Напряженное состояние прямоугольных призматических кусочно-однородных упругих тел, имеющих трещины, при антиплоской деформации

Linguistics

Գիրքը ներկայացնում է՝ Նժդեհի ստեղծագործությունների լեզվական շերտերը և ոճական առանձնահատկությունները, նրա հրապարակախոսական խոսքի ազդեցիկության միջոցները (հռետորական հնարքներ, կրկնություններ, հակադրություններ և այլն), գաղափարական բովանդակության և լեզվական ձևի փոխկապակցվածությունը, բառապաշարի ընտրության առանձնահատկությունները և արտահայտչական միջոցները, ոճական կառուցվածքի դերը ազգային-հայրենասիրական գաղափարների փոխանցման մեջ։ Այն օգտակար է՝ լեզվաբանության և գրականագիտության ուսանողների համար, հետազոտողների և հայ գրականության ուսումնասիրողների համար, ինչպես նաև նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են Նժդեհի գաղափարախոսական և գրական ժառանգությամբ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը նպաստում է Նժդեհի ստեղծագործությունների լեզվաոճական խորքային վերլուծությանը՝ բացահայտելով նրա խոսքի ազդեցիկության և գաղափարական ուժի լեզվական հիմքերը։

Chemistry

Սույն ուսումնասիրությունը նվիրված է ԴՆԹ-ի ջրային լուծույթներում մոլեկուլային փոխազդեցություններին՝ սուլֆօքսիդների և սուլֆոնների առկայության պայմաններում՝ ընդգծելով կենսամոլեկուլների կառուցվածքային կայունության և միջմոլեկուլային կապերի փոփոխությունների առանձնահատկությունները։ Աշխատությունը վերլուծում է ԴՆԹ-ի հիդրատացման շերտի կազմակերպումը, ջրածնային կապերի դինամիկան, իոնային ուժի ազդեցությունը, ինչպես նաև սուլֆօքսիդային և սուլֆոնային միացությունների փոխազդեցությունը նուկլեինաթթուների հետ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այդ օրգանական լուծիչների ազդեցությանը ԴՆԹ-ի կոնֆորմացիոն վիճակների վրա, շղթայի ճկունության, բազային զույգավորման կայունության և սպիրալային կառուցվածքի պահպանման կամ փոփոխման մեխանիզմներին։ Ուսումնասիրությունը ներառում է ֆիզիկաքիմիական մոդելավորում, սպեկտրոսկոպիկ և թերմոդինամիկական տվյալների վերլուծություն, ինչը հնարավորություն է տալիս գնահատել լուծույթային միջավայրի դերը կենսամոլեկուլային գործընթացներում։ Աշխատությունը կարևոր է կենսաֆիզիկոսների, կենսաքիմիկների և մոլեկուլային կենսաբանների համար՝ նպաստելով ԴՆԹ-ի վարքագծի և լուծիչ-կենսամոլեկուլ փոխազդեցությունների խորքային ըմբռնմանը։

Religion

Պատմական հաշվետվությունը նվիրված է Մոսկվայի հայկական եկեղեցիների գույքի կառավարման խորհրդի գործունեության, եկեղեցական ունեցվածքի տնօրինման և ֆինանսատնտեսական միջոցների օգտագործման արդյունքների ներկայացմանը՝ համապատասխան հաշվետու ժամանակաշրջանի շրջանակներում։ Հրատարակությունը պաշտոնական փաստաթղթային բնույթի աղբյուր է, որը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու Ռուսաստանի հայ համայնքի եկեղեցական կազմակերպությունների վարչական, տնտեսական և հասարակական գործունեության առանձնահատկությունները։ Հաշվետվության շրջանակում կարող են ներկայացվել եկեղեցական հաստատություններին պատկանող անշարժ և շարժական գույքի, դրամական միջոցների, եկամուտների ու ծախսերի վերաբերյալ տեղեկություններ, ինչպես նաև դրանց պահպանման և կառավարման հետ կապված կազմակերպական հարցեր։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում եկեղեցական սեփականության հաշվառման, ֆինանսական միջոցների բաշխման, շենքերի պահպանության, վերանորոգման և տնտեսական գործունեության կազմակերպման խնդիրներին։ Դիտարկվում են խորհրդի անդամների գործունեությունը, վարչական որոշումների ընդունման ընթացակարգերը, եկեղեցական հաստատությունների ֆինանսական պարտավորությունները և համայնքային միջոցների նպատակային օգտագործման սկզբունքները։ Կարևորվում են նաև հայկական եկեղեցիների դերը Մոսկվայի հայ համայնքի հասարակական կյանքում, եկեղեցական կառույցների և ծխականների փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև համայնքային ինքնակազմակերպման և փոխօգնության ավանդույթները։ Հաշվետվությունը կարող է տեղեկություններ պարունակել բարեգործական նախաձեռնությունների, կրթական հաստատություններին ցուցաբերվող աջակցության, սոցիալապես անապահով անձանց օգնության և համայնքային նշանակության այլ ձեռնարկումների ֆինանսավորման վերաբերյալ։ Նման փաստաթղթերը կարևոր աղբյուր են եկեղեցական կառավարման պատմության, հայկական համայնքների տնտեսական գործունեության և Ռուսաստանի հայության հասարակական կազմակերպությունների զարգացման ուսումնասիրության համար։ Դրանց միջոցով հնարավոր է պատկերացում կազմել եկեղեցական սեփականության կառավարման գործելակերպի, ֆինանսական հաշվետվողականության և համայնքային հաստատությունների գործունեության կազմակերպման մասին։ Հրատարակությունը պատմագիտական և աղբյուրագիտական նշանակություն ունի նաև հայ-ռուսական մշակութային ու հասարակական կապերի, հայկական սփյուռքի պատմության և եկեղեցական բարեգործության ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, արխիվագետների, եկեղեցագետների, սփյուռքագետների, հայագիտական ուսումնասիրություններով զբաղվող մասնագետների և Ռուսաստանի հայկական համայնքների պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

