Կիլիկյան Հայաստանը և Այյուբյան պետությունները

Finance

Գիրքը նվիրված է ֆինանսական ինստիտուտների գործունեության արդյունավետության գնահատման ժամանակակից մոտեցումների ուսումնասիրությանը՝ տնտեսամաթեմատիկական մեթոդների կիրառմամբ և Հայաստանի Հանրապետության ֆինանսական համակարգի օրինակով։ Աշխատությունում վերլուծվում են բանկերի, վարկային կազմակերպությունների և այլ ֆինանսական հաստատությունների գործունեության արդյունքային ցուցանիշները, ներկայացվում են դրանց համեմատական գնահատման տեսական և գործնական հիմքերը, ինչպես նաև արդյունավետության չափման համար կիրառվող քանակական մեթոդները։ Հեղինակը քննարկում է ֆինանսական կառույցների գործունեության վրա ազդող հիմնական գործոնները, ռեսուրսների օգտագործման արդյունավետությունը, մրցունակության մակարդակը և ֆինանսական կայունության գնահատման չափանիշները։ Գրքում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տնտեսամաթեմատիկական մոդելներին, վիճակագրական վերլուծության գործիքներին և օպտիմալացման մեթոդներին, որոնք հնարավորություն են տալիս բացահայտել ֆինանսական ինստիտուտների ուժեղ և թույլ կողմերը, գնահատել դրանց գործունեության արդյունավետության մակարդակը և հիմնավորել կառավարչական որոշումների ընդունումը։ Ներկայացված ուսումնասիրությունները և հաշվարկային մոտեցումները կարող են օգտակար լինել ֆինանսական ոլորտի մասնագետների, տնտեսագետների, վերլուծաբանների, գիտաշխատողների, ինչպես նաև տնտեսագիտության և ֆինանսների մասնագիտություններով սովորող ուսանողների համար։ Գիրքը նպաստում է ֆինանսական համակարգի գործունեության ավելի խորը ըմբռնմանը և արդյունավետության գնահատման գիտական մեթոդների կիրառման զարգացմանը Հայաստանի պայմաններում։

Other Subjects

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է բարձր լեռնային գոտու պայմաններում ոսպի (Lens culinaris) համաշխարհային հավաքածուից ընտրված ցրտադիմացկուն սորտանմուշների էկոլոգատնտեսական արդյունավետության գնահատմանը՝ Իրանի Իսլամական Հանրապետության օրինակով։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են տարբեր գենետիկական գծերի հարմարվողականության առանձնահատկությունները բարձրադիր կլիմայական պայմաններում, մասնավորապես՝ ցածր ջերմաստիճանների, կարճ վեգետացիոն շրջանի և սահմանափակ ջրային ռեսուրսների ազդեցության համատեքստում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում բերքատվության ցուցանիշների, կենսաբանական կայունության և տնտեսական արդյունավետության համադրական գնահատմանը՝ նպատակ ունենալով բացահայտել առավել հեռանկարային սորտերը բարձր լեռնային գյուղատնտեսության զարգացման համար։ Ներկայացվում են նաև ագրոէկոլոգիական գործոնների ազդեցությունը բույսերի աճի և զարգացման վրա, ինչպես նաև սելեկցիոն աշխատանքի կարևորությունը կայուն գյուղատնտեսական համակարգերի ձևավորման գործում։ Աշխատությունը կարևոր ներդրում է ագրոէկոլոգիայի և բույսերի սելեկցիայի ոլորտում՝ նպաստելով բարձր լեռնային տարածաշրջաններում գյուղատնտեսության արդյունավետության բարձրացմանը։

Economics

