Մոսկվայում Լազարյանների կողմից հիմնադրված և կայսերական հովանավորությամբ գործող Արևելյան լեզուների հայկական ճեմարանի կանոնադրությունը

Other Subjects

Հրատարակությունը նախատեսված է տարվա օրերի, ամիսների և ժամանակագրական հաջորդականության վերաբերյալ տեղեկություններ տրամադրելու համար՝ ծառայելով որպես առօրյա կյանքում օգտագործվող գործնական տեղեկատու։ Օրացույցները կարևոր դեր են ունեցել հասարակական, տնտեսական և կրոնական կյանքի կազմակերպման գործում՝ հնարավորություն տալով նախապես որոշելու կարևոր ամսաթվերը, հետևելու շաբաթների ու ամիսների ընթացքին և պլանավորելու տարբեր աշխատանքներ։ Հայկական օրացուցային ավանդույթի շրջանակում առանձնահատուկ նշանակություն են ունեցել եկեղեցական տոները, սրբերի հիշատակության օրերը, պահքի ժամանակահատվածները և քրիստոնեական ծիսական տարվա հետ կապված ամսաթվերը։ Նման հրատարակություններում կարող էին ներառվել նաև լուսնային ու արևային ժամանակի հաշվարկման, եղանակների փոփոխության և թվականությունների համադրման վերաբերյալ տեղեկություններ, որոնք օգտակար էին ժամանակի ճիշտ ընկալման ու գործնական կիրառության համար։ Գիրքը ներկայացնում է 19-րդ դարի հայատառ տպագիր տեղեկատու գրականության այն տեսակը, որը գիտելիքը հասանելի էր դարձնում տարբեր զբաղմունքների և կրթական մակարդակների մարդկանց։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ տպագրության, ժամանակագրության և առօրյա մշակույթի պատմությամբ զբաղվող ուսումնասիրողների համար՝ հնարավորություն տալով դիտարկելու, թե ինչպես էին օրացույցները միավորում ժամանակի հաշվարկման, կրոնական ավանդույթի և հասարակական կյանքի կազմակերպման գործառույթները։ Նման հրատարակությունները նպաստել են օրացուցային գիտելիքների տարածմանը և հայկական մշակութային ու եկեղեցական ժամանակի հաշվարկման ավանդույթների պահպանմանը։

