Синтез и антихолинэстеразная активность функциональнозамещенных имидазол-5-онов

History

Կիլիկյան Հայաստանը միջնադարյան հայկական պետականություն էր, որը գոյություն է ունեցել XI–XIV դարերում Կիլիկիայի տարածքում՝ Միջերկրական ծովի արևելյան ափին։ Այն ձևավորվեց այն ժամանակ, երբ սելջուկյան արշավանքների և Հայաստանի արևելյան տարածքների անկման հետևանքով բազմաթիվ հայեր տեղափոխվեցին Կիլիկիա և այնտեղ ստեղծեցին նոր քաղաքական ու մշակութային կենտրոն։ Կիլիկյան Հայաստանի հիմնադրման գործընթացում կարևոր դեր են ունեցել Ռուբինյանները, որոնց հիմնադիրն էր Ռուբեն I-ը։ Հետագայում պետությունը զարգացավ և դարձավ ուժեղ թագավորություն, հատկապես Լևոն II Մեծագործի օրոք, երբ Կիլիկյան Հայաստանը 1198 թվականին պաշտոնապես հռչակվեց թագավորություն։ Կիլիկյան Հայաստանը ունեցել է զարգացած պետական կառավարման համակարգ, բանակ և դիվանագիտություն՝ ակտիվ հարաբերություններ ունենալով Եվրոպայի խաչակրաց պետությունների և հարևան երկրների հետ։ Այն կարևոր դեր է խաղացել նաև առևտրի մեջ՝ լինելով կապող օղակ Արևելքի և Արևմուտքի միջև։ Մայրաքաղաքը սկզբում եղել է Տարսոնը և հետո՝ Սիսը, որը դարձել է քաղաքական և մշակութային կենտրոն։ Կիլիկյան Հայաստանում զարգացել են կրթությունը, գրականությունը, իրավունքը և ճարտարապետությունը։ Այդ շրջանում ստեղծվել են նաև կարևոր պատմագրական և իրավական աշխատություններ, որոնցից հայտնի է Մխիթար Գոշի իրավական ազդեցությունը և ժամանակի մշակութային զարգացումները։ Չնայած իր ուժեղությանը, Կիլիկյան Հայաստանը XIV դարում թուլացավ մոնղոլական արշավանքների, ներքին խնդիրների և մամլուքների հարձակումների հետևանքով, և վերջնականապես ընկավ 1375 թվականին։ Այսպիսով, Կիլիկյան Հայաստանը կարևոր դեր ունի հայոց պատմության մեջ՝ որպես պետականության շարունակություն, մշակութային զարգացման կենտրոն և միջազգային հարաբերությունների ակտիվ մասնակից միջնադարում։

Philosophy

Ներկայացնում է հայ ժողովրդի պատմական պայքարի, մարտական ոգու և ազգային ինքնության վերականգնման կարևորագույն ուղերձները։ Գիրքը նվիրված է պատերազմի և ազատագրական պայքարի թեմային՝ ազգային գիտակցության, պատմական հիշողության և հոգևոր ուժի ուժեղացման նպատակով։ Հեղինակը, լինելով հայ ազգային գաղափարախոսության հստակ ներկայացուցիչ, անդրադառնում է պատերազմի ազդեցությանը ժողովրդի կյանքի վրա, զինվորական վեհագույն սկզբունքներին, հմտություններին և հայրենասիրական դաստիարակությանը։ Թեմատիկորեն գիրքը միավորում է պատմական վերլուծություն, ռազմավարական մտածողություն և բարոյական-հոգևոր ուղերձներ՝ ուղղված հայ ժողովրդի ուժեղացմանն ու միասնությանը։

Political Science

Այս գիրքը նվիրված է 19-20-րդ դարերում Երուսաղեմում հայկական տպագրության պատմության, զարգացման փուլերի և մշակութային նշանակության ուսումնասիրությանը։ Աշխատանքում ներկայացվում է Սրբոց Հակոբյանց վանքի տպարանի գործունեությունը, որը կարևոր դեր է ունեցել հայկական գրահրատարակչության պահպանման և զարգացման գործում, ինչպես նաև ուսումնասիրվում են այնտեղ տպագրված գրքերի, պարբերականների և այլ հրատարակությունների առանձնահատկությունները։ Գրքում վերլուծվում են Երուսաղեմի հայկական համայնքի դերը հայ գրքի տարածման, հոգևոր և գիտամշակութային կյանքի պահպանման գործում, ինչպես նաև տպագրական ավանդույթների կապը սփյուռքահայ մշակույթի հետ։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել հայկական տպագրության միջազգային կենտրոններից մեկի պատմական նշանակության մասին և ուսումնասիրել գրքի միջոցով ազգային ինքնության պահպանման գործընթացները։ Այն կարող է օգտակար լինել հայագետների, մատենագետների, պատմաբանների, գրականագետների, մշակույթի ուսումնասիրողների, ուսանողների և հայկական տպագրության պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Literature

Ստեղծագործության վերնագիրը հուշում է սիրային թեմատիկայով գեղարվեստական պատումի մասին, որի գործողությունների միջավայրը կապված է Փարիզի հետ։ Քաղաքը ներկայացվում է որպես մարդկային հարաբերությունների, հասարակական շփումների և մշակութային բազմազանության կարևոր կենտրոն, որտեղ ձևավորվում ու զարգանում են անձնական կապեր, զգացմունքներ և փոխհարաբերություններ։ Սիրային թեման կարող է ներառել մարդկային կապվածության, փոխադարձ զգացմունքների, ընտրության, վստահության և հարաբերություններում առաջացող դժվարությունների հարցեր։ Փարիզյան միջավայրը ստեղծագործությանը հաղորդում է եվրոպական քաղաքային կյանքի բնորոշ երանգներ և հնարավորություն է տալիս դիտարկելու անհատական ապրումները հասարակական միջավայրի հետ փոխկապակցված։ Երկը հետաքրքրություն է ներկայացնում 19-րդ դարի սիրային արձակի, եվրոպական գրական թեմաների հայերեն տարածման և ժամանակաշրջանի ընթերցողական նախասիրությունների ուսումնասիրության համար։ Այն նաև վկայում է հայերեն տպագիր գրականության մեջ եվրոպական քաղաքային միջավայրին և անձնական հարաբերություններին նվիրված ստեղծագործությունների ներկայության մասին։

Culture

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է XX դարի երկրորդ կեսի հայկական դաշնամուրային կոնցերտի կոմպոզիցիոն և ոճական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հեղինակը վերլուծում է հայկական դաշնամուրային կոնցերտային ժանրի զարգացման ընթացքը, դրա գեղարվեստական առանձնահատկությունները և ազգային երաժշտական մտածողության դրսևորումները՝ համադրելով ավանդական հայկական երաժշտական տարրերն ու ժամանակակից կոմպոզիտորական տեխնիկաները։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են ստեղծագործությունների կառուցվածքային առանձնահատկությունները, ձևային լուծումները, թեմատիկ զարգացումները, դաշնամուրային և նվագախմբային պարտիաների փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև ազգային մեղեդայնության, ռիթմիկ համակարգերի և արտահայտչական միջոցների կիրառման եղանակները։ Հեղինակը ներկայացնում է հայկական կոմպոզիտորական դպրոցի զարգացման մի կարևոր փուլ՝ բացահայտելով այն գեղարվեստական սկզբունքները, որոնք ձևավորել են տվյալ ժամանակաշրջանի դաշնամուրային կոնցերտի ինքնատիպությունը։ Գիրքը նախատեսված է երաժշտագետների, կոմպոզիտորների, կատարողների, արվեստաբանների, դասախոսների, ուսանողների և հայ երաժշտական մշակույթի պատմությամբ ու տեսությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Linguistics

