմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել անգլիական գրականության, համեմատական գրականագիտության, ոճագիտության, ճարտասանության և թարգմանաբանության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Economics

Տնտեսագիտական, միջազգային տնտեսական հարաբերությունների և տարածաշրջանային համագործակցության բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է հայ-ռուսական տնտեսական կապերի զարգացման առանձնահատկությունների, հիմնական հիմնախնդիրների և համագործակցության ընդլայնման հնարավոր ուղղությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում Հայաստանի Հանրապետության և Ռուսաստանի Դաշնության տնտեսական հարաբերությունների ձևավորման պատմական նախադրյալները, երկկողմ առևտրատնտեսական համագործակցության կառուցվածքը և դրա զարգացման վրա ազդող գործոնները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում արտաքին առևտրի ծավալներին, արտահանման և ներմուծման ապրանքային կառուցվածքին, ներդրումային հոսքերին և արտադրական համագործակցության հնարավորություններին։ Վերլուծվում են էներգետիկայի, արդյունաբերության, տրանսպորտի, գյուղատնտեսության և ծառայությունների ոլորտներում տնտեսական փոխգործակցության առանձնահատկությունները։ Քննարկվում են առևտրային հարաբերությունների զարգացմանը խոչընդոտող կառուցվածքային, ենթակառուցվածքային, ֆինանսական և ինստիտուցիոնալ խնդիրները, ինչպես նաև տնտեսական կախվածությունների և փոխադարձ շահերի հարաբերակցությունը։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարող են դիտարկվել տարածաշրջանային տնտեսական ինտեգրման գործընթացների, մաքսային կարգավորումների և միջպետական համաձայնագրերի ազդեցությունները երկկողմ տնտեսական կապերի վրա։ Անդրադարձ է կատարվում ներդրումային միջավայրի բարելավման, համատեղ ձեռնարկությունների զարգացման, տեխնոլոգիական համագործակցության և ապրանքաշրջանառության բազմազանեցման հնարավորություններին։ Կարևորվում է միջազգային տնտեսական միջավայրի փոփոխությունների, փոխարժեքային տատանումների, տրանսպորտային սահմանափակումների և արտաքին տնտեսական ռիսկերի ազդեցության գնահատումը։ Աշխատանքը կարող է նպաստել հայ-ռուսական տնտեսական համագործակցության արդյունավետության բարձրացման, առևտրային ու ներդրումային հարաբերությունների զարգացման և տնտեսական քաղաքականության համապատասխան ուղղությունների հիմնավորման համար առաջարկությունների մշակմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել միջազգային տնտեսագիտության, արտաքին առևտրի, ներդրումային քաղաքականության, տարածաշրջանային ինտեգրման և Հայաստանի տնտեսական զարգացման ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

History

Հայոց դիցարանը հին հայերի հավատալիքների և կրոնական պատկերացումների համակարգն է, որը ձևավորվել է նախաքրիստոնեական շրջանում և արտացոլում է բնության ուժերի, կյանքի երևույթների ու հասարակական արժեքների աստվածացված ընկալումը։ Հայոց դիցարանի գլխավոր աստվածներից էր Արամազդը, որը համարվում էր երկնքի և երկրի արարիչը, ամենահզոր աստվածը և բոլոր աստվածների հայրը։ Նա կապվում էր իմաստության, արդարության և բարօրության գաղափարների հետ։ Նրա կինը համարվում էր Անահիտը՝ մայրության, պտղաբերության և բժշկության աստվածուհին, որը մեծ պաշտամունք ուներ հայ ժողովրդի շրջանում և հաճախ նույնացվում էր «ոսկեմայր» կերպարի հետ։ Վահագնը պատերազմի, քաջության և կրակի աստվածն էր, որը ներկայացվում էր որպես հերոսական և ուժեղ կերպար, և ըստ ավանդության՝ նա ծնվել է կրակից ու պայքարի խորհրդանիշ է։ Աստղիկը սիրո, գեղեցկության և ջրի աստվածուհին էր, որը կապված էր նաև պտղաբերության և երիտասարդության գաղափարների հետ։ Միհրը համարվում էր լույսի և ճշմարտության աստվածը, որը խորհրդանշում էր արևը և արդարությունը։ Նանեն իմաստության և ընտանիքի պահպանության աստվածուհին էր, որը պաշտվում էր որպես մայրական խնամքի և բարոյական արժեքների խորհրդանիշ։ Տիրը՝ գրի, դպրության և գիտելիքի աստվածն էր, որը համարվում էր նաև երազների մեկնիչ և գրավոր մշակույթի հովանավոր։ Հայոց դիցարանում կային նաև այլ աստվածություններ և ոգիներ, որոնք կապված էին բնության տարրերի՝ ջրի, հողի, լեռների և կենդանիների հետ։ Դիցարանը կարևոր դեր ուներ հին հայերի աշխարհայացքի ձևավորման մեջ՝ կարգավորելով նրանց բարոյական նորմերը, հասարակական հարաբերությունները և հոգևոր կյանքը։ Քրիստոնեության ընդունումից հետո հայոց հին դիցարանը աստիճանաբար կորցրեց իր պաշտամունքային նշանակությունը, սակայն նրա կերպարներն ու առասպելները պահպանվեցին ժողովրդական ավանդություններում և մշակույթում։ Այսպիսով, հայոց դիցարանի աստվածները արտացոլում են հին հայ ժողովրդի հոգևոր աշխարհը, բնության ընկալումը և մշակութային արժեքները։

