Կապիտալի օպտիմալ կառուցվածքի ձևավորման ֆինանսական հիմնախնդիրները (ոսկերչական արտադրատեսակների և ադամանդների արտադրության ՀՀ կազմակերպությունների նյութերով)

Informatics

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է պարամետրական խնդիրների լուծման մեթոդների մշակմանը, մաթեմատիկական ծրագրավորման խնդիրների ուսումնասիրմանը և համապատասխան հաշվողական գործընթացների ավտոմատացմանը։ Աշխատության հիմնական նպատակն է մշակել այնպիսի մաթեմատիկական և ալգորիթմական մոտեցումներ, որոնք հնարավորություն կտան արդյունավետորեն լուծել խնդիրներ, որոնց պարամետրերի փոփոխությունը կարող է էական ազդեցություն ունենալ ստացվող լուծումների և օպտիմալության պայմանների վրա։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են դիտարկվել մաթեմատիկական ծրագրավորման տարբեր խնդիրներ, դրանց ձևակերպման առանձնահատկությունները, սահմանափակումների և նպատակային ֆունկցիաների փոխկապակցվածությունը, ինչպես նաև պարամետրերի փոփոխության դեպքում լուծումների վարքագիծը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հաշվողական ընթացակարգերի ավտոմատացմանը, որի նպատակն է նվազեցնել ձեռքով կատարվող հաշվարկների ծավալը, արագացնել խնդիրների լուծումը և բարձրացնել ստացված արդյունքների ճշգրտությունն ու հուսալիությունը։ Աշխատությունը կարող է ներառել ալգորիթմների մշակման, դրանց ծրագրային իրականացման, հաշվարկային ընթացակարգերի կազմակերպման և տարբեր մեթոդների արդյունավետության համեմատության հարցեր։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև այնպիսի ծրագրային գործիքների և հաշվողական մեխանիզմների կիրառումը, որոնք թույլ են տալիս ավտոմատ կերպով կատարել բարդ մաթեմատիկական հաշվարկներ, վերլուծել տարբեր պարամետրային իրավիճակներ և ստանալ օպտիմալ կամ մոտարկված լուծումներ։ Նման մոտեցումները կարող են կիրառական նշանակություն ունենալ օպտիմալացման, ինժեներական հաշվարկների, տնտեսագիտության, կառավարման, արտադրական պլանավորման և այլ ոլորտներում, որտեղ անհրաժեշտ է որոշումների ընդունումը հիմնավորել մաթեմատիկական մոդելների և բազմակի հաշվարկների միջոցով։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել կիրառական մաթեմատիկոսներին, ծրագրավորողներին, օպտիմալացման և հաշվողական մեթոդների մասնագետներին, հետազոտողներին և համապատասխան ուղղություններով սովորող ուսանողներին։

