Персуазивность в художественном тексте

Journalism

Նյութը վերաբերում է 2020 թվականի աշնանը Լեռնային Ղարաբաղի շուրջ վերսկսված ռազմական գործողությունների առաջին օրերին և հակամարտության՝ տարածաշրջանի սահմաններից դուրս ընդլայնվելու վերաբերյալ առաջացած մտահոգություններին։ Հրապարակման կենտրոնում Հայաստանի և Ադրբեջանի փոխադարձ մեղադրանքներն են սահմանային ու հարակից տարածքներում տեղի ունեցած հարձակումների վերաբերյալ, ինչպես նաև Թուրքիայի հնարավոր ներգրավվածության շուրջ հակասական հայտարարությունները։ Ներկայացվում է հայկական կողմի հայտարարությունը, ըստ որի հայկական ռազմական ինքնաթիռի կործանման հետ կապված պատասխանատվությունը վերագրվում էր թուրքական ռազմական օդուժին, մինչդեռ թուրքական կողմը հերքում էր այդ պնդումը։ Նյութը այդ հակասական հայտարարությունները ներկայացնում է որպես կողմերի դիրքորոշումներ և ոչ թե որպես անվիճելիորեն հաստատված հանգամանքներ։ Միաժամանակ անդրադարձ է կատարվում Հայաստանի և Ադրբեջանի՝ միմյանց տարածքների ուղղությամբ հարվածների վերաբերյալ փոխադարձ մեղադրանքներին, որոնք մեծացնում էին ավելի լայն տարածաշրջանային բախման վտանգի վերաբերյալ միջազգային մտահոգությունները։ Հոդվածի կարևոր ուղղություններից է հակամարտության միջազգային արձագանքը․ ներկայացվում են ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհրդում արտակարգ քննարկումներ անցկացնելու նախաձեռնությունը և եվրոպական պետությունների դիվանագիտական ակտիվությունը՝ ռազմական գործողությունների ընդլայնումը կանխելու նպատակով։ Հակամարտությունը դիտարկվում է նաև Հարավային Կովկասի աշխարհաքաղաքական միջավայրի համատեքստում՝ հաշվի առնելով Թուրքիայի, Ռուսաստանի և այլ տարածաշրջանային դերակատարների շահերն ու հարաբերությունները հակամարտող կողմերի հետ։ Նյութը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու ոչ միայն ռազմական բախումների ընթացքի վերաբերյալ տվյալ ժամանակաշրջանի հաղորդագրությունները, այլև տեղեկատվական հակամարտությունը, պաշտոնական հայտարարությունների հակասությունները և միջազգային լրատվամիջոցների կողմից դրանց ներկայացման առանձնահատկությունները։ Այն նաև արտացոլում է պատերազմի սկզբնական փուլի անորոշ տեղեկատվական միջավայրը, երբ բազմաթիվ տեղեկություններ տարածվում էին հակամարտող կողմերի պաշտոնական աղբյուրներից և պահանջում էին անկախ հաստատում։ Ընդհանուր առմամբ հրապարակումը կարող է դիտարկվել որպես 2020 թվականի պատերազմի սկզբնական շրջանի քաղաքական, ռազմական և դիվանագիտական զարգացումները ներկայացնող լրագրողական նյութ, որն օգտակար է հակամարտության ժամանակագրության, միջազգային արձագանքի և տեղեկատվական դաշտի ուսումնասիրության համար։