History

Աշխատանքը նվիրված է 1991-2016 թվականներին Հայոց ցեղասպանության միջազգային ճանաչման գործընթացի և դրա ազդեցության ուսումնասիրությանը հայ-թուրքական հարաբերությունների վրա։ Հետազոտության կենտրոնում Հայաստանի Հանրապետության անկախացումից հետո ձևավորված նոր քաղաքական իրողություններն են, որոնց պայմաններում Հայոց ցեղասպանության հիշողությունը, միջազգային ճանաչման հարցը և Թուրքիայի հետ հարաբերությունների կարգավորման խնդիրները դարձան Հայաստանի արտաքին քաղաքականության, հայկական սփյուռքի գործունեության և միջազգային օրակարգի փոխկապակցված ուղղություններ։ Ուսումնասիրությունը դիտարկում է ճանաչման գործընթացը ոչ միայն որպես պատմական իրողության միջազգային գնահատման ձգտում, այլև որպես քաղաքական, դիվանագիտական և հասարակական գործընթաց, որն ազդել է երկու երկրների հարաբերությունների զարգացման վրա։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել անկախ Հայաստանի արտաքին քաղաքականության հիմնական սկզբունքները, Թուրքիայի նկատմամբ ձևավորված դիրքորոշումները և այն հանգամանքները, որոնք պայմանավորել են հարաբերությունների հաստատման ու զարգացման դժվարությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Հայոց ցեղասպանության միջազգային ճանաչման հարցում տարբեր պետությունների, միջազգային կազմակերպությունների, խորհրդարանական կառույցների և հասարակական կազմակերպությունների դերակատարությանը։ Տարբեր երկրների կողմից ճանաչման վերաբերյալ ընդունված բանաձևերը, հայտարարությունները և քաղաքական որոշումները դիտարկվում են որպես միջազգային հանրության վերաբերմունքի ձևավորման կարևոր բաղադրիչներ։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է նաև հայկական սփյուռքի գործունեությունը։ Սփյուռքյան կազմակերպությունները տասնամյակներ շարունակ կարևոր դեր են ունեցել ցեղասպանության միջազգային ճանաչման օրակարգի պահպանման, քաղաքական և հասարակական շրջանակների իրազեկման, պատմական հիշողության պահպանման և տարբեր երկրների օրենսդիր մարմիններում համապատասխան նախաձեռնությունների առաջմղման գործում։ Այս գործունեությունը որոշակի ազդեցություն է ունեցել միջազգային քաղաքական օրակարգում հարցի պահպանման վրա և, միաժամանակ, առնչվել է Հայաստանի արտաքին քաղաքական առաջնահերթություններին։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև Թուրքիայի պետական քաղաքականությանը ցեղասպանության հարցի նկատմամբ։ Թուրքիայի պաշտոնական դիրքորոշումը, պատմական իրադարձությունների մեկնաբանման վերաբերյալ մոտեցումները և միջազգային ճանաչման նախաձեռնություններին հակազդելու քաղաքականությունը կարևոր գործոններ են եղել հայ-թուրքական հարաբերությունների ձևավորման ընթացքում։ Այս համատեքստում ուսումնասիրության առարկա են դառնում նաև թուրքական արտաքին քաղաքականության այն քայլերը, որոնք ուղղված են եղել միջազգային ճանաչման գործընթացի սահմանափակմանը կամ դրա քաղաքական հետևանքների կանխմանը։ 1990-ականների և 2000-ականների ընթացքում հարաբերությունների կարգավորման փորձերը կարևոր տեղ են զբաղեցնում հետազոտության մեջ։ Դիվանագիտական կապերի հաստատման բացակայությունը, սահմանների փակ լինելը, տարածաշրջանային քաղաքական զարգացումները և պատմական հարցերի շուրջ հակասությունները ստեղծել են բարդ միջավայր երկկողմ հարաբերությունների համար։ Միաժամանակ առկա են եղել երկխոսության և հարաբերությունների կարգավորման տարբեր նախաձեռնություններ, որոնք ցույց են տվել, որ պատմական