Синтез новых производных ненасыщенных γ-лактонов и ициклических систем, содержащих γ и δ-лактонные циклы

Finance

Այս աշխատությունը նվիրված է ժամանակակից ֆինանսական ճգնաժամերի էությանը և դրանց ազդեցությանը անցումային տնտեսություններ ունեցող երկրների վրա։ Գրքում ներկայացվում է, թե ինչպես են ֆինանսական ճգնաժամերը ձևավորվում համաշխարհային ֆինանսական համակարգում՝ կապիտալի հոսքերի անկայունության, վարկային բումերի, ակտիվների գների փուչիկների և մակրոտնտեսական անհավասարակշռությունների հետևանքով։ Հեղինակը անդրադառնում է անցումային երկրների առանձնահատկություններին՝ շուկայական տնտեսության անցման փուլ, թույլ ֆինանսական ինստիտուտներ, բանկային համակարգի խոցելիություն և արտաքին կախվածություն, որոնք ուժեղացնում են ճգնաժամերի ազդեցությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ճգնաժամերի հիմնական հետևանքներին՝ տնտեսական աճի դանդաղում կամ անկում, գործազրկության աճ, արժույթի արժեզրկում, բանկային համակարգի անկայունություն և ներդրումների կրճատում։ Գրքում քննարկվում են նաև հակաճգնաժամային քաղաքականությունները՝ դրամավարկային և հարկաբյուջետային միջոցառումներ, բանկային համակարգի վերակապիտալացում և միջազգային ֆինանսական կազմակերպությունների աջակցություն։ Վերլուծվում է ֆինանսական ճգնաժամերի ազդեցությունը Հայաստանի և այլ անցումային երկրների տնտեսական զարգացման երկարաժամկետ հեռանկարների վրա։ Աշխատությունը համադրում է տեսական մոտեցումները և գործնական օրինակները՝ օգտակար լինելով տնտեսագետների, ֆինանսիստների, պետական քաղաքականություն մշակողների և ուսանողների համար։

Political Science

Armenia-ի և Ukraine-ի հարաբերությունները 1991-2008 թվականների ընթացքում ձևավորվել են հետխորհրդային քաղաքական համակարգի վերակառուցման, դիվանագիտական կապերի հաստատման և տարածաշրջանային նոր աշխարհակարգի պայմաններում։ Այս ժամանակահատվածում երկու պետությունները կառուցել են իրենց պաշտոնական հարաբերությունները՝ հիմնվելով անկախ պետականության հաստատման սկզբնական փուլում փոխադարձ ճանաչման և դեսպանական ներկայացուցչությունների ստեղծման վրա։ Համագործակցությունը հիմնականում ընդգրկել է քաղաքական երկխոսություն, տնտեսական կապերի ձևավորման փորձեր, առևտրային փոխանակումներ և հումանիտար ոլորտում շփումներ։ Միևնույն ժամանակ հարաբերությունների զարգացման վրա ազդեցություն են ունեցել թե՛ տարածաշրջանային հակամարտությունները, թե՛ Ռուսաստանի հետ երկու երկրների տարբեր մակարդակի ռազմավարական կապերը, ինչպես նաև էներգետիկ և տնտեսական կախվածությունները։ Ուկրաինայում տեղի ունեցած քաղաքական փոփոխությունները և արտաքին քաղաքական կողմնորոշումների տատանումները նույնպես իրենց ազդեցությունն են ունեցել երկկողմ հարաբերությունների դինամիկայի վրա։ Հայաստանի համար Ուկրաինան դիտարկվել է որպես կարևոր գործընկեր Արևելյան Եվրոպայում, իսկ Ուկրաինայի համար Հայաստանը՝ Հարավային Կովկասում համագործակցության հնարավոր հարթակներից մեկը։ Ընդհանուր առմամբ այս փուլը բնութագրվում է հարաբերությունների ձևավորման, ինստիտուցիոնալացման և փոխադարձ հետաքրքրությունների աստիճանական ընդլայնման գործընթացով՝ առանց խորը ռազմավարական դաշնակցային մակարդակի հասնելու։

Philosophy

Մշակութաբանական և հասարակագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է խորհրդային և հետխորհրդային ժամանակաշրջանների հուշարձանների ընկալման, մեկնաբանման և հանրային քննարկման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը ժամանակակից Հայաստանում։ Քննության են առնվում հուշարձանների՝ որպես պատմական հիշողության, մշակութային ժառանգության և հանրային տարածքի բաղադրիչների նշանակությունն ու դրանց շուրջ ձևավորվող տարբեր մոտեցումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պատմական անցյալի վերաիմաստավորման, հավաքական հիշողության, ինքնության և խորհրդանշական տարածքի ձևավորման գործընթացներին։ Վերլուծվում են հասարակական քննարկումներում, լրատվամիջոցներում և մշակութային միջավայրում հուշարձաններին վերագրվող իմաստները, ինչպես նաև դրանց պահպանման, վերափոխման կամ վերագնահատման վերաբերյալ դիրքորոշումները։ Քննարկվում է նաև քաղաքական և սոցիալական փոփոխությունների ազդեցությունը հանրային հիշողության ու նյութական ժառանգության նկատմամբ վերաբերմունքի ձևավորման վրա։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են տարբեր ժամանակաշրջանների հուշարձանները ներգրավվում անցյալի և ներկայի փոխհարաբերությունների շուրջ ընթացող հանրային դիսկուրսում։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել մշակութաբանության, սոցիոլոգիայի, հիշողության ուսումնասիրությունների և ժամանակակից Հայաստանի հասարակական գործընթացներով զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Other Subjects