Philosophy

Karl Jaspers-ի «Փիլիսոփայական հավատք» (1948) աշխատությունը ներկայացնում է մարդու գոյության, իմաստի և հավատքի փիլիսոփայական ըմբռնման փորձ՝ առանձնացնելով այն կրոնական դոգմատիկ հավատքից։ Յասպերսը փորձում է ցույց տալ, որ փիլիսոփայական հավատքը չի հիմնվում բացարձակ ճշմարտությունների կամ հայտնության վրա, այլ ծնվում է մարդու ինքնուրույն մտածողությունից, ներքին փորձից և գոյության սահմանային իրավիճակների գիտակցումից, ինչպիսիք են տառապանքը, մահը, մեղքը և պայքարը։ Նրա կարծիքով մարդը չի կարող ամբողջությամբ ճանաչել գոյության վերջնական հիմքը գիտական կամ ռացիոնալ միջոցներով, սակայն կարող է դրան մոտենալ փիլիսոփայական անդրադարձի միջոցով, որը բաց է, քննադատական և երբեք վերջնական ձև չստացող։ Այս աշխատության մեջ կարևոր տեղ ունի «տրանսցենդենցիայի» գաղափարը, որը նշանակում է մարդու սահմանափակ գոյությունից անդին գտնվող իրականություն, որի նկատմամբ մարդը կարող է ունենալ միայն խորհրդանշական և ոչ ամբողջական ըմբռնում։ Յասպերսը նաև ընդգծում է հաղորդակցության նշանակությունը մարդկանց միջև՝ որպես ճշմարտության բացահայտման կարևոր միջոց, քանի որ իրական փիլիսոփայական մտածողությունը հնարավոր է միայն ազատ և անկեղծ երկխոսության մեջ։ «Փիլիսոփայական հավատք»-ը առանձնանում է նրանով, որ փորձում է կամուրջ ստեղծել գիտության, կրոնի և փիլիսոփայության միջև՝ առաջարկելով հավատքի մի ձև, որը չի հակասում բանականությանը, այլ հիմնվում է նրա սահմանների գիտակցման վրա։ Ընդհանուր առմամբ, այս աշխատությունը մարդու գոյության իմաստի որոնման փորձ է ժամանակակից աշխարհի պայմաններում՝ ընդգծելով ազատ մտածողության և ներքին պատասխանատվության կարևորությունը։

Psychology

Այս ուսումնասիրությունը անդրադառնում է քաղաքական լիդերի անձի ձևավորման գործընթացին և նրա անձնային հատկանիշների դրսևորմանը ամբողջատիրական վարչակարգերի պայմաններում՝ ընդգծելով ինչպես անհատական, այնպես էլ սոցիալ-քաղաքական ազդեցությունների փոխազդեցությունը։ Քննարկվում է, թե ինչպես են մանկության և սոցիալականացման վաղ փորձառությունները, կրթական միջավայրը, իշխանության նկատմամբ վերաբերմունքը և անձի արժեքային համակարգը ձևավորում առաջնորդի վարքային մոդելները և որոշումների կայացման առանձնահատկությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ամբողջատիրական համակարգերում իշխանության կենտրոնացման պայմաններին, որտեղ լիդերի անձը հաճախ ձեռք է բերում ուժեղացված վերահսկող դեր, իսկ նրա հոգեբանական հատկանիշները՝ ինչպիսիք են ավտորիտար հակումները, բարձր ինքնավստահությունը, ռիսկի հանդեպ հանդուրժողականությունը և մանիպուլյատիվ կարողությունները, դառնում են քաղաքական գործընթացների կարևոր բաղադրիչներ։ Նշվում է նաև, որ նման միջավայրերում անձի ձևավորումը չի կարող դիտարկվել առանձին սոցիալական համակարգից, քանի որ քաղաքական գաղափարախոսությունը, քարոզչական մեխանիզմները և ինստիտուցիոնալ ճնշումները ակտիվորեն ազդում են առաջնորդի վարքի և ինքնընկալման վրա։ Վերլուծվում է նաև լիդերի հոգեբանական դիմակայունության, իշխանության պահպանման ռազմավարությունների և հանրային կերպարի կառուցման գործընթացը՝ ցույց տալով, թե ինչպես են անձնային հատկանիշները և համակարգային պայմանները փոխլրացնում միմյանց։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը բացահայտում է քաղաքական լիդերի անձի ձևավորման բարդ և բազմաշերտ բնույթը ամբողջատիրական վարչակարգի համատեքստում, որտեղ անհատական հոգեբանությունն ու քաղաքական կառուցվածքը սերտորեն փոխկապակցված են։

