Միջին ձեռնարկատիրության զարգացման հիմնախնդիրները ՀՀ-ում

Chemistry

Այս գիտական աշխատանքը ներկայացնում է միկրոգրամային քանակությամբ պղնձի վերլուծության նորարարական մեթոդ՝ հիմնված էքստրակցիոն-աբսորբցիոմետրիկ տեխնիկայի վրա, օգտագործելով տրֆենիլմետանային հիմնական ներկերը բնական և թունավոր ջրերում։ Գրքում մանրամասնորեն նկարագրվում է մեթոդի աշխատող սկզբունքը, փորձարարական պայմանները, ազդանշանի մաքրությունը և խստությունը, ինչպես նաև փորձաքիմիական վերլուծության ճշգրտությունը և վերարտադրելիությունը։ Արդյունքները ցույց են տալիս, թե ինչպես կարելի է արդյունավետորեն որոշել trace քանակությամբ պղինձը՝ շրջակա միջավայրի, արդյունաբերական և ջրամատակարարման համակարգերում, նվազագույնացնելով խափանումները և թունավոր ազդեցությունները։ Գիրքը նախատեսված է հանքաքիմիկոսների, ջրաքիմիկոսների, անալիտիկ լաբորատորիաների մասնագետների և հետազոտողների համար, ովքեր աշխատում են ջրային միջավայրի մետաղների վերահսկման և վերլուծության ոլորտում, և հանդիսանում է կարևոր ուղեցույց՝ ճշգրիտ և հուսալի մեթոդների կիրառման համար ջրերի բնապահպանական մոնիթորինգում։

Other Subjects

Աշխատությունը նվիրված է Հայկական ԽՍՀ տարածքում հանդիպող որոշ ավազատեսակների հիմքով շինարարական շաղախների բաղադրության, ֆիզիկամեխանիկական հատկությունների և գործնական կիրառելիության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում տեղական ավազները դիտարկվում են որպես շինարարական շաղախների կարևոր լցանյութ՝ ուշադրություն դարձնելով դրանց հատիկաչափական կազմին, հանքաբանական բնույթին, խտությանը, ծակոտկենությանը, խոնավությանը, կավային ու փոշենման մասնիկների պարունակությանը և այլ բնութագրերին, որոնք կարող են ազդեցություն ունենալ պատրաստվող խառնուրդների որակի վրա։ Առանձնահատուկ նշանակություն է տրվում տարբեր ծագման ավազների համեմատական գնահատմանը և դրանց համապատասխանությանը շինարարական աշխատանքների տեխնոլոգիական պահանջներին։ Քննվում է լցանյութի հատիկային կազմի ազդեցությունը շաղախի շարժունակության, ջրապահունակության, միատարրության, կապակցանյութի պահանջվող քանակի և կարծրացած նյութի ամրության վրա։ Ուսումնասիրվում են տարբեր բաղադրություններով պատրաստված շաղախներ՝ պարզելու համար ավազի տեսակի, կապակցանյութի և ջրի հարաբերակցության ազդեցությունը վերջնական նյութի հատկությունների վրա։ Կարևորվում են սեղմման և այլ մեխանիկական ազդեցությունների նկատմամբ դիմադրությունը, կպչունությունը, խտությունը, ջրակլանումը, ցրտադիմացկունությունը և շահագործման ընթացքում նյութի կայունությունը բնութագրող ցուցանիշները։ Առանձին ուշադրություն կարող է հատկացվել բնական ավազներում առկա մանր մասնիկների և տարբեր խառնուրդների ազդեցությանը շաղախի կառուցվածքի ձևավորման և ամրացման գործընթացների վրա։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է տեղական հումքի առավել արդյունավետ օգտագործման հնարավորության գնահատումը, քանի որ տարածաշրջանային շինանյութերի կիրառումը կարող է նվազեցնել հեռավոր շրջաններից լցանյութերի տեղափոխման անհրաժեշտությունը և նպաստել շինարարության նյութական ռեսուրսների առավել նպատակահարմար օգտագործմանը։ Լաբորատոր փորձարկումների և համեմատական վերլուծությունների միջոցով հնարավոր է որոշել տարբեր ավազատեսակների համար շաղախների նպատակահարմար բաղադրությունները և դրանց կիրառման հնարավոր ոլորտները։ Դիտարկվում են նաև պատրաստման տեխնոլոգիական պայմանները, խառնուրդների մշակելիությունը և կարծրացման ընթացքում տեղի ունեցող փոփոխությունները։ Տեղական ավազների հատկությունների համակարգված ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ձևավորելու տվյալ հումքի որակի գնահատման չափանիշներ և ընտրելու այնպիսի բաղադրություններ, որոնք ապահովում են շինարարական շաղախների պահանջվող տեխնիկական ցուցանիշները։ Աշխատանքը կարող է ունենալ ինչպես գիտական, այնպես էլ գործնական նշանակություն՝ նպաստելով Հայաստանի բնական հումքային պաշարների ուսումնասիրմանը, տեղական շինանյութերի արդյունավետ կիրառմանը և շինարարական տեխնոլոգիաների կատարելագործմանը։ Այն կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել շինարարական նյութագիտության, շինարարության տեխնոլոգիայի, հանքային հումքի և շինարարական խառնուրդների ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների, հետազոտողների ու ուսանողների համար։

