Նանոմասնիկների առաջացման էլեմենտար ակտերը և նրանց կարգավորման հնարավորությունները էմուլսիոն պոլիմերման ընթացքում

Culture

Գիտական աշխատանքը նվիրված է 1901-1910 թվականներին Անդրկովկասում հայ երաժշտական կյանքի ուսումնասիրությանը՝ այդ ժամանակաշրջանի մշակութային, հասարակական և ազգային գործընթացների համատեքստում։ Ուսումնասիրության կենտրոնում հայ երաժշտական մշակույթի զարգացման հիմնական ուղղություններն են, երաժշտական կրթության և կատարողական արվեստի կազմակերպումը, համերգային կյանքը, երգչախմբային շարժումը, երաժշտական խմբերի գործունեությունը, մամուլի և մշակութային կազմակերպությունների դերը, ինչպես նաև հայ երաժիշտների ստեղծագործական և հասարակական գործունեությունը։ XX դարի սկզբին Անդրկովկասը, հատկապես Թիֆլիսը և Բաքուն, հայ մշակութային կյանքի կարևոր կենտրոններից էին։ Այս քաղաքներում գործող դպրոցները, մշակութային ընկերությունները, թատրոնները, երաժշտական խմբերը և պարբերականները նպաստում էին հայկական երաժշտական մշակույթի տարածմանն ու մասնագիտական զարգացմանը։ Աշխատանքի շրջանակում կարող է ուսումնասիրվել այդ միջավայրի ազդեցությունը հայ երաժշտական կյանքի կազմակերպման և ազգային երաժշտական ինքնագիտակցության ձևավորման վրա։ Կարևոր ուղղություններից է երաժշտական կրթության զարգացումը։ Դարասկզբին երաժշտական գիտելիքների տարածման, երգեցողության և գործիքային կատարողականության ուսուցման, ինչպես նաև մասնագիտական պատրաստության ընդլայնման գործընթացները նպաստում էին երաժշտական մշակույթի հանրայնացմանը։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ երաժշտական դպրոցների, ուսումնական խմբակների, մասնավոր դասավանդման և այլ կրթական նախաձեռնությունների գործունեությանը՝ գնահատելով դրանց դերը երիտասարդ երաժիշտների և կատարողների ձևավորման գործում։ Առանձին կարևորություն ունի երգչախմբային մշակույթի զարգացումը։ Հայ երգչախմբերը ոչ միայն կատարողական կոլեկտիվներ էին, այլև ազգային մշակույթի տարածման կարևոր միջոց։ Ժողովրդական և հոգևոր երգերի, ինչպես նաև հայ կոմպոզիտորների ստեղծագործությունների կատարումը նպաստում էր ազգային երաժշտական ժառանգության պահպանմանը և նոր սերնդին փոխանցմանը։ Երգչախմբային գործունեությունը նաև հնարավորություն էր տալիս տարբեր սոցիալական խմբերի ներգրավվել մշակութային կյանքում։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ է համերգային կյանքի վերլուծությունը։ Համերգները, երաժշտական երեկոները և մշակութային այլ միջոցառումները ձևավորում էին երաժշտական հաղորդակցության միջավայր, որտեղ ներկայացվում էին ինչպես հայ հեղինակների ստեղծագործություններ, այնպես էլ եվրոպական և ռուսական երաժշտության նմուշներ։ Այդ գործընթացը նպաստում էր հայ երաժշտական մշակույթի՝ համաշխարհային երաժշտական գործընթացների հետ կապերի ընդլայնմանը և կատարողական չափանիշների զարգացմանը։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև թատրոնի և երաժշտության փոխհարաբերությանը։ Անդրկովկասի հայ թատերական կյանքում երաժշտությունը կարևոր դեր ուներ՝ ուղեկցելով բեմական ներկայացումները և ձևավորելով դրանց գեղարվեստական մթնոլորտը։ Թատրոնի, օպերային և երաժշտական ներկայացումների զարգացումը նպաստում էր ինչպես կատարողական արվեստի, այնպես էլ երաժշտական լսարանի ձևավորմանը։ Հատուկ ուշադրության է արժանի հայ կոմպոզիտորների և երաժիշտների գործունեությունը։ Այդ ժամանակաշրջանում ազգային երաժշտական լեզվի զարգացման, ժողովրդական երաժշտության հավաքագրման ու մշակման և մասնագիտական կոմպոզիտորական ավանդույթի ձևավորման գործընթացները ձեռք էին բերում առանձնահատուկ նշանակություն։ Հայ երաժշտական մշակույթի ներկայացուցիչները միաժամանակ ձգտում էին պահպանել ազգային ինքնատիպությունը և այն ներգրավել ժամանակակից մասնագիտական երաժշտության զարգացման ընդհանուր ընթացքի մեջ։ Կարևոր աղբյուր կարող են լինել ժամանակաշրջանի հայկական պարբերականները, որոնք լուսաբանում էին համերգները, երաժշտական իրադարձությունները, կատարողների գործունեությունը և մշակութային կյանքի խնդիրները։ Մամուլի նյութերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս վերականգնել ոչ միայն կոնկրետ երաժշտական իրադարձությունների ժամանակագրությունը, այլև հասկանալ հասարակության վերաբերմունքը երաժշտության, կատարողական արվեստի և ազգային մշակույթի նկատմամբ։ Աշխատության շրջանակում կարող է ուսումնասիրվել նաև երաժշտական կազմակերպությունների և մշակութային ընկերությունների գործունեությունը։ Դրանք կարևոր դեր էին կատարում համերգների կազմակերպման, երաժշտական կրթության, երգչախմբերի ստեղծման, ստեղծագործությունների տարածման և մշակութային կապերի ընդլայնման գործում։ Նման կազմակերպությունների գործունեությունը վկայում է, որ երաժշտական կյանքը աստիճանաբար դառնում էր ավելի կազմակերպված և ինստիտուցիոնալացված։ Ուսումնասիրության մեկ այլ կարևոր կողմը հայ երաժշտական կյանքի և ազգային ինքնության փոխհարաբերությունն է։ Երաժշտությունը տվյալ ժամանակաշրջանում հաճախ ընկալվում էր ոչ միայն որպես գեղարվեստական արտահայտության ձև, այլև որպես ազգային մշակույթի պահպանման և հասարակական համախմբման միջոց։ Ժողովրդական երգի հավաքագրումն ու մշակումը, հոգևոր երաժշտության պահպանումը և ազգային թեմատիկայով ստեղծագործությունների տարածումը նպաստում էին մշակութային ինքնագիտակցության ամրապնդմանը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է 1901-1910 թվականների Անդրկովկասի հայ երաժշտական կյանքը որպես բազմաշերտ մշակութային գործընթաց, որի մեջ փոխկապակցված էին երաժշտական կրթությունը, կատարողական արվեստը, ստեղծագործական գործունեությունը, երգչախմբային շարժումը, թատրոնը, մամուլը և հասարակական-մշակութային կազմակերպությունները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու XX դարի սկզբի հայ երաժշտական մշակույթի զարգացման առանձնահատկությունները և գնահատելու այդ ժամանակաշրջանի նշանակությունը հետագա ազգային մասնագիտական երաժշտության ձևավորման ու զարգացման գործում։

