Մոսկվայում Լազարյանների կողմից հիմնադրված և կայսերական հովանավորությամբ գործող Արևելյան լեզուների հայկական ճեմարանի կանոնադրությունը

Право

Աշխատությունը նվիրված է իրավունքին որպես սոցիալական և պատմական երևույթի տեսական-իրավական ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում իրավունքի ծագման, ձևավորման, զարգացման և հասարակական հարաբերությունների կարգավորման մեջ դրա ունեցած դերի բացահայտումն է։ Աշխատանքում իրավունքը դիտարկվում է ոչ միայն որպես նորմերի և կանոնների ամբողջություն, այլև որպես հասարակության պատմական զարգացման ընթացքում ձևավորված սոցիալական ինստիտուտ, որը արտացոլում է տվյալ ժամանակաշրջանի տնտեսական, քաղաքական, մշակութային և արժեքային առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում իրավունքի և հասարակության փոխազդեցությանը, իրավական նորմերի առաջացման սոցիալական նախադրյալներին և դրանց փոփոխությանը՝ հասարակական հարաբերությունների զարգացմանը զուգընթաց։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են համադրվել իրավունքի վերաբերյալ հիմնական տեսական ուղղությունները՝ բնական իրավունքի, իրավական պոզիտիվիզմի, սոցիոլոգիական իրավագիտության, պատմական դպրոցի և այլ հայեցակարգերի մոտեցումները։ Այդ համատեքստում վերլուծվում են իրավունքի էության, բովանդակության, արժեքային նշանակության, սոցիալական պայմանավորվածության և պարտադիր բնույթի վերաբերյալ տարբեր տեսական դիրքորոշումները։ Կարևորվում է նաև իրավունքի և պետության փոխկապակցվածության ուսումնասիրությունը, քանի որ պետական իշխանության գործունեությունը և իրավական կարգավորումը պատմականորեն ձևավորվել են փոխազդեցության պայմաններում։ Աշխատանքում կարող են քննության առնվել իրավունքի գործառույթները՝ հասարակական հարաբերությունների կարգավորումը, իրավունքների և ազատությունների պաշտպանությունը, սոցիալական կայունության ապահովումը, հակասությունների լուծումը և հասարակական վարքագծի սահմանների ձևավորումը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում իրավական գիտակցության, իրավական մշակույթի և իրավական արժեքների նշանակությանը՝ իրավունքի իրական սոցիալական ազդեցությունը հասկանալու համար։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու իրավունքի փոփոխական և միաժամանակ շարունակական բնույթը՝ ցույց տալով, թե ինչպես են պատմական պայմանների փոփոխությունն ու հասարակական պահանջները նպաստում իրավական համակարգերի վերափոխմանը։ Աշխատանքի տեսական արդյունքները կարող են նպաստել իրավունքի էության և զարգացման օրինաչափությունների առավել խորքային ընկալմանը, իրավական երևույթների սոցիալական պայմանավորվածության բացահայտմանը և ժամանակակից իրավական գործընթացների գիտական մեկնաբանմանը։ Այն կարող է հետաքրքրել իրավաբաններին, իրավունքի տեսության և փիլիսոփայության մասնագետներին, պատմաբաններին, քաղաքագետներին, սոցիոլոգներին, հետազոտողներին, դասախոսներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է հույզերի արտահայտման խոսքային և ոչ խոսքային միջոցների լեզվաճանաչողական ուսումնասիրությանը՝ անգլերեն լեզվական նյութի հիման վրա։ Հետազոտության կենտրոնում լեզվի, մտածողության, հուզական փորձառության և հաղորդակցական վարքի փոխկապակցվածությունն է՝ նպատակ ունենալով բացահայտել, թե ինչպես են տարբեր հուզական վիճակներ հասկացութայնացվում, լեզվականորեն անվանվում և հաղորդակցման ընթացքում արտահայտվում տարբեր նշանային միջոցներով։ Քննության են առնվում հույզերի բառային անվանումները, դարձվածային միավորները, փոխաբերական կառույցները, գնահատողական բառապաշարը, շարահյուսական առանձնահատկությունները և խոսքային այն ռազմավարությունները, որոնց միջոցով հաղորդակիցը կարող է արտահայտել կամ մեկնաբանել հուզական վերաբերմունքը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ոչ խոսքային դրսևորումներին՝ դիմախաղին, ժեստերին, հայացքին, մարմնի դիրքին, շարժումներին և ձայնի հարալեզվական բնութագրերին, որոնք հաղորդակցության ընթացքում կարող են լրացնել, ուժեղացնել, փոփոխել կամ որոշ դեպքերում հակադրվել խոսքային արտահայտությանը։ Լեզվաճանաչողական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս հույզերը դիտարկել ոչ միայն որպես հոգեբանական վիճակներ, այլև որպես մարդու փորձի ճանաչողական մշակման արդյունքում ձևավորվող հասկացութային կառուցվածքներ։ Ուսումնասիրվում է հուզական հասկացույթների կազմակերպումը, դրանց փոխաբերական ներկայացումը և լեզվական միավորների միջոցով աշխարհի հուզական պատկերի կառուցման առանձնահատկությունները։ Կարևորվում է նաև համատեքստի դերը, քանի որ նույն լեզվական կամ ոչ խոսքային նշանը տարբեր հաղորդակցական իրավիճակներում կարող է ունենալ տարբեր հուզական նշանակություն։ Անգլերեն նյութի վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու տվյալ լեզվամշակութային միջավայրում հույզերի արտահայտման ընդունված ձևերը և դրանց լեզվական կառուցվածքը։ Խոսքային ու ոչ խոսքային միջոցների համակցված քննությունը նպաստում է հաղորդակցական իմաստի ավելի ամբողջական մեկնաբանմանը՝ ցույց տալով, որ հուզական տեղեկատվությունը հաճախ ձևավորվում է միաժամանակ մի քանի հաղորդակցական ալիքների փոխազդեցությամբ։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է ճանաչողական լեզվաբանության, հույզերի լեզվաբանության, գործաբանության և ոչ խոսքային հաղորդակցության մոտեցումները՝ բացահայտելու մարդու հուզական փորձի լեզվական ու հաղորդակցական ներկայացման մեխանիզմները։