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում հարկային վարչարարության կատարելագործման արդի խնդիրների ուսումնասիրությանը՝ ընդգրկելով հարկային համակարգի արդյունավետության բարձրացման, հարկային կարգապահության ամրապնդման և պետական եկամուտների հավաքագրման որակի բարելավման հարցերը։ Հեղինակը վերլուծում է հարկային վարչարարության տեսական հիմքերը և գործնական մեխանիզմները՝ դիտարկելով հարկային մարմինների գործունեության կազմակերպչական կառուցվածքը, վերահսկողական գործիքները և հարկ վճարողների հետ փոխհարաբերությունների համակարգը։ Գրքում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հարկային ստուգումների արդյունավետությանը, ռիսկերի վրա հիմնված վերահսկողության համակարգին, հարկային պարտավորությունների կատարման մոնիթորինգին և տեղեկատվական տեխնոլոգիաների կիրառմանը վարչարարության գործընթացներում։ Հեղինակը ուսումնասիրում է նաև ստվերային տնտեսության կրճատման, հարկային բազայի ընդլայնման և հարկային օրենսդրության պարզեցման խնդիրները՝ որպես վարչարարության բարելավման կարևոր ուղղություններ։ Աշխատությունը քննարկում է նաև միջազգային փորձը և դրա կիրառման հնարավորությունները ՀՀ պայմաններում՝ առաջարկելով համակարգային բարեփոխումների և կառավարման արդիականացման ուղիներ։ Այն օգտակար է տնտեսագետների, հարկային ծառայության աշխատակիցների, պետական կառավարման մասնագետների և ֆինանսական քաղաքականության մշակմամբ զբաղվող հետազոտողների համար։

Other Subjects

Աշխատությունը նվիրված է հաճարի մշակության ագրոտեխնիկական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը Կոտայքի մարզի անջրդի հողագործության պայմաններում՝ ուշադրության կենտրոնում պահելով բնական խոնավության արդյունավետ օգտագործումը, մշակաբույսի աճի ու զարգացման օրինաչափությունները, բերքատվության ձևավորումը և մշակության հիմնական տեխնոլոգիական միջոցառումների արդյունավետությունը։ Հետազոտության հիմքում ընկած է այն մոտեցումը, որ առանց ոռոգման գյուղատնտեսական արտադրության պայմաններում մշակաբույսի արդյունավետությունը մեծապես կախված է տեղումների քանակից և բաշխումից, հողի խոնավության պաշարներից, ջերմաստիճանային ռեժիմից, հողի մշակման համակարգից, ցանքի ժամկետներից, բույսերի սնուցման պայմաններից և ընտրված սորտի կենսաբանական առանձնահատկություններից։ Այս գործոնների համատեղ ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս որոշել այնպիսի ագրոտեխնիկական մոտեցումներ, որոնք առավել համապատասխան են տվյալ տարածաշրջանի հողակլիմայական պայմաններին։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հաճարի կենսաբանական և տնտեսական առանձնահատկություններին՝ որպես հացահատիկային մշակաբույսի։ Քննության են առնվում բույսի աճի հիմնական փուլերը՝ ծլումից և սկզբնական վեգետատիվ զարգացումից մինչև հասկակալում, հատիկի ձևավորում և հասունացում։ Յուրաքանչյուր փուլում ջերմության և խոնավության պահանջները կարող են տարբեր լինել, ուստի բնական տեղումների ժամանակային բաշխումը երբեմն ոչ պակաս կարևոր է, քան դրանց տարեկան ընդհանուր քանակը։ Հատկապես այն փուլերում, երբ ձևավորվում են բերքի հիմնական կառուցվածքային տարրերը, խոնավության պակասը կարող է անդրադառնալ բույսերի զարգացման, արդյունավետ ցողունների քանակի, հասկի ձևավորման և հատիկի լցման վրա։ Անջրդի պայմաններում կարևորագույն խնդիրներից է հողում առկա խոնավության պահպանումը։ Հետազոտության