Economics

Նյութը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության ներդրումային շուկայի զարգացման ժամանակակից հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը, դրա կառուցվածքի, գործող մեխանիզմների, զարգացման սահմանափակումների և հետագա ընդլայնման հնարավորությունների վերլուծությանը։ Ներդրումային շուկան ֆինանսական համակարգի կարևոր բաղադրիչ է, որի միջոցով խնայողությունները կարող են վերածվել տնտեսության իրական հատվածի զարգացմանն ուղղվող ֆինանսական ռեսուրսների՝ նպաստելով ձեռնարկությունների ընդլայնմանը, նոր ծրագրերի իրականացմանը և տնտեսական ակտիվության աճին։ Հայաստանի պայմաններում շուկայի արդյունավետ զարգացումը կախված է ինչպես ներքին խնայողությունների և ներդրումային պահանջարկի մակարդակից, այնպես էլ ֆինանսական գործիքների բազմազանությունից, կապիտալի շուկայի ենթակառուցվածքներից, ներդրողների վստահությունից և տնտեսական միջավայրի կանխատեսելիությունից։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են դիտարկվել արժեթղթերի շուկայի, կորպորատիվ և պետական պարտատոմսերի, բաժնային ֆինանսավորման, ներդրումային ֆոնդերի և այլ ֆինանսական գործիքների զարգացման առանձնահատկությունները։ Կարևոր հիմնախնդիրներից է շուկայի իրացվելիության և գործարքների ծավալների ընդլայնումը, քանի որ ակտիվ և խոր շուկան անհրաժեշտ պայման է ներդրողների համար արդյունավետ մուտքի և ելքի հնարավորություններ ապահովելու համար։ Ներդրումային ակտիվության վրա կարող են ազդել նաև բնակչության ֆինանսական գրագիտության մակարդակը, ներդրումային մշակույթը, տեղեկատվության հասանելիությունը և ֆինանսական գործիքների վերաբերյալ վստահությունը։ Շուկայի զարգացման կարևոր ուղղություններից է ինստիտուցիոնալ ներդրողների դերի ընդլայնումը, քանի որ երկարաժամկետ ֆինանսական միջոցների առկայությունը կարող է նպաստել կապիտալի շուկայի խորացմանը և ներդրումային ռեսուրսների ավելի արդյունավետ բաշխմանը։ Նյութը կարող է անդրադառնալ նաև կարգավորող և իրավական միջավայրին, կորպորատիվ կառավարման որակին, ներդրողների իրավունքների պաշտպանության մեխանիզմներին և ֆինանսական տեղեկատվության թափանցիկությանը։ Թվայնացման և ֆինանսական տեխնոլոգիաների զարգացումը նոր հնարավորություններ է ստեղծում ներդրումային ծառայությունների հասանելիության, առցանց գործարքների, տեղեկատվության տարածման և ներդրումային գործընթացների պարզեցման համար, սակայն միաժամանակ առաջ է բերում կիբեռանվտանգության, տվյալների պաշտպանության և ռիսկերի կառավարման նոր խնդիրներ։ Հայաստանի ներդրումային շուկայի զարգացման վրա ազդեցություն կարող են ունենալ նաև մակրոտնտեսական միջավայրը, տոկոսադրույքների փոփոխությունները, արժութային ռիսկերը, արտաքին կապիտալի հոսքերը և տարածաշրջանային տնտեսական զարգացումները։ Շուկայի խորացման համար կարևոր է նաև տնտեսության տարբեր ոլորտների՝ հատկապես փոքր և միջին ձեռնարկությունների, կապիտալի շուկա մուտք գործելու հնարավորությունների ընդլայնումը։ Դրան կարող են նպաստել ֆինանսական գործիքների բազմազանեցումը, ներդրումային կրթության զարգացումը, շուկայի թափանցիկության բարձրացումը, գործարքային ծախսերի նվազեցումը և ներդրողների պաշտպանության արդյունավետ մեխանիզմների ամրապնդումը։ Ընդհանուր առմամբ, թեման հնարավորություն է տալիս գնահատելու Հայաստանի ներդրումային շուկայի ներկայիս զարգացման հիմնական խոչընդոտները և բացահայտելու այն տնտեսական, ինստիտուցիոնալ, տեխնոլոգիական ու կարգավորող ուղղությունները, որոնց բարելավումը կարող է նպաստել ներդրումային ակտիվության աճին, կապիտալի արդյունավետ ներգրավմանը և երկրի ֆինանսական համակարգի երկարաժամկետ կայունության ամրապնդմանը։