Medicine

Աշխատությունը նվիրված է ձեռքի ծանր վնասվածքների դեպքում վերականգնողական վիրաբուժության սկզբունքների ուսումնասիրությանը՝ կենտրոնանալով սեփական հյուսվածքների անոթավորված փոխպատվաստման կիրառմամբ մեկ փուլով իրականացվող առաջնային վերակառուցման հնարավորությունների վրա։ Հետազոտության առանցքում ձեռքի անատոմիական ամբողջականության, շարժողական հնարավորությունների և հիմնական գործառույթների հնարավորինս արդյունավետ վերականգնման խնդիրն է։ Քննվում են ծանր վնասվածքների գնահատման կլինիկական սկզբունքները, վնասված հյուսվածքների կենսունակության որոշման նշանակությունը, վերականգնման ընդհանուր ռազմավարության ընտրությունը և տարբեր անատոմիական կառուցվածքների փոխկապակցվածությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում անոթավորված սեփական հյուսվածքների կիրառման կենսաբանական հիմքերին, քանի որ դրանց արյունամատակարարման պահպանումը կարևոր նշանակություն ունի վերականգնողական գործընթացի համար։ Ուսումնասիրվում են միկրովիրաբուժական և վերականգնողական մոտեցումների դերը, դրանց հնարավորությունները և սահմանափակումները՝ հաշվի առնելով վնասվածքի բնույթը, հյուսվածքային դեֆեկտի ծավալը և ձեռքի ֆունկցիոնալ պահանջները։ Կարևորվում է ոչ միայն անատոմիական կառուցվածքների վերականգնումը, այլև վերջնական ֆունկցիոնալ արդյունքը՝ շարժումների, բռնելու կարողության, զգացողության և առօրյա գործունեության տեսանկյունից։ Հետազոտությունը կարող է ներառել բուժման արդյունքների կլինիկական գնահատում, վերականգնողական շրջանի առանձնահատկությունների ուսումնասիրություն և տարբեր դեպքերի համեմատական վերլուծություն։ Առանձին նշանակություն ունի վիրաբուժական բուժման և հետագա վերականգնողական միջոցառումների փոխկապակցվածությունը, քանի որ ձեռքի գործառույթի վերականգնումը շարունակական գործընթաց է և պահանջում է բազմամասնագիտական մոտեցում։ Նման աշխատանքները կարևոր են նաև բուժման արդյունքների գնահատման չափանիշների կատարելագործման համար՝ հնարավորություն տալով տարբերակել անատոմիական, ֆունկցիոնալ և սոցիալական վերականգնման բաղադրիչները։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է ձեռքի վիրաբուժության, միկրովիրաբուժության, վերականգնողական բժշկության և վնասվածքաբանության մոտեցումները՝ ծանր վնասվածքներից հետո ձեռքի կառուցվածքի ու գործառույթի պահպանման և վերականգնման հնարավորությունների գիտական գնահատման նպատակով։