մեջ կարող են գնահատվել նախացանքային և հիմնական հողամշակման տարբեր եղանակների ազդեցությունը հողի ջրաֆիզիկական հատկությունների վրա։ Հողի ճիշտ մշակումը նպաստում է տեղումների ներթափանցմանը, նվազեցնում մակերևութային հոսքը և կարող է սահմանափակել անարդյունավետ գոլորշացումը։ Միաժամանակ չափազանց ինտենսիվ կամ ոչ ճիշտ ժամանակին իրականացված մշակումը կարող է նպաստել հողի խոնավության կորստին և կառուցվածքի վատթարացմանը։ Այդ պատճառով մշակման խորության, ժամկետի և եղանակի ընտրությունը դիտարկվում է որպես անջրդի հողագործության տեխնոլոգիայի կարևոր բաղադրիչ։ Առանձին ուղղություն է ցանքի ժամկետների ուսումնասիրությունը։ Ցանքի ճիշտ ժամանակի ընտրությունը հնարավորություն է տալիս առավել արդյունավետ օգտագործել տվյալ տարվա ջերմային և խոնավային պայմանները։ Չափազանց վաղ կամ ուշ ցանքը կարող է փոխել ծլման արագությունը, բույսերի սկզբնական զարգացումը, վեգետացիոն շրջանի տևողությունը և բերքի ձևավորման փուլերի համընկնումը անբարենպաստ եղանակային պայմանների հետ։ Տարբեր ժամկետներում կատարված ցանքերի համեմատությունը կարող է ցույց տալ, թե որ տարբերակն է նպաստում դաշտային ծլունակության, բույսերի պահպանվածության և վերջնական բերքատվության առավել բարենպաստ ցուցանիշների ձևավորմանը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ցանքի նորմայի և բույսերի խտության հարցը։ Չափազանց խիտ ցանքերում բույսերի միջև ուժեղանում է մրցակցությունը ջրի, սննդանյութերի և լույսի համար, ինչը հատկապես զգալի կարող է լինել խոնավության սահմանափակ պայմաններում։ Մյուս կողմից՝ չափազանց նոսր ցանքը կարող է հանգեցնել հողի արտադրական հնարավորությունների ոչ լիարժեք օգտագործման և միավոր մակերեսից բերքի նվազման։ Հետևաբար անհրաժեշտ է որոշել բույսերի այնպիսի խտություն, որի դեպքում անհատական բույսերի զարգացման և ամբողջ ցանքատարածության արտադրողականության միջև ձևավորվում է առավել նպատակահարմար հարաբերակցություն։ Հետազոտության մեջ կարող է ուսումնասիրվել նաև սերմի տեղադրման խորության ազդեցությունը ծլման և սկզբնական զարգացման վրա։ Անջրդի պայմաններում սերմը պետք է հասանելիություն ունենա բավարար խոնավության, սակայն չափազանց խոր ցանքը կարող է դժվարացնել ծիլերի մակերես դուրս գալը։ Հողի մեխանիկական կազմը, նախացանքային մշակման որակը և ցանքի պահին խոնավության տեղաբաշխումը պայմանավորում են համապատասխան խորության ընտրությունը։ Այս ցուցանիշների համադրումը կարևոր է հավասարաչափ և կենսունակ ծիլերի ստացման համար։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում բույսերի սնուցման համակարգին։ Հողի բնական բերրիությունը և հիմնական սննդատարրերի հասանելիությունը կարող են զգալիորեն ազդել բույսերի աճի, վեգետատիվ զանգվածի ձևավորման և հատիկային բերքի վրա։ Միաժամանակ անջրդի պայմաններում պարարտանյութերի արդյունավետությունը սերտորեն կապված է հողի խոնավության հետ, քանի որ սննդատարրերի յուրացումը պահանջում է համապատասխան ջրային ռեժիմ։ Հետևաբար պարարտացման չափաքանակների գնահատման ժամանակ անհրաժեշտ է հաշվի առնել ոչ միայն բույսի սննդային պահանջները, այլև տվյալ հողակլիմայական պայմաններում դրանց օգտագործման իրական հնարավորությունները։ Ազոտային, ֆոսֆորային և այլ սննդատարրերի ազդեցությունը կարող է ուսումնասիրվել ինչպես առանձին, այնպես էլ տարբեր համակցություններով՝ գնահատելով դրանց ազդեցությունը աճի, զարգացման և բերքի կառուցվածքի վրա։ Կարևորվում է նախորդ մշակաբույսի ազդեցության ուսումնասիրությունը։ Ցանքաշրջանառության մեջ հաճարի տեղը կարող է պայմանավորել հողի խոնավության, սննդատարրերի պաշարների, մոլախոտվածության և հիվանդությունների տարածման մակարդակը։ Լավ ընտրված նախորդը կարող է նպաստել հաջորդ մշակաբույսի համար ավելի բարենպաստ հողային պայմանների ձևավորմանը, մինչդեռ նույն կամ կենսաբանական առումով մոտ մշակաբույսերի հաճախակի վերադարձը նույն դաշտ կարող է առաջացնել մի շարք ագրոնոմիական խնդիրներ։ Այդ պատճառով մշակության տեխնոլոգիան նպատակահարմար է դիտարկել ամբողջ ցանքաշրջանառության համակարգի շրջանակում։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է հողի խոնավության դինամիկայի ուսումնասիրությունը։ Տարբեր խորություններում խոնավության պաշարների չափումները կարող են ցույց տալ, թե բույսերն ինչպես են օգտագործում աշնանային, ձմեռային և գարնանային տեղումներից կուտակված ջուրը և ինչպես է այդ պաշարը փոփոխվում վեգետացիայի ընթացքում։ Հողի խոնավության տվյալների համադրումը բույսերի զարգացման փուլերի և բերքատվության հետ հնարավորություն է տալիս որոշել ջրի պակասի առավել զգայուն ժամանակաշրջանները։ Այսպիսի ուսումնասիրությունը հատկապես կարևոր է անջրդի երկրագործության համար, որտեղ բնական խոնավությունը արտադրողականությունը սահմանափակող հիմնական գործոններից մեկն է։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում օդերևութաբանական պայմանների ազդեցությանը։ Տարբեր տարիների տեղումների, օդի ջերմաստիճանի և հնարավոր երաշտային ժամանակահատվածների տարբերությունները կարող են էապես փոխել նույն ագրոտեխնիկական միջոցառման արդյունքը։ Այդ պատճառով բազմամյա փորձերի տվյալները հատկապես արժեքավոր են, քանի որ հնարավորություն են տալիս տարբերակել տեխնոլոգիական գործոնի ազդեցությունը տվյալ տարվա եղանակային առանձնահատկություններից։ Տեղումների քանակի և բաշխման, ջերմաստիճանի ու բերքատվության միջև կապերի ուսումնասիրությունը կարող է օգտագործվել մշակության առավել կայուն համակարգերի մշակման համար։ Կարևոր ուղղություն է սորտային առանձնահատկությունների գնահատումը։ Տարբեր սորտերը կարող են տարբերվել վեգետացիոն շրջանի տևողությամբ, երաշտադիմացկունությամբ, ցրտադիմացկունությամբ, թփակալման ունակությամբ, բույսերի բարձրությամբ, հիվանդությունների նկատմամբ դիմադրողականությամբ և բերքի ձևավորման առանձնահատկություններով։ Անջրդի պայմաններում հատկապես արժեքավոր են այն ձևերը, որոնք կարողանում են արդյունավետ օգտագործել հողի սահմանափակ խոնավությունը և պահպանել համեմատաբար կայուն արտադրողականություն եղանակային տատանումների դեպքում։ Սորտերի համեմատական ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել տարածաշրջանի համար առավել հարմարված ելանյութի և արտադրական սորտերի ընտրությանը։ Առանձին տեղ է զբաղեցնում բերքի կառուցվածքային տարրերի ուսումնասիրությունը։ Միավոր մակերեսից ստացվող վերջնական բերքը ձևավորվում է մի շարք բաղադրիչների փոխազդեցությամբ՝ բույսերի պահպանվածության, արդյունավետ ցողունների թվի, հասկերի քանակի, մեկ հասկում ձևավորված հատիկների թվի և հատիկի զանգվածի միջոցով։ Ագրոտեխնիկական տարբեր միջոցառումներ կարող են տարբեր կերպ ազդել այս ցուցանիշների վրա։ Օրինակ՝ որևէ տարբերակ կարող է մեծացնել բույսերի վեգետատիվ աճը՝ առանց հատիկային բերքի համարժեք բարձրացման, մինչդեռ մեկ այլ տարբերակ կարող է նպաստել բերքի կառուցվածքի առավել արդյունավետ ձևավորմանը։ Այդ պատճառով միայն ընդհանուր բերքատվության գնահատումը բավարար չէ տեխնոլոգիական միջոցառումների ազդեցության մեխանիզմը հասկանալու համար։ Հետազոտության մեջ կարող են ուսումնասիրվել նաև հատիկի որակական հատկանիշները։ Բերքի քանակի հետ մեկտեղ կարևոր են հատիկի խոշորությունը, լիարժեքությունը, զանգվածային ցուցանիշները և նպատակային օգտագործման համար նշանակություն ունեցող այլ որակական բնութագրեր։ Աճեցման պայմանները, խոնավության ապահովվածությունը և սնուցման մակարդակը կարող են ազդել ոչ միայն բերքի քանակի, այլև դրա որակի վրա։ Հետևաբար արդյունավետ տեխնոլոգիան պետք է գնահատվի արտադրողականության և ստացված արտադրանքի որակի համատեղ հաշվառմամբ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում մոլախոտերի ազդեցությանը։ Անջրդի դաշտերում մոլախոտերը կարող են ուժեղ մրցակցել մշակաբույսի հետ հատկապես հողի խոնավության համար։ Մոլախոտվածության մակարդակի և տեսակային կազմի գնահատումը հնարավորություն է տալիս որոշել դրանց հնարավոր ազդեցությունը հաճարի աճի և բերքատվության վրա։ Մոլախոտերի դեմ պայքարի միջոցառումների ընտրության ժամանակ կարևոր է համադրել ագրոտեխնիկական և անհրաժեշտության դեպքում բույսերի պաշտպանության ընդունված մոտեցումները՝ պահպանելով մշակաբույսի բնականոն զարգացումը և հողի ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործումը։ Կարևորվում է նաև հիվանդությունների և վնասատուների տարածվածության դիտարկումը։ Բույսերի առողջական վիճակը կարող է անմիջականորեն ազդել ֆոտոսինթետիկ մակերեսի, հատիկի ձևավորման և վերջնական բերքի վրա։ Սորտի դիմադրողականությունը, ցանքաշրջանառությունը, ցանքի ժամկետը և բույսերի խտությունը կարող են փոխել վնասակար օրգանիզմների զարգացման պայմանները։ Հետևաբար բույսերի պաշտպանության խնդիրները դիտարկվում են մշակության ընդհանուր համակարգի շրջանակում և կապվում են կանխարգելիչ ագրոտեխնիկական միջոցառումների հետ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություն է ջրի օգտագործման արդյունավետության գնահատումը։ Անջրդի հողագործության պայմաններում նպատակն առավելագույն կենսազանգված ստանալը չէ, այլ հասանելի ջրային պաշարների հաշվով հնարավորինս արդյունավետ տնտեսական բերք ձևավորելը։ Այդ պատճառով տարբեր ագրոտեխնիկական տարբերակները կարելի է համեմատել ոչ միայն բերքատվությամբ, այլև այն տեսանկյունից, թե որքան արդյունավետ է մշակաբույսը օգտագործել բնական տեղումներից և հողի պաշարներից հասանելի ջուրը։ Այս ցուցանիշը կարևոր է հատկապես երաշտային և խոնավությամբ սահմանափակ տարիներին։ Առանձին նշանակություն ունի հողի բերրիության պահպանման խնդիրը։ Անջրդի երկրագործության երկարաժամկետ արդյունավետությունը կախված է ոչ միայն տվյալ տարվա բերքից, այլև հողի կառուցվածքի, օրգանական նյութի պաշարների և սննդային ռեժիմի պահպանությունից։ Հողի մշակման, պարարտացման և ցանքաշրջանառության համակարգերը նպատակահարմար է գնահատել նաև հողի երկարաժամկետ արտադրողականության տեսանկյունից։ Օրգանական մնացորդների վերադարձը, էրոզիայի սահմանափակումը և հողի կառուցվածքի պահպանումը կարող են կարևոր նշանակություն ունենալ հատկապես լեռնային և նախալեռնային գյուղատնտեսական տարածքներում։ Հետազոտության մեջ կարող է անդրադարձ կատարվել նաև հողի էրոզիայի վտանգին։ Անջրդի պայմաններում ոչ ճիշտ հողամշակումը կարող է նպաստել հողի մակերեսային շերտի քայքայմանը և խոնավության կորստին։ Տեղանքի թեքությունը, բուսածածկույթի վիճակը և մշակման ուղղությունը կարող են ազդեցություն ունենալ հողային ռեսուրսների պահպանման վրա։ Հետևաբար մշակության տեխնոլոգիայի արդյունավետությունը նպատակահարմար է գնահատել նաև հողապահպանական տեսանկյունից։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում փորձարարական դաշտային հետազոտությունների կազմակերպումը։ Տարբեր ագրոտեխնիկական տարբերակների համեմատության համար անհրաժեշտ է պահպանել փորձի կրկնությունների, համադրելի հողային պայմանների և միասնական հաշվառման մեթոդների սկզբունքները։ Վեգետացիայի ընթացքում կարող են կատարվել ֆենոլոգիական դիտարկումներ, բույսերի բարձրության, խտության և զարգացման ցուցանիշների չափումներ, հողի խոնավության որոշումներ և բերքի կառուցվածքային վերլուծություն։ Ստացված տվյալների վիճակագրական մշակումը հնարավորություն է տալիս պարզել, թե դիտված տարբերությունները որքանով են պայմանավորված ուսումնասիրվող գործոններով։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում տարբեր ագրոտեխնիկական միջոցառումների փոխազդեցությանը։ Ցանքի ժամկետը, սերմնացանի նորման, պարարտացումը և հողամշակումը մեկուսացված գործոններ չեն։ Օրինակ՝ բույսերի օպտիմալ խտությունը կարող է տարբեր լինել տարբեր խոնավային կամ սննդային պայմաններում, իսկ պարարտացման ազդեցությունը կարող է կախված լինել տեղումների քանակից։ Հետևաբար առավել արդյունավետ տեխնոլոգիայի ձևավորումը պահանջում է գործոնների համակցված ուսումնասիրություն և այնպիսի տարբերակի ընտրություն, որը կայուն արդյունք է ապահովում փոփոխվող բնական պայմաններում։ Կարևորվում է նաև մշակության տնտեսական արդյունավետության գնահատումը։ Բերքատվության բարձրացումը գործնական նշանակություն ունի միայն այն դեպքում, երբ կիրառվող լրացուցիչ միջոցառումների ծախսերը համարժեք են ստացվող տնտեսական արդյունքին։ Սերմերի, պարարտանյութերի, հողի մշակման և մյուս տեխնոլոգիական գործողությունների ծախսերի համադրումը ստացված բերքի արժեքի հետ հնարավորություն է տալիս որոշել տարբերակների շահութաբերությունը։ Անջրդի հողագործության պայմաններում հատկապես կարևոր է այնպիսի տեխնոլոգիաների ընտրությունը, որոնք չափավոր արտադրական ծախսերով ապահովում են հնարավորինս կայուն բերք։ Աշխատության մեթոդաբանական հիմքում կարող են համադրվել դաշտային փորձի, ագրոքիմիական և հողագիտական ուսումնասիրությունների, ֆենոլոգիական դիտարկումների, կենսաչափական չափումների և վիճակագրական վերլուծության մեթոդները։ Մի քանի տարվա տվյալների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել ոչ միայն միջին բերքատվությունը, այլև տարբեր ագրոտեխնիկական լուծումների կայունությունը