Общий очерк армянских сказок

Математика

Աշխատությունը նվիրված է մաթեմատիկայի հիմնարար բաժիններից մեկին՝ թվաբանությանը, և նպատակ ունի ընթերցողին հաղորդելու թվերի, թվային հարաբերությունների, թվաբանական գործողությունների և հաշվարկների վերաբերյալ անհրաժեշտ տարրական գիտելիքներ։ Այն ներկայացնում է մաթեմատիկական կրթության սկզբնական աստիճանի համար նախատեսված ուսումնական աշխատություն, որի հիմնական նպատակն է ձևավորել հաշվողական կարողություններ, զարգացնել տրամաբանական մտածողությունը և սովորողին նախապատրաստել մաթեմատիկական ավելի բարդ գիտելիքների յուրացմանը։ Թվաբանությունը դիտարկվում է որպես ճշգրիտ գիտությունների հիմք, որն ուսումնասիրում է թվերը, դրանց հատկությունները, փոխհարաբերությունները և դրանց նկատմամբ կատարվող գործողությունները։ Աշխատության կարևոր առանձնահատկությունը թվաբանական գիտելիքների համակարգված ուսուցման նպատակադրումն է՝ տարրական հասկացություններից աստիճանաբար անցնելով հաշվարկային ավելի բարդ գործողությունների և խնդիրների լուծման սկզբունքներին։ Բովանդակային առումով աշխատության առանցքը բնական թվերի ճանաչումն ու դրանց հետ կատարվող հիմնական թվաբանական գործողությունների յուրացումն է։ Թվերի նշանակության, գրության, անվանման, հաջորդականության և համեմատության ուսումնասիրությունը կազմում է թվաբանական գիտելիքի նախնական հիմքը։ Թվային համակարգի ըմբռնումը հնարավորություն է տալիս սովորողին ճանաչելու քանակական հարաբերությունները, տարբերակելու թվերի մեծության աստիճանները և հասկանալու թվային արտահայտությունների կառուցվածքը։ Հատուկ նշանակություն ունի թվերի դասակարգման և տասնորդական հաշվարկային համակարգի սկզբունքների յուրացումը, որի միջոցով ձևավորվում է թվային մեծությունների ճիշտ ընկալման և գրառման կարողությունը։ Աշխատության ուսումնական ուղղվածության կարևոր բաղադրիչն են թվաբանական չորս հիմնական գործողությունները՝ գումարումը, հանումը, բազմապատկումը և բաժանումը։ Դրանց ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու թվերի միջև գոյություն ունեցող քանակական հարաբերությունները և յուրացնելու գործնական հաշվարկների հիմնական եղանակները։ Գումարումը ներկայացվում է որպես մեծությունների միավորման, իսկ հանումը՝ դրանց տարբերության որոշման միջոց։ Բազմապատկումն ու բաժանումը լրացնում են թվաբանական գործողությունների համակարգը՝ հնարավորություն տալով լուծելու կրկնվող գումարման, հավասար բաժանման և համեմատական հաշվարկների հետ կապված խնդիրներ։ Այս գործողությունների իմացությունը հիմք է հանդիսանում առօրյա կյանքում հանդիպող բազմաթիվ հաշվարկային խնդիրների լուծման համար։ Աշխատության կարևոր ուսուցողական ուղղություններից է նաև թվաբանական գործողությունների փոխադարձ կապերի և հատկությունների ըմբռնումը։ Գործողությունների հաջորդականության, հաշվարկման եղանակների և ստուգման սկզբունքների յուրացումը սովորողին հնարավորություն է տալիս ոչ միայն ճիշտ կատարելու հաշվարկները, այլև հասկանալու դրանց ներքին տրամաբանությունը։ Մաթեմատիկական գիտելիքների աստիճանական յուրացումը նպաստում է մտավոր կարգապահության ձևավորմանը, քանի որ յուրաքանչյուր գործողություն պահանջում է ուշադրություն, հետևողականություն և ճշգրտություն։ Թվաբանության ուսուցման կարևոր բաղադրիչ են նաև թվային խնդիրները, որոնց միջոցով տեսական գիտելիքները կիրառվում են գործնական իրավիճակներում։ Խնդիրների լուծումը զարգացնում է պայմանները վերլուծելու, անհրաժեշտ գործողություններն ընտրելու, հաշվարկներն իրականացնելու և ստացված արդյունքը գնահատելու կարողությունը։ Այսպիսի ուսուցումը նպաստում է ինքնուրույն մտածողության զարգացմանը և սովորողին սովորեցնում է մաթեմատիկական գիտելիքները կիրառել տարբեր բնագավառներում։ Թվաբանական գիտելիքների գործնական նշանակությունը հատկապես մեծ է առևտրի, արհեստների, գյուղատնտեսության, չափումների, դրամական հարաբերությունների և տնտեսական գործունեության մեջ։ Քանակների հաշվարկը, արժեքների համեմատությունը, բաժանումը, չափերի որոշումը և տարբեր մեծությունների հետ աշխատանքը պահանջում են թվաբանական տարրական գիտելիքներ։ Հետևաբար աշխատությունը կարևորում է մաթեմատիկայի կիրառական նշանակությունը՝ այն ներկայացնելով որպես ոչ միայն տեսական գիտություն, այլև առօրյա կյանքի անհրաժեշտ գործիք։ Մանկավարժական առումով գիրքը կարևոր է տարրական մաթեմատիկական կրթության կազմակերպման տեսանկյունից։ Թվաբանության ուսուցումը պահանջում է գիտելիքների աստիճանական մատուցում՝ պարզ թվային պատկերացումներից անցում կատարելով հաշվարկային գործողություններին և դրանց գործնական կիրառություններին։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս սովորողին ամրապնդելու նախնական գիտելիքները և դրանց հիման վրա յուրացնելու նոր հասկացություններ։ Հաշվարկների կրկնությունը, թվային հարաբերությունների համեմատությունը և խնդիրների լուծումը նպաստում են հիշողության, ուշադրության, վերլուծական մտածողության և մտավոր ճկունության զարգացմանը։ Աշխատության կարևոր արժեքներից է նաև մաթեմատիկական ճշգրտության և հետևողականության մշակույթի ձևավորումը։ Թվաբանությունը սովորեցնում է տարբերակել ճիշտ և սխալ հաշվարկները, ստուգել արդյունքները, պահպանել գործողությունների տրամաբանական հաջորդականությունը և հիմնավորել կատարված եզրակացությունները։ Այս հատկությունները կարևոր են ոչ միայն մաթեմատիկայի հետագա ուսումնասիրության, այլև մարդու ընդհանուր կրթական ու մտավոր զարգացման համար։ Գրական և գիտամեթոդական առումով հրատարակությունը պատկանում է մաթեմատիկական դասագրքերի և ուսումնական ձեռնարկների ժանրին։ Այն արտացոլում է հայերենով ճշգրիտ գիտությունների դասավանդման և թվաբանական գիտելիքների մատչելի ներկայացման ձգտումը։ Մաթեմատիկական հասկացությունների հայերեն ձևակերպումն ու մասնագիտական բառապաշարի կիրառությունը նպաստում են գիտական լեզվի զարգացմանը և ազգային կրթական միջավայրում մաթեմատիկական տերմինաբանության հաստատմանը։ Այս տեսանկյունից աշխատությունը կարևոր է ոչ միայն իր ուսումնական բովանդակությամբ, այլև հայերեն մաթեմատիկական գրականության պատմության մեջ ունեցած նշանակությամբ։ Պատմական և մշակութային առումով հրատարակությունը կարևոր տեղ ունի տասնիններորդ դարի հայ կրթական և գիտական մտքի զարգացման գործընթացում։ Վիեննայի Մխիթարյան միաբանությունը հայերեն գրահրատարակության, գիտության և կրթության զարգացման կարևոր կենտրոններից էր։ Միաբանության գործունեությունը մեծապես նպաստել է հայերենով տարբեր գիտությունների ուսուցման համար անհրաժեշտ գրականության ստեղծմանը, հրատարակմանը և տարածմանը։ Մխիթարյանները կարևորում էին ոչ միայն կրոնական ու բանասիրական գիտելիքների փոխանցումը, այլև աշխարհիկ կրթության զարգացումը՝ հրատարակելով մաթեմատիկայի, բնագիտության, աշխարհագրության և այլ գիտությունների ուսումնական աշխատություններ։ Այս գործունեությունը նպատակ ուներ ընդլայնելու հայալեզու կրթության հնարավորությունները և ժամանակակից գիտելիքը հասանելի դարձնելու հայ ընթերցողին։ Ղուկաս Տերտերյանի աշխատությունը տեղավորվում է այդ կրթական ավանդույթի շրջանակում՝ ներկայացնելով թվաբանության հայերեն ուսուցման կարևոր օրինակ։ Հատկանշական է նաև այն հանգամանքը, որ մաթեմատիկական դասագրքերի ստեղծումը նպաստում էր հայերեն գիտական լեզվի հարստացմանը, մասնագիտական հասկացությունների միասնականացմանը և կրթական նյութերի ազգային լեզվով մատուցման ավանդույթի ամրապնդմանը։ Աշխատությունը կարևոր սկզբնաղբյուր է հայ մաթեմատիկական կրթության պատմության, թվաբանության դասավանդման մեթոդների, հայերեն գիտական տերմինաբանության ձևավորման և Մխիթարյան միաբանության կրթական գործունեության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է հետաքրքրել մաթեմատիկոսներին, մանկավարժներին, կրթության պատմաբաններին, հայագետներին և հայերեն գիտական գրականության հետազոտողներին։ Գրքի ընթերցողական ու գիտական արժեքը պայմանավորված է նրանով, որ այն ներկայացնում է թվաբանական գիտելիքների տարածման, մայրենի լեզվով ճշգրիտ գիտությունների ուսուցման և հայ կրթական մշակույթի զարգացման պատմական ավանդույթը։ Այն վկայում է, որ հայ մտավոր և կրթական շրջանակները կարևորել են մաթեմատիկական գիտելիքների յուրացումը՝ որպես ընդհանուր կրթության, գործնական հմտությունների և գիտական մտածողության զարգացման անհրաժեշտ պայման։ Այսպիսով, աշխատությունը հայերեն ուսումնական գրականության արժեքավոր նմուշ է, որն արտացոլում է տասնիններորդ դարում մաթեմատիկական կրթության ընդլայնման, գիտական լեզվի զարգացման և ազգային կրթական ժառանգության ձևավորման կարևոր գործընթացները։