Medicine

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է ձվարանների չարորակ էպիթելային ուռուցքների դեպքում ԴՆԹ-ի պլոիդության կլինիկական նշանակության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմքում ուռուցքային բջիջների գենետիկական նյութի քանակական բնութագրերի գնահատումն է և դրանց հնարավոր կապի բացահայտումը հիվանդության կենսաբանական առանձնահատկությունների, ընթացքի, կանխատեսման և բուժման մարտավարության հետ։ ԴՆԹ-ի պլոիդությունը բջջի գենոմում քրոմոսոմային նյութի հարաբերական քանակի բնութագիր է, և ուռուցքային հյուսվածքում դրա փոփոխությունները կարող են արտացոլել բջջային գենոմի անկայունության և չարորակ վերափոխման որոշ առանձնահատկություններ։ Աշխատանքում ուսումնասիրվում են ձվարանների էպիթելային չարորակ նորագոյացությունների հիմնական կլինիկա-ախտաբանական բնութագրերը և դրանց փոխհարաբերությունը ուռուցքային բջիջների ԴՆԹ-ի պլոիդության հետ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է ուռուցքային հյուսվածքի բջջային կազմի և ԴՆԹ-ի քանակի գնահատումը։ Այդպիսի ուսումնասիրությունները հնարավորություն են տալիս տարբերակելու դիպլոիդ, անէուպլոիդ և այլ պլոիդային առանձնահատկություններով բջջային պոպուլյացիաներ և գնահատելու դրանց տարածվածությունը տարբեր ուռուցքային խմբերում։ ԴՆԹ-ի պլոիդության որոշումը կարող է իրականացվել համապատասխան ցիտոմետրիկ կամ այլ լաբորատոր մեթոդներով, որոնց միջոցով հնարավոր է քանակապես գնահատել բջջային ԴՆԹ-ի պարունակությունը։ Հետազոտության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում ստացված տվյալների համադրումը հիվանդության կլինիկական և հյուսվածաբանական բնութագրերի հետ։ Ուսումնասիրվում է, թե արդյոք ԴՆԹ-ի պլոիդության որոշակի փոփոխությունները կապված են ուռուցքի հյուսվածաբանական տեսակի, տարբերակման աստիճանի, տարածվածության, հիվանդության փուլի կամ այլ կլինիկական ցուցանիշների հետ։ Նման կապերի բացահայտումը կարող է նպաստել ձվարանների չարորակ ուռուցքների կենսաբանական վարքի ավելի խորքային ըմբռնմանը։ Աշխատանքի կարևոր խնդիրներից է նաև պլոիդության հնարավոր կանխատեսիչ և պրոգնոստիկ նշանակության գնահատումը։ Եթե ԴՆԹ-ի որոշակի պլոիդային բնութագրեր վիճակագրորեն կապված են հիվանդության ընթացքի, կրկնության հավանականության կամ բուժման արդյունքների հետ, ապա դրանք կարող են դիտարկվել որպես լրացուցիչ կենսաբանական ցուցանիշներ։ Միաժամանակ նման ցուցանիշները պետք է գնահատվեն այլ կլինիկական, հյուսվածաբանական և մոլեկուլային տվյալների համատեքստում և չդիտարկվեն որպես հիվանդի անհատական կանխատեսման միակ հիմք։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև ԴՆԹ-ի պլոիդության և ուռուցքային բջիջների տարածման ակտիվության փոխհարաբերությանը։ Բջջային ցիկլի տարբեր փուլերում գտնվող բջիջների հարաբերակցությունը և գենոմային նյութի քանակի փոփոխությունները կարող են լրացուցիչ տեղեկություններ տրամադրել ուռուցքի կենսաբանական ակտիվության վերաբերյալ։ Այդ տվյալների համադրումը կարող է օգնել ուսումնասիրելու այն մեխանիզմները, որոնց միջոցով գենոմային փոփոխությունները կապված են ուռուցքային հյուսվածքի աճի և զարգացման առանձնահատկությունների հետ։ Աշխատանքում կարևոր է նաև կլինիկական տվյալների վիճակագրական վերլուծությունը։ Տարբեր պլոիդային խմբերի միջև հիվանդության ընթացքի, բուժման պատասխանի կամ այլ կլինիկական ցուցանիշների տարբերությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու հայտնաբերված կապերի վիճակագրական նշանակությունը և դրանց հնարավոր գործնական արժեքը։ Հետազոտության արդյունքները կարող են օգտագործվել ձվարանների չարորակ էպիթելային ուռուցքների ախտորոշման և կլինիկական վարման համալիր մոտեցումների կատարելագործման քննարկման շրջանակում։ ԴՆԹ-ի պլոիդության ուսումնասիրությունը կարող է լրացնել ավանդական հյուսվածաբանական և կլինիկական գնահատումը՝ տրամադրելով ուռուցքի բջջային և գենոմային առանձնահատկությունների վերաբերյալ լրացուցիչ տեղեկատվություն։ Միաժամանակ աշխատանքը ընդգծում է, որ նման կենսաբանական ցուցանիշի կլինիկական կիրառելիությունը պահանջում է ստանդարտացված մեթոդաբանություն, համապատասխան վերահսկողություն և արդյունքների հաստատում ավելի լայն հետազոտություններում։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը միավորում է ուռուցքաբանության, գինեկոլոգիայի, բջջաբանության և մոլեկուլային ախտորոշման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով պարզել ԴՆԹ-ի պլոիդության դերը ձվարանների չարորակ էպիթելային ուռուցքների կենսաբանական բնութագրման և կլինիկական գնահատման մեջ։ Այն կարող է հետաքրքրել ուռուցքաբաններին, գինեկոլոգներին, ախտաբաններին, ցիտոլոգներին, լաբորատոր ախտորոշման մասնագետներին և ձվարանների չարորակ նորագոյացությունների կանխատեսման ու անհատականացված վարման ուղղությամբ հետազոտություններ իրականացնող մասնագետներին։

