Նոր գրքեր։ Հասարակական-քաղաքական գիտություններ։ Բանասիրական գիտություններ: Գրականագիտություն: Լեզվաբանություն։ Պատմություն: Պատմական գիտություններ: Աշխարհագրություն: Աշխարհագրություն։ Հնագիտություն; Ազգագրություն։ (Ինֆորմացիոն ցանկ) = Новые (1976, թիվ 1)

Linguistics

Լեզվաբանական, գրականագիտական և բանասիրական բնույթի գիտական աշխատությունը նվիրված է քսաներորդ դարի արևելահայ բանաստեղծական լեզվում հեղինակային բառաստեղծման երևույթների, անհատական նորաբանությունների կառուցվածքային առանձնահատկությունների, իմաստային բազմազանության և գեղարվեստական գործառույթների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական ուղղությունը կապված է բանաստեղծների ստեղծագործական լեզվամտածողության, բառապաշարի հարստացման անհատական եղանակների և գեղարվեստական խոսքում նոր բառային միավորների ձևավորման օրինաչափությունների բացահայտման հետ։ Անհատական նորաբանությունները լեզվական այն միավորներն են, որոնք ստեղծվում կամ առանձնահատուկ կիրառություն են ստանում որոշակի հեղինակի ստեղծագործության շրջանակում՝ պայմանավորված գեղարվեստական մտահղացմամբ, արտահայտչական պահանջներով և լեզվական նոր հնարավորությունների որոնմամբ։ Ի տարբերություն հանրալեզվական նորաբանությունների, որոնք կարող են աստիճանաբար տարածվել և ամրապնդվել ընդհանուր բառապաշարում, հեղինակային նորաստեղծ բառերը հաճախ ունենում են սահմանափակ գործածություն և սերտորեն կապված են տվյալ ստեղծագործության պատկերային համակարգի, իմաստային միջավայրի ու հեղինակի անհատական ոճի հետ։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակն ընդգրկում է նորաբանության լեզվաբանական էությունը, բառաստեղծման հիմնական մեխանիզմները, հեղինակային բառերի դասակարգման սկզբունքները և դրանց հարաբերակցությունը գրական լեզվի բառապաշարային համակարգի հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրության են արժանի բառակազմական այն միջոցները, որոնց օգնությամբ բանաստեղծական խոսքում ստեղծվում են նոր բառեր՝ ածանցում, բարդում, բարդածանցում, բառային բաղադրիչների անսովոր համադրում և լեզվական արդեն գոյություն ունեցող միավորների ստեղծագործական վերակազմակերպում։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է նորաստեղծ բառերի ձևաբանական կառուցվածքի ուսումնասիրությունը, որը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու հայերենի բառակազմական համակարգի արտադրողականությունը, բառաստեղծման ներքին հնարավորությունները և հեղինակների կողմից կիրառվող լեզվական նորարարությունների առանձնահատկությունները։ Առանձին հետաքրքրություն են ներկայացնում այն դեպքերը, երբ բանաստեղծները սովորական բառային բաղադրիչների միավորման միջոցով ձևավորում են անսպասելի իմաստային կապեր՝ ստեղծելով նոր պատկերներ, հուզական երանգներ և գեղարվեստական արտահայտչամիջոցներ։ Աշխատության շրջանակում կարևորվում է անհատական նորաբանությունների իմաստաբանական վերլուծությունը՝ ընդգրկելով բառերի ուղղակի և փոխաբերական նշանակությունները, իմաստային ընդլայնումները, համատեքստային մեկնաբանությունները և գեղարվեստական պատկերավորման հետ ունեցած փոխհարաբերությունները։ Բանաստեղծական խոսքում նորաստեղծ բառը հաճախ հանդես է գալիս ոչ միայն որպես առարկա, հատկանիշ կամ գործողություն անվանող միավոր, այլև որպես հեղինակային աշխարհընկալման, զգացմունքային վերաբերմունքի և գեղագիտական գաղափարի արտահայտման միջոց։ Այս համատեքստում առանձնահատուկ նշանակություն ունեն նորաբանությունների պատկերավորությունը, հուզական ներգործությունը, ոճական ընդգծվածությունը և ստեղծագործության ընդհանուր գեղարվեստական կառուցվածքում ունեցած դերը։ Հետազոտության թեմատիկան առնչվում է նաև բանաստեղծական լեզվի զարգացման պատմությանը, քանի որ քսաներորդ դարի արևելահայ գրականությունը բնութագրվում է գեղարվեստական ուղղությունների, լեզվաոճական որոնումների և բանաստեղծական արտահայտչամիջոցների բազմազանությամբ։ Տարբեր ժամանակաշրջաններում ստեղծագործած հեղինակների լեզվական նորարարությունները կարող են արտացոլել ինչպես անհատական գեղագիտական նախասիրությունները, այնպես էլ գրական շարժումների, հասարակական փոփոխությունների և մշակութային միջավայրի ազդեցությունը։ Առանձնահատուկ հետաքրքրություն են ներկայացնում Վահան Տերյանի, Եղիշե Չարենցի, Պարույր Սևակի և արևելահայ պոեզիայի այլ նշանավոր ներկայացուցիչների ստեղծագործական լեզվի առանձնահատկությունները՝ հեղինակային բառաստեղծման ընդհանուր օրինաչափությունները և անհատական տարբերությունները համեմատելու տեսանկյունից։ Միաժամանակ յուրաքանչյուր հեղինակի նորաբանությունների իրական կազմն ու կիրառության հաճախականությունը հնարավոր է ճշգրիտ որոշել միայն համապատասխան բանաստեղծական տեքստերի մանրամասն ուսումնասիրությամբ։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է հեղինակային նորաբանությունների գործառական դասակարգումը, որը կարող է ընդգրկել անվանողական, պատկերավորող, հուզաարտահայտչական, գնահատողական և ոճական նշանակություն ունեցող բառային միավորները։ Նման դասակարգումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչ նպատակներով են բանաստեղծները դիմում նոր բառերի ստեղծմանը և ինչպես են դրանք նպաստում բանաստեղծական մտքի առավել ամբողջական արտահայտմանը։ Առանձին նշանակություն ունի նորաբանությունների և բանաստեղծական տեքստի հնչյունական կազմակերպման փոխհարաբերության ուսումնասիրությունը։ Նորաստեղծ բառերը կարող են ընտրվել կամ կառուցվել՝ հաշվի առնելով չափը, ռիթմը, հանգավորումը, հնչյունական կրկնությունները և խոսքի երաժշտականությունը։ Այս հանգամանքը հատկապես կարևոր է չափածո խոսքի համար, որտեղ բառի իմաստային արժեքը հաճախ սերտորեն կապված է նրա հնչյունական ձևի և բանաստեղծական կառուցվածքում զբաղեցրած դիրքի հետ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել նաև նորաբանությունների և փոխաբերության, մակդիրի, խորհրդանշանի, համեմատության ու գեղարվեստական այլ միջոցների փոխազդեցությունները։ Հեղինակային բառաստեղծումը հաճախ նպաստում է սովորական լեզվական կապերի վերաիմաստավորմանը, նոր զուգորդությունների առաջացմանը և ընթերցողի գեղագիտական ընկալման ակտիվացմանը։ Աշխատության թեմատիկան ընդգրկում է նաև անհատական նորաբանությունների հարաբերակցությունը ժողովրդախոսակցական բառապաշարի, բարբառային տարրերի, հնաբանությունների և գրական լեզվի տարբեր շերտերի հետ։ Բանաստեղծները կարող են նոր բառեր ստեղծել՝ օգտագործելով լեզվի պատմական շերտերը, ժողովրդական խոսքի առանձնահատկությունները և գրական ավանդույթի մեջ ձևավորված բառակազմական միջոցները։ Այս տեսանկյունից հեղինակային նորաբանությունների ուսումնասիրությունը կարևոր է ոչ միայն առանձին ստեղծագործողների լեզվաոճական առանձնահատկությունները բացահայտելու, այլև արևելահայերենի բառապաշարային զարգացման ներքին հնարավորությունները գնահատելու համար։ Հետազոտության մեթոդաբանական հիմքում կարող են կիրառվել նկարագրական, համեմատական, կառուցվածքային, իմաստաբանական, բառակազմական, համատեքստային և ոճագիտական վերլուծության մեթոդներ։ Կարևոր նշանակություն ունի բանաստեղծական տեքստերից նորաստեղծ բառերի առանձնացումը, դրանց բառարանային վկայվածության ստուգումը, կառուցվածքային դասակարգումը և գեղարվեստական գործառույթների մեկնաբանությունը։ Նման մոտեցումները հնարավորություն են տալիս տարբերակելու հեղինակային իրական նորաբանությունները հազվադեպ գործածվող, բարբառային կամ պատմական բառերից և առավել հիմնավորված գնահատելու դրանց լեզվական ինքնատիպությունը։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է հայերենի բառաստեղծման հնարավորությունների, բանաստեղծական լեզվի զարգացման և անհատական հեղինակային ոճի փոխկապակցված ուսումնասիրությամբ։ Հետազոտության կիրառական արժեքը կապված է հայոց լեզվի բառագիտության, բառակազմության, ոճագիտության, գրականության պատմության և գեղարվեստական տեքստի վերլուծության դասավանդման հետ։ Այն կարող է օգտակար լինել լեզվաբաններին, գրականագետներին, բառարանագիրներին, հայագետներին, թարգմանաբաններին, բանաստեղծական խոսքի հետազոտողներին, դասախոսներին, ասպիրանտներին և ուսանողներին։ Աշխատությունն ունի լեզվաբանական, գրականագիտական, բառագիտական և մշակութաբանական նշանակություն՝ նպաստելով քսաներորդ դարի արևելահայ պոեզիայի բառային նորարարությունների, հեղինակային լեզվամտածողության, գեղարվեստական արտահայտչամիջոցների և հայերենի ստեղծագործական հնարավորությունների առավել խորքային ըմբռնմանը։

Linguistics

Աշխատությունը նվիրված է Վայոց Ձորի տարածաշրջանում տարածված հայերենի տեղական խոսվածքների լեզվական առանձնահատկությունների և դրանց աշխարհագրական բաշխման համակարգված ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում տարբեր բնակավայրերի խոսքային տվյալների համադրությունն է, որի միջոցով բացահայտվում են հնչյունական, ձևաբանական, բառապաշարային և քերականական հատկանիշների տարածքային տարբերությունները։ Լեզվաաշխարհագրական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ոչ միայն նկարագրելու առանձին խոսվածքները, այլև պարզելու որոշակի լեզվական երևույթների տարածման սահմանները, դրանց փոխադարձ կապերը և հարակից բարբառային միավորների հետ հարաբերությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում հնչյունական համակարգին՝ ձայնավորների ու բաղաձայնների արտասանական տարբերակներին, պատմական հնչյունափոխություններին և բնակավայրից բնակավայր հանդիպող տեղային առանձնահատկություններին։ Ձևաբանական մակարդակում կարող են ուսումնասիրվել հոլովման և խոնարհման ձևերը, դերանունների, բայերի ու անվանական խոսքի մասերի տեղական տարբերակները, իսկ բառապաշարային քննությունը հնարավորություն է տալիս արձանագրելու տվյալ տարածաշրջանին բնորոշ բառերը, իմաստային տարբերությունները և հնաբանությունները։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է լեզվական երևույթների քարտեզագրումը, որի միջոցով հնարավոր է տեսանելի դարձնել առանձին հատկանիշների տարածական բաշխումը և սահմանել բարբառային տարբերակների միջև անցումային գոտիները։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև բնակչության պատմական տեղաշարժերի, հարևան տարածքների հետ հաղորդակցության և սոցիալ-մշակութային գործոնների ազդեցությանը տեղական խոսքի ձևավորման ու փոփոխության վրա։ Տարբեր սերունդների լեզվական տվյալների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու նաև խոսվածքների պահպանվածության աստիճանը և գրական հայերենի ազդեցությամբ տեղի ունեցող փոփոխությունները։ Նման ուսումնասիրությունները կարևոր նշանակություն ունեն հայերենի բարբառային բազմազանության փաստագրման համար, հատկապես այն պայմաններում, երբ հասարակական և ժողովրդագրական փոփոխությունները կարող են աստիճանաբար նվազեցնել տեղական լեզվական առանձնահատկությունների կիրառությունը։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը համադրում է բարբառագիտության, լեզվաաշխարհագրության և պատմական լեզվաբանության մեթոդները՝ ներկայացնելով Վայոց Ձորի խոսվածքների տարածքային կառուցվածքն ու տեղը հայերենի բարբառային համակարգում։

Geography

Աշխատությունը նվիրված է տարածաշրջանի էկոլոգիական իրավիճակի գնահատման համար տեղեկատվական համակարգի մշակման տեսական և գործնական խնդիրների ուսումնասիրությանը։ Ներկայացվում են շրջակա միջավայրի վիճակի գնահատման մեթոդները, էկոլոգիական տվյալների հավաքագրման, մշակման, պահպանման և վերլուծության ժամանակակից տեխնոլոգիաները։ Քննարկվում են տեղեկատվական համակարգերի նախագծման սկզբունքները, տվյալների բազաների կիրառումը, մոնիթորինգի գործընթացների ավտոմատացումը և բնապահպանական որոշումների կայացմանն աջակցող գործիքները։ Աշխատությունում անդրադարձ է կատարվում նաև էկոլոգիական ցուցանիշների գնահատման, տարածքային վերլուծության, շրջակա միջավայրի փոփոխությունների վերահսկման և կանխատեսման հնարավորություններին։ Մշակված մոտեցումները կարող են նպաստել բնապահպանական կառավարման արդյունավետության բարձրացմանը և էկոլոգիական խնդիրների վերաբերյալ հիմնավորված որոշումների ընդունմանը։ Գիրքը նախատեսված է բնապահպանների, էկոլոգների, տեղեկատվական համակարգերի մասնագետների, հետազոտողների, դասախոսների և համապատասխան մասնագիտություններով սովորող ուսանողների համար։

Literature

«Գազամիա» վերնագրով հրատարակությունը 19-րդ դարի հայ տպագիր ժառանգության նմուշներից է։ Վերնագրի բովանդակային նշանակությունը և ստեղծագործության ժանրային պատկանելությունը միայն մատենագիտական տվյալների հիման վրա հստակեցնել հնարավոր չէ, ուստի այն պահպանվում է իր սկզբնական անվանմամբ՝ առանց ենթադրական մեկնաբանությունների։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում Կոստանդնուպոլսի հայ տպագրական միջավայրի և հայերեն գրքի հրատարակման պատմության ուսումնասիրության համար։ 19-րդ դարում Կոստանդնուպոլիսը հայ գրքի ստեղծման, տպագրության և տարածման կարևոր կենտրոններից էր, որտեղ հրատարակչական գործունեությունը նպաստում էր գրական ու մշակութային կյանքի աշխուժացմանը և ընթերցողական շրջանակների ընդլայնմանը։ Այսպիսի գրքերը վկայում են հայերեն տպագիր նյութերի բազմազանության, հրատարակչական նախաձեռնությունների շարունակականության և գրավոր մշակույթի պահպանման մասին։ Հրատարակությունը կարող է ծառայել որպես մատենագիտական աղբյուր՝ ժամանակաշրջանի հայ տպագրական արտադրանքի, գրքի տարածման և Կոստանդնուպոլսի հայ համայնքի մշակութային կյանքի ուսումնասիրության համար։ Այն նաև կարևոր է 19-րդ դարի հայ գրքի պատմության մեջ տարբեր վերնագրերով և ձևաչափերով պահպանված հրատարակությունների ամբողջական պատկերը ներկայացնելու տեսանկյունից։