Математика

Աշխատությունը նվիրված է ցածրաչափ կիսահաղորդչային համակարգերի օպտիկական հատկությունների տեսական և ֆիզիկական ուսումնասիրությանը՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով այն կառուցվածքներին, որոնցում լիցքակիրների էներգիայի և իմպուլսի միջև կապը բնութագրվում է բարդ դիսպերսիոն օրենքով։ Հետազոտության առանցքում քվանտային չափային սահմանափակման ազդեցությունն է էլեկտրոնային վիճակների, էներգետիկ սպեկտրի և նյութի՝ էլեկտրամագնիսական ճառագայթման հետ փոխազդեցության վրա։ Դիտարկվում են քվանտային հորերի, լարերի և այլ ցածրաչափ կառուցվածքների առանձնահատկությունները, որտեղ համակարգի չափերի փոքրացման հետևանքով փոխվում են թույլատրելի էներգետիկ վիճակները և օպտիկական անցումների բնույթը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ոչ ստանդարտ դիսպերսիայի պայմաններում էներգետիկ գոտիների կառուցվածքին, վիճակների խտությանը և օպտիկական անցումների հավանականությանը։ Քննվում են լույսի կլանման, անդրադարձման, բեկման և ճառագայթային գործընթացների հիմնական օրինաչափությունները, ինչպես նաև դրանց կախվածությունը համակարգի կառուցվածքային պարամետրերից և արտաքին ֆիզիկական պայմաններից։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում դիէլեկտրական արձագանքի և օպտիկական հաղորդականության ուսումնասիրությունը, որոնք հնարավորություն են տալիս բնութագրելու նյութի փոխազդեցությունը տարբեր հաճախականությունների էլեկտրամագնիսական դաշտերի հետ։ Վերլուծվում է, թե բարդ դիսպերսիոն կախվածությունն ինչպես կարող է փոխել օպտիկական սպեկտրների ձևը, ռեզոնանսային առանձնահատկությունները և միջգոտիական կամ ներգոտիական անցումների դրսևորումները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են կիրառվել քվանտային մեխանիկայի, պինդ մարմնի ֆիզիկայի և կիսահաղորդիչների տեսության մաթեմատիկական մեթոդներ՝ համապատասխան էներգետիկ վիճակներն ու օպտիկական բնութագրերը մոդելավորելու համար։ Առանձին նշանակություն ունի տեսական արդյունքների համադրումը ցածրաչափ համակարգերին բնորոշ ֆիզիկական երևույթների հետ՝ պարզելու համար, թե կառուցվածքի երկրաչափությունը և էներգետիկ սպեկտրի առանձնահատկությունները ինչպես են կառավարում օպտիկական արձագանքը։ Նման ուսումնասիրությունները կարևոր են նաև նոր սերնդի օպտոէլեկտրոնային և նանոֆոտոնային համակարգերի ֆիզիկական հիմքերը հասկանալու համար։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է կիսահաղորդիչների ֆիզիկայի, քվանտային տեսության և օպտիկայի մոտեցումները՝ ուղղված բարդ էներգետիկ կառուցվածք ունեցող ցածրաչափ համակարգերում լույս-նյութ փոխազդեցության օրինաչափությունների բացահայտմանը։