Economics

Գիտական աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության էլեկտրաէներգետիկ համակարգի տնտեսական և ինստիտուցիոնալ զարգացման, էլեկտրական էներգիայի արտադրության, հաղորդման, բաշխման և մատակարարման ոլորտներում պետական կարգավորման մեխանիզմների ուսումնասիրությանը, ինչպես նաև էներգետիկ շուկայի արդյունավետ գործունեության ապահովման հիմնախնդիրների համակողմանի վերլուծությանը։ Հետազոտության շրջանակներում քննության են առնվում էլեկտրաէներգետիկ ոլորտի կառուցվածքային առանձնահատկությունները, էներգետիկ ենթակառուցվածքների զարգացման նախադրյալները, շուկայական հարաբերությունների ձևավորման գործընթացները և պետական կառավարման ու կարգավորման մարմինների դերակատարությունը ոլորտի կայուն գործունեության ապահովման գործում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Հայաստանի էլեկտրաէներգետիկ համակարգի կազմակերպական կառուցվածքին, արտադրող, հաղորդող, բաշխող և մատակարարող կազմակերպությունների փոխհարաբերություններին, շուկայի մասնակիցների տնտեսական շահերի համադրմանը և մրցակցային միջավայրի ձևավորման հնարավորություններին։ Ուսումնասիրվում են էլեկտրաէներգիայի շուկայի պետական կարգավորման տեսական և մեթոդաբանական հիմքերը, բնական մենաշնորհների կարգավորման առանձնահատկությունները, սակագնային քաղաքականության սկզբունքները և էներգետիկ ծառայությունների տնտեսական հիմնավորվածության գնահատման մոտեցումները։ Քննարկվում են էլեկտրական էներգիայի արտադրության և մատակարարման ծախսերի կառուցվածքը, սակագների ձևավորման վրա ազդող գործոնները, ներդրումային ծախսերի փոխհատուցման մեխանիզմները, ինչպես նաև սպառողների և էներգետիկ կազմակերպությունների շահերի հավասարակշռման անհրաժեշտությունը։ Անդրադարձ է կատարվում պետական կարգավորման իրավական և ինստիտուցիոնալ հիմքերին, լիցենզավորման ընթացակարգերին, կարգավորող մարմինների իրավասություններին, շուկայի մասնակիցների պարտավորություններին և վերահսկողության իրականացման սկզբունքներին։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է էլեկտրաէներգետիկ շուկայի տնտեսական արդյունավետության գնահատումը՝ հաշվի առնելով արտադրական հզորությունների օգտագործումը, էլեկտրաէներգիայի տեխնիկական և առևտրային կորուստները, մատակարարման հուսալիությունը, ներդրումների արդյունավետությունը և սպառողների համար ծառայությունների հասանելիությունը։ Դիտարկվում են էներգետիկ շուկայի ազատականացման, մրցակցության զարգացման, մեծածախ առևտրի կազմակերպման և շուկայական գնագոյացման մեխանիզմների ներդրման հնարավորություններն ու դրանց հետ կապված կարգավորիչ մարտահրավերները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում էներգետիկ անվտանգության ապահովմանը, էլեկտրաէներգիայի արտադրության աղբյուրների բազմազանեցմանը, ներմուծման և արտահանման հնարավորություններին, տարածաշրջանային էներգետիկ համագործակցությանը և արտաքին տնտեսական գործոնների ազդեցությանը Հայաստանի էլեկտրաէներգետիկ համակարգի գործունեության վրա։ Քննության են առնվում վերականգնվող էներգետիկայի զարգացման տնտեսական և կարգավորիչ նախադրյալները, արևային, հողմային և հիդրոէներգետիկ ռեսուրսների օգտագործման հնարավորությունները, ինչպես նաև նոր արտադրական հզորությունների ինտեգրման հետ կապված տեխնիկական և ֆինանսական հիմնախնդիրները։ Կարևորվում են նաև էլեկտրաէներգետիկ ենթակառուցվածքների արդիականացումը, հաղորդման և բաշխման ցանցերի տեխնիկական վերազինումը, էներգաարդյունավետության բարձրացումը, թվային հաշվառման համակարգերի զարգացումը և ոլորտում ներդրումային միջավայրի բարելավումը։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակում ուսումնասիրվում են պետական կարգավորման միջազգային մոդելները, տարբեր երկրների էներգետիկ շուկաների կազմակերպման փորձը, կարգավորման տնտեսական գործիքները և դրանց կիրառելիությունը Հայաստանի պայմաններում։ Անդրադարձ է կատարվում երկարաժամկետ էներգետիկ պլանավորման, սակագնային քաղաքականության կանխատեսելիության, կարգավորիչ որոշումների թափանցիկության, հանրային հաշվետվողականության և էներգետիկ կազմակերպությունների ֆինանսական կայունության ապահովման հարցերին։ Հետազոտությունը կարող է նպաստել էլեկտրաէներգետիկ ոլորտի պետական կարգավորման մեթոդաբանության կատարելագործմանը, շուկայի մասնակիցների միջև տնտեսական հարաբերությունների արդյունավետ կազմակերպմանը, էներգետիկ ենթակառուցվածքների զարգացման խթանմանը և Հայաստանի էներգետիկ համակարգի հուսալիության ու կայունության բարձրացմանն ուղղված գիտականորեն հիմնավորված մոտեցումների մշակմանը։ Աշխատությունն ունի տեսական և կիրառական նշանակություն և կարող է օգտակար լինել էներգետիկայի տնտեսագետների, պետական կառավարման և կարգավորման մասնագետների, էլեկտրաէներգետիկ կազմակերպությունների ղեկավարների, ֆինանսական վերլուծաբանների, էներգետիկ քաղաքականության հետազոտողների, ինժեներների, գիտաշխատողների, ասպիրանտների և տնտեսագիտական ու տեխնիկական բարձրագույն ուսումնական հաստատությունների ուսանողների համար։