Religion

Քրիստոնեական եկեղեցու խորհուրդների և հոգևոր կյանքի կարևորագույն իրողություններից մեկին՝ Սուրբ Հաղորդությանը նվիրված այս աշխատությունը ներկայացնում է հաղորդության աստվածաբանական, դավանաբանական և հոգևոր նշանակության շուրջ մտորումներ ու բացատրություններ՝ նամակների ձևաչափով։ Գրքի հիմնական նպատակն է ընթերցողին ծանոթացնել Սուրբ Հաղորդության քրիստոնեական ընկալմանը, պարզաբանել դրա տեղն ու նշանակությունը եկեղեցական կյանքում և ընդգծել հաղորդության կապը հավատացյալի հոգևոր մաքրագործման, փրկության և Քրիստոսի հետ միության գաղափարի հետ։ Քրիստոնեական աստվածաբանության մեջ Սուրբ Հաղորդությունը համարվում է Եկեղեցու կարևորագույն խորհուրդներից մեկը, որի միջոցով հավատացյալները հաղորդակից են դառնում Հիսուս Քրիստոսի խորհրդավոր ներկայությանը և մասնակցում քրիստոնեական փրկագործության խորհրդին։ Այս տեսանկյունից աշխատության թեմատիկ առանցքը հաղորդության էության, աստվածային խորհրդի, եկեղեցական ավանդության և հավատացյալի հոգևոր կյանքի փոխկապակցվածության ներկայացումն է։ Հատուկ նշանակություն ունի Վերջին ընթրիքի ավետարանական իրադարձությունը, որի հիման վրա ձևավորվել է Սուրբ Հաղորդության քրիստոնեական ընկալումը։ Հիսուս Քրիստոսի կողմից հացի և գինու օրհնությունն ու աշակերտներին դրանց բաշխումը քրիստոնեական ավանդության մեջ ընկալվում են որպես հաղորդության խորհրդի հաստատման հիմնարար իրադարձություն։ Դրա միջոցով ընդգծվում են Քրիստոսի զոհաբերության հիշատակը, փրկագործական առաքելությունը և հավատացյալների հոգևոր միասնությունը։ Հաղորդության խորհուրդը միաժամանակ դիտարկվում է որպես անհատական հավատքի և համայնքային եկեղեցական կյանքի միավորող իրողություն, քանի որ այն արտահայտում է հավատացյալների մասնակցությունը Եկեղեցու միասնական հոգևոր կյանքին։ Աշխատության կարևոր գաղափարական ուղղություններից է հաղորդության հոգևոր նշանակության բացահայտումը։ Քրիստոնեական ընկալմամբ հաղորդությունը պարզապես արտաքին ծիսական գործողություն չէ, այլ խորապես խորհրդանշական և աստվածաբանական իրողություն, որը պահանջում է հավատք, ներքին պատրաստվածություն, ապաշխարություն և հոգևոր պատասխանատվություն։ Հավատացյալի մասնակցությունը հաղորդությանը ենթադրում է սեփական կյանքի վերանայում, խղճի քննություն, մեղքերից հեռանալու ձգտում և Աստծո հետ հարաբերությունների վերականգնում։ Այս առումով հաղորդությունը կապվում է նաև քրիստոնեական բարոյականության հիմնարար սկզբունքների՝ սիրո, խոնարհության, ներողամտության, գթասրտության և մերձավորի նկատմամբ պատասխանատվության հետ։ Նամակների ձևաչափը կարևոր գրական և ուսուցողական առանձնահատկություն է, քանի որ հնարավորություն է տալիս աստվածաբանական հարցերը ներկայացնելու բացատրական, քննարկողական և ընթերցողի հետ մտավոր երկխոսություն ենթադրող եղանակով։ Նամակային շարադրանքը կրոնական գաղափարների փոխանցման տարածված ձևերից է, որի միջոցով հնարավոր է ոչ միայն ներկայացնել ուսմունքի հիմնական դրույթները, այլև անդրադառնալ դրանց շուրջ առաջացող հարցերին, պարզաբանել տարբեր մեկնաբանություններ և նպաստել ընթերցողի ինքնուրույն մտորումներին։ Առաջին տետրի առանձնացումը մատնանշում է նյութի հաջորդական ներկայացման և թեմայի փուլային ուսումնասիրման կառուցվածքային սկզբունքը։ Աշխատության ճանաչողական նշանակությունը պայմանավորված է նաև հաղորդության վերաբերյալ քրիստոնեական դավանաբանական պատկերացումների և եկեղեցական ծիսական ավանդույթի փոխհարաբերությունների ուսումնասիրության հնարավորությամբ։ Սուրբ Հաղորդությունը քրիստոնեական եկեղեցական կյանքում ունի առանցքային դեր, քանի որ դրա շուրջ է կազմակերպվում հավատացյալ համայնքի միասնական պաշտամունքային կյանքը։ Հետևաբար խորհրդի վերաբերյալ գիտելիքների տարածումը կարևոր է ոչ միայն կրոնական կրթության, այլև եկեղեցական պատկանելության գիտակցման և քրիստոնեական ինքնության ամրապնդման համար։ Պատմական և մշակութային առումով հրատարակությունը նշանակալի է 19-րդ դարի Կոստանդնուպոլսի հայ կրոնական և տպագրական կյանքի ուսումնասիրության համար։ Այդ ժամանակաշրջանում Կոստանդնուպոլիսը հայ հոգևոր, կրթական և հասարակական գործունեության խոշոր կենտրոններից էր, որտեղ հրատարակվում էին կրոնական, աստվածաբանական, դաստիարակչական և գիտական բնույթի աշխատություններ։ Հայերենով աստվածաբանական գրականության զարգացումը նպաստում էր եկեղեցական ուսմունքի տարածմանը, հավատացյալների կրոնական գիտելիքների ընդլայնմանը և հայ եկեղեցական մշակույթի շարունակականությանը։ Նման աշխատությունների հրատարակությունը վկայում է նաև հայ ընթերցողական միջավայրում կրոնական հարցերի շուրջ գիտակցված քննարկումների և բացատրական գրականության պահանջարկի մասին։ Գրական առանձնահատկությունների տեսանկյունից այն պատկանում է աստվածաբանական-բացատրական և նամակագրական արձակի ոլորտին, որտեղ կրոնական գաղափարները ներկայացվում են հաջորդական մտքերի, պարզաբանումների և ուսուցողական դատողությունների միջոցով։ Աշխատությունը արժեքավոր է հայերեն աստվածաբանական գրականության, Սուրբ Հաղորդության քրիստոնեական ընկալման, եկեղեցական ծիսագիտության և 19-րդ դարի Կոստանդնուպոլսի հայ տպագրության պատմության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է հետաքրքրել աստվածաբաններին, եկեղեցական պատմաբաններին, կրոնագետներին և հայ հոգևոր մշակույթի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, ինչպես նաև քրիստոնեական խորհուրդների իմաստով հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Նրա ընթերցողական արժեքը պայմանավորված է հաղորդության խորհրդի հոգևոր ու դավանաբանական նշանակության ճանաչման, հայ կրոնական մտքի պատմական զարգացման ուսումնասիրության և եկեղեցական ավանդույթի նկատմամբ գիտակցված վերաբերմունքի ձևավորման հնարավորությամբ։

