Несколько слов о названиях древних армянских месяцев

History

Այս աշխատությունը վերաբերում է Իրանի լաքերի (լոռերի) ավանդական և ժամանակակից ծիսական մշակույթի ուսումնասիրությանը՝ կենտրոնանալով ծննդյան, հարսանեկան և հուղարկավորության ծեսերի վրա, ինչպես նաև դրանցում տեղի ունեցող փոփոխությունների վրա ավանդույթների և նորարարական ազդեցությունների համատեքստում։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել այս էթնիկ խմբի ծիսական համակարգի կառուցվածքը, դրա պատմամշակութային հիմքերը և սոցիալական նշանակությունը համայնքային կյանքի կազմակերպման մեջ։ Ուսումնասիրվում են ծննդյան հետ կապված ավանդույթները՝ կապված ընտանիքի ընդլայնման, երեխայի ծննդի ուրախության և պաշտպանական ծիսակարգերի հետ, որոնք արտահայտում են հավատալիքների և ժողովրդական բժշկության տարրերը։ Հարսանեկան ծեսերի շրջանակում դիտարկվում են ամուսնության նախապատրաստական փուլերը, նշանադրության և հարսանիքի արարողությունները, նվիրատվությունների և համայնքային մասնակցության ձևերը, որոնք ընդգծում են սոցիալական կապերի ամրապնդման դերը։ Հուղարկավորության ծեսերի ուսումնասիրության ընթացքում վերլուծվում են մահվան ընկալման ավանդական պատկերացումները, սգո արարողությունների կառուցվածքը և հիշատակի պահպանման ձևերը, որոնք արտացոլում են կյանքի և մահվան մասին մշակութային ընկալումները։ Աշխատությունը հատուկ ուշադրություն է դարձնում նաև ժամանակակից ազդեցություններին՝ քաղաքայնացման, կրոնական և սոցիալական փոփոխությունների հետևանքով ծիսական վարքագծի վերափոխմանը և ավանդական ձևերի պահպանման կամ վերաիմաստավորման գործընթացներին։ Այսպիսով, ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի ազգագրության և մշակութային մարդաբանության համար՝ նպաստելով Իրանի լաքերի համայնքի ծիսական մշակույթի խորքային ըմբռնմանը և դրա փոփոխությունների վերլուծությանը։

Medicine

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանում սուր թորշոմած կաթվածների համաճարակաբանական իրավիճակի գնահատմանը՝ պոլիոմիելիտի վերացման և դրա նկատմամբ շարունակական համաճարակաբանական հսկողության համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում սուր թորշոմած կաթվածների դեպքերի հայտնաբերման, գրանցման, համաճարակաբանական հետազոտության և լաբորատոր վերահսկողության համակարգի արդյունավետությունն է, քանի որ նման դեպքերի հսկողությունը պոլիովիրուսի հնարավոր շրջանառությունը ժամանակին բացահայտելու հիմնական մեխանիզմներից է։ Քննվում են տարբեր տարիներին արձանագրված դեպքերի տարածվածության, տարիքային և տարածքային բաշխման առանձնահատկությունները, ինչպես նաև դրանց փոփոխությունների համաճարակաբանական նշանակությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում հսկողության համակարգի զգայունությանը և այն ցուցանիշներին, որոնց միջոցով հնարավոր է գնահատել հնարավոր դեպքերի ժամանակին հայտնաբերման ու հետազոտման որակը։ Դիտարկվում է վիրուսաբանական հետազոտությունների դերը՝ պոլիովիրուսով պայմանավորված և այլ ծագման կաթվածային վիճակները տարբերակելու ու պոլիոմիելիտի բացակայությունը համաճարակաբանական տվյալներով հիմնավորելու տեսանկյունից։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են նաև պատվաստումային ծրագրերի և բնակչության իմունային պաշտպանության նշանակությունը, ինչպես նաև համաճարակաբանական հսկողության շարունակականության անհրաժեշտությունը նույնիսկ այն պայմաններում, երբ հիվանդության տեղային փոխանցում չի արձանագրվում։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում տարբեր ծագման սուր թորշոմած կաթվածների համաճարակաբանական կառուցվածքի ուսումնասիրությունը, որը հնարավորություն է տալիս գնահատելու հսկողության համակարգի կարողությունը՝ հայտնաբերելու կլինիկական առումով պոլիոմիելիտին նմանվող դեպքերը և ապահովելու դրանց հետագա ուսումնասիրությունը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև տվյալների հավաքագրման, բժշկական հաստատությունների միջև տեղեկատվության փոխանցման, դեպքերի հետագա վերահսկման և միջազգային չափանիշների հետ համադրելի ցուցանիշների կիրառման նշանակությանը։ Նման հետազոտությունը կարևոր է պոլիոմիելիտից ազատ կարգավիճակի պահպանման և հնարավոր համաճարակաբանական վտանգների վաղ հայտնաբերման տեսանկյունից։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է համաճարակաբանության, վարակաբանության, վիրուսաբանության և հանրային առողջության մոտեցումները՝ գնահատելով սուր թորշոմած կաթվածների հսկողության համակարգը որպես պոլիոմիելիտի վերացման գործընթացի կարևոր բաղադրիչ։

Linguistics

Աշխատությունը նվիրված է պարսկաբանությունների ուսումնասիրությանը ժամանակակից հայ գեղարվեստական գրականության լեզվում՝ բացահայտելով պարսկերենից հայերեն անցած բառերի, արտահայտությունների և լեզվական այլ միավորների գործածության առանձնահատկությունները։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է ներկայացնել պարսկաբանությունների դերը ժամանակակից հայ գրական լեզվի բառապաշարում, պարզել դրանց ծագումնաբանական, իմաստային, կառուցվածքային և ոճական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև ուսումնասիրել դրանց գործածության ձևերը գեղարվեստական ստեղծագործություններում։ Աշխատությունում պարսկաբանությունները դիտարկվում են հայերենի և պարսկերենի երկարատև պատմամշակութային ու լեզվական շփումների համատեքստում՝ հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ հայերենը տարբեր ժամանակաշրջաններում պարսկերենից փոխառել է բազմաթիվ բառեր և արտահայտություններ։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են առանձնացվել պարսկական ծագում ունեցող բառապաշարի տարբեր խմբեր՝ կապված կենցաղի, վարչական կառավարման, հասարակական հարաբերությունների, առևտրի, արհեստների, մշակույթի, կրոնի, բնության և այլ ոլորտների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հարցին, թե ինչպես են այդ փոխառությունները հարմարեցվել հայերենի հնչյունական, ձևաբանական և բառակազմական համակարգերին և ինչ փոփոխություններ են կրել իրենց սկզբնական նշանակության համեմատությամբ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է պարսկաբանությունների իմաստային զարգացման ուսումնասիրությունը, քանի որ լեզվական փոխառության արդյունքում բառերը կարող են ձեռք բերել նոր նշանակություններ, նեղացնել կամ ընդլայնել իրենց իմաստային դաշտը և ստանալ հայերենին բնորոշ գործածական երանգներ։ Աշխատությունում կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև գեղարվեստական խոսքում պարսկաբանությունների ոճական գործառույթի ուսումնասիրությունը։ Դրանք կարող են օգտագործվել ոչ միայն անվանողական նպատակով, այլև ստեղծագործության ժամանակաշրջանը, միջավայրը, կերպարների սոցիալական կամ մշակութային պատկանելությունը, խոսքի ազգային երանգը և պատմական մթնոլորտը փոխանցելու համար։ Որոշ դեպքերում պարսկաբանությունների կիրառությունը կարող է նպաստել նաև հեղինակի խոսքի արտահայտչականության, պատկերավորության և լեզվական ինքնատիպության բարձրացմանը։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են քննության առնվել տարբեր հեղինակների և գեղարվեստական ստեղծագործությունների լեզվական նյութեր՝ հնարավորություն տալով բացահայտելու պարսկաբանությունների գործածության հաճախականությունը, տարածվածությունը և գործառութային տարբերությունները։ Կարևորվում է նաև գրական լեզվի և խոսակցական լեզվի փոխհարաբերությունը, քանի որ պարսկական ծագում ունեցող որոշ բառեր ժամանակակից հայերենում կարող են պահպանվել հիմնականում որոշակի խոսքային կամ տարածքային միջավայրերում, մինչդեռ մյուսները լիովին ինտեգրվել են գրական լեզվի բառապաշարին։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև հնացած կամ սահմանափակ գործածություն ունեցող պարսկաբանություններին, դրանց պահպանման կամ աստիճանական դուրսմղման գործընթացներին և ժամանակակից գրականության մեջ դրանց վերակենդանացման հնարավոր դրսևորումներին։ Հետազոտությունը կարևոր նշանակություն ունի հայերենի բառապաշարի պատմական շերտերի, լեզվական փոխազդեցությունների և հայ-պարսկական մշակութային կապերի ուսումնասիրության համար։ Այն հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու այն մասին, թե ինչպես են օտարալեզու տարրերը յուրացվում հայերենում, վերաիմաստավորվում և դառնում գեղարվեստական խոսքի բնական բաղադրիչ։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայագետներին, լեզվաբաններին, բառագետներին, գրականագետներին, հայոց լեզվի և գրականության ուսուցիչներին, ինչպես նաև հայ-պարսկական լեզվամշակութային կապերով հետաքրքրվող ուսանողներին և հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը պարսկաբանությունները ներկայացնում է որպես ժամանակակից հայ գեղարվեստական լեզվի կարևոր բառապաշարային շերտ՝ բացահայտելով դրանց պատմական ծագումը, լեզվական յուրացման առանձնահատկությունները, իմաստային փոփոխությունները և գեղարվեստական խոսքում ունեցած ոճական ու արտահայտչական նշանակությունը։