Литература

Գրականագիտական, պատմամշակութային և արևելագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է XV–XVI դարերի օսմանյան կին գրողների ստեղծագործությունների թեմատիկ և ժանրային առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ ժամանակաշրջանի գրական ու հասարակական կյանքի համատեքստում։ Քննության են առնվում օսմանյան դասական գրականության ձևավորման և զարգացման պատմական նախադրյալները, պալատական ու քաղաքային մշակութային միջավայրի առանձնահատկությունները և կանանց մասնակցությունը գրական ստեղծագործական գործընթացներին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կին հեղինակների ստեղծագործություններում սիրո, հոգևոր ապրումների, բարոյական արժեքների, կրոնական պատկերացումների և անհատական զգացմունքների արտահայտման եղանակներին։ Վերլուծվում են ժամանակաշրջանի բանաստեղծական ավանդույթները, մասնավորապես դիվանական պոեզիայի ժանրային համակարգը, գազելի և բանաստեղծական այլ ձևերի կիրառման առանձնահատկությունները, ինչպես նաև պատկերավորման և լեզվաոճական միջոցները։ Քննարկվում են կին հեղինակների ստեղծագործական ինքնարտահայտման հնարավորությունները, գրական ավանդույթների ազդեցությունը նրանց երկերի վրա և կանանց հասարակական դիրքի ու մշակութային գործունեության փոխհարաբերությունները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են օսմանյան կին բանաստեղծների, այդ թվում՝ Զեյնեփ Հաթունի և Միհրի Հաթունի, գրական ժառանգության ուսումնասիրության հնարավորությունները, նրանց ստեղծագործությունների թեմատիկ ընդհանրություններն ու անհատական առանձնահատկությունները։ Անդրադարձ է կատարվում միջնադարյան օսմանյան գրականության մեջ կանանց հեղինակային ներկայության նշանակությանը, գրական ժանրերի զարգացմանը և կանանց ստեղծագործական ժառանգության պահպանման ու մեկնաբանման հիմնախնդիրներին։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել թուրքագիտության, օսմանյան գրականության պատմության, համեմատական գրականագիտության, գենդերային ուսումնասիրությունների և միջնադարյան արևելյան մշակույթի հետազոտությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Педагогика