Медицина

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է ուղեղի կիսագնդերի միջև ֆունկցիոնալ ասիմետրիայի ուսումնասիրությանը՝ դրա հոգեֆիզիոլոգիական դրսևորումների բնութագրմանը և ճանաչողական խանգարումների պայմաններում դրանց առանձնահատկությունների բացահայտմանը։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում է ուղեղի ձախ և աջ կիսագնդերի ֆունկցիոնալ մասնագիտացումը, դրանց փոխազդեցության առանձնահատկությունները և այն մեխանիզմները, որոնց միջոցով կիսագնդերի համատեղ գործունեությունը մասնակցում է ճանաչողական գործընթացների իրականացմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ուշադրության, հիշողության, ընկալման, մտածողության, խոսքի և այլ բարձրագույն հոգեկան գործառույթների հետ կիսագնդային ասիմետրիայի փոխհարաբերություններին։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է տարբեր հոգեֆիզիոլոգիական ցուցանիշների միջոցով ֆունկցիոնալ ասիմետրիայի դրսևորումների ուսումնասիրությունը և դրանց փոփոխությունների համադրումը ճանաչողական գործունեության առանձնահատկությունների հետ։ Քննարկվում են նաև այն փոփոխությունները, որոնք կարող են առաջանալ ճանաչողական խանգարումների ժամանակ, ինչպես կարող են դրանք անդրադառնալ կիսագնդերի ֆունկցիոնալ փոխհարաբերությունների վրա և ինչ նշանակություն կարող են ունենալ ճանաչողական վիճակի գնահատման տեսանկյունից։ Ուսումնասիրությունը թույլ է տալիս ճանաչողական գործընթացները դիտարկել ոչ միայն որպես առանձին հոգեբանական ֆունկցիաներ, այլև որպես ուղեղի տարբեր համակարգերի փոխկապակցված գործունեության արդյունք։ Աշխատության արդյունքները կարող են կարևոր լինել ճանաչողական խանգարումների մեխանիզմների ուսումնասիրման, հոգեֆիզիոլոգիական գնահատման մեթոդների կատարելագործման և նյարդահոգեբանական հետազոտությունների զարգացման համար։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել նյարդաբաններին, հոգեֆիզիոլոգներին, նյարդահոգեբաններին, կլինիկական հոգեբաններին, բժշկական և կենսաբանական գիտությունների մասնագետներին, ինչպես նաև համապատասխան ոլորտների ուսանողներին և հետազոտողներին։

Политология

Եվրոպական գործընթացների քաղաքական վերլուծություն-ը քաղաքագիտական և միջազգային հարաբերությունների ուղղվածությամբ աշխատություն է, որը ուսումնասիրում է Եվրոպայում ընթացող քաղաքական, ինստիտուցիոնալ և ինտեգրացիոն գործընթացները՝ ընդգրկելով ինչպես պատմական զարգացումները, այնպես էլ ժամանակակից քաղաքական համակարգերի փոխակերպումները, աշխատությունում վերլուծվում են Եվրոպական միության ձևավորման և ընդլայնման փուլերը, անդամ պետությունների միջև քաղաքական ու տնտեսական համագործակցության մեխանիզմները, ինչպես նաև եվրոպական կառավարման ինստիտուտների գործառույթները և որոշումների կայացման գործընթացները, միաժամանակ քննարկվում են տարածաշրջանային անվտանգության խնդիրները, միգրացիոն քաղաքականությունը, ժողովրդավարական կառավարման մարտահրավերները և գլոբալ քաղաքական միջավայրի ազդեցությունը Եվրոպայի վրա, հատուկ ուշադրություն է դարձվում եվրոպական ինտեգրման հաջողությունների և հակասությունների համեմատական վերլուծությանը, աշխատությունը նպատակ ունի ձևավորելու համակարգված պատկերացում եվրոպական քաղաքական գործընթացների տրամաբանության և դրանց միջազգային նշանակության մասին։

