Личность и творчество Н. Г. Чернышевского в армянской рецепции

History

Պատմամշակութային և հոգևոր արժեքների ուսումնասիրությանը նվիրված աշխատություն է, որտեղ հեղինակ Ջոնիկ Մելիքյանը անդրադառնում է հայ ժողովրդի հնագույն հավատալիքներին, ազգային սրբավայրերին, դիցաբանական պատկերացումներին և պատմական հիշողության մեջ պահպանված հոգևոր ժառանգությանը։ Գիրքը ներկայացնում է հայկական բագինների՝ որպես ոչ միայն կրոնական, այլև ազգային ինքնության և մշակութային շարունակականության խորհրդանիշների դերը, բացահայտելով դրանց նշանակությունը հայ ժողովրդի պատմության տարբեր ժամանակաշրջաններում։ Հեղինակը ուսումնասիրում է նախաքրիստոնեական Հայաստանի հոգևոր աշխարհը, հեթանոսական տաճարների և սրբավայրերի խորհուրդը, ազգային աստվածների պաշտամունքը և դրանց ազդեցությունը ժողովրդի մտածողության, ավանդույթների ու մշակույթի ձևավորման վրա։ Աշխատության մեջ առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայկական հին հավատքի և քրիստոնեության փոխհարաբերություններին, ինչպես նաև այն հարցին, թե ինչպես են հնագույն մշակութային շերտերը պահպանվել հայ ազգային ինքնագիտակցության մեջ նույնիսկ դարերի ընթացքում։ Գիրքը համադրում է պատմական, դիցաբանական, մշակութաբանական և ազգագրական նյութեր՝ ընթերցողին փոխանցելով հայկական հոգևոր ժառանգության բազմաշերտ պատկերը։ Այն հետաքրքիր կարող է լինել հայ հին պատմությամբ, դիցաբանությամբ, ազգային մշակույթով և հոգևոր ավանդույթներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

History

Աշխատությունը նվիրված է XII դարի վերջից մինչև XIV դարի սկիզբ ընկած ժամանակահատվածում հայկական աշխարհիկ և հոգևոր իշխանությունների փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են Հայաստանի և Կիլիկյան հայկական պետականության քաղաքական, հասարակական և եկեղեցական կյանքի առանձնահատկությունները, ինչպես նաև աշխարհիկ իշխանության և հոգևոր կառույցների միջև ձևավորված հարաբերությունների տարբեր դրսևորումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում եկեղեցու քաղաքական և հասարակական դերակատարությանը, հոգևոր առաջնորդների և աշխարհիկ իշխանների փոխհարաբերություններին, նրանց իրավասությունների սահմաններին և համագործակցության ու հակասությունների հիմնական ոլորտներին։ Աշխատանքում քննարկվում են նաև եկեղեցական և պետական կառավարման համակարգերի փոխազդեցությունը, հողային և տնտեսական հարաբերությունները, հոգևոր կենտրոնների ազդեցությունը հասարակական կյանքի վրա, ինչպես նաև արտաքին քաղաքական և կրոնական գործոնների ազդեցությունը ներքին հարաբերությունների զարգացման վրա։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու այն մեխանիզմները, որոնց միջոցով հոգևոր և աշխարհիկ իշխանությունները մասնակցում էին քաղաքական որոշումների ընդունմանը, հասարակական կարգի պահպանմանը և ազգային ինքնության ու մշակութային արժեքների պահպանմանը։ Կարևորվում է նաև ժամանակաշրջանի ներքին ու արտաքին քաղաքական փոփոխությունների ազդեցության գնահատումը իշխանությունների փոխհարաբերությունների վրա։ Աշխատանքը կարևոր է միջնադարյան Հայաստանի պետական և եկեղեցական կառույցների փոխկապակցվածությունը հասկանալու, իշխանության ինստիտուտների զարգացման առանձնահատկությունները բացահայտելու և հայկական միջնադարյան հասարակության քաղաքական կառուցվածքը ուսումնասիրելու տեսանկյունից։ Այն կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, միջնադարագետներին, հայագետներին, եկեղեցու պատմությամբ զբաղվող մասնագետներին, հետազոտողներին, դասախոսներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Psychology

