Средства актуализации концептуальной метафоры в творчестве Дж. Фаулза

Literature

Վերնագիրը կապված է «ալաֆրանկա» հասկացության հետ, որը 19-րդ դարի օսմանյան և հայ հասարակական միջավայրում գործածվել է եվրոպական ձևով ապրելու, հագնվելու, վարվելու և մտածելու սովորույթները բնորոշելու համար։ Այդ երևույթը հատկապես տարածված էր արևմտյան ազդեցությունների ուժեղացման շրջանում, երբ ավանդական կենցաղային պատկերացումները բախվում էին եվրոպական մշակույթի նոր ձևերին։ Ստեղծագործության վերնագիրը թույլ է տալիս ենթադրել, որ դրա առանցքում կարող են լինել հասարակական բարքերի փոփոխությունները, նորաձևության ազդեցությունը, ընտանեկան ու միջանձնային հարաբերությունները և եվրոպական կենսակերպի ընդօրինակման շուրջ առաջացող հակասությունները։ Նման թեմաներով գրական երկերում հաճախ ներկայացվում են ավանդականի և նորի բախումը, արտաքին երևութականության ու իրական արժեքների տարբերությունը, կրթության և մշակութային փոխառությունների նշանակությունը, ինչպես նաև հասարակական դիրքի ու անձնական ինքնության հարցերը։ «Ալաֆրանկա» հասկացությունը կարող էր ծառայել նաև որպես երգիծական դիտանկյուն՝ բացահայտելու կույր ընդօրինակումը, ձևականությունը կամ սեփական միջավայրից օտարվելու վտանգը։ Միաժամանակ այն արտացոլում է հայ հասարակության՝ եվրոպական մշակույթի հետ շփման և արդիականացման ընթացքի կարևոր դրվագներից մեկը։ Ստեղծագործությունը կարելի է դիտարկել 19-րդ դարի հայ գրականության այն երկերի շարքում, որոնք անդրադառնում էին հասարակական կենցաղին, մշակութային փոփոխություններին և նոր արժեքների տարածման հետևանքներին՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով ճանաչելու ժամանակաշրջանի մտածողությունն ու սոցիալական հարաբերությունները։

Pedagogy

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է ժամանակակից դպրոցում նորարական գործընթացների կառավարման համակարգի ձևավորման, կազմակերպման և արդյունավետության հիմնախնդիրներին։ Աշխատության կենտրոնում կրթական նորարարությունների ներդրման այնպիսի համակարգի ուսումնասիրությունն է, որը հնարավորություն է տալիս դպրոցին արձագանքել հասարակական և տեխնոլոգիական փոփոխություններին, բարելավել կրթության որակը և ստեղծել սովորողների ու ուսուցիչների զարգացման համար նպաստավոր միջավայր։ Նորարարական գործընթացները դպրոցում կարող են ընդգրկել ուսուցման նոր մեթոդների և տեխնոլոգիաների կիրառումը, կրթական ծրագրերի կատարելագործումը, գնահատման նոր մոտեցումները, թվային գործիքների ներդրումը, կառավարման ձևերի փոփոխությունը, ներառական և համագործակցային կրթության զարգացումը, ինչպես նաև դպրոցական համայնքի ներսում նոր մշակույթի ձևավորումը։ Ուսումնասիրության կարