Կիմերները և սկյութները Հայկական լեռնաշխարհի արեվելքում (ըստ հնագիտական տվյալների)

Pedagogy

Բնապահպանական կրթության կազմակերպումը Հայաստանի Հանրապետությունում նպատակ ունի ձևավորել հասարակության էկոլոգիական գիտակցություն, պատասխանատու վերաբերմունք շրջակա միջավայրի նկատմամբ և կայուն զարգացման սկզբունքների ըմբռնում։ Այն կարևոր ուղղություն է կրթական համակարգում, քանի որ բնապահպանական խնդիրները՝ օդի և ջրի աղտոտումը, անտառահատումները, կենսաբազմազանության կորուստը և կլիմայական փոփոխությունները, անմիջական ազդեցություն ունեն մարդու կյանքի որակի վրա։ ՀՀ-ում բնապահպանական կրթությունը իրականացվում է ինչպես դպրոցական, այնպես էլ բարձրագույն և ոչ ֆորմալ կրթական մակարդակներում։ Դպրոցներում այն ներառված է տարբեր առարկաների շրջանակում, հատկապես «Բնագիտություն», «Կենսաբանություն» և «Աշխարհագրություն» առարկաներում, որտեղ աշակերտները ծանոթանում են բնության պահպանության հիմնական սկզբունքներին և էկոլոգիական խնդիրներին։ Բարձրագույն ուսումնական հաստատություններում բնապահպանական կրթությունը խորացվում է մասնագիտական ծրագրերի միջոցով՝ պատրաստելով էկոլոգներ, բնապահպաններ և հարակից ոլորտների մասնագետներ։ Բացի պաշտոնական կրթությունից, կարևոր դեր ունեն նաև հասարակական կազմակերպությունները, որոնք իրականացնում են տարբեր ծրագրեր, սեմինարներ և արշավներ՝ ուղղված բնապահպանական իրազեկության բարձրացմանը։ Մեծ նշանակություն ունեն նաև բնապահպանական արշավները, ծառատունկի ծրագրերը և դպրոցական էկոակումբները, որոնք նպաստում են գործնական հմտությունների ձևավորմանը։ ՀՀ-ում բնապահպանական կրթության զարգացման գործում ներգրավված են նաև պետական կառույցներ, մասնավորապես շրջակա միջավայրի պահպանության ոլորտում գործող նախարարությունները, որոնք մշակում են քաղաքականություն և ծրագրեր էկոլոգիական կրթության խթանման համար։ Միջազգային համագործակցությունը նույնպես կարևոր դեր ունի, քանի որ տարբեր ծրագրերի միջոցով Հայաստան են ներմուծվում ժամանակակից փորձ և կրթական մեթոդներ։ Այսպիսով, բնապահպանական կրթության կազմակերպումը ՀՀ-ում ուղղված է հասարակության էկոլոգիական մտածողության զարգացմանը, շրջակա միջավայրի պահպանությանը և կայուն զարգացման ապահովմանը։