History

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է մեսխեթցի թուրքերի խնդրի տեղին և նշանակությանը Վրաստանի ներքին ու արտաքին քաղաքականության մեջ հետխորհրդային շրջանում՝ ընդգծելով պատմական տեղահանության հետևանքները, վերադարձի քաղաքականության բարդությունները և տարածաշրջանային անվտանգային գործոնների ազդեցությունը։ Աշխատանքը կենտրոնանում է այն պատմական իրադարձությունների վրա, որոնք հանգեցրել են այս համայնքի զանգվածային տեղահանությանը 20-րդ դարի կեսերին, ինչպես նաև նրանց հետագա սփռմանը տարբեր երկրներում՝ ձևավորելով սփյուռքային ցանցեր և վերադարձի պահանջների քաղաքական օրակարգ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Վրաստանի պետական քաղաքականությանը՝ կապված քաղաքացիության, ինտեգրման և վերադարձի ծրագրերի հետ, ինչպես նաև այն իրավական և սոցիալական խնդիրներին, որոնք առաջանում են տեղական բնակչության, պետության և միջազգային կազմակերպությունների փոխազդեցության արդյունքում։ Աշխատանքը վերլուծում է նաև արտաքին քաղաքական գործոնները՝ միջազգային կազմակերպությունների, մարդու իրավունքների ինստիտուտների և հարևան պետությունների ազդեցությունը խնդրի կարգավորման գործընթացում։ Ներկայացվում է, որ հարցը ոչ միայն մարդասիրական և իրավական բնույթ ունի, այլև սերտորեն կապված է տարածաշրջանային կայունության, էթնիկ հարաբերությունների և պետության ներքին համախմբվածության քաղաքական ռազմավարությունների հետ։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ մեսխեթցի թուրքերի հիմնախնդիրը հետխորհրդային Վրաստանի քաղաքական օրակարգում մնում է բազմաշերտ և զգայուն թեմա՝ պահանջելով հավասարակշռված մոտեցում ներքին քաղաքականության և միջազգային պարտավորությունների միջև։