History

Ժողովածուն անդրադառնում է Հայաստանում ընթացող էթնոմշակութային գործընթացներին՝ դիտարկելով հասարակության, մշակութային միջավայրի և ազգային ինքնության փոխազդեցության տարբեր դրսևորումները։ Ներկայացված գիտական զեկուցումների հիմնադրույթները հնարավորություն են տալիս ծանոթանալու այն հարցադրումներին ու հետազոտական մոտեցումներին, որոնց միջոցով ուսումնասիրվում են մշակութային փոփոխությունները, ավանդույթների շարունակականությունը, նոր կենսակերպերի ձևավորումը և հասարակական կյանքի վերափոխումները։ Էթնոմշակութային գործընթացները ներառում են լեզվի, սովորույթների, ծեսերի, ընտանեկան ու համայնքային հարաբերությունների, ազգային ինքնագիտակցության և մշակութային արժեքների պահպանման ու փոփոխման խնդիրները։ Դրանց ուսումնասիրությունը կարևոր է հասկանալու համար, թե ինչպես են պատմական իրադարձությունները, սոցիալական պայմանները և ժամանակակից ազդեցությունները ներգործում հասարակության մշակութային ինքնության վրա։ Գիտական նստաշրջանի նյութերը ներկայացնում են թեմայի տարբեր կողմերը՝ ստեղծելով միջգիտակարգային քննարկման հնարավորություն ազգագրության, մշակութաբանության, սոցիոլոգիայի և պատմության ոլորտների համար։ Ժողովածուն արժեքավոր է նաև որպես իր ժամանակաշրջանի գիտական հետաքրքրությունների և Հայաստանի հասարակական-մշակութային կյանքի ուսումնասիրության աղբյուր։ Այն կարող է օգտակար լինել հետազոտողներին, ուսանողներին և ազգային մշակույթի զարգացման ու արդի փոփոխությունների հարցերով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Economics