Literature

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է XVII–XVIII դարերի հայ իրականության գեղարվեստական վերարտադրությանը ժամանակակից հայ պատմավեպում՝ բացահայտելով այն եղանակները, որոնց միջոցով պատմական անցյալը վերածվում է գրական պատումի և ձեռք բերում նոր գաղափարական ու գեղագիտական նշանակություն։ Ուսումնասիրության կենտրոնում հայ ժողովրդի պատմության բարդ և հակասական մի ժամանակաշրջանն է, որը բնորոշվում էր քաղաքական անկայունությամբ, օտար տերությունների ազդեցությամբ, ազգային ինքնության պահպանման դժվարություններով, ազատագրական ձգտումներով, սոցիալական հակասություններով և մշակութային կյանքի շարունակական զարգացմամբ։ Այս պատմական միջավայրի գեղարվեստական ներկայացումը ժամանակակից հայ պատմավեպում հնարավորություն է տալիս ոչ միայն վերականգնելու անցյալի պատկերն ու մթնոլորտը, այլև այն վերաիմաստավորելու ներկայի արժեքային և գաղափարական հարցադրումների շրջանակում։ Ուսումնասիրության կարևոր խնդիրներից է պատմական փաստի և գեղարվեստական երևակայության փոխհարաբերության բացահայտումը։ Պատմավեպը չի սահմանափակվում փաստերի ճշգրիտ շարադրանքով․ պատմական իրադարձությունները դառնում են գեղարվեստական աշխարհի կառուցման հիմք, իսկ իրական անձանց և դեպքերի կողքին կարող են ստեղծվել երևակայական կերպարներ ու իրավիճակներ, որոնք հնարավորություն են տալիս ավելի խորությամբ ներկայացնելու ժամանակաշրջանի հասարակական և հոգեբանական մթնոլորտը։ Այդ եղանակով պատմությունը ձեռք է բերում մարդկային չափում, քանի որ մեծ քաղաքական իրադարձությունները ներկայացվում են անհատների ճակատագրերի, հարաբերությունների, ներքին ապրումների և բարոյական ընտրությունների միջոցով։ Ժամանակակից պատմավեպերում առանձնահատուկ նշանակություն ունի ազգային ինքնության և պատմական հիշողության թեման։ XVII–XVIII դարերի իրադարձությունների գեղարվեստական վերակերտումը հաճախ կապված է հայ ժողովրդի ինքնությունը պահպանելու, մշակութային արժեքները պաշտպանելու և ազգային ապագայի մասին մտածելու խնդիրների հետ։ Անցյալի հերոսների պայքարը, կորուստներն ու ձեռքբերումները ներկայացվում են ոչ միայն որպես պատմական իրողություններ, այլև որպես ազգային հիշողության մաս, որը կարող է ազդեցություն ունենալ հետագա սերունդների ինքնագիտակցության վրա։ Այս համատեքստում պատմավեպը հանդես է գալիս որպես անցյալի և ներկայի միջև երկխոսության յուրահատուկ ձև։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր տեղ է հատկացվում նաև ազատագրական գաղափարների գեղարվեստական արտացոլմանը։ Դարաշրջանի քաղաքական պայմանները, ազգային ազատության ձգտումները և պետականության գաղափարը պատմավեպերում հաճախ դառնում են սյուժետային հիմնական առանցքներ։ Հերոսները կանգնում են անձնական անվտանգության և ազգային պարտքի, սեփական կյանքի և ընդհանուր նպատակի միջև ընտրության առաջ։ Նրանց վարքագիծը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու հայրենասիրության, անձնազոհության, հավատարմության և պատասխանատվության գաղափարները՝ միաժամանակ ցույց տալով պատմական պայքարի մարդկային գինը։ Պատմական իրականության գեղարվեստական պատկերման կարևոր բաղադրիչ է ժամանակաշրջանի կենցաղի և մշակութային միջավայրի վերականգնումը։ Պատմավեպերում ներկայացվում են մարդկանց առօրյան, սովորույթները, հասարակական հարաբերությունները, հոգևոր և մշակութային կյանքը, քաղաքային ու գյուղական միջավայրերը, ինչպես նաև ժամանակաշրջանին բնորոշ բարքերը։ Այս մանրամասները նպաստում են պատմական հավաստիության տպավորության ստեղծմանը և ընթերցողին հնարավորություն են տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու XVII–XVIII դարերի հայ հասարակության մասին։ Միաժամանակ այդ կենցաղային ու մշակութային պատկերը հաճախ ծառայում է կերպարների բնավորության բացահայտմանը և նրանց սոցիալական միջավայրի ձևավորմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրության է արժանի պատմական անձի գեղարվեստական կերպավորումը։ Իրական պատմական գործիչը պատմավեպում վերածվում է ոչ միայն պատմության գործող անձի, այլև գրական կերպարի, որի միջոցով հեղինակը կարող է ուսումնասիրել իշխանության, պատասխանատվության, հայրենասիրության, բարոյական ընտրության և մարդկային թուլությունների խնդիրները։ Պատմական կերպարի մարդկայնացումը հնարավորություն է տալիս նրան ներկայացնել ոչ միայն որպես հերոսական կամ քաղաքական նշանակություն ունեցող անհատ, այլև որպես հակասություններով, զգացմունքներով ու ներքին պայքարով օժտված մարդ։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր է նաև ժամանակակից հայ պատմավեպի գեղարվեստական առանձնահատկությունների քննությունը։ Պատմական նյութի մատուցման ժամանակ օգտագործվում են տարբեր պատմողական եղանակներ, բազմաշերտ սյուժեներ, երկխոսություններ, հոգեբանական նկարագրություններ և պատմական ու անձնական ժամանակների զուգահեռում։ Այս միջոցներով հեղինակը կարողանում է համադրել պատմական լայն համայնապատկերը և անհատի ներքին աշխարհը՝ ստեղծելով անցյալի բազմակողմանի պատկերը։ XVII–XVIII դարերի հայ իրականության գեղարվեստական արտացոլումը կարևոր նշանակություն ունի նաև ժամանակակից պատմական գիտակցության ձևավորման տեսանկյունից։ Պատմավեպը հնարավորություն է տալիս ընթերցողին ոչ միայն ճանաչելու անցյալի իրադարձությունները, այլև դրանք զգալու կերպարների ճակատագրերի և մարդկային ապրումների միջոցով։ Այդ պատճառով պատմական գրականությունը կարող է նպաստել պատմական հիշողության պահպանմանը՝ միաժամանակ խթանելով անցյալի նկատմամբ քննադատական և բազմակողմանի վերաբերմունքը։ Այս ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ ժամանակակից հայ պատմավեպում XVII–XVIII դարերի իրականությունը վերածվում է ոչ միայն անցյալի նկարագրության, այլև ազգային ինքնության, պատմական հիշողության, ազատության, պետականության և մարդու բարոյական պատասխանատվության մասին խորհելու միջոցի։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել հայ գրականության պատմությամբ, պատմավեպի ժանրով, ազգային պատմական հիշողությամբ և ժամանակակից հայ արձակով հետաքրքրվող ընթերցողներին՝ հնարավորություն տալով հասկանալու, թե ինչպես է անցյալի բարդ պատմական իրականությունը վերաիմաստավորվում ժամանակակից գեղարվեստական մտածողության շրջանակում։