տարբեր եղանակային պայմաններում։ Այս մոտեցումը հատկապես կարևոր է բնական տեղումներից կախված արտադրության համար, որտեղ տարեկան կլիմայական տատանումները կարող են զգալիորեն փոխել արդյունքները։ Աշխատության գիտագործնական նշանակությունը պայմանավորված է Կոտայքի մարզի անջրդի գյուղատնտեսական տարածքներում հացահատիկային արտադրության արդյունավետության բարձրացման անհրաժեշտությամբ։ Տեղական հողակլիմայական պայմաններին համապատասխանեցված մշակության համակարգը կարող է նպաստել հողի խոնավության առավել արդյունավետ օգտագործմանը, արտադրական ռիսկերի նվազեցմանը և բերքի կայունության բարձրացմանը։ Ստացված արդյունքների հիման վրա հնարավոր է հիմնավորել ցանքի, հողամշակման, սնուցման և մշակաբույսի խնամքի այնպիսի մոտեցումներ, որոնք հաշվի են առնում տարածաշրջանի բնական սահմանափակումները և միաժամանակ նպաստում հողային ռեսուրսների պահպանությանը։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է անջրդի պայմաններում հաճարի մշակության կենսաբանական, ագրոտեխնիկական և արտադրական առանձնահատկությունների բազմակողմանի ուսումնասիրություն՝ ընդգրկելով հողի խոնավության ռեժիմը, ցանքի ժամկետներն ու նորմերը, սնուցումը, սորտային հատկանիշները, բերքի կառուցվածքը, բնական տեղումների ազդեցությունը, ջրի օգտագործման արդյունավետությունը, հողի պահպանությունը և տնտեսական արդյունավետությունը։ Այն կարող է օգտակար լինել բուսաբուծության, հացահատիկային մշակաբույսերի արտադրության, ագրոնոմիայի, հողագիտության և անջրդի երկրագործության ոլորտներում աշխատող հետազոտողների, գյուղատնտեսների, դասախոսների, ուսանողների և արտադրության մասնագետների համար։

Economics

Աշխատավարձը աշխատանքի դիմաց աշխատողին տրվող դրամական վարձատրությունն է, որը ձևավորվում է աշխատողի և գործատուի միջև կնքված աշխատանքային հարաբերությունների արդյունքում։ Դրա էությունը կայանում է նրանում, որ այն հանդիսանում է աշխատուժի գնի արտահայտություն և միաժամանակ բնակչության եկամտի հիմնական աղբյուրներից մեկը։ Աշխատավարձը ոչ միայն փոխհատուցում է կատարված աշխատանքի համար, այլ նաև խթան է հանդիսանում աշխատանքի արդյունավետության բարձրացման համար։ Աշխատավարձի մակարդակը կախված է մի շարք գործոններից՝ աշխատանքի բարդությունից, աշխատողի որակավորումից, արտադրողականությունից, շուկայի պահանջարկից և տնտեսության ընդհանուր վիճակից։ Աշխատավարձի հիմնական տեսակներից է ժամանակային աշխատավարձը, որը հաշվարկվում է աշխատած ժամանակի հիման վրա՝ օրինակ ժամային, օրական կամ ամսական վճարով։ Մյուս հիմնական տեսակը գործարքային աշխատավարձն է, երբ վարձատրությունը կախված է կատարված աշխատանքի քանակից կամ արտադրանքի ծավալից, այսինքն՝ որքան շատ աշխատանք է կատարվում, այնքան բարձր է վարձատրությունը։ Կա նաև խառը աշխատավարձի համակարգ, որը համադրում է ժամանակային և գործարքային ձևերը՝ ապահովելով և՛ կայունություն, և՛ արտադրողականության խթան։ Բացի այդ, որոշ դեպքերում կիրառվում են պարգևատրումներ, բոնուսներ և հավելավճարներ՝ կապված աշխատանքի արդյունքների, պատասխանատվության կամ հատուկ պայմանների հետ։ Աշխատավարձը ունի նաև սոցիալական նշանակություն, քանի որ այն անմիջականորեն ազդում է մարդկանց կենսամակարդակի, սպառման և տնտեսական բարեկեցության վրա։ Այդ պատճառով աշխատավարձի ճիշտ կազմակերպումը կարևոր է ինչպես անհատների, այնպես էլ ամբողջ տնտեսության կայուն զարգացման համար։