հիշողության և քաղաքական հարաբերությունների հարցերը հնարավոր է դիտարկել նաև բանակցային գործընթացների համատեքստում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում 2009 թվականի հայ-թուրքական արձանագրությունների գործընթացին։ Դրանց նախապատրաստումն ու ստորագրումը դիտարկվում են որպես հարաբերությունների կարգավորման ամենանշանակալի փորձերից մեկը ուսումնասիրվող ժամանակահատվածում։ Արձանագրությունների շուրջ քննարկումները ցույց տվեցին, որ դիվանագիտական հարաբերությունների հաստատման, սահմանների բացման և պատմական հարցերի շուրջ մոտեցումների միջև գոյություն ունի բարդ փոխկապակցվածություն։ Ցեղասպանության հարցի միջազգային ճանաչման գործընթացը այս փուլում շարունակեց մնալ Հայաստանի, Թուրքիայի և սփյուռքյան կառույցների քաղաքական ու հասարակական քննարկումների կարևոր թեմա։ Ուսումնասիրությունը կարող է վերլուծել նաև այն հարցը, թե որքանով է միջազգային ճանաչման ընդլայնումը նպաստել հայ-թուրքական հարաբերությունների բարդացմանը, և որքանով այն, ընդհակառակը, նպաստել է պատմական խնդրի միջազգային տեսանելիության բարձրացմանը։ Այս հարցի ուսումնասիրությունը պահանջում է տարբերակել պատմական հիշողության, արդարության և միջազգային իրավաքաղաքական գնահատականի խնդիրները՝ դրանց ազդեցությունը չնույնացնելով երկկողմ դիվանագիտական հարաբերությունների բոլոր գործոնների հետ։ Աշխատանքում կարևոր նշանակություն ունի նաև տարածաշրջանային քաղաքական միջավայրի ուսումնասիրությունը։ Հայ-թուրքական հարաբերությունները զարգացել են ոչ թե մեկուսացված, այլ Հարավային Կովկասի անվտանգության, Հայաստանի և Ադրբեջանի հակամարտության, Թուրքիայի տարածաշրջանային քաղաքականության և միջազգային ուժերի շահերի փոխազդեցության պայմաններում։ Այդ պատճառով ցեղասպանության ճանաչման գործընթացի ազդեցությունը նպատակահարմար է դիտարկել ավելի լայն աշխարհաքաղաքական համատեքստում։ 2015 թվականի՝ Հայոց ցեղասպանության 100-րդ տարելիցի հետ կապված միջազգային միջոցառումները և քաղաքական հայտարարությունները կարող են առանձնահատուկ տեղ զբաղեցնել հետազոտության մեջ։ Այդ ժամանակահատվածում թեման լայնորեն քննարկվեց տարբեր երկրների քաղաքական և հասարակական շրջանակներում, իսկ Հայաստանի և Թուրքիայի հարաբերությունների պատմական ու քաղաքական խնդիրները կրկին հայտնվեցին միջազգային ուշադրության կենտրոնում։ 2016 թվականը կարող է դիտարկվել որպես ուսումնասիրվող ժամանակահատվածի ամփոփիչ փուլ, որի ընթացքում արդեն տեսանելի էին նախորդ տարիների գործընթացների արդյունքները և հայ-թուրքական հարաբերությունների կարգավորման սահմանափակումները։ Աշխատանքի արդյունքները կարող են նպաստել միջազգային ճանաչման գործընթացի և երկկողմ հարաբերությունների միջև առկա փոխազդեցությունների ավելի հավասարակշռված գնահատմանը։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ 1991-2016 թվականներին Հայոց ցեղասպանության միջազգային ճանաչման հարցը եղել է հայ-թուրքական հարաբերությունների վրա ազդող կարևոր քաղաքական և հասարակական գործոններից մեկը, սակայն այն գործել է տարածաշրջանային, դիվանագիտական, պատմական և աշխարհաքաղաքական բազմաթիվ այլ հանգամանքների հետ փոխկապակցված։ Թեման կարևոր է Հայաստանի արտաքին քաղաքականության, հայ-թուրքական հարաբերությունների պատմության, ցեղասպանության միջազգային ճանաչման գործընթացի, սփյուռքի քաղաքական գործունեության և Հարավային Կովկասի միջազգային հարաբերությունների ուսումնասիրության համար։