Литература

Էռնեստ Հեմինգուեյը համարվում է 20-րդ դարի ամենանշանավոր ամերիկացի գրողներից մեկը, որի ստեղծագործություններում առկա են կյանքի, մարդկային հոգեբանության և մարդկային բնության խորքային թեմաները։ «Հրաժեշտ զենքին» և «Ծերունին և ծովը» ստեղծագործությունները պատկերում են մարդու առջև ծառացած հիմնարար մարտահրավերները, նրա կամքի ուժը, վճռականությունը և առանձին անհատի առնչությունը բնության ու աշխարհաքաղաքական իրողությունների հետ։ «Հրաժեշտ զենքին» ստեղծագործությունը ներկայացնում է առաջին աշխարհամարտից հետո հասարակության մեջ առկա խավերին, սիրո, անձնական և հասարակական պարտավորությունների միջև հավասարակշռությունը, ինչպես նաև մարդու որոնումն ինքնության և կյանքի իմաստի համար։ Արվեստի այս գործում կարևոր է կյանքի, մահվան և ճակատագրի միջեւ անհատի հարաբերության հստակ արտացոլումը, որը արտացոլում է Հեմինգուեյի վառ, պարզ, բայց խոր իմաստ պարունակող գրական ոճը։ «Ծերունին և ծովը» իր հերթին ներկայացնում է առանձին անհատի և բնության միջեւ պայքարը, ճկունության և համառության անհրաժեշտությունը, ինչպես նաև կյանքի դասական թեման՝ մարդու տոկունությունն ու անզիջում վճռականությունը դժվարությունների առջև։ Այս ստեղծագործությունը գեղարվեստորեն է ներկայացնում մարդուն՝ որպես փոքր, բայց միաժամանակ ուժեղ ուժ, որը կարող է հաղթահարել խոչընդոտները, սակայն նաև անխուսափելիորեն կանգնել իր սահմանների առաջ։ Երկու գործերում էլ Հեմինգուեյի ոճը՝ կարճ, ճշգրիտ և պայծառ, նպաստում է այն զգացմունքային ու հոգեբանական խորության փոխանցմանը, որը ընթերցողին ստիպում է զգալ կերպարների սարսափները, հաղթանակներն ու պարտությունները։ Այս ստեղծագործություններում արտահայտված են նաև Հեմինգուեյի կենսափիլիսոփայության կարևորագույն դրույթները՝ առերեսումը մահվան, ճակատագրի և մարդկային վճռականության հետ, ինչը դարձնում է դրանք դասական ու ժամանակակից գրականության անկրկնելի նմուշներ։ Արդյունքում, «Հրաժեշտ զենքին» և «Ծերունին և ծովը» գործերն արտահայտում են մարդու պայքարի, տոկունության, անձնական և ներքին ազատության, ինչպես նաև կյանքի խորը իմաստի որոնման թեմաները, որոնք դարձնում են Հեմինգուեյի ստեղծագործությունները հավերժ հետաքրքրաշարժ և ուսուցանող։