Linguistics

Այս աշխատությունը նվիրված է հայ գրող Հրանտ Մաթևոսյանի արձակի գեղարվեստական պատկերավորման համակարգի ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով նրա լեզվական, ոճական և կառուցվածքային առանձնահատկությունները։ Նյութում վերլուծվում են Մաթևոսյանի ստեղծագործություններում պատկերային մտածողության հիմնական ձևերը՝ բնության, մարդու ներաշխարհի և գյուղական իրականության փոխկապակցված ներկայացումը, ինչպես նաև խորհրդանշական և մետաֆորիկ արտահայտչամիջոցների կիրառումը։ Աշխատությունը առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձնում հեղինակի լեզվական նորարարություններին, ներքին մոնոլոգի, հոգեբանական խորացման և սյուժետային կառուցման յուրահատկություններին, որոնք ձևավորում են նրա արձակի ինքնատիպ գեղարվեստական աշխարհը։ Նյութում դիտարկվում է նաև Մաթևոսյանի ստեղծագործական մտածողության կապը ազգային ավանդույթների և համաշխարհային գրականության ժամանակակից միտումների հետ։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը բացահայտում է նրա արձակի պատկերավորման համակարգի ամբողջականությունը՝ որպես մարդու և բնության բարդ փոխհարաբերությունների փիլիսոփայական և գեղարվեստական արտացոլում։

Other Subjects

Այս հրատարակությունը ներկայացնում է Խորհրդային Միության անտառային տնտեսության իրավական և կազմակերպչական համակարգի կարևոր նորմատիվ փաստաթղթերից մեկը, որը կիրառվել է նաև Հայաստանի ԽՍՀ տարածքում և կարգավորել է պետական անտառային ֆոնդից փայտանյութի հատման, հաշվառման և տրամադրման ամբողջ գործընթացը։ Աշխատության մեջ մանրամասն նկարագրվում են անտառների՝ որպես պետական սեփականություն համարվող բնական ռեսուրսների կառավարման սկզբունքները, որտեղ առանձնահատուկ դեր ունի պլանային տնտեսության համակարգը և կայուն անտառօգտագործման գաղափարը։ Ներկայացվում է «անտառային դաչաներ» հասկացությունը, որը վերաբերում է որոշակի տարածքային միավորների, որտեղ իրականացվում է անտառային տնտեսության կազմակերպում, հաշվառում և վերահսկողություն՝ ըստ հաստատված անտառհատման նորմերի։ Հրահանգում ընդգծվում է, որ փայտանյութի տրամադրումը պետք է իրականացվի խիստ համապատասխանությամբ հաստատված անտառհատման պլաններին, որոնք հիմնված են անտառների գիտական գնահատման, աճի հաշվարկների և բնական վերականգնման հնարավորությունների վրա։ Մանրամասն կարգավորվում են անտառահատման ձևերը՝ ընտրովի, սանիտարական և համատարած հատումներ, ինչպես նաև դրանց իրականացման տեխնիկական և ժամկետային պահանջները, որպեսզի ապահովվի անտառային ռեսուրսների վերականգնման շարունակականությունը և կանխվի դեգրադացիան։ Աշխատության մեջ հատուկ ուշադրություն է դարձվում նաև վարչական վերահսկողության մեխանիզմներին, այդ թվում՝ անտառտնտեսությունների կողմից իրականացվող հաշվառմանը, փայտանյութի տեղափոխման փաստաթղթավորմանը և անօրինական հատումների կանխարգելմանը։ Հայաստանի պայմաններում այս հրահանգը առանձնահատուկ նշանակություն է ունեցել, քանի որ երկրի անտառային պաշարները սահմանափակ են և հիմնականում ունեն պաշտպանական, հողապաշտպան և ջրակարգավորիչ դեր, ուստի դրանց օգտագործումը պահանջում է առավել խիստ վերահսկողություն և ռացիոնալ մոտեցում։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է խորհրդային անտառային քաղաքականության գործնական մեխանիզմները՝ համադրելով տնտեսական շահագործման պահանջները և բնապահպանական պահպանության սկզբունքները, ինչը հնարավորություն է տալիս հասկանալու պետական անտառային կառավարման համակարգի գործառույթները և դրա կիրառումը Հայաստանի տարածքում։