Literature

Աշխատանքը նվիրված է Լորենս Ստեռնի և Ջեյմս Ջոյսի վեպերի համադրական պոետիկայի ուսումնասիրությանը՝ կենտրոնանալով դրանց միջև առկա ինտերտեքստուալ հարաբերությունների, գեղարվեստական կառուցվածքների և գրական ավանդույթի վերաիմաստավորման վրա։ Հետազոտության հիմքում այն գաղափարն է, որ Ջոյսի ստեղծագործությունը կարելի է դիտարկել նաև ավելի վաղ ձևավորված վեպային փորձարարությունների շարունակության և արմատական վերափոխման համատեքստում, իսկ Ստեռնի նորարարական գրական տեխնիկաների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական հասկանալու Ջոյսի մոդեռնիստական պոետիկայի որոշ առանձնահատկություններ։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել երկու վեպերի պատմողական կառուցվածքի ոչ ավանդական բնույթը։ Դասական, գծային և պատճառահետևանքային պատմողականության փոխարեն երկու ստեղծագործություններում էլ կարևոր դեր են ստանում ժամանակի խախտված հաջորդականությունը, պատմողական շեղումները, ասոցիատիվ անցումները, ինքնավերաբերականությունը և ընթերցողի սպասումների միտումնավոր խախտումը։ Այս առանձնահատկությունների համադրական քննությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու երկու հեղինակների ստեղծագործական մեթոդների ընդհանրություններն ու տարբերությունները։ Հատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել ժամանակի և տարածության կազմակերպմանը։ Ստեռնի վեպում պատմության ընթացքը հաճախ ընդհատվում է հերոսի հիշողություններով, մեկնաբանություններով և կողմնակի պատմություններով, ինչի հետևանքով ժամանակագրական հաջորդականությունը դառնում է երկրորդական։ Ջոյսի դեպքում ժամանակային կառուցվածքի ապամիավորումը հասնում է ավելի բարդ աստիճանի՝ միաձուլվելով երազային, առասպելական, լեզվական և մշակութային տարբեր շերտերի հետ։ Այս առումով ժամանակը դառնում է ոչ միայն պատմվող իրադարձությունների հերթականություն, այլև գիտակցության և լեզվի շարժման արտահայտություն։ Հետազոտության առանցքային ուղղություններից է ինտերտեքստուալության ուսումնասիրությունը։ Երկու վեպերն էլ կառուցվում են բազմաթիվ գրական, պատմական, դիցաբանական, կրոնական և մշակութային հղումների փոխազդեցության միջոցով։ Հատկապես կարևոր է ուսումնասիրել այն եղանակները, որոնցով ավելի վաղ գրական և մշակութային տեքստերը վերափոխվում, պարոդացվում, մեջբերվում կամ վերաիմաստավորվում են նոր ստեղծագործության շրջանակում։ Այդ գործընթացում նախորդ տեքստը պարզապես աղբյուր չէ, այլ նոր իմաստների ձևավորման ակտիվ բաղադրիչ։ Աշխատանքում կարող է քննվել նաև հեղինակի և ընթերցողի հարաբերությունը։ Ստեռնի ստեղծագործական մեթոդը հաճախ խախտում է ընթերցողի սովորական ակնկալիքները՝ նրան ստիպելով հետևել ոչ միայն պատմությանը, այլև պատմելու գործընթացին։ Ջոյսի մոտ այս միտումը դառնում է ավելի ընդգծված․ լեզվական բազմաշերտությունը, բառախաղերը, հնչյունական կապերը և տարբեր լեզուների տարրերի միավորումը պահանջում են ընթերցողից ակտիվ մասնակցություն և բազմաթիվ մշակութային հղումների ճանաչում։ Լեզվի նկատմամբ փորձարարական վերաբերմունքը երկու ստեղծագործությունների համադրության կարևոր բաղադրիչներից է։ Ստեռնի մոտ լեզվական խաղը, բառերի իմաստային երկիմաստությունը, շարադրանքի ընդհատումները և տպագրական ձևերի կիրառումը նպաստում են վեպի ավանդական կառուցվածքի քայքայմանը։ Ջոյսը զարգացնում է այդ հնարավորությունները մինչև ծայրահեղ բարդության՝ ստեղծելով բազմալեզու, հնչյունական և ասոցիատիվ լեզվական համակարգ, որտեղ բառի իմաստը կարող է ձևավորվել միաժամանակ մի քանի լեզվական ու մշակութային կապերի միջոցով։ Հետազոտության մեջ կարող է առանձնահատուկ տեղ զբաղեցնել պարոդիայի և գրական ավանդույթի վերաիմաստավորման խնդիրը։ Ստեռնի վեպը խաղային և հաճախ ծաղրական վերաբերմունք է ցուցաբերում իր ժամանակի վեպային նորմերի նկատմամբ՝ խախտելով պատմողականության ընդունված կանոնները։ Ջոյսի ստեղծագործության մեջ այդ ավանդույթի հետ խաղը դառնում է ավելի լայնածավալ և ընդգրկում է գրականության, պատմության, առասպելաբանության ու մշակույթի բազմաթիվ շերտեր։ Այսպիսով, ինտերտեքստուալությունը հանդես է գալիս ոչ միայն որպես հղումների համակարգ, այլև որպես գրական ավանդույթի քննադատական վերակառուցման միջոց։ Կարևոր է նաև հերոսի և պատմողի կերպարների համադրությունը։ Ստեռնի ստեղծագործության մեջ պատմողը մշտապես ընդգծում է իր ներկայությունը և միջամտում պատմության ընթացքին՝ ստեղծելով հեղինակի, պատմողի և ընթերցողի միջև բարդ փոխհարաբերություն։ Ջոյսի դեպքում պատմողական ձայնի կառուցվածքն ավելի բազմաշերտ է, և դրա սահմանները հաճախ դժվար է հստակ տարանջատել տարբեր գիտակցական, լեզվական ու մշակութային ձայներից։ Այս երևույթը նպաստում է պատմողական կենտրոնի ապակայունացմանը և վեպի բազմաձայնությանը։ Աշխատանքը կարող է ուսումնասիրել նաև կառուցվածքային և տեքստային ձևերի նշանակությունը։ Տպագրական առանձնահատկությունները, էջի կառուցվածքը, կետադրության անսովոր կիրառությունը, հատվածականությունը և տարբեր տեսակի տեքստերի ներմուծումը նպաստում են ավանդական վեպային ձևի վերափոխմանը։ Եթե Ստեռնի մոտ այդ տեխնիկաները հաճախ ունեն խաղային և պարոդիկ բնույթ, ապա Ջոյսի մոտ դրանք դառնում են գեղարվեստական ամբողջ համակարգի հիմնարար տարրեր։ Հետազոտության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է երկու հեղինակների ստեղծագործական կապերի և նրանց պոետիկայի ընդհանրությունների ու տարբերությունների բացահայտմամբ։ Համադրական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ցույց տալու, թե ինչպես են վաղ շրջանի վեպային փորձարարությունները վերածվում մոդեռնիստական գրականության առավել արմատական ձևերի, և ինչպես է գրական ավանդույթի հետ երկխոսությունը նպաստում նոր գեղարվեստական լեզվի ստեղծմանը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը երկու վեպերի միջև առկա ինտերտեքստուալ կապերը դիտարկում է որպես գրական շարունակականության և միաժամանակ ստեղծագործական վերափոխման դրսևորում՝ ուսումնասիրելով պատմողական ձևի, ժամանակի, լեզվի, պարոդիայի, բազմաձայնության և մշակութային հղումների միջոցով ձևավորվող ընդհանուր ու տարբեր պոետիկական սկզբունքները։

Geography

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է Արարատյան հարթավայրի ջրային ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործման և պահպանման գիտատեխնիկական հիմքերի կատարելագործման հիմնահարցերին։ Գրքում համակողմանիորեն ուսումնասիրվում են տարածաշրջանի մակերևութային և ստորերկրյա ջրային պաշարների ձևավորման, բաշխման և օգտագործման առանձնահատկությունները, ինչպես նաև դրանց վրա ազդող բնական և մարդածին գործոնները։ Հեղինակը վերլուծում է ջրային ռեսուրսների կառավարման ժամանակակից մոտեցումները, ջրօգտագործման արդյունավետության բարձրացման մեթոդները, ոռոգման համակարգերի կատարելագործման հնարավորությունները և ջրային պաշարների պահպանությանն ուղղված ինժեներական ու բնապահպանական լուծումները։ Աշխատությունում անդրադարձ է կատարվում ստորերկրյա ջրերի շահագործման, ջրային հավասարակշռության պահպանման, ջրային պաշարների մոնիթորինգի, ջրի որակի վերահսկման և կլիմայական փոփոխությունների ազդեցության գնահատման հարցերին՝ ներկայացնելով գիտականորեն հիմնավորված առաջարկություններ տարածաշրջանի ջրային ռեսուրսների կայուն կառավարման համար։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ջրախնայող տեխնոլոգիաների ներդրմանը, բնապահպանական անվտանգության ապահովմանը և պետական կառավարման ու գիտատեխնիկական լուծումների համադրմանը՝ նպատակ ունենալով բարձրացնել ջրօգտագործման արդյունավետությունը և պահպանել Արարատյան հարթավայրի ջրային ներուժը երկարաժամկետ հեռանկարում։ Գիրքը նախատեսված է ջրային տնտեսության, հիդրոլոգիայի, բնապահպանության, գյուղատնտեսության, ինժեներական գիտությունների ոլորտների մասնագետների, գիտաշխատողների, դասախոսների, ուսանողների և ջրային ռեսուրսների կառավարման հարցերով զբաղվող բոլոր ընթերցողների համար։