Culture

Հրատարակությունը տեղեկատվական-մատենագիտական բնույթի պարբերական ցանկ է, որի հիմնական նպատակն է համակարգված կերպով ներկայացնել Հայկական ՍՍՀ-ում մշակույթի և արվեստի տարբեր բնագավառների վերաբերյալ նոր լույս տեսած գրականությունը։ Այն կազմվել է մասնագետներին, գիտաշխատողներին, դասախոսներին, ուսանողներին, գրադարանային աշխատողներին և մշակութային ոլորտով հետաքրքրվող ընթերցողներին անհրաժեշտ մասնագիտական տեղեկատվությամբ ապահովելու նպատակով։ Մատենագիտական նյութերում ընդգրկվում են մշակույթի ընդհանուր խնդիրներին, մշակութային շինարարությանը, մշակութալուսավորական գործունեությանը, թանգարանագիտությանը, պատմության և մշակույթի հուշարձանների պահպանությանը, ինչպես նաև արվեստի տարբեր ճյուղերին վերաբերող հրապարակումներ։ Ներկայացված են նաև գրադարանագիտության և մատենագիտության ոլորտի նյութեր՝ ձևավորելով մշակութային կյանքի վերաբերյալ բազմաբնույթ տեղեկատվական շտեմարան։ Ցանկում արտացոլվում է հանրապետությունում հայերեն և ռուսերեն հրատարակվող համապատասխան գրականությունը, ինչպես նաև Հայաստանի մշակույթին ու արվեստին վերաբերող՝ հանրապետությունից դուրս լույս տեսած որոշ հրապարակումներ։ Նյութերի համակարգված դասավորությունը հնարավորություն է տալիս ընթերցողին արագ կողմնորոշվել մասնագիտական գրականության մեջ, առանձնացնել հետաքրքրող թեմատիկ ուղղությունը և հայտնաբերել հետագա ուսումնասիրության համար անհրաժեշտ աղբյուրները։ Մատենագիտական նկարագրությունների թեմատիկ և այբբենական կազմակերպումը կարևոր որոնողական նշանակություն ունի՝ հատկապես այն ժամանակաշրջանի գրադարանային տեղեկատվական համակարգի պայմաններում։ Հրատարակությունը միաժամանակ արժեքավոր աղբյուր է մշակույթի պատմության ուսումնասիրության համար, քանի որ դրա տարբեր թողարկումների համադրումը հնարավորություն է տալիս հետևելու, թե տվյալ ժամանակաշրջանում մշակույթի և արվեստի որ ուղղությունների վերաբերյալ ինչպիսի գրականություն է հրատարակվել և ինչ թեմաներ են առավել ակտիվ ներկայացված եղել մասնագիտական տեղեկատվական դաշտում։ Այն արտացոլում է նաև գրադարանների գիտատեղեկատվական գործունեության դերը մշակութային գիտելիքի հավաքագրման, դասակարգման և տարածման գործում։ Ընդհանուր առմամբ հրատարակությունը ծառայում է որպես մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ գրականության որոնման ու ուսումնասիրության մասնագիտացված ուղեցույց և միաժամանակ ներկայացնում է խորհրդային Հայաստանի մշակութային ու գրադարանային տեղեկատվական ժառանգության կարևոր մատենագիտական աղբյուր։