Աշխատանքը նվիրված է դպրոցում մանկավարժական կոլեկտիվի և համայնքի համագործակցության կազմակերպման ձևերի ուսումնասիրությանը՝ որպես կրթական գործընթացի արդյունավետության, դպրոցի սոցիալական դերի և սովորողների զարգացման կարևոր պայման։ Հետազոտության հիմքում այն մոտեցումն է, որ դպրոցը չի գործում մեկուսացված միջավայրում, այլ համայնքի սոցիալական, մշակութային և կրթական կյանքի կարևոր բաղադրիչն է, իսկ ուսուցիչների, ծնողների, համայնքային կառույցների և հասարակության տարբեր ներկայացուցիչների համագործակցությունը կարող է նպաստել կրթության որակի բարձրացմանը և դպրոցի առջև ծառացած խնդիրների արդյունավետ լուծմանը։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել դպրոց–համայնք համագործակցության տեսական հիմքերը, դրա նպատակները, սկզբունքները և կազմակերպման հիմնական ձևերը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում համագործակցության մասնակիցների դերերի հստակեցումը․ մանկավարժական կոլեկտիվը հանդես է գալիս ոչ միայն որպես ուսումնական գործընթացի կազմակերպիչ, այլև որպես համայնքի հետ կրթական և սոցիալական կապերի համակարգող, մինչդեռ համայնքը կարող է դպրոցին տրամադրել նյութական, մասնագիտական, մշակութային և կազմակերպչական տարբեր ռեսուրսներ։ Համագործակցության հիմնական ձևերից կարող են լինել ծնողական և համայնքային հանդիպումները, համատեղ քննարկումները, խորհրդակցությունները, բաց դասերը, կրթական միջոցառումները, մշակութային նախաձեռնությունները, համայնքային ծրագրերը, դպրոցական և արտադպրոցական միջոցառումները, ինչպես նաև սոցիալական ու բարեգործական ծրագրերը։ Այս ձևերի արդյունավետությունը մեծապես կախված է դրանց նպատակային կազմակերպումից և բոլոր մասնակիցների ակտիվ ներգրավվածությունից։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև ծնողների հետ համագործակցությանը՝ որպես դպրոց–համայնք կապի կարևոր բաղադրիչի։ Ծնողները կարող են ներգրավվել ոչ միայն իրենց երեխաների առաջադիմության և վարքի հետ կապված հարցերում, այլև դպրոցի զարգացման ծրագրերի, միջոցառումների և համայնքային նախաձեռնությունների իրականացման գործընթացներում։ Նման մասնակցությունը կարող է նպաստել փոխադարձ վստահության ձևավորմանը և ծնողների պատասխանատվության բարձրացմանը կրթական գործընթացի նկատմամբ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է համայնքի կրթական և մշակութային ներուժի օգտագործումը։ Տեղական պատմությունը, մշակութային ժառանգությունը, բնությունը, մասնագիտական համայնքը և տարբեր կազմակերպություններ կարող են դառնալ ուսուցման լրացուցիչ ռեսուրսներ։ Դպրոցական ծրագրերի հետ համայնքային կյանքի կապը հնարավորություն է տալիս կրթական նյութը դարձնել ավելի կիրառական և աշակերտների համար ավելի մոտ իրականությանը։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել նաև աշակերտների մասնակցությամբ իրականացվող համայնքային նախագծերը։ Նման ծրագրերի միջոցով սովորողները կարող են ներգրավվել համայնքի խնդիրների բացահայտման, դրանց վերաբերյալ առաջարկությունների մշակման և լուծումների իրականացման գործընթացներում։ Սա նպաստում է քաղաքացիական պատասխանատվության, նախաձեռնողականության, համագործակցային աշխատանքի և սոցիալական հմտությունների զարգացմանը։ Առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել դպրոցի և տեղական ինքնակառավարման մարմինների համագործակցությանը։ Համայնքային իշխանությունները կարող են աջակցել դպրոցի նյութատեխնիկական պայմանների բարելավմանը, կրթական և մշակութային ծրագրերի իրականացմանը, ինչպես նաև երեխաների համար անվտանգ և նպաստավոր միջավայրի ստեղծմանը։ Միաժամանակ դպրոցը կարող է իր կրթական և մասնագիտական ներուժով մասնակցել համայնքի զարգացման տարբեր նախաձեռնություններին։ Աշխատանքը կարող է ուսումնասիրել նաև համագործակցության կազմակերպման մեթոդները՝ համատեղ ծրագրավորում, աշխատանքային խմբերի ստեղծում, պարբերական հանդիպումների անցկացում, տեղեկատվության փոխանակում, հարցումների և քննարկումների իրականացում, ինչպես նաև համագործակցության արդյունքների գնահատում։ Արդյունավետ համագործակցության համար կարևոր են փոխադարձ վստահությունը, բաց հաղորդակցությունը, պատասխանատվության հստակ բաշխումը և բոլոր մասնակիցների շահերի հաշվառումը։ Հետազոտության կարևոր խնդիրներից է նաև այն խոչընդոտների բացահայտումը, որոնք կարող են սահմանափակել դպրոց–համայնք համագործակցությունը։ Դրանց թվում կարող են լինել տեղեկատվության պակասը, ծնողների կամ համայնքի պասիվությունը, ռեսուրսների սահմանափակությունը, կողմերի միջև հաղորդակցության անարդյունավետությունը և համագործակցության նպատակների ոչ հստակ ձևակերպումը։ Այդ խնդիրների հաղթահարման համար անհրաժեշտ է ստեղծել մասնակցային և վստահության վրա հիմնված միջավայր, որտեղ յուրաքանչյուր կողմ կունենա հստակ դեր և պատասխանատվություն։ Աշխատանքի գործնական նշանակությունը կայանում է դպրոցներում մանկավարժական կոլեկտիվի և համայնքի համագործակցության առավել արդյունավետ ձևերի բացահայտման և դրանց կիրառման մեթոդական առաջարկությունների մշակման մեջ։ Համագործակցության ճիշտ կազմակերպումը կարող է նպաստել ոչ միայն դպրոցի կրթական արդյունքների բարելավմանը, այլև համայնքի սոցիալական կապերի ամրապնդմանը, սովորողների սոցիալականացմանը և դպրոցի՝ որպես համայնքային կյանքի ակտիվ կենտրոնի ձևավորմանը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը դպրոց–համայնք համագործակցությունը դիտարկում է որպես փոխադարձ պատասխանատվության և մասնակցության վրա հիմնված գործընթաց, որի միջոցով հնարավոր է համատեղել մանկավարժական կոլեկտիվի մասնագիտական ներուժը, ընտանիքի աջակցությունը և համայնքի ռեսուրսները՝ սովորողների լիարժեք զարգացման և կրթական միջավայրի կատարելագործման նպատակով։