Այս տեղեկատվական ցանկը ներկայացնում է «Նոր գրքեր․ Տեխնիկա» բաժնի շրջանակներում հավաքագրված հրատարակությունների համառոտ մատենագիտական ցուցակը, որը նպատակ ունի տեղեկացնել տեխնիկական ոլորտի նորագույն գրականության մասին և հեշտացնել ընթերցողների, հետազոտողների ու մասնագետների կողմնորոշումը ժամանակակից տեխնիկական գրքերի շուկայում և գրադարանային ֆոնդերում։ Ցանկում սովորաբար ընդգրկվում են տարբեր ենթաբաժինների հրատարակություններ՝ ինժեներական գիտություններ, մեքենաշինություն, էլեկտրոնիկա, տեղեկատվական տեխնոլոգիաներ, էներգետիկա, շինարարություն և այլ կիրառական տեխնիկական ուղղություններ, որոնք արտացոլում են տվյալ ժամանակաշրջանում գիտատեխնիկական առաջընթացի հիմնական միտումները։ Նման ինֆորմացիոն ցուցակները ունեն ոչ միայն գրադարանային հաշվառման և տեղեկատվության տարածման գործառույթ, այլ նաև կարևոր դեր են խաղում գիտական հաղորդակցության մեջ՝ թույլ տալով մասնագետներին արագ ծանոթանալ նոր լույս տեսած մասնագիտական գրականությանը, գնահատել դրա արդիականությունը և կիրառելիությունը իրենց աշխատանքներում։

Religion

Հրատարակությունը վերաբերում է Նոր Կտակարանին՝ քրիստոնեական Սուրբ Գրքի այն հատվածին, որն ընդգրկում է Հիսուս Քրիստոսի կյանքի, քարոզչության, մահվան և հարության մասին վկայությունները, ինչպես նաև առաքյալների գործունեությունն ու վաղ քրիստոնեական համայնքների ձևավորման պատմությունը։ Նոր Կտակարանը քրիստոնեական հավատքի հիմնարար աղբյուրներից է և առանցքային նշանակություն ունի եկեղեցական ուսմունքի, ծիսական կյանքի, բարոյական սկզբունքների և հոգևոր դաստիարակության համար։ Դրա բովանդակության կենտրոնում Հիսուս Քրիստոսի պատգամներն են՝ սիրո, ներողամտության, ողորմածության, հավատքի և մարդկային պատասխանատվության մասին։ Ավետարանները ներկայացնում են Քրիստոսի կյանքն ու ուսմունքը, իսկ մյուս գրքերը լրացնում են այդ պատկերը՝ անդրադառնալով առաքելական քարոզչությանը, քրիստոնեական համայնքների կյանքին և հավատքի մեկնաբանությանը։ Նոր Կտակարանի ուսումնասիրությունը կարևոր է ինչպես աստվածաբանական և կրոնագիտական, այնպես էլ պատմական ու գրական տեսանկյունից, քանի որ այն մեծ ազդեցություն է ունեցել քրիստոնեական քաղաքակրթության, բարոյական մտածողության և մշակութային ավանդույթների զարգացման վրա։ Այս հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև Օսմանյան կայսրության հայալեզու տպագրության և քրիստոնեական սուրբգրային գրականության տարածման պատմության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է ծառայել հոգևորականներին, աստվածաբաններին, կրոնագիտությամբ զբաղվողներին և քրիստոնեական գրավոր ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին՝ որպես Նոր Կտակարանի ավանդույթի պահպանման ու տարածման կարևոր նյութ։