Economics

Այս աշխատությունը վերաբերում է տրանսակցիոն ծախքերի կրճատման ինստիտուցիոնալ լծակների ուսումնասիրությանը՝ ինստիտուցիոնալ տնտեսագիտության և տնտեսական քաղաքականության շրջանակում՝ ընդգծելով այն մեխանիզմները, որոնց միջոցով իրավական, կազմակերպչական և շուկայական ինստիտուտները կարող են նվազեցնել տնտեսական փոխանակումների ծախքերը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է վերլուծել տրանսակցիոն ծախքերի ձևավորման աղբյուրները՝ տեղեկատվական անհամաչափություն, պայմանագրերի իրականացման դժվարություններ, վերահսկման և կատարման ծախքեր, ինչպես նաև վստահության և ինստիտուցիոնալ կայունության խնդիրները, և բացահայտել դրանց նվազեցման հնարավոր ուղիները։ Ուսումնասիրվում են ինստիտուցիոնալ միջավայրի հիմնական բաղադրիչները՝ իրավական համակարգի արդյունավետությունը, սեփականության իրավունքի պաշտպանությունը, դատական համակարգի գործունակությունը, կարգավորող մարմինների որակը և կորպորատիվ կառավարման մեխանիզմները, որոնք միասին ձևավորում են տնտեսական փոխանակումների արդյունավետությունը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում նաև ոչ ֆորմալ ինստիտուտների դերին՝ վստահության, սոցիալական կապիտալի և գործարար մշակույթի ազդեցությանը գործարքային ծախքերի նվազեցման վրա։ Աշխատությունը դիտարկում է նաև շուկայական և պետական կարգավորման փոխազդեցությունը՝ ցույց տալով, թե ինչպես կարող են բարեփոխումները իրավական դաշտում և վարչարարության պարզեցումը նպաստել գործարքների ավելի ցածր ծախքերի ձևավորմանը։ Միաժամանակ վերլուծվում են միջազգային փորձերը և դրանց կիրառելիությունը Հայաստանի տնտեսական միջավայրում։ Այսպիսով, ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի ինստիտուցիոնալ տնտեսագիտության և տնտեսական քաղաքականության համար՝ նպաստելով ավելի արդյունավետ տնտեսական համակարգերի ձևավորմանը՝ հիմնված նվազ տրանսակցիոն ծախքերի վրա։

Other Subjects

Ակունք. Գիտական հոդվածների ժողովածու – թիվ 1 (15)-ը գիտական պարբերական ժողովածու է, որը միավորում է տարբեր հեղինակների ակադեմիական հոդվածներ՝ հիմնականում հայագիտության, պատմության, լեզվաբանության, մշակութաբանության և հարակից հասարակական գիտությունների ոլորտներից, աշխատությունում ներկայացված ուսումնասիրությունները վերաբերում են հայ ժողովրդի պատմական զարգացման տարբեր փուլերին, աղբյուրագիտական վերլուծություններին, լեզվամշակութային գործընթացների մեկնաբանությանը և ազգային ժառանգության ուսումնասիրության արդի մոտեցումներին, ժողովածուն ունի գիտական բնույթ և ծառայում է որպես հետազոտական արդյունքների հրապարակման ու մասնագիտական քննարկումների հարթակ, որտեղ համադրվում են տարբեր մեթոդաբանական ուղղություններ և գիտական դպրոցների մոտեցումներ, միաժամանակ ընդգծվում է հայագիտական հետազոտությունների շարունակական զարգացումը և նոր գիտական խնդիրների ձևակերպման անհրաժեշտությունը, աշխատությունը նպաստում է գիտելիքի տարածմանը և ակադեմիական համայնքի ներսում համագործակցության ընդլայնմանը՝ ապահովելով գիտական հաղորդակցության կարևոր միջավայր։