Economics

Գիրքը նվիրված է ֆինանսավորման ժամանակակից գործիքների՝ լիզինգի և վարկավորման (փոխառության) էության, տեսակների և կիրառման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են լիզինգի տնտեսական բովանդակությունը, դրա ձևերը՝ ֆինանսական և օպերատիվ լիզինգ, ինչպես նաև լիզինգային պայմանագրերի կառուցվածքը, կողմերի իրավունքներն ու պարտականությունները։ Հեղինակը վերլուծում է վարկային հարաբերությունների հիմունքները, վարկերի տեսակները, տոկոսադրույքների ձևավորման մեխանիզմները, վարկային ռիսկերի գնահատումը և վարկունակության որոշման չափանիշները։ Գրքում համեմատվում են լիզինգը և ավանդական վարկը՝ ընդգծելով դրանց առավելություններն ու սահմանափակումները տարբեր տնտեսական իրավիճակներում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում փոքր և միջին բիզնեսի ֆինանսավորման հնարավորություններին, ներդրումային նախագծերի իրականացման աղբյուրներին և ֆինանսական շուկաների դերին կապիտալի հասանելիության ապահովման գործում։ Քննարկվում են նաև ֆինանսական ինստիտուտների գործունեությունը, պետական կարգավորման ազդեցությունը և միջազգային փորձի կիրառելիությունը։ Գիրքը նախատեսված է տնտեսագիտության, ֆինանսների, բանկային գործի և բիզնես կառավարման ոլորտներով հետաքրքրվող ուսանողների, մասնագետների և ձեռնարկատերերի համար։

History

Սա քաղաքագիտական և միջազգային հարաբերությունների ոլորտի գիտական ուսումնասիրություն է, որը նվիրված է Թուրքիայի արտաքին քաղաքականության հիմնական ուղղությունների, սկզբունքների և վերափոխումների վերլուծությանը «Արդարություն և զարգացում» կուսակցության իշխանության առաջին տասնամյակում՝ 2002–2012 թվականներին։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են այդ ժամանակաշրջանում Թուրքիայի արտաքին քաղաքական ռազմավարության ձևավորման ներքին և արտաքին գործոնները, տարածաշրջանային և գլոբալ դերակատար դառնալու ձգտումները, ինչպես նաև երկրի դիվանագիտական ակտիվության ընդլայնման առանձնահատկությունները։ Վերլուծվում են Թուրքիայի հարաբերությունները հարևան պետությունների, Եվրոպայի, Միացյալ Նահանգների, Ռուսաստանի, Մերձավոր Արևելքի և Կովկասի երկրների հետ, ինչպես նաև «զրո խնդիր հարևանների հետ» քաղաքականության գաղափարական հիմքերը, դրա գործնական իրականացումն ու արդյունքները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում արտաքին քաղաքականության վրա ներքաղաքական գործընթացների, տնտեսական զարգացման, անվտանգության մարտահրավերների և տարածաշրջանային հակամարտությունների ազդեցությանը։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի միջազգային հարաբերությունների, քաղաքագիտության և տարածաշրջանային ուսումնասիրությունների ոլորտներում՝ ներկայացնելով 21-րդ դարի սկզբին Թուրքիայի արտաքին քաղաքականության զարգացման միտումները և դրանց ազդեցությունը տարածաշրջանային ու միջազգային գործընթացների վրա։

Economics

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում սպառողների հավատարմության ձևավորման, պահպանման և բարձրացման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ շեշտադրելով ժամանակակից շուկայական միջավայրում սպառողի վարքագծի և կազմակերպությունների միջև երկարաժամկետ հարաբերությունների նշանակությունը։ Հետազոտության կենտրոնում սպառողների հավատարմության էությունն ու դրա վրա ազդող տնտեսական, սոցիալական, հոգեբանական և կազմակերպական գործոններն են։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է այն պատճառով, որ մրցակցային շուկայում կազմակերպության կայունությունը պայմանավորված է ոչ միայն նոր հաճախորդների ներգրավմամբ, այլև արդեն իսկ ձևավորված հաճախորդների պահպանմամբ, նրանց կրկնակի գնումների խթանմամբ և ապրանքանիշի նկատմամբ վստահության ու դրական վերաբերմունքի ձևավորմամբ։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել սպառողների ընտրության վրա ազդող այնպիսի գործոններ, ինչպիսիք են ապրանքի կամ ծառայության որակը, գինը, սպասարկման մակարդակը, կազմակերպության հեղինակությունը, հաղորդակցության արդյունավետությունը, անհատականացված առաջարկները, հետվաճառքային սպասարկումը և սպառողի ընդհանուր փորձը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում սպառողների բավարարվածության և հավատարմության փոխկապակցվածությանը, քանի որ բարձր բավարարվածությունը կարող է նպաստել կրկնակի գնումների, ապրանքանիշի նկատմամբ վստահության և կազմակերպությունը այլոց առաջարկելու պատրաստակամության ձևավորմանը։ Հայաստանի Հանրապետության պայմանների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հաշվի առնել տեղական շուկայի առանձնահատկությունները, սպառողների նախասիրությունների փոփոխությունները, մրցակցային միջավայրի զարգացումը և բիզնեսների կողմից կիրառվող մարքեթինգային գործիքների արդյունավետությունը։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև հավատարմության ծրագրերին, զեղչային և բոնուսային համակարգերին, թվային մարքեթինգին, սոցիալական մեդիայի միջոցով հաճախորդների հետ հաղորդակցությանը և տվյալների վրա հիմնված անհատականացված առաջարկներին՝ գնահատելով դրանց դերը սպառողի հետ երկարաժամկետ կապերի ձևավորման գործում։ Աշխատության կարևոր բաղադրիչ է նաև այն խոչընդոտների բացահայտումը, որոնք սահմանափակում են սպառողների հավատարմության բարձրացման հնարավորությունները, այդ թվում՝ սպասարկման որակի անհամապատասխանությունը, վստահության պակասը, ապրանքների և ծառայությունների տարբերակվածության ցածր մակարդակը կամ հաճախորդների կարիքների ոչ բավարար ուսումնասիրությունը։ Ուսումնասիրության գործնական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ սպառողների վարքագծի և հավատարմության վրա ազդող գործոնների բացահայտումը կարող է օգնել կազմակերպություններին մշակել ավելի արդյունավետ մարքեթինգային և կառավարչական ռազմավարություններ, բարելավել հաճախորդների սպասարկումը և բարձրացնել մրցունակությունը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել մարքեթինգի և կառավարման մասնագետների, տնտեսագետների, ձեռնարկատերերի, ուսանողների և շուկայական գործընթացներն ուսումնասիրող հետազոտողների համար։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը դիտարկում է սպառողների հավատարմությունը որպես կազմակերպության երկարաժամկետ մրցակցային առավելության կարևոր գործոն՝ բացահայտելով Հայաստանի Հանրապետությունում դրա ձևավորման հիմնական պայմանները, առկա խնդիրները և բարձրացման հնարավոր ուղղությունները։

