Развитие спонтанных речевых навыков в процессе обучения межкультурной коммуникации студентов-журналистов

Linguistics

Այս աշխատությունը նվիրված է հայկական տեղանվանական հիմքերով կազմված ազգանունների ծագման, ձևավորման և տարածման համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Գրքում վերլուծվում են բնակավայրերի, գավառների, պատմական շրջանների և աշխարհագրական այլ անվանումներից առաջացած ազգանունների կազմության օրինաչափությունները, լեզվական առանձնահատկությունները և պատմամշակութային նշանակությունը։ Հեղինակը ներկայացնում է տեղանունների և ազգանունների փոխկապակցվածությունը՝ բացահայտելով բնակչության տեղաշարժերի, գաղթերի, բնակավայրերի պատմության և ինքնության պահպանման դերը հայկական անվանագիտության զարգացման մեջ։ Աշխատությունում քննարկվում են ազգանունների բառագիտական, ստուգաբանական և ձևաբանական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև դրանց կապը Հայաստանի և պատմական Հայաստանի տարբեր բնակավայրերի հետ։ Գիրքը արժեքավոր աղբյուր է լեզվաբանների, պատմաբանների, ազգագրագետների, տոհմաբանության ուսումնասիրողների, ուսանողների և բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են հայկական ազգանունների ծագմամբ, անվանագիտությամբ և ազգային մշակութային ժառանգությամբ։

Literature

Այս ստեղծագործությունը ներկայացնում է պատերազմական և արկածային բովանդակությամբ պատմություն, որտեղ կենտրոնական թեման իշխանության, նվաճման և մարդկային ճակատագրերի բախումն է աշխարհաքաղաքական լայն գործընթացների համատեքստում։ Պատմության մեջ շեշտվում են ռազմավարական որոշումների, ռազմական գործողությունների և առաջնորդների նպատակների ազդեցությունը հասարակությունների վրա՝ ցույց տալով, թե ինչպես են մեծ քաղաքական ծրագրերը փոխում մարդկանց կյանքը և արժեքային համակարգը։ Գործում առանձնանում են ուժի, իշխանության ձգտման և դրա հետևանքների գաղափարները, ինչպես նաև մարդկային դիմակայության, զոհողության և գոյատևման մոտիվները։ Հեղինակը փորձում է ընդգծել պատերազմի և նվաճման ճանապարհի բարդությունն ու հակասական բնույթը՝ ներկայացնելով ինչպես հերոսական, այնպես էլ ողբերգական կողմերը։ Ստեղծագործությունը հետաքրքիր է ընթերցողների համար, ովքեր հետաքրքրված են պատմական-արկածային և ռազմաքաղաքական թեմաներով։

Linguistics

Նյութը նվիրված է ժամանակի ընկալման, մտավոր ներկայացման և լեզվական արտահայտության հոգելեզվաբանական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Թեմայի հիմքում այն գաղափարն է, որ ժամանակը մարդու գիտակցության մեջ հանդես է գալիս ոչ միայն որպես օբյեկտիվ իրականության չափելի բնութագիր, այլև որպես բարդ ճանաչողական հասկացություն, որը ձևավորվում, կազմակերպվում և արտահայտվում է լեզվի միջոցով։ Ուսումնասիրությունը դիտարկում է այն գործընթացները, որոնց շնորհիվ մարդը ընկալում է անցյալը, ներկան և ապագան, դասավորում իրադարձությունները ժամանակային հաջորդականությամբ և այդ հարաբերությունները փոխանցում խոսքի մեջ։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում լեզվական ժամանակի և մարդու կողմից իրական ժամանակի ընկալման փոխհարաբերությունը, քանի որ տարբեր լեզվական միջոցներ կարող են արտահայտել ոչ միայն գործողության կատարման պահը, այլև խոսողի վերաբերմունքը իրադարձության ժամանակային հեռավորության, տևողության, ավարտվածության կամ սպասվող լինելու նկատմամբ։ Հոգելեզվաբանական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու ժամանակային հասկացությունների ձևավորման մեջ հիշողության, ուշադրության, կանխատեսման և փորձի դերը։ Անցյալի մասին խոսելիս մարդը հիմնվում է հիշողության մեջ պահպանված իրադարձությունների վրա, մինչդեռ ապագայի վերաբերյալ լեզվական արտահայտությունները հաճախ կապված են կանխատեսման, ակնկալիքի և երևակայական մոդելավորման գործընթացների հետ։ Ներկան, իր հերթին, կարող է ընկալվել որպես փոփոխվող սահմանային փուլ, որը մշտապես վերածվում է անցյալի։ Նյութը կարող է անդրադառնալ ժամանակի արտահայտման բառային և քերականական միջոցներին, մասնավորապես ժամանակային մակբայներին, բայաձևերին, ժամանակային կապերին, տևողություն և հաջորդականություն արտահայտող կառույցներին։ Առանձին հետաքրքրություն է ներկայացնում փոխաբերական լեզուն, որի միջոցով վերացական ժամանակային հասկացությունները հաճախ ներկայացվում են տարածական, շարժման կամ առարկայական պատկերների միջոցով։ Այդպիսի լեզվական կառուցվածքները ցույց են տալիս, որ մարդու ժամանակային մտածողությունը սերտորեն կապված է ավելի լայն ճանաչողական մեխանիզմների հետ։ Կարևոր է նաև համատեքստի և խոսողի դիրքի ազդեցությունը ժամանակային իմաստների մեկնաբանության վրա, քանի որ նույն լեզվական ձևը տարբեր իրավիճակներում կարող է առաջացնել տարբեր ժամանակային ընկալումներ։ Հոգելեզվաբանական ուսումնասիրությունը կարող է ներառել նաև ժամանակային տեղեկատվության մշակման արագության, հիշողության մեջ դրա պահպանման և խոսքի ընկալման ընթացքում ժամանակային հարաբերությունների ճանաչման խնդիրները։ Այս ամենը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են լեզվական համակարգը և ճանաչողական գործընթացները փոխազդում ժամանակային փորձի կառուցման և արտահայտման ընթացքում։ Ընդհանուր առմամբ, թեման ժամանակը դիտարկում է որպես լեզվական և հոգեբանական բարդ կատեգորիա՝ ուսումնասիրելով դրա ընկալման, մտավոր կազմակերպման և խոսքային արտահայտության փոխկապակցված մեխանիզմները և բացահայտելով լեզվի դերը մարդու ժամանակային աշխարհի ձևավորման ու մեկնաբանության մեջ։

History

Այս հրատարակությունը ներկայացնում է 1970 թվականի հունվար, փետրվար և մարտ ամիսների նշանավոր ու հիշարժան տարեթվերը՝ դրանք դիտարկելով պատմական, մշակութային, գիտական, հասարակական և քաղաքական իրադարձությունների համատեքստում։ Այն կարող է ծառայել որպես տեղեկատու նյութ, որի միջոցով ընթերցողը հնարավորություն է ստանում արագ կողմնորոշվելու տարվա առաջին եռամսյակում նշվող կարևոր օրերի, տարելիցների և պատմական իրադարձությունների վերաբերյալ։ Նման օրացույցները սովորաբար ներառում են ինչպես համազգային ու միջազգային նշանակություն ունեցող ամսաթվեր, այնպես էլ հայտնի գործիչների ծննդյան և մահվան տարելիցներ, մշակույթի, գրականության, գիտության ու հասարակական կյանքի կարևոր իրադարձություններ։ Հունվար, փետրվար և մարտ ամիսների ընդգրկումը թույլ է տալիս նյութը դիտարկել որպես տարվա սկզբի ժամանակագրական պատկեր՝ յուրաքանչյուր ամսվա համար առանձնացնելով համապատասխան հիշարժան ամսաթվերը։ Հրատարակության արժեքը հատկապես տեղեկատու բնույթի մեջ է․ այն կարող է օգտակար լինել ուսուցիչներին, ուսանողներին, գրադարանավարներին, մշակութային և կրթական հաստատություններին, ինչպես նաև պատմական և մշակութային թեմաներով հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Տարեթվերի համակարգված ներկայացումը հնարավորություն է տալիս ոչ միայն հիշել կոնկրետ իրադարձություններ, այլև դրանք կապել ավելի լայն պատմական գործընթացների հետ՝ ձևավորելով ժամանակագրական մտածողություն և հետաքրքրություն անցյալի նկատմամբ։ 1970 թվականը ներկայացվում է որպես առանձին ժամանակային շրջանակ, իսկ առաջին երեք ամիսների իրադարձությունները դասավորվում են օրացուցային հաջորդականությամբ՝ դարձնելով նյութը հարմար որոնման և տեղեկություն ստանալու համար։ Hրատարակությունը կարող է օգտագործվել նաև տարբեր միջոցառումների, դասաժամերի, ցուցահանդեսների, գրադարանային անկյունների և թեմատիկ օրերի նախապատրաստման ժամանակ, քանի որ հիշարժան ամսաթվերը հաճախ հիմք են հանդիսանում կրթական և մշակութային միջոցառումների կազմակերպման համար։ Ընդհանուր առմամբ, նյութը կարելի է դիտարկել որպես պատմական հիշողության պահպանման և նշանակալի ամսաթվերի համակարգված ներկայացման տեղեկատու աղբյուր, որը մեկտեղում է տարվա առաջին եռամսյակին վերաբերող տարբեր բնույթի կարևոր ամսաթվեր։