Philosophy

Հայոց ինքնության դրսևորումները «Սասնա Ծռեր» էպոսում ձևավորվում են որպես բազմաշերտ մշակութային և աշխարհայացքային համակարգ, որտեղ ազգային հիշողությունը, հերոսական վարքականոնը և բարոյական արժեքները միավորվում են ժողովրդի ինքնության գաղափարի շուրջ։ Էպոսում հայ ինքնությունը արտահայտվում է նախ և առաջ ազատության և ինքնիշխանության գաղափարի միջոցով, որտեղ Սասնա հերոսների պայքարը արտաքին ճնշման դեմ դիտարկվում է ոչ միայն որպես ռազմական դիմադրություն, այլև որպես գոյաբանական ընտրություն՝ պահպանելու սեփական արժանապատվությունը և մշակութային ամբողջականությունը։ Փիլիսոփայական տեսանկյունից էպոսը կառուցված է երկբևեռ հակադրությունների վրա՝ ազատություն և ստրկություն, արդարություն և բռնություն, հավատարմություն և դավաճանություն, որոնց միջոցով ձևավորվում է բարոյական աշխարհի կառուցվածքը։ Հերոսների վարքագծում արտահայտվում է արդարության գաղափարը որպես բարձրագույն արժեք, որը հաճախ գերազանցում է նույնիսկ անձնական շահը կամ կյանքի պահպանման բնազդը, ինչը վկայում է էպոսի էթիկական բարձր մակարդակի մասին։ «Սասնա Ծռեր»-ում ինքնությունը նաև կապվում է հայրենի հողի և համայնքային հիշողության հետ, որտեղ Սասունը ոչ միայն աշխարհագրական տարածք է, այլև հոգևոր կենտրոն, ազգային գոյության խորհրդանիշ։ Հերոսական կերպարների գործողությունները հաճախ ունեն խորհրդանշական բնույթ՝ արտահայտելով ժողովրդի հավաքական կամքը և դիմադրողականությունը, իսկ նրանց լեզուն ու վարքագիծը կրում են ավանդական բարոյական նորմերի և ժողովրդական իմաստության ազդեցությունը։ Փիլիսոփայական վերլուծության շրջանակում էպոսը կարելի է դիտարկել որպես ազգային ինքնության մետապատում, որտեղ պատմությունը, առասպելը և արժեքային համակարգը միավորվում են՝ ստեղծելով ինքնության պահպանման և վերարտադրության մեխանիզմ։

Economics

Տնտեսագիտական և ֆինանսական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում կորպորատիվ արժեթղթերի թողարկման, տեղաբաշխման և հետագա շրջանառության կազմակերպման տեսական ու կիրառական խնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում ընկերությունների կողմից կապիտալի ներգրավման նպատակով արժեթղթերի օգտագործման հնարավորությունները, դրանց թողարկման նախապատրաստական փուլերը և շուկայում տեղաբաշխման հիմնական մեխանիզմները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բաժնետոմսերի ու կորպորատիվ պարտատոմսերի կիրառմանը, ներդրողների ներգրավմանը, արժեթղթերի գնագոյացմանը և առաջնային ու երկրորդային շուկաների փոխկապակցվածությանը։ Վերլուծվում են շուկայի զարգացման վրա ազդող ֆինանսական, կազմակերպական և ինստիտուցիոնալ գործոնները, ինչպես նաև թողարկողների ու ներդրողների շահերի հավասարակշռման խնդիրները։ Քննարկվում են տեղեկատվական թափանցիկության, ներդրումային ռիսկերի գնահատման, շուկայական իրացվելիության բարձրացման և արժեթղթերի շրջանառության ենթակառուցվածքների կատարելագործման հնարավորությունները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համակարգված պատկերացում կազմելու կորպորատիվ արժեթղթերի շուկայի դերի մասին ձեռնարկությունների ֆինանսավորման և կապիտալի շուկայի զարգացման գործընթացներում։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել ֆինանսների, արժեթղթերի շուկայի, կորպորատիվ ֆինանսների և ներդրումային կառավարման ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։