History

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է 1945–1990 թվականներին Խորհրդային Հայաստանում մշակույթի նկատմամբ պետական իշխանության իրականացրած քաղաքականության ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով մշակութային կյանքի կազմակերպման սկզբունքները, պետական կառավարման մեխանիզմները, գաղափարական վերահսկողության ձևերը և մշակույթի տարբեր ոլորտների զարգացման առանձնահատկությունները։ Աշխատության հիմքում այն հարցադրումն է, թե ինչպես էր խորհրդային պետությունը ձևավորում, ուղղորդում և վերահսկում մշակութային գործընթացները, ինչ նպատակներ էին հետապնդում իշխանական կառույցները և ինչպես էին այդ քաղաքականության պայմաններում զարգանում կրթությունը, գիտությունը, գրականությունը, արվեստը, թատրոնը, երաժշտությունը, կինոն և մշակութային այլ ոլորտներ։ 1945 թվականից հետո Հայաստանի մշակութային կյանքը մտավ զարգացման նոր փուլ․ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո հանրապետությունում ընդլայնվեցին կրթական և գիտական հաստատությունները, ակտիվացավ մշակութային շինարարությունը, զարգացան արվեստի տարբեր ճյուղերը, իսկ Երևանը աստիճանաբար վերածվեց ոչ միայն հանրապետական, այլև համահայկական մշակութային կենտրոնի։ Միաժամանակ մշակույթի զարգացումը տեղի էր ունենում խորհրդային գաղափարախոսության և կուսակցական վերահսկողության պայմաններում։ Խորհրդային իշխանությունը մշակույթը դիտարկում էր որպես հասարակության գաղափարական դաստիարակության կարևոր միջոց, ուստի գրականության, արվեստի և գիտության զարգացումը սերտորեն կապված էր պետական քաղաքականության հետ։ Այդ համակարգում ստեղծագործական ազատությունը սահմանափակվում էր ընդունված գաղափարական չափանիշներով, իսկ սոցիալիստական ռեալիզմը երկար ժամանակ հանդես էր գալիս որպես գրականության և արվեստի հիմնական պաշտոնական գեղագիտական սկզբունք։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից մեկը պետական իշխանության և մշակութային հաստատությունների փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությունն է։ Մշակույթի նախարարությունը, կուսակցական մարմինները, տեղական իշխանությունները և մասնագիտացված կառույցները մասնակցում էին մշակութային կյանքի կազմակերպմանը, ֆինանսավորմանը, կադրային քաղաքականությանը և բովանդակային վերահսկողությանը։ Այդ համակարգի միջոցով պետությունը կարողանում էր որոշակի ուղղություն տալ մշակութային քաղաքականությանը՝ միաժամանակ խրախուսելով այնպիսի ստեղծագործություններ և նախաձեռնություններ, որոնք համապատասխանում էին պաշտոնական գաղափարախոսությանը։ Խորհրդային մշակութային քաղաքականության կարևոր բաղադրիչ էր կրթությունը։ Հետպատերազմյան շրջանում ընդլայնվեց դպրոցների և բարձրագույն ուսումնական հաստատությունների ցանցը, զարգացավ մասնագիտական կրթությունը, իսկ գիտական հաստատությունների գործունեությունը դարձավ հանրապետության մշակութային և մտավոր կյանքի կարևոր մասը։ Հայաստանի գիտական ներուժի զարգացման մեջ առանձնահատուկ դեր ունեցավ գիտահետազոտական հաստատությունների համակարգը, որի ընդլայնումը նպաստեց բնական, տեխնիկական և հումանիտար գիտությունների առաջընթացին։ Մշակութային քաղաքականության մեկ այլ առանցքային ոլորտը գրականությունն էր։ Պետական կառույցները և գրական կազմակերպությունները մասնակցում էին հրատարակչական գործունեության կազմակերպմանը, գրողների միությունների աշխատանքին, գրական մամուլի և գրքերի տարածմանը։ Միաժամանակ գրական ստեղծագործությունը ենթարկվում էր գաղափարական չափանիշների․ քաղաքական կամ գաղափարական առումով անցանկալի մոտեցումները կարող էին քննադատության արժանանալ, իսկ հեղինակների ստեղծագործական գործունեությունը՝ սահմանափակվել։ Սակայն խորհրդային համակարգի ներսում անգամ ձևավորվեցին այնպիսի գրական և գեղարվեստական արժեքներ, որոնք հետագայում դարձան հայ մշակույթի նշանակալի ձեռքբերումներ։ Արվեստի բնագավառում պետական քաղաքականությունը դրսևորվում էր թատրոնի, կինոյի, կերպարվեստի, երաժշտության և ճարտարապետության կազմակերպման ու ֆինանսավորման միջոցով։ Պետական աջակցությունը հնարավորություն էր տալիս ստեղծել խոշոր մշակութային