Религия

Այս աշխատությունը նվիրված է քրիստոնեական հավատքի հիմնարար դրույթների համակարգված ներկայացմանն ու մեկնաբանությանը՝ որպես հիմնական աղբյուր և գաղափարական հենակետ ունենալով Հավատամքը՝ քրիստոնեական դավանանքի համառոտ, բայց բովանդակային առումով ամբողջական շարադրանքը։ Գրքի գլխավոր նպատակն է բացատրել Հավատամքի յուրաքանչյուր դրույթի աստվածաբանական նշանակությունը, բացահայտել դրա բովանդակության խորքային իմաստը և ընթերցողին հաղորդակից դարձնել քրիստոնեական վարդապետության հիմնական ճշմարտություններին։ Հավատամքը քրիստոնեական եկեղեցու դավանաբանական ինքնության կարևորագույն արտահայտություններից է, որի միջոցով ամփոփվում են Աստծո, արարչագործության, Հիսուս Քրիստոսի, փրկագործության, Սուրբ Հոգու, եկեղեցու և հավիտենական կյանքի վերաբերյալ հիմնարար հավատալիքները։ Աշխատության գաղափարական առանցքում աստվածային հայտնության, Սուրբ Երրորդության և քրիստոնեական հավատի փոխկապակցվածության բացատրությունն է։ Աստված ներկայացվում է որպես աշխարհի Արարիչ և գոյության սկզբնաղբյուր, իսկ Սուրբ Երրորդության վարդապետությունը բացահայտվում է որպես քրիստոնեական աստվածաբանության կենտրոնական խորհուրդ։ Կարևոր տեղ է հատկացվում Հիսուս Քրիստոսի անձին և առաքելությանը, նրա մարդեղությանը, չարչարանքներին, խաչելությանը, հարությանը և փրկագործական նշանակությանը։ Քննարկման կարևոր թեմաներից է նաև Սուրբ Հոգու աստվածային բնությունը և գործունեությունը, նրա դերը մարդու հոգևոր վերածննդի, եկեղեցու կյանքի և հավատացյալների սրբագործման մեջ։ Աշխատությունն անդրադառնում է նաև մեկ, սուրբ, ընդհանրական և առաքելական եկեղեցու գաղափարին, մեղքերի թողությանը, մեռելների հարությանը և հանդերձյալ կյանքի հույսին։ Այս դրույթների բացատրության միջոցով ընթերցողին ներկայացվում է քրիստոնեական աշխարհընկալման ամբողջական համակարգը, որտեղ հավատքի յուրաքանչյուր բաղադրիչ կապված է մյուսների հետ և նպաստում է փրկագործության աստվածաբանական խորհրդի ընկալմանը։ Գրքի կարևոր առանձնահատկություններից է դավանաբանական դրույթների ոչ միայն բառացի, այլև իմաստային մեկնաբանությունը։ Հավատամքի յուրաքանչյուր արտահայտություն դիտարկվում է որպես որոշակի աստվածաբանական ճշմարտության ամփոփում, որը պահանջում է բացատրություն, ըմբռնում և գիտակցված ընդունում։ Այդ մոտեցումը կարևոր է հատկապես կրոնական կրթության համար, քանի որ հնարավորություն է տալիս հավատացյալին հասկանալու իր դավանանքի բովանդակությունը և տարբերելու քրիստոնեական վարդապետության հիմնական սկզբունքները դրանց մակերեսային ընկալումից։ Միաժամանակ աշխատության մեջ արտահայտվում է հավատի և բանական ճանաչողության փոխհարաբերության խնդիրը՝ ցույց տալով, որ քրիստոնեական դավանանքի ուսումնասիրությունը ենթադրում է ոչ միայն հոգևոր համոզմունք, այլև ուսուցում, խորհրդածություն և աստվածաբանական գիտելիքի ձեռքբերում։ Գրական և գիտական առումով աշխատությունը պատկանում է դավանաբանական մեկնողական գրականության ավանդույթին, որի հիմնական հատկանիշներն են հասկացությունների բացատրությունը, աստվածաբանական դրույթների համակարգումը, եկեղեցական ուսմունքի հիմնավորումը և քրիստոնեական հավատքի բովանդակության մատչելի ներկայացումը։ Այսպիսի գրքերը կարևոր դեր են կատարել եկեղեցական կրթության, քրիստոնեական վարդապետության տարածման և հավատացյալների կրոնական գիտակցության ձևավորման գործում։ Պատմամշակութային տեսանկյունից հրատարակությունը նշանակալի է 19-րդ դարի սկզբի հայ կրոնական և աստվածաբանական գրականության զարգացման ուսումնասիրության համար։ Վենետիկի Սուրբ Ղազար կղզու Մխիթարյան միաբանությունը կարևոր կենտրոն էր հայերեն հոգևոր, գիտական, կրթական և թարգմանական գրականության ստեղծման ու տարածման գործում։ Միաբանության հրատարակչական գործունեությունը նպաստել է քրիստոնեական գիտելիքների համակարգմանը, հայերեն աստվածաբանական եզրաբանության զարգացմանը և եկեղեցական ուսմունքի մատչելի տարածմանը։ Նման աշխատությունները կարևոր նշանակություն ունեին հոգևորականների, ուսուցիչների, դպիրների և հավատացյալների կրթության համար՝ ապահովելով քրիստոնեական հավատքի դրույթների հետևողական ուսումնասիրության հնարավորություն։ Հրատարակությունը արժեքավոր է հայ դավանաբանական գրականության, քրիստոնեական աստվածաբանության, Հավատամքի մեկնության և Մխիթարյան միաբանության գիտակրթական ու հրատարակչական ժառանգության ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Այն նաև ընթերցողական նշանակություն ունի քրիստոնեական հավատքի հիմունքներով, եկեղեցու դավանաբանական ավանդույթներով և աստվածաբանական մտքի պատմությամբ հետաքրքրվողների համար՝ նպաստելով հավատի բովանդակության ավելի խորքային ընկալմանը և քրիստոնեական աշխարհայացքի հիմնարար սկզբունքների ճանաչմանը։