Գիտակցությունը մարդկային հոգեբանության և նյարդաբանության հիմքը հանդիսացող երևույթ է, որը ընդգրկում է մարդու մտքի, զգայական ընկալումների, հիշողության, մտավոր գործունեության, զգացմունքների և ինքնագիտակցության ակտիվությունն ու համակարգումը։ Գիտակցությունը թույլ է տալիս մարդու ուղեղին տարբերակել արտաքին ու ներքին միջավայրի ազդակները, կատարել վերլուծություններ, որոշումներ ընդունել, ձևավորել նպատակներ և վերահսկել վարքագիծը։ Այն համարվում է բարձրակարգ նյարդային գործընթացների արդյունք, որի հիմքում ընկած են նյարդային ցանցերի ակտիվությունը, սինապտիկ հաղորդակցությունը և ուղեղի կորտեքսի գործունեությունը։ Գիտակցության ուսումնասիրման ոլորտը ներառում է հոգեբանություն, նեյրոնեատորիա, փիլիսոփայություն և когնիտիվ գիտություններ, որոնք ուսումնասիրում են գիտակցության ձևերը, մակարդակները, խանգարումները և դրա զարգացումը կյանքի տարբեր փուլերում։ Գիտակցությունը նաև համարվում է սոցիալ-մշակութային գործընթացների ներդաշնակության հիմք՝ ապահովելով անձի ինքնաարտահայտությունն ու միջանձնային հաղորդակցությունը։ Այսպիսով, գիտակցությունը հանդիսանում է մարդու մտավոր և հոգեկան գործունեության կենտրոնական կողմը, որն ուղղորդում է իր գործողությունները և ազդում կենսական, սոցիալական ու մշակութային ներուժի վրա։

Medicine

Աշխատությունը նվիրված է Երևանի նահանգում բորոտության տարածման, դրա բժշկական և հասարակական ընկալման, ինչպես նաև հիվանդության դեմ ձեռնարկված առողջապահական միջոցառումների պատմական ուսումնասիրությանը։ Նյութը վերաբերում է այն ժամանակաշրջանին, երբ տարածաշրջանը գտնվում էր Ռուսական կայսրության վարչական համակարգում, և հնարավորություն է տալիս վարակիչ հիվանդությունների պատմությունը դիտարկել տեղական բնակչության սոցիալական պայմանների, բժշկական ծառայությունների զարգացման և պետական առողջապահական քաղաքականության համատեքստում։ Հետազոտության առանցքում հիվանդության հայտնաբերման և տարածվածության վերաբերյալ տվյալներն են, հիվանդների սոցիալական ու կենցաղային պայմանները, բժշկական դիտարկումների առանձնահատկությունները և վարակի վերաբերյալ ժամանակի գիտական պատկերացումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն հարցին, թե բժիշկները և վարչական մարմինները ինչպես էին արձանագրում հիվանդության դեպքերը, ինչպիսի մոտեցումներ էին կիրառվում հիվանդների հաշվառման և վերահսկման համար, և ինչպես էին կազմակերպվում բժշկական օգնությունն ու մեկուսացման միջոցառումները։ Պատմական բժշկական աղբյուրների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալ նաև տվյալ ժամանակաշրջանի ախտորոշման սահմանափակումները, քանի որ հիվանդությունների դասակարգման և լաբորատոր հաստատման հնարավորությունները տարբերվում էին ժամանակակից բժշկության մեթոդներից։ Քննվում են հիվանդության տարածման հետ հնարավոր կապ ունեցող ժողովրդագրական, կենցաղային և սոցիալ-տնտեսական պայմանները՝ միաժամանակ խուսափելով պատմական համայնքների կամ բնակչության առանձին խմբերի նկատմամբ հիվանդությունը պարզեցված ձևով վերագրելուց։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում հասարակության վերաբերմունքը հիվանդների նկատմամբ, քանի որ բորոտությունը պատմականորեն ուղեկցվել է վախով, մեկուսացմամբ և սոցիալական խարանմամբ։ Այդ պատճառով նյութը կարող է արժեքավոր լինել ոչ միայն համաճարակաբանական, այլև բժշկասոցիալական պատմության ուսումնասիրության համար։ Անդրադարձ է կատարվում տարածաշրջանում առողջապահական հաստատությունների զարգացմանը, բժիշկների գործունեությանը և վարակիչ հիվանդությունների դեմ պայքարի կազմակերպական մեխանիզմներին։ Նման աղբյուրների քննադատական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս վերականգնել հիվանդության պատմական պատկերը՝ հաշվի առնելով վիճակագրական տվյալների հնարավոր թերիությունը և ժամանակի բժշկական գիտելիքների սահմանափակումները։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը միավորում է բժշկության պատմության, պատմական համաճարակաբանության, սոցիալական պատմության և տարածաշրջանային ուսումնասիրությունների մոտեցումները՝ ներկայացնելով Երևանի նահանգի առողջապահական վիճակի և վարակիչ հիվանդությունների դեմ պայքարի պատմության կարևոր դրվագներից մեկը։