Право

Գիրքը նվիրված է անհրաժեշտ պաշտպանության սահմանների անցմամբ կատարված սպանության համար քրեական պատասխանատվության տեսական և գործնական հիմնահարցերի համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով դրա իրավական որակման բարդությունները և դատական կիրառման առանձնահատկությունները։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են անհրաժեշտ պաշտպանության ինստիտուտի իրավական էությունը, դրա սահմանների որոշման չափանիշները և այդ սահմանների գերազանցման իրավական հետևանքները։ Հեղինակը ուսումնասիրում է սպանության որակման տարբեր մոտեցումները քրեական իրավունքի տեսության մեջ, ինչպես նաև դատական պրակտիկայում ձևավորված մեկնաբանությունները՝ ընդգծելով իրավակիրառման միատեսակության խնդիրները։ Գրքում քննարկվում են նաև մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները, հանցակազմի տարրերի գնահատման առանձնահատկությունները և ապացուցման գործընթացում առաջացող դժվարությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մարդու իրավունքների պաշտպանության, իրավաչափ պաշտպանության սահմանների և արդար դատաքննության սկզբունքների փոխհարաբերությանը։ Աշխատությունը համադրում է տեսական վերլուծությունը և գործնական փորձը՝ առաջարկելով իրավական կարգավորման կատարելագործման ուղիներ։ Գիրքը նախատեսված է քրեական իրավունքի մասնագետների, դատավորների, դատախազների, փաստաբանների, գիտահետազոտողների, ուսանողների և քրեական արդարադատության հարցերով հետաքրքրվողների համար։

История

Գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է Ամանորի տոնին՝ հայոց ավանդական երկրագործական օրացույցի համատեքստում՝ բացահայտելով դրա տեղը ժողովրդական ժամանակագրության, գյուղատնտեսական կյանքի և տոնածիսական մշակույթի համակարգում։ Աշխատության թեմատիկ առանցքը վերաբերում է տարվա նոր շրջափուլի ընկալմանը, բնության և գյուղատնտեսական աշխատանքների սեզոնային փոփոխություններին, ինչպես նաև դրանց հետ կապված տոնական սովորույթներին ու ժողովրդական պատկերացումներին։ Երկրագործական օրացույցը կարևոր նշանակություն է ունեցել ավանդական հասարակության կյանքում, քանի որ կազմակերպել է ոչ միայն աշխատանքային գործընթացները, այլև մարդկանց տոնական ու ծիսական ժամանակը։ Այս տեսանկյունից Ամանորի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու բնության ցիկլերի, բերքի ակնկալիքների, բարեկեցության մաղթանքների և համայնքային կյանքի փոխկապակցվածությունը։ Հետազոտությունը կարևոր նյութ է տրամադրում հայկական տոնական մշակույթի պատմական շերտերի, ժողովրդական հավատալիքների, ծիսական վարքագծի և ավանդական ժամանակի ընկալման ուսումնասիրության համար։ Այն արժեքավոր է հայ ազգագրության և մշակութաբանության մասնագետների, ինչպես նաև հայկական տոնացույցի ու ժողովրդական ավանդույթների պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։