Աշխատությունը նվիրված է արևելահայերենի քերականական համակարգում բայի ժամանակի և գործողության կերպի հասկացությունների ուսումնասիրությանը՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով այն բանին, թե ինչպես են այս քերականական կատեգորիաները մեկնաբանվել տարբեր ժամանակաշրջանների հայերենագիտական աշխատություններում։ Հետազոտության հիմնական նպատակը ժամանակի և կերպի վերաբերյալ տեսական պատկերացումների զարգացման ընթացքի բացահայտումն է, դրանց սահմանումների, դասակարգումների և փոխհարաբերությունների համեմատական քննությունը։ Աշխատության մեջ բայը դիտարկվում է որպես այնպիսի խոսքի մաս, որի քերականական համակարգում ժամանակն ու կերպը կարևոր դեր ունեն գործողության կամ դրության ժամանակային հարաբերությունն ու ընթացքային բնույթը արտահայտելու գործում։ Ժամանակի կատեգորիան կապված է գործողության՝ խոսելու պահի կամ մեկ այլ ժամանակային կետի նկատմամբ ունեցած հարաբերության հետ, մինչդեռ կերպը բնութագրում է գործողության ընթացքը, ամբողջականությունը, տևականությունը, կրկնվող կամ ավարտված լինելը և այլ առանձնահատկություններ։ Ուսումնասիրության կարևոր խնդիրներից է պարզել, թե հայ քերականագետներն ինչպես են սահմանազատել այս երկու կատեգորիաները և ինչպիսի հարաբերություն են տեսել դրանց միջև։ Տարբեր քերականական աշխատություններում ժամանակի և կերպի սահմանումները միշտ չէ, որ նույնական են եղել․ երբեմն դրանք ներկայացվել են որպես միմյանցից հստակորեն տարանջատված քերականական կատեգորիաներ, իսկ որոշ մոտեցումներում դրանց արտահայտման միջոցներն ու իմաստային դրսևորումները փոխկապակցվել են։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս հետևել այդ տեսական պատկերացումների ձևավորմանն ու փոփոխությանը՝ սկսած արևելահայ քերականագիտական ավանդույթի վաղ շրջանի աշխատություններից մինչև ավելի ուշ լեզվաբանական ուսումնասիրություններ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում բայի ժամանակաձևերի համակարգին և այն հարցին, թե ինչպիսի ձևաբանական միջոցներով են արևելահայերենում արտահայտվում ներկա, անցյալ և ապառնի ժամանակային հարաբերությունները։ Միաժամանակ քննվում են այն դեպքերը, երբ նույն ժամանակաձևը կարող է ունենալ տարբեր իմաստային կամ խոսքային կիրառություններ, և երբ ժամանակային նշանակությունը պայմանավորվում է ոչ միայն բայական ձևով, այլև համատեքստով, մակբայներով կամ այլ լեզվական միջոցներով։ Կերպի ուսումնասիրության ժամանակ ուշադրության կենտրոնում են գործողության ընթացքային և ավարտական բնութագրերը։ Հայերենում կերպային իմաստները կարող են արտահայտվել տարբեր ձևերով՝ բայական ձևերի, օժանդակ բայերի, բառային միջոցների և համատեքստային հարաբերությունների միջոցով, ինչի պատճառով դրանց տեսական սահմանումը բարդ խնդիր է։ Աշխատությունը կարևորում է նաև ժամանակի և կերպի փոխազդեցությունը․ նույն գործողությունը կարող է միաժամանակ բնութագրվել թե՛ իր ժամանակային դիրքով, թե՛ ընթացքի կամ ավարտվածության առանձնահատկությամբ, և բայական ձևերի մեկնաբանության համար անհրաժեշտ է հաշվի առնել այդ երկու չափումները միասին։ Հետազոտության մեջ քերականական աշխատությունների համեմատական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել ոչ միայն տարբեր հեղինակների մոտեցումների ընդհանրությունները, այլև նրանց միջև եղած տարաձայնությունները՝ կապված տերմինաբանության, կատեգորիաների սահմանների և բայական ձևերի դասակարգման հետ։ Այսպիսի մոտեցումը կարևոր է արևելահայերենի քերականական նկարագրության պատմությունը հասկանալու համար, քանի որ ժամանակի և կերպի վերաբերյալ պատկերացումների փոփոխությունը կապված է նաև ընդհանուր լեզվաբանական տեսությունների զարգացման հետ։ Աշխատության արժեքը հատկապես ընդգծվում է նրանով, որ այն համադրում է պատմական-քերականական և տեսական լեզվաբանական մոտեցումները՝ ցույց տալով, թե ինչպես են հայերենագետները փորձել նկարագրել բայական համակարգի ամենաբարդ հատվածներից մեկը։ Ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել հայոց լեզվի պատմությամբ, արևելահայերենի քերականությամբ, ձևաբանությամբ և ընդհանուր լեզվաբանությամբ զբաղվող մասնագետների, դասախոսների, ուսուցիչների, ուսանողների և հետազոտողների համար։