Economics

Ձեռնարկության միջոցները այն բոլոր տնտեսական ռեսուրսներն են, որոնք անհրաժեշտ են նրա արտադրական և տնտեսական գործունեությունը իրականացնելու համար, և դրանք ներառում են ինչպես նյութական ակտիվներ՝ շենքեր, սարքավորումներ, հումք, արտադրական պաշարներ, այնպես էլ ոչ նյութական ակտիվներ՝ արտոնագրեր, լիցենզիաներ, ծրագրային ապահովում և կազմակերպական արժեքներ, ինչպես նաև դրամական միջոցներ և դրանց համարժեքներ, որոնք ապահովում են ընթացիկ հաշվարկների իրականացումը։ Ձեռնարկության միջոցները սովորաբար բաժանվում են հիմնական (երկարաժամկետ օգտագործման ակտիվներ) և շրջանառու միջոցների (կարճաժամկետ օգտագործման և արագ սպառվող ակտիվներ), որոնց համադրությունը ձևավորում է արտադրական գործընթացի նյութական հիմքը և ապահովում է ձեռնարկության գործունեության շարունակականությունը։ Այս միջոցների ձևավորման աղբյուրները բաժանվում են սեփական և փոխառու աղբյուրների։ Սեփական աղբյուրների մեջ են մտնում կանոնադրական կապիտալը, շահույթը, ամորտիզացիոն հատկացումները և այլ ներքին ֆինանսական ռեսուրսներ, որոնք գտնվում են ձեռնարկության լիարժեք տնօրինման տակ, մինչդեռ փոխառու աղբյուրները ներառում են բանկային վարկերը, պարտատոմսերի թողարկումը, մատակարարների պարտքերը և այլ արտաքին ֆինանսավորման ձևեր, որոնք ժամանակավոր են և ենթադրում են վերադարձման պարտավորություն։ Այս կառուցվածքը թույլ է տալիս ձեռնարկությանը հավասարակշռել ֆինանսական անկախությունն ու զարգացման հնարավորությունները՝ ըստ ռիսկերի և եկամտաբերության։