Psychology

Աշխատությունը նվիրված է կառավարման գործընթացներում դեստրուկտիվ մոտիվացիայի ձևավորման և դրսևորման սոցիալ-հոգեբանական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ հասարակական և կազմակերպական արժեհամակարգերի փոփոխությունների համատեքստում։ Հետազոտության առանցքում այն մոտիվացիոն գործոններն են, որոնք կառավարչական գործունեության ընթացքում կարող են նպաստել ոչ արդյունավետ վարքագծի, միջանձնային լարվածության, կազմակերպական նպատակների և անհատական շահերի հակասության, պատասխանատվության նվազման կամ կառավարման հարաբերությունների խաթարման առաջացմանը։ Դեստրուկտիվ մոտիվացիան դիտարկվում է որպես բազմագործոն երևույթ, որի ձևավորման վրա կարող են ազդեցություն ունենալ ինչպես անձնային առանձնահատկությունները, այնպես էլ կազմակերպության կառուցվածքը, կառավարման ոճը, սոցիալական միջավայրը և գերակշռող արժեքային կողմնորոշումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել արժեհամակարգի վերափոխման պայմաններում մասնագիտական, սոցիալական և անձնական արժեքների հարաբերակցության փոփոխությանը և դրա հնարավոր ազդեցությանը աշխատակիցների ու ղեկավարների վարքագծային շարժառիթների վրա։ Հետազոտության շրջանակում կարող են քննության առնվել իշխանության, մասնագիտական հաջողության, նյութական շահագրգռվածության, ինքնաիրացման, պատասխանատվության, համագործակցության և կազմակերպական հավատարմության հետ կապված արժեքային կողմնորոշումները։ Կարևոր ուղղություն է կառուցողական և դեստրուկտիվ մոտիվացիոն միտումների տարբերակումը՝ պարզելու, թե ինչ պայմաններում անձի շարժառիթները նպաստում են կազմակերպության արդյունավետ գործունեությանը, իսկ ինչ իրավիճակներում կարող են հակասել ընդհանուր նպատակներին։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև կառավարման տարբեր մակարդակներում առաջացող դերային հակասություններին, աշխատակիցների միջև վստահության և համագործակցության խնդիրներին, կազմակերպական մշակույթի ազդեցությանը և սոցիալական փոփոխությունների պայմաններում կառավարչական վարքի վերափոխմանը։ Հոգեբանական և սոցիոլոգիական մոտեցումների համադրումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու անհատական արժեքների և կազմակերպական նորմերի փոխազդեցությունը՝ դեստրուկտիվ վարքային միտումները դիտարկելով ավելի լայն սոցիալական միջավայրի շրջանակում։ Հետազոտության գործնական նշանակությունը կարող է կապված լինել կազմակերպություններում մոտիվացիոն համակարգերի կատարելագործման, առողջ կազմակերպական մշակույթի ձևավորման, կառավարման հարաբերություններում հակասությունների նվազեցման և աշխատակիցների կառուցողական ներգրավվածության խթանման հետ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է կառավարման հոգեբանության, կազմակերպական վարքի, մոտիվացիայի տեսությունների և արժեքների սոցիալական հոգեբանության մոտեցումները՝ բացահայտելով կառավարչական գործունեության մոտիվացիոն հիմքերի փոփոխությունները հասարակական արժեհամակարգերի վերափոխման պայմաններում։

Culture

Գրքում ներկայացվում են մշակույթի տարբեր ձևերը՝ նյութական և հոգևոր, սոցիալական և անձնական նշանակությունը, ինչպես նաև մշակութային երևույթների ձևավորման, փոխանցման և պահպանման գործընթացները։ Անդրադառնում է մշակույթի տեսական հիմքերին, նրա դերին հասարակության մեջ, մշակութային արժեքների ստեղծմանը և զարգացումներին։ Աշխատությունը նախատեսված է ուսանողների, գիտնականների և մշակույթով հետաքրքրված անձանց համար՝ տրամադրելով համակարգված պատկերացում մշակույթի բնույթից, առանձնահատկություններից և նրա ազդեցությունից մարդկանց կյանքի և հասարակության վրա։

Religion

Աշխատությունը քրիստոնեական սուրբ գրքի թուրքերեն թարգմանություն է՝ կատարված հունարեն բնագրից։ Այն ներկայացնում է Նոր Կտակարանի ավետարանական ուսմունքը՝ Հիսուս Քրիստոսի կյանքի, քարոզչության, առակների, հրաշքների, աշակերտների հետ հարաբերությունների, խաչելության և հարության մասին պատմություններով։ Ավետարանական նյութը կարևոր տեղ է զբաղեցնում քրիստոնեական հավատքի, բարոյական ուսմունքի և եկեղեցական ավանդույթի մեջ՝ ընթերցողին ծանոթացնելով սիրո, ներողամտության, գթասրտության, հավատքի և հոգևոր պատասխանատվության գաղափարներին։ Հունարեն բնագրից թարգմանված լինելը կարևոր նշանակություն ունի թարգմանական և աստվածաշնչագիտական ուսումնասիրությունների համար, քանի որ հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու սուրբ գրքի փոխանցումը մեկ լեզվից մյուսը և դրա տարածումը տարբեր լեզվական համայնքներում։ Հրատարակությունը նաև արժեքավոր է Օսմանյան կայսրության բազմալեզու կրոնական գրականության պատմության տեսանկյունից։ Այն կարող է ծառայել որպես սկզբնաղբյուր՝ ուսումնասիրելու թուրքերենով քրիստոնեական գրականության տարածումը, Աստվածաշնչի թարգմանական ավանդույթները և կրոնական տեքստերի ընթերցման մշակույթը։ Միաժամանակ, առանց գրքի ամբողջական տիտղոսաթերթի և բովանդակության ստուգման հնարավոր չէ հստակ որոշել՝ հրատարակությունն ընդգրկում է Նոր Կտակարանի ամբողջական տեքստը, միայն չորս Ավետարանները, թե դրանցից որևէ առանձին հատված։