Economics

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության բարձրագույն կրթության համակարգի կատարելագործման և միջազգային կրթական ու գիտական միջավայրին ինտեգրման տնտեսական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում բուհերի ֆինանսավորման, ռեսուրսների արդյունավետ բաշխման, կրթական ծառայությունների մրցունակության, կառավարման արդյունավետության և միջազգային համագործակցության տնտեսական նախադրյալների փոխկապակցվածությունն է։ Բարձրագույն կրթության համակարգի զարգացումը դիտարկվում է մարդկային կապիտալի ձևավորման և երկրի երկարաժամկետ սոցիալ-տնտեսական առաջընթացի կարևոր գործոններից մեկը, ինչի պատճառով առանձնահատուկ նշանակություն է ստանում բուհերի գործունեության տնտեսական արդյունավետության գնահատումը։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են քննվել պետական և մասնավոր ֆինանսավորման հարաբերակցությունը, ուսման վարձերի ձևավորման սկզբունքները, կրթական ենթակառուցվածքների արդիականացման ֆինանսական հնարավորությունները, գիտահետազոտական գործունեության ֆինանսավորումը և բուհերի եկամուտների աղբյուրների բազմազանեցումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում միջազգայնացման տնտեսական բաղադրիչին՝ միջազգային կրթական ծրագրերի զարգացման, ուսանողների և դասախոսների ակադեմիական շարժունության, օտարերկրյա ուսանողների ներգրավման, միջազգային գիտական համագործակցության և արտասահմանյան համալսարանների հետ գործընկերային հարաբերությունների տեսանկյունից։ Կարևորվում է նաև կրթական ծառայությունների միջազգային մրցունակության խնդիրը, որը կապված է կրթության որակի, մասնագիտական ծրագրերի արդիականության, օտար լեզուներով կրթական առաջարկների, հետազոտական ներուժի և բուհերի միջազգային ճանաչելիության հետ։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ բարձրագույն կրթության և աշխատաշուկայի փոխհարաբերությանը՝ գնահատելով մասնագետների պատրաստման կառուցվածքի համապատասխանությունը տնտեսության պահանջներին և կրթական ներդրումների ազդեցությունը շրջանավարտների մասնագիտական հնարավորությունների վրա։ Առանձին ուղղություն է բուհերի կառավարման տնտեսական մեխանիզմների կատարելագործումը, ֆինանսական ինքնուրույնության և հաշվետվողականության հավասարակշռումը, ինչպես նաև սահմանափակ ռեսուրսների պայմաններում ռազմավարական առաջնահերթությունների ընտրությունը։ Միջազգայնացումը դիտարկվում է ոչ միայն որպես կրթական փոխանակումների ընդլայնում, այլև որպես բուհերի զարգացման համալիր գործընթաց, որը կարող է նպաստել գիտելիքի և փորձի փոխանցմանը, միջազգային գիտակրթական ցանցերում ներգրավմանը և կրթական համակարգի մրցունակության բարձրացմանը։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է կրթության տնտեսագիտության, բարձրագույն կրթության կառավարման, մարդկային կապիտալի և միջազգային կրթական համագործակցության մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել ՀՀ բուհական համակարգի արդյունավետ զարգացման և միջազգայնացման տնտեսական նախադրյալներն ու հիմնական մարտահրավերները։