Psychology

Աշխատությունը նվիրված է դեռահասների մտածողության զարգացման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը աշխարհագրության ուսուցման գործընթացում համատեղ խմբային գործունեության կիրառման պայմաններում։ Հեղինակը վերլուծում է համագործակցային ուսուցման մանկավարժահոգեբանական հիմքերը, դեռահասների ճանաչողական զարգացման օրինաչափությունները և խմբային աշխատանքի ազդեցությունը տրամաբանական, վերլուծական ու ստեղծագործական մտածողության ձևավորման վրա։ Քննարկվում են աշխարհագրության դասավանդման ժամանակ կիրառվող ժամանակակից մեթոդներն ու տեխնոլոգիաները, որոնք խթանում են սովորողների ակտիվ մասնակցությունը, հաղորդակցական հմտությունների զարգացումը, ինքնուրույն մտածողությունը և խնդիրների համատեղ լուծման կարողությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում խմբային աշխատանքի կազմակերպման սկզբունքներին, ուսուցչի դերին համագործակցային ուսումնական միջավայրի ձևավորման գործում, ինչպես նաև ուսումնառության արդյունավետության գնահատման չափանիշներին։ Հետազոտությունը ներկայացնում է տեսական հիմնավորումներ և գործնական առաջարկություններ՝ ուղղված աշխարհագրության դասերի արդյունավետության բարձրացմանը, սովորողների ճանաչողական ակտիվության խթանմանը և կրթական գործընթացում համագործակցության մշակույթի զարգացմանը։ Աշխատությունը նախատեսված է մանկավարժների, աշխարհագրության ուսուցիչների, կրթության կազմակերպիչների, հոգեբանների, հետազոտողների, ուսանողների և կրթության արդիական մեթոդներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Literature

Խորը հուզական և ողբերգական բովանդակությամբ ստեղծագործություն է, որտեղ ներկայացվում են մարդկային մեծ կորուստների, ցավի և հիշողության թեմաները՝ կենտրոնանալով անհատի ներաշխարհում և հավաքական հիշողության մեջ մնացած վերքերի վրա։ Գրքում արտացոլվում են կյանքի ծանր փորձությունները, պատմական կամ անձնական ողբերգությունների հետևանքները և այն հոգեբանական վիճակները, որոնցում մարդը փորձում է ապրել ցավի հետ՝ այն չմոռանալով, բայց նաև չկորցնելով ապրելու կարողությունը։ Հեղինակը ընդգծում է հիշողության ուժը, ցավի փոխանցելիությունը սերունդների միջև և այն, թե ինչպես է տառապանքը դառնում ինքնության մի մաս։ Ստեղծագործությունը միաժամանակ և՛ սգո, և՛ մտորումների գիրք է, որտեղ ցավը ներկայացվում է ոչ միայն որպես տառապանք, այլ նաև որպես գիտակցման, վերապրման և ներքին ուժի աղբյուր։