Literature

Աշխատությունը նվիրված է քրիստոնեական բարոյագիտության կարևորագույն հասկացություններից մեկին՝ յոթ մահացու մեղքերի բնույթին, դրանց դրսևորումներին և մարդու հոգևոր կյանքի վրա ունեցած ազդեցությանը։ Քրիստոնեական ավանդության համաձայն՝ հպարտությունը, ագահությունը, նախանձը, բարկությունը, ցանկասիրությունը, որկրամոլությունը և ծուլությունը համարվում են այնպիսի արատներ, որոնք կարող են խաթարել մարդու բարոյական նկարագիրը, թուլացնել ինքնազսպումը և հեռացնել նրան հոգևոր կատարելագործման ուղուց։ Այս թեմայի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու մարդու ներաշխարհին, ցանկությունների ու զգացմունքների կառավարմանը, խղճի դերին և սեփական արարքների համար պատասխանատվություն ստանձնելու անհրաժեշտությանը։ Նման կրոնաբարոյական աշխատությունները նպատակ ունեն ոչ միայն ներկայացնելու մեղքերի մասին եկեղեցական պատկերացումները, այլև խրախուսելու ինքնաքննությունը, բարոյական գիտակցությունը և առաքինի վարքագիծը։ Առաջին հատորը կազմում է բազմահատոր հրատարակության սկզբնական մասը և ներկայացնում է թեմայի ուսումնասիրության մեկնակետը՝ ընթերցողին ծանոթացնելով քրիստոնեական բարոյական ուսմունքի համապատասխան գաղափարներին։ Աշխատությունը կարևոր է աստվածաբանական և բարոյագիտական գրականության, կրոնական դաստիարակության ավանդույթների ու հայալեզու հոգևոր հրատարակությունների պատմության ուսումնասիրության համար։ Այն նաև արտացոլում է XIX դարի հայ համայնքներում կրոնական գրքի դերը՝ որպես քրիստոնեական արժեքների փոխանցման, բարոյական սկզբունքների ամրապնդման և հոգևոր ինքնակրթության միջոց։