History

Այս հրատարակությունը պատկանում է պատմագրական այն երկերի շարքին, որոնց հիմնական նպատակն է պատմական իրադարձությունների, նշանակալի դեպքերի և տարբեր ժամանակաշրջանների զարգացումների ներկայացումը ժամանակագրական հաջորդականությամբ։ Ժամանակագրությունները պատմական գիտելիքի պահպանման և փոխանցման կարևոր միջոցներից են, քանի որ հնարավորություն են տալիս իրադարձությունները դիտարկելու ոչ թե առանձին ու մեկուսացված դրվագներով, այլ պատմական շարունակականության և փոխկապակցվածության շրջանակում։ Դրանց միջոցով ընթերցողը կարող է պատկերացում կազմել անցյալի վերաբերյալ ձևավորված պատմական հիշողության, տարբեր ժամանակաշրջանների իրադարձությունների հաջորդականության և հասարակական կյանքի փոփոխությունների մասին։ Հայ պատմագրական ավանդույթում ժամանակագրական երկերը կարևոր նշանակություն են ունեցել ինչպես քաղաքական ու ռազմական իրադարձությունների արձանագրման, այնպես էլ եկեղեցական կյանքի, մշակութային զարգացումների և հասարակական փոփոխությունների վերաբերյալ տեղեկությունների պահպանման գործում։ Դրանք հաճախ ծառայել են որպես սկզբնաղբյուր հետագա պատմիչների և ուսումնասիրողների համար՝ ապահովելով տվյալների համադրման, ժամանակային կապերի բացահայտման և պատմական իրադարձությունների վերակազմության հնարավորություն։ Այս բնույթի աշխատությունների արժեքը պայմանավորված է նաև նրանով, որ դրանք արտացոլում են իրենց ստեղծման ժամանակաշրջանի պատմական գիտակցությունը, տեղեկությունների հավաքման ու դասակարգման եղանակները և անցյալի իրադարձություններին տրված մեկնաբանությունները։ Հրատարակությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել հայ պատմագրության, պատմական աղբյուրագիտության և մատենագիտության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների համար։ Այն կարող է դիտարկվել որպես պատմական տեղեկությունների համակարգման ավանդույթի ուսումնասիրության նյութ, ինչպես նաև որպես հայերեն տպագիր ժառանգության միավոր, որի մատենագիտական նկարագրությունն անհրաժեշտ է գրադարանային հավաքածուների համալրման, պատմական գրականության դասակարգման և հետազոտական աշխատանքների կազմակերպման համար։ Նման աշխատությունների ուսումնասիրության ընթացքում կարևոր է ուշադրություն դարձնել հեղինակային ավանդույթին, օգտագործված աղբյուրներին, իրադարձությունների ժամանակագրական դասավորությանը և պատմական տեղեկությունների հավաստիության գնահատմանը։ Դրանց համադրությունը այլ ժամանակագրությունների, տարեգրությունների և պատմական երկերի հետ կարող է նպաստել անցյալի ավելի ամբողջական ու հիմնավորված պատկերացման ձևավորմանը։ Հրատարակության ծավալը վկայում է բավականին ընդարձակ նյութի առկայության մասին, սակայն միայն մատենագիտական տվյալների հիման վրա հնարավոր չէ ճշգրտորեն որոշել ներկայացված ժամանակաշրջանները, ընդգրկված իրադարձությունները, հեղինակի ինքնությունը կամ աշխատության սկզբնաղբյուրները։ Այդ պատճառով այն առավել ճիշտ է բնութագրել որպես պատմական ժամանակագրական երկ, որի կոնկրետ բովանդակության և գիտական նշանակության վերջնական գնահատման համար անհրաժեշտ է ուսումնասիրել բնագիրը։ Ընդհանուր առմամբ, այս հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում պատմական հիշողության պահպանման, ժամանակագրական շարադրանքի ավանդույթի և հայերեն պատմագրական գրականության ուսումնասիրության տեսանկյունից։