հաստատություններ, կազմակերպել համերգներ, ցուցահանդեսներ, թատերական ներկայացումներ և կինոարտադրություն, սակայն միաժամանակ պահպանվում էր բովանդակային վերահսկողությունը։ Այս հակասությունը՝ մշակույթի նյութական և ինստիտուցիոնալ զարգացման մի կողմից և գաղափարական սահմանափակումների մյուս կողմից, թեմայի ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչներից է։ Հատուկ ուշադրության է արժանի ազգային մշակույթի և խորհրդային գաղափարախոսության փոխհարաբերությունը։ Հայկական պատմությունը, գրականությունը, լեզուն, ժողովրդական արվեստը և ազգային մշակութային ժառանգությունը շարունակեցին զարգանալ, սակայն դրանց ներկայացումը հաճախ պետք է տեղավորվեր խորհրդային գաղափարական շրջանակներում։ Միաժամանակ հայ մշակույթի որոշ ոլորտներ կարողացան ձեռք բերել լայն ճանաչում նաև ԽՍՀՄ սահմաններից դուրս։ Հայկական երաժշտությունը, կերպարվեստը, գրականությունը, կինոն և ճարտարապետությունը ներկայացվեցին միութենական և միջազգային մշակութային հարթակներում՝ նպաստելով Հայաստանի մշակութային հեղինակության բարձրացմանը։ Հետազոտության համար կարևոր ժամանակահատված է 1960-ական թվականներից սկսվող մշակութային վերելքը։ Այս շրջանը կապված էր հասարակական և մշակութային կյանքի որոշակի աշխուժացման, նոր սերնդի մտավորականների և արվեստագետների ակտիվացման, պատմական հիշողության նկատմամբ հետաքրքրության աճի և ազգային մշակութային թեմաների ավելի լայն շրջանառության հետ։ Մշակույթի տարբեր բնագավառներում ի հայտ եկան նոր գեղարվեստական որոնումներ, որոնք երբեմն դուրս էին գալիս պաշտոնական չափորոշիչների նեղ շրջանակից։ Հետագա տասնամյակներում այդ գործընթացներն ավելի խորացան՝ հատկապես 1980-ականների երկրորդ կեսին, երբ վերակառուցման և հրապարակայնության քաղաքականությունը թուլացրեց նախկին գաղափարական սահմանափակումների մի մասը։ 1988 թվականից հետո Հայաստանում մշակութային կյանքը սերտորեն միահյուսվեց հասարակական և ազգային-քաղաքական շարժումների հետ։ Այդ ժամանակ մշակութային գործիչները, գրողները, արվեստագետները և գիտական հանրությունը սկսեցին ավելի ակտիվորեն արտահայտվել հասարակական խնդիրների շուրջ, իսկ ազգային ինքնության, պատմական հիշողության և Արցախի հարցի թեմաները դարձան հանրային քննարկումների կարևոր բաղադրիչներ։ ՀՀ կրթական ծրագրերում նույնպես խորհրդահայ մշակույթի ուսումնասիրությունը ներկայացվում է որպես Խորհրդային Հայաստանի պատմության կարևոր բաղադրիչ՝ ընդգծելով մշակույթի զարգացման պայմանները, ձեռքբերումները և Երևանի՝ համահայկական կրթամշակութային կենտրոն դառնալու նշանակությունը։ Աշխատության մատենագիտական տվյալների համաձայն՝ Գագիկ Եթիմյանի այս ուսումնասիրությունը հրատարակվել է Վանաձորում 2012 թվականին և ընդգրկված է Վանաձորի պետական համալսարանի պատմության ամբիոնի հրապարակումների ցանկում։ Հեղինակը նույն թեմային անդրադարձել է նաև «Հայաստանի մշակույթը 1945–1990 թվականներին / Քաղաքականություն և իրականություն» և «Մշակութային քաղաքականությունը Խորհրդային Հայաստանում (1945–1990 թթ.)» աշխատություններում, ինչը վկայում է թեմայի նրա երկարատև և համակարգված ուսումնասիրության մասին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը կարևոր է խորհրդային շրջանի հայկական մշակույթի պատմությունը ոչ միայն ստեղծագործությունների և մշակութային ձեռքբերումների, այլև դրանց ձևավորման քաղաքական ու ինստիտուցիոնալ պայմանների տեսանկյունից հասկանալու համար։ Այն հնարավորություն է տալիս համադրելու պետական վերահսկողությունն ու մշակութային զարգացումը, գաղափարախոսական սահմանափակումներն ու ստեղծագործական որոնումները, ինչպես նաև գնահատելու այն ձեռքբերումները, որոնք ձևավորվեցին խորհրդային համակարգի պայմաններում և հետագայում դարձան ժամանակակից հայ մշակույթի կարևոր ժառանգություն։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել հայոց պատմությամբ, խորհրդային շրջանի պատմությամբ, մշակույթի պատմությամբ, քաղաքականության և մշակույթի փոխհարաբերություններով, գրականության, արվեստի և կրթության պատմությամբ զբաղվող պատմաբաններին, մշակութաբաններին, հետազոտողներին, դասախոսներին, ուսանողներին և ընթերցողներին։