Other Subjects

Այս նյութը վերաբերում է 2023 թվականի սեպտեմբերին Լեռնային Ղարաբաղից Հայաստան տեղի ունեցած զանգվածային բռնի տեղահանությանը, որի ընթացքում տասնյակ հազարավոր էթնիկ հայեր լքեցին իրենց բնակավայրերը և տեղափոխվեցին Հայաստան։ Նյութի վերնագրում նշված ավելի քան 50 հազար փախստականների թիվը վերաբերում է 2023 թվականի սեպտեմբերի 27-ի դրությանը, երբ ադրբեջանական ռազմական գործողություններից և Լեռնային Ղարաբաղի հայկական ուժերի զինադադարից հետո բնակչության զանգվածային արտահոսքն արդեն հասել էր այդ չափին։ Իրադարձությունները տեղի էին ունենում այն բանից հետո, երբ Լեռնային Ղարաբաղը ամիսներ շարունակ ենթարկվել էր շրջափակման և հումանիտար ծանր իրավիճակի, իսկ 2023 թվականի սեպտեմբերի 19-ին Ադրբեջանը ռազմական գործողություն սկսեց տարածաշրջանում։ Հաջորդ օրերին տեղի ունեցավ բնակչության արագ և զանգվածային տեղափոխություն դեպի Հայաստան, քանի որ բազմաթիվ մարդիկ կորցրել էին իրենց բնակարանները, ունեցվածքը և իրենց նախկին բնակավայրերում անվտանգ ապրելու հնարավորությունը։ Փախստականների ընդունումը Հայաստանի համար դարձավ լուրջ հումանիտար և սոցիալական մարտահրավեր․ անհրաժեշտ էր ապահովել մարդկանց կացարանով, սննդով, բժշկական օգնությամբ, փաստաթղթերով և այլ առաջնային կարիքներով։ Իրադարձությունների մասշտաբը հետագայում էլ ավելի մեծացավ․ սեպտեմբերի 28-ին Հայաստան ժամանածների թիվը գերազանցեց 65 հազարը, սեպտեմբերի 29-ին՝ 97 հազարը, իսկ սեպտեմբերի 30-ին արդեն խոսվում էր ավելի քան 100 հազար տեղահանվածների մասին։ Այսպիսով, նյութը ներկայացնում է ոչ միայն փախստականների թվի աճը, այլև տարածաշրջանում տեղի ունեցած արմատական ժողովրդագրական և քաղաքական փոփոխությունը։ Այն կարևոր է նաև Հայաստանի և Ադրբեջանի հարաբերությունների, Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության, բնակչության բռնի տեղահանության և դրա երկարաժամկետ հումանիտար հետևանքների համատեքստում։

History

Այս գիրքը հին հռոմեական գրականության և պատմագրության կարևորագույն գործերից է, որտեղ հեղինակը ներկայացնում է Հռոմեական կայսրության առաջին տասներկու կայսրերի կենսագրությունները։ Աշխատությունը ընդգրկում է սկսած Հուլիոս Կեսար-ից մինչև Դոմիցիանոս ընկած ժամանակաշրջանը։ Սվետոնիոսը իր աշխատության մեջ ներկայացնում է ոչ միայն կայսրերի քաղաքական գործունեությունը, այլև նրանց անձնական կյանքը, բնավորությունը, սովորությունները և երբեմն նաև սկանդալային դրվագները։ Գիրքը առանձնանում է իր կենսագրական ոճով՝ ուշադրություն դարձնելով մանրամասներին, որոնք հաճախ բացակայում են դասական պատմագրական աշխատություններում։ Աշխատության մեջ նկարագրվում են այնպիսի կարևոր դեմքեր, ինչպիսիք են՝ Օգոստոս Տիբերիոս Ներոն և այլ կայսրեր, որոնց իշխանությունը մեծ ազդեցություն է ունեցել Հռոմեական կայսրության զարգացման վրա։ Գրքի առանձնահատկություններից մեկն այն է, որ այն համադրում է պատմությունը և կենսագրությունը՝ երբեմն ընդգրկելով նաև հետաքրքիր,甚至 անսովոր պատմություններ, որոնք բացահայտում են իշխանության մարդկային կողմը։ Թեև որոշ տեղեկություններ կարող են ունենալ սուբյեկտիվ կամ լեգենդային բնույթ, այնուամենայնիվ, գիրքը համարվում է արժեքավոր աղբյուր հին Հռոմի պատմության ուսումնասիրության համար։