Economics

Այս աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության ագրարային ոլորտում լիզինգի կիրառման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով գյուղատնտեսության ֆինանսավորման ժամանակակից մեխանիզմների դերը տեխնիկական վերազինման, արտադրողականության բարձրացման և գյուղական տնտեսությունների կայուն զարգացման գործընթացներում։ Գրքում վերլուծվում է լիզինգի էությունը որպես ֆինանսական գործիք, դրա իրավական և տնտեսական հիմքերը, ինչպես նաև կիրառման առանձնահատկությունները գյուղատնտեսական ոլորտում՝ հատկապես փոքր և միջին տնտեսությունների պայմաններում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում գյուղտեխնիկայի և սարքավորումների լիզինգի արդյունավետությանը, պայմանագրային հարաբերությունների ձևավորմանը, տոկոսադրույքների և վճարային պայմանների ազդեցությանը գյուղացիական տնտեսությունների ֆինանսական կայունության վրա։ Աշխատությունում քննարկվում են նաև պետական աջակցության ծրագրերը, սուբսիդավորման մեխանիզմները և միջազգային փորձի կիրառելիությունը Հայաստանի ագրարային համակարգում։ Վերլուծվում են այն հիմնական խոչընդոտները, որոնք սահմանափակում են լիզինգի լայն տարածումը՝ ներառյալ ֆինանսական ռիսկերը, ապահովագրական մեխանիզմների թերի զարգացումը և շուկայի ինստիտուցիոնալ սահմանափակումները։ Գրքի նպատակն է առաջարկել լուծումներ, որոնք կնպաստեն լիզինգի ինստիտուտի արդյունավետ կիրառմանը և ագրարային ոլորտի տեխնոլոգիական արդիականացման արագացմանը։

Culture

«Հայաստանի երիտասարդության ազգային տեսքը» թեման և ՀՀ մշակույթի ու երիտասարդության հարցերը վերաբերում են երիտասարդ սերնդի դերին, արժեքային և մշակութային ինքնության ձևավորմանը, ինչպես նաև նրանց ներգրավվածությանը ազգային, հասարակական և մշակութային գործընթացներում։ Հայ երիտասարդությունը համարվում է երկրի մշակութային և սոցիալ-տնտեսական զարգացման կարևոր ռեսուրս, որի ազգային ինքնագիտակցությունը և արժեհամակարգը ձևավորվում են կրթության, ընտանիքի, հասարակական կառույցների և մշակութային միջավայրի ազդեցությամբ։ ՀՀ մշակույթի նախարարությունն ու երիտասարդության գործերով կառույցները աշխատում են ստեղծել ծրագրեր, քաղաքականություններ և նախաձեռնություններ՝ խթանելու երիտասարդների մասնակցությունը մշակութային, ստեղծագործական, գիտական և սոցիալական ոլորտներում, ամրապնդելով նրանց ազգային ինքնությունը և միջսերնդային կապերը։ Այս թեման ընդգծում է այն կարևորությունը, որ մշակութային կրթությունը, ազգային արժեքների փոխանցումը և երիտասարդների ակտիվ քաղաքացիական դիրքորոշումը ունեն Հայաստանի ապագայի կայուն զարգացման, հասարակական միասնության և ազգային ինքնության պահպանման համար։