History

Գիտական աշխատությունը նվիրված է Հայ Առաքելական Եկեղեցու պատմության մեջ եպիսկոպոսական աստիճանի ձևավորման, զարգացման, եկեղեցական նվիրապետության համակարգում ունեցած դիրքի և հոգևոր ու հասարակական նշանակության համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական ուղղությունը կապված է եպիսկոպոսի հոգևոր իշխանության, կանոնական իրավասությունների, եկեղեցական կառավարման գործառույթների և հայ ժողովրդի կրոնական ու մշակութային կյանքում ունեցած պատմական դերակատարության բացահայտման հետ։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակն ընդգրկում է քրիստոնեական եկեղեցու վաղ շրջանից սկսած եպիսկոպոսական ծառայության առաջացման նախադրյալները, առաքելական հաջորդականության գաղափարը, եպիսկոպոսական ձեռնադրության աստվածաբանական հիմքերը և Հայ Եկեղեցու նվիրապետական կառուցվածքի առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրության են արժանի եպիսկոպոսի կարգավիճակը՝ որպես եկեղեցական բարձրագույն ձեռնադրական աստիճանի կրողի, նրա հարաբերությունները կաթողիկոսի, արքեպիսկոպոսների, վարդապետների, քահանաների և եկեղեցական մյուս սպասավորների հետ, ինչպես նաև թեմական կառավարման շրջանակներում իրականացվող հոգևոր, վարչական և հովվական պարտականությունները։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է եպիսկոպոսական իշխանության պատմական զարգացումը Հայաստանում քրիստոնեությունը պետական կրոն հռչակելուց հետո, երբ եկեղեցական կազմակերպությունը աստիճանաբար վերածվեց հասարակական, կրթական և մշակութային կյանքի կարևորագույն հաստատություններից մեկի։ Հայ Եկեղեցու պատմության տարբեր ժամանակաշրջաններում եպիսկոպոսները նշանակալի դեր են ունեցել քրիստոնեական հավատքի տարածման, եկեղեցական կանոնների պահպանման, ծիսական ավանդույթների զարգացման և հոգևոր համայնքների կազմակերպման գործում։ Աշխատության թեմատիկան առնչվում է նաև եկեղեցական ժողովների գործունեությանը, դավանաբանական որոշումների ընդունմանը, կանոնական իրավունքի ձևավորմանը և եկեղեցական կարգապահության ապահովմանը։ Կարևոր նշանակություն ունեն եպիսկոպոսների մասնակցությունը հայ ժողովրդի պատմական ճակատագրին առնչվող իրադարձություններին, նրանց գործունեությունը պետականության առկայության և բացակայության պայմաններում, ինչպես նաև եկեղեցական կառույցների դերը ազգային ինքնության և մշակութային շարունակականության պահպանման գործում։ Հետազոտության շրջանակում առանձնահատուկ հետաքրքրություն են ներկայացնում միջնադարյան Հայաստանի եպիսկոպոսական աթոռների պատմությունը, թեմերի կազմավորումն ու վերակազմավորումը, եկեղեցական վարչատարածքային բաժանումների առանձնահատկությունները և հոգևոր իշխանության փոխհարաբերությունները աշխարհիկ իշխանությունների հետ։ Եպիսկոպոսական ծառայության պատմական նշանակությունը դիտարկվում է նաև հայ կրթական և մշակութային ժառանգության զարգացման համատեքստում, քանի որ բազմաթիվ բարձրաստիճան հոգևորականներ մասնակցել են դպրոցների, վանական կրթական կենտրոնների, գրչության օջախների և մատենագիտական ավանդույթների ձևավորմանն ու պահպանմանը։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու եպիսկոպոսների գործունեությանը հայ մատենագրության, աստվածաբանական մտքի, եկեղեցական պատմագրության և ձեռագրական մշակույթի զարգացման գործում։ Առանձին նշանակություն ունեն եպիսկոպոսի հոգևոր պատասխանատվության, հովվական առաջնորդության, հավատացյալների կրոնական դաստիարակության և եկեղեցական համայնքների միասնության պահպանման հարցերը։ Եպիսկոպոսական ծառայությունը ներկայացվում է ոչ միայն որպես եկեղեցական վարչական պաշտոն, այլև որպես հոգևոր կոչում, որը Հայ Առաքելական Եկեղեցու ավանդության համաձայն ենթադրում է հավատքի ուսուցում, ծիսական առաջնորդություն, ձեռնադրական իրավասությունների իրականացում և եկեղեցական կյանքի կանոնական կարգավորում։ Հետազոտության համար կարևոր են նաև հայ եկեղեցական կանոնագրքերի, պատմական վավերագրերի, մատենագրական սկզբնաղբյուրների և եկեղեցական ավանդությունների ուսումնասիրությունը, որոնց միջոցով հնարավոր է բացահայտել եպիսկոպոսական իշխանության իրավական, աստվածաբանական և պատմական հիմքերը։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է Հայ Եկեղեցու նվիրապետական համակարգի զարգացման օրինաչափությունների, հոգևոր իշխանության կազմակերպման սկզբունքների և եկեղեցական հաստատությունների պատմական շարունակականության ուսումնասիրությամբ։ Այն կարող է օգտակար լինել հայ եկեղեցու պատմությամբ զբաղվող պատմաբաններին, աստվածաբաններին, կրոնագետներին, հայագետներին, միջնադարագետներին, եկեղեցական իրավունքի մասնագետներին, հոգևոր կրթական հաստատությունների ուսանողներին և դասախոսներին, ինչպես նաև հայկական քրիստոնեական մշակույթի և եկեղեցական կառավարման պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Աշխատությունը նպաստում է եպիսկոպոսական աստիճանի պատմական, հոգևոր, կանոնական և հասարակական նշանակության առավել խորքային ընկալմանը՝ ընդգծելով եպիսկոպոսների դերը Հայ Առաքելական Եկեղեցու կազմակերպական միասնության, դավանաբանական ավանդույթների, հոգևոր ժառանգության և ազգային մշակութային ինքնության պահպանման գործում։