Law

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության Գերագույն խորհրդի գործունեության համակողմանի ուսումնասիրությանը 1990–1995 թվականների ընթացքում՝ ընդգծելով անկախ պետականության ձևավորման փուլում նրա ունեցած քաղաքական և ինստիտուցիոնալ դերը։ Վերլուծվում են խորհրդարանի օրենսդրական գործունեության հիմնական ուղղությունները, սահմանադրական գործընթացների զարգացումը, պետական կառավարման համակարգի ձևավորման մեխանիզմները, ինչպես նաև քաղաքական ուժերի փոխհարաբերությունները անցումային շրջանում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում անկախության հռչակման, պետական ինստիտուտների կայացման և օրենսդրական բազայի ստեղծման գործընթացներին, որոնք ձևավորել են նորանկախ Հայաստանի քաղաքական համակարգի հիմքերը։ Ուսումնասիրությունը նաև քննարկում է ներքաղաքական զարգացումները, խորհրդարանական որոշումների ազդեցությունը սոցիալ-տնտեսական իրավիճակի վրա և ժողովրդավարական ինստիտուտների ձևավորման մարտահրավերները։ Աշխատությունը նպատակ ունի ներկայացնել Գերագույն խորհրդի պատմական դերը Հայաստանի պետականության վերականգնման և քաղաքական համակարգի կայացման գործընթացում։

Literature

Հայ նոր գրականության պատմություն-ը գրականագիտական հիմնարար ուսումնասիրություն է, որը ներկայացնում է հայ նոր գրականության ձևավորման և զարգացման ընթացքը՝ սկսած 18-րդ դարի վերջից և հատկապես 19-րդ դարից մինչև ժամանակակից շրջանը՝ ընդգրկելով գրականության գաղափարական, լեզվական և գեղարվեստական հիմնական փոխակերպումները, աշխատությունում վերլուծվում են նոր գրական շարժումների առաջացումը, գրական լեզվի կայացումը, արևելահայ և արևմտահայ գրական ավանդույթների զարգացումը, ինչպես նաև սփյուռքահայ գրականության ձևավորումը, հատուկ ուշադրություն է դարձվում ռեալիզմի, ռոմանտիզմի, սիմվոլիզմի և հետագա արդի ուղղությունների ազդեցությանը հայ գրական մտածողության վրա, միաժամանակ դիտարկվում է գրականության կապը ազգային-ազատագրական շարժումների, հասարակական փոփոխությունների և պատմական իրադարձությունների հետ, աշխատությունը ընդգծում է նաև նշանավոր գրողների ստեղծագործական ժառանգությունը և նրանց դերը նոր գրական լեզվի և ազգային ինքնագիտակցության ձևավորման գործում, ցույց տալով, որ հայ նոր գրականությունը եղել է ոչ միայն գեղարվեստական, այլ նաև գաղափարական և հասարակական գործընթացների կարևոր արտահայտություն։

Literature

Պատմավավերագրական և իրավաքաղաքական բնույթի աշխատություն է, որը ներկայացնում է հայ ժողովրդի նկատմամբ իրականացված ցեղասպանության հետևանքով ծագած արդարության, պատասխանատվության և միջազգային իրավունքի խնդիրները՝ կենտրոնանալով Փարիզի երդվյալների դատարանում քննված գործերի ու քաղաքական միջավայրի վրա։ Գրքում լուսաբանվում են այն պատմական իրադարձությունները, որոնք ձևավորվեցին Օսմանյան կայսրությունում հայերի զանգվածային կոտորածներից հետո և շարունակվեցին եվրոպական քաղաքական ու իրավական հարթակներում։ Հեղինակը ներկայացնում է հայ ազգային պահանջատիրության գաղափարը, միջազգային հանրության արձագանքը, ինչպես նաև այն իրավական ու բարոյական հարցերը, որոնք բարձրացվում էին հայ ժողովրդի իրավունքների պաշտպանության շուրջ։ Աշխատության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում ցեղասպանությունից փրկվածների վկայությունների, դատական փաստաթղթերի, քաղաքական գործիչների ելույթների և մամուլի արձագանքների ուսումնասիրությունը, որոնց միջոցով ընթերցողը պատկերացում է ստանում ժամանակի հասարակական մթնոլորտի և եվրոպական դատաիրավական համակարգի վերաբերմունքի մասին։ Գիրքը ոչ միայն պատմական փաստերի ներկայացում է, այլ նաև փորձ՝ հասկանալու արդարության որոնման, ազգային հիշողության պահպանման և միջազգային իրավական պայքարի նշանակությունը հայ ժողովրդի համար։ Այն արժեքավոր աղբյուր է պատմաբանների, իրավաբանների, քաղաքական գիտությամբ զբաղվողների և Հայոց ցեղասպանության թեմայով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։