Linguistics

Աշխատությունը նվիրված է ժամանակակից ֆրանսերենում քաղաքավարության արտահայտման լեզվական և ոճական միջոցների ուսումնասիրությանը՝ դրանք զուգադրելով հայերենի համապատասխան ձևերի ու հաղորդակցական առանձնահատկությունների հետ։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այն բառային, քերականական, շարահյուսական և ոճական միջոցների վրա, որոնց օգնությամբ հաղորդակցվողները արտահայտում են հարգանք, բարեկրթություն, սոցիալական հեռավորություն, մտերմություն, խնդրանք, շնորհակալություն, ներողություն, համաձայնություն կամ անհամաձայնություն։ Քաղաքավարությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես լեզվական ձևերի համակարգ, այլև որպես հաղորդակցական վարքի կարևոր բաղադրիչ, որի ընտրությունը պայմանավորված է խոսողների փոխհարաբերություններով, տարիքով, սոցիալական դիրքով, հաղորդակցման իրավիճակով և խոսքային նպատակի բնույթով։ Քննության են առնվում ֆրանսերենի դիմելաձևերը, անձնական դերանունների ընտրությունը, պաշտոնական և ոչ պաշտոնական հաղորդակցության տարբերությունները, ինչպես նաև համապատասխան բառապաշարային ու քերականական կառուցվածքների գործածությունը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ֆրանսերենում «tu» և «vous» դիմելաձևերի հաղորդակցական նշանակությանը, դրանց ընտրության պայմաններին և խոսակիցների միջև սոցիալական հարաբերությունների արտահայտման գործառույթին։ Հայերենի հետ զուգադրումը հնարավորություն է տալիս բացահայտել «դու» և «Դուք» ձևերի կիրառության ընդհանրություններն ու տարբերությունները և պարզել, թե երկու լեզուներում ինչպես են արտահայտվում պաշտոնականությունը, մտերմությունը և հարգալից վերաբերմունքը։ Ուսումնասիրվում են խնդրանքների, առաջարկությունների, հրավերների, խորհուրդների և պահանջների մեղմացման լեզվական միջոցները, որոնց միջոցով խոսողը կարող է նվազեցնել արտահայտության ուղղակիությունը և պահպանել հաղորդակցական քաղաքավարությունը։ Կարևորվում է պայմանական եղանակի, հարցական կառուցվածքների, եղանակավորող բառերի, քաղաքավարական բանաձևերի և անուղղակի խոսքային գործողությունների կիրառությունը։ Առանձին վերլուծության են ենթարկվում ողջույնի, հրաժեշտի, շնորհակալության, ներողության, շնորհավորանքի և բարեմաղթանքի կայուն արտահայտությունները՝ որպես առօրյա հաղորդակցության մեջ քաղաքավարության մշակութային նորմերն արտացոլող լեզվական միավորներ։ Լեզվաոճական տեսանկյունից դիտարկվում է նույն հաղորդակցական նպատակի արտահայտման տարբեր ձևերի ընտրությունը՝ պաշտոնական, չեզոք և խոսակցական միջավայրերում։ Զուգադրական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել այն դեպքերը, երբ երկու լեզուներում ձևով նման արտահայտությունները կարող են ունենալ տարբեր գործածական պայմաններ կամ հաղորդակցական երանգներ։ Հատուկ նշանակություն է տրվում լեզվի և մշակույթի փոխկապակցվածությանը, քանի որ քաղաքավարության նորմերը ձևավորվում են ոչ միայն քերականական համակարգի, այլև հասարակության մեջ ընդունված վարքականոնների, արժեքների և հաղորդակցական ավանդույթների ազդեցությամբ։ Ֆրանսիական և հայկական լեզվամշակութային միջավայրերի համեմատությունը հնարավորություն է տալիս պարզել, թե նույն իրավիճակում ինչպիսի լեզվական ռազմավարություններ են նախընտրում տարբեր լեզուների կրողները։ Անդրադարձ է կատարվում նաև խոսքային քաղաքավարության խախտման հնարավոր դեպքերին, երբ ոչ ճիշտ ընտրված դիմելաձևը, չափազանց ուղղակի արտահայտությունը կամ տվյալ իրավիճակին անհամապատասխան ոճը կարող են հաղորդակցական թյուրըմբռնման պատճառ դառնալ։ Նման տարբերությունների ուսումնասիրությունը կարևոր կիրառական նշանակություն ունի օտար լեզվի ուսուցման և թարգմանության համար, քանի որ լեզվի քերականական ու բառապաշարային իմացությունը միշտ չէ, որ բավարար է տվյալ մշակույթին համապատասխան հաղորդակցություն ապահովելու համար։ Ֆրանսերեն սովորողների համար քաղաքավարության ձևերի ճիշտ ընտրությունը նպաստում է հաղորդակցական և միջմշակութային կարողությունների զարգացմանը, իսկ թարգմանության ընթացքում զուգադրական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս ընտրել ոչ միայն իմաստային, այլև գործաբանական առումով համարժեք տարբերակներ։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել ֆրանսերենի և հայերենի լեզվաբանության, ոճագիտության, գործաբանության, հաղորդակցական լեզվաբանության, թարգմանագիտության և միջմշակութային հաղորդակցության ոլորտների հետազոտողների, դասախոսների, թարգմանիչների և ուսանողների համար։