Այս աշխատությունը վերաբերում է անցումային տնտեսությամբ երկրների փոխարժեքային ռեժիմների ուսումնասիրությանը եվրաինտեգրման գործընթացի համատեքստում՝ Հայաստանի Հանրապետության օրինակով՝ ընդգծելով մակրոտնտեսական կայունության, դրամավարկային քաղաքականության և արտաքին տնտեսական հարաբերությունների փոխկապակցվածությունը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է վերլուծել, թե ինչպես են տարբեր փոխարժեքային ռեժիմները (ֆիքսված, լողացող և միջանկյալ) ազդում տնտեսական կայունության, գնաճի վերահսկման, արտահանման մրցունակության և ֆինանսական համակարգի կայունության վրա անցումային տնտեսություններում։ Ուսումնասիրվում է նաև եվրաինտեգրման գործընթացի ազդեցությունը ազգային արժութային քաղաքականության վրա, մասնավորապես՝ ինչպես են ԵՄ-ի տնտեսական չափանիշներն ու ֆինանսական կարգավորումները ձևավորում փոխարժեքային քաղաքականության ընտրությունը և կիրառումը։ ՀՀ-ի օրինակով դիտարկվում են ազգային դրամի փոխարժեքի ձևավորման առանձնահատկությունները, Կենտրոնական բանկի քաղաքականության գործիքները, ինչպես նաև արտաքին շոկերի նկատմամբ տնտեսության զգայունությունը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում նաև կապիտալի հոսքերի ազատականացման, դրամական փոխանցումների և արտաքին առևտրի կառուցվածքի ազդեցությանը փոխարժեքային ռեժիմների արդյունավետության վրա։ Համեմատական վերլուծության շրջանակում դիտարկվում են նաև այլ անցումային երկրների փորձերը՝ բացահայտելու լավագույն պրակտիկաները և հնարավոր կիրառելի մոտեցումները ՀՀ-ում։ Այսպիսով, փոխարժեքային ռեժիմների արդյունավետ ընտրությունը դիտարկվում է որպես տնտեսական կայունության ապահովման, եվրաինտեգրման խորացման և երկարաժամկետ զարգացման ռազմավարական կարևոր գործոն։