Medicine

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է Հայաստանի Հանրապետությունում օֆթալմոտրավմատոլոգիական օգնության արդյունավետության բարձրացման նպատակով կազմակերպչական, կանխարգելիչ, բուժական և վերականգնողական միջոցառումների համալիր համակարգին՝ այն դիտարկելով որպես բնակչության աչքային վնասվածքների կանխարգելման և բուժման որակի բարելավման բազմամակարդակ առողջապահական խնդիր։ Նյութում վերլուծվում են աչքի վնասվածքների հիմնական պատճառները՝ կենցաղային, արտադրական և ճանապարհատրանսպորտային պատահարներ, ինչպես նաև դրանց հաճախականության նվազեցման հնարավորությունները կանխարգելիչ միջոցառումների միջոցով։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում առողջապահական համակարգի կազմակերպչական բաղադրիչին՝ շտապ օգնության ծառայությունների հասանելիություն, մասնագիտացված ակնաբուժական կենտրոնների ցանցի զարգացում, ժամանակակից ախտորոշիչ և վիրաբուժական տեխնոլոգիաների ներդրում։ Քննարկվում են նաև բուժական մոտեցումները՝ տրավմատիկ վնասվածքների վաղ ախտորոշում, վիրահատական միջամտությունների օպտիմալացում և դեղորայքային բուժման արդիականացում, ինչպես նաև վերականգնողական փուլը՝ տեսողական ֆունկցիաների վերականգնման և հիվանդների սոցիալական ադապտացիայի ապահովման նպատակով։ Ուսումնասիրությունը ընդգծում է, որ օֆթալմոտրավմատոլոգիական օգնության արդյունավետության բարձրացումը պահանջում է կանխարգելման, բուժման և վերականգնման համակարգված ինտեգրում՝ առողջապահական ծառայությունների մատչելիության և որակի շարունակական բարելավման համատեքստում։

Religion

Աշխատությունը նվիրված է քրիստոնեական հավատքի և եկեղեցական վարդապետության հետ հակասության մեջ դիտարկվող կրոնական ուսմունքների քննությանը։ Այն պատկանում է դավանաբանական ու բանավիճային գրականության այն ավանդույթին, որի նպատակն է ներկայացնել ընդունված կրոնական սկզբունքները, պարզաբանել դրանց մեկնաբանությունը և հակադարձել այլընտրանքային հայացքներին։ Այսպիսի երկերում կարևոր տեղ են զբաղեցնում հավատքի հիմնադրույթների բացատրությունը, եկեղեցական ավանդության պաշտպանությունը, կրոնական գաղափարների համեմատությունը և դավանաբանական տարաձայնությունների քննարկումը։ Վերնագիրը ցույց է տալիս, որ աշխատությունն ունի հերքող ուղղվածություն և առնչվում է քրիստոնեական մտքի պատմության մեջ ձևավորված կրոնական վեճերին։ Այն կարող է ծառայել որպես սկզբնաղբյուր՝ հայերեն աստվածաբանական գրականության, եկեղեցական բանավեճերի և կրոնական մտածողության ուսումնասիրության համար։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ եկեղեցու պատմությամբ, քրիստոնեական դավանանքի մեկնաբանությամբ և կրոնական ուսմունքների շուրջ ծավալված մտավոր քննարկումներով զբաղվող հետազոտողների համար։ Այն նաև հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու, թե ինչպես է հայերեն գրավոր ավանդության մեջ ներկայացվել դավանաբանական դիրքորոշումների պաշտպանությունն ու հակադիր գաղափարների քննադատությունը։