History

Աշխատությունը նվիրված է 1878-1914 թվականներին Օսմանյան կայսրության տարածքում, մասնավորապես Արևմտյան Հայաստանի վեց հիմնական նահանգներում՝ Վանի, Բիթլիսի, Էրզրումի, Խարբերդի, Դիարբեքիրի և Սեբաստիայի վիլայեթներում, հայ բնակչության թվաքանակի վերաբերյալ առկա վիճակագրական տվյալների ուսումնասիրությանը և համեմատական վերլուծությանը։ Հետազոտության առանցքում Օսմանյան կառավարության և Կոստանդնուպոլսի Հայոց պատրիարքարանի կողմից հավաքագրված ու հրապարակված ժողովրդագրական տվյալներն են, դրանց ձևավորման մեթոդաբանությունը, հավաստիության աստիճանը, տարբերությունների պատճառները և քաղաքական նշանակությունը։ Ուսումնասիրությունը հատկապես կարևոր է նրանով, որ տվյալ ժամանակաշրջանում հայ բնակչության թվաքանակի և դրա հարաբերակցության հարցը մյուս էթնիկ ու կրոնական խմբերի նկատմամբ դուրս էր գալիս զուտ ժողովրդագրական վիճակագրության շրջանակներից և անմիջականորեն առնչվում էր Հայկական հարցին, միջազգային դիվանագիտությանը և Օսմանյան կայսրության արևելյան նահանգներում բարեփոխումների իրականացման խնդրին։ Աշխատանքը ներկայացնում է այն հանգամանքները, որոնց պայմաններում բնակչության թվաքանակի վերաբերյալ վիճակագրական տվյալները կարող էին դառնալ քաղաքական ու դիվանագիտական պայքարի կարևոր գործիք։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Բեռլինի պայմանագրից հետո ձևավորված իրավիճակին, երբ արևմտահայաբնակ նահանգներում բնակչության ժողովրդագրական պատկերի վերաբերյալ տվյալները կարևոր նշանակություն ստացան բարեփոխումների անհրաժեշտության և դրանց տարածքային ու քաղաքական հիմնավորման քննարկումներում։ Հետազոտության կարևոր բաժիններից է Օսմանյան պաշտոնական վիճակագրության և Հայոց պատրիարքարանի տվյալների համադրումը։ Ուսումնասիրության մեջ մանրամասն անդրադարձ է կատարվում պատրիարքարանի կողմից 1878-1880 և 1913-1914 թվականներին կազմակերպված մարդահամարներին, դրանց անցկացման ընթացքին, հարցաթերթերի բովանդակությանը, տեղական հոգևոր և վարչական կառույցների մասնակցությանը, ինչպես նաև այն դժվարություններին ու խոչընդոտներին, որոնց հանդիպել են տվյալների հավաքագրման ընթացքում։ Միաժամանակ վերլուծվում են Օսմանյան վիճակագրության առանձնահատկությունները և այն գործոնները, որոնք կարող էին ազդել բնակչության հաշվառման ամբողջականության ու արդյունքների վրա։ Համեմատական տվյալները ցույց են տալիս, որ երկու կառույցների ներկայացրած թվերը էականորեն տարբերվում էին միմյանցից, հատկապես վեց նահանգների հայ բնակչության հաշվարկներում, ինչն ուսումնասիրության մեջ դիտարկվում է ոչ միայն որպես վիճակագրական մեթոդների տարբերության, այլև տվյալ ժամանակաշրջանի քաղաքական իրադրության համատեքստում։ Աշխատանքը փորձում է պարզել, թե որքանով կարող էին վարչական սահմանները, հաշվառման մեթոդները, կրոնական պատկանելության հիմքով բնակչության դասակարգումը, տեղական իշխանությունների գործունեությունը, միգրացիաները և այլ ժողովրդագրական գործընթացներ ազդել վերջնական թվերի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նաև այն հարցին, թե ինչպես էր բնակչության թվաքանակի խնդիրը ներկայացվում միջազգային դիվանագիտական գործընթացներում, հատկապես այն ժամանակաշրջաններում, երբ հայկական բարեփոխումների հարցը կրկին ակտիվորեն հայտնվում էր միջազգային օրակարգում։ Հետազոտությունը կարևոր աղբյուրագիտական նշանակություն ունի, քանի որ ոչ միայն ներկայացնում է վիճակագրական թվերը, այլև փորձում է գնահատել դրանց՝ որպես պատմական աղբյուրների արժեքը, սահմանափակումները և փոխադարձ համադրելիությունը։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս խուսափել որևէ մեկ վիճակագրական համակարգի տվյալները մեխանիկորեն ընդունելուց և խնդիրը դիտարկել ավելի լայն՝ քաղաքական, վարչական, ժողովրդագրական և աղբյուրագիտական համատեքստում։ Աշխատանքի կարևորությունը հատկապես ընդգծվում է Հայոց ցեղասպանության նախօրյակի ժողովրդագրական պատկերը վերականգնելու տեսանկյունից, քանի որ նախապատերազմյան հայ բնակչության թվաքանակի վերաբերյալ տարբեր տվյալները հետագայում նշանակալի դեր են ունեցել ինչպես պատմագիտական ուսումնասիրություններում, այնպես էլ զոհերի թվաքանակի և ցեղասպանության ժողովրդագրական հետևանքների վերաբերյալ քննարկումներում։ Ուսումնասիրությունը նաև հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել Օսմանյան կայսրության բազմազգ և բազմակրոն հասարակության ժողովրդագրական կառուցվածքի մասին՝ ուշադրություն դարձնելով ոչ միայն հայերի բացարձակ թվաքանակին, այլև նրանց տեսակարար կշռին տվյալ տարածքների ընդհանուր բնակչության մեջ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը համադրում է պատմական ժողովրդագրության, աղբյուրագիտության, վիճակագրական վերլուծության և Հայկական հարցի պատմության մոտեցումները՝ բացահայտելու համար արևմտահայության թվաքանակի վերաբերյալ տվյալների ձևավորման, ներկայացման և քաղաքական օգտագործման առանձնահատկությունները 1878-1914 թվականներին։ Այն արժեքավոր է հայոց պատմությամբ, Օսմանյան կայսրության պատմությամբ, Հայկական հարցով, արևմտահայության ժողովրդագրությամբ և Հայոց ցեղասպանության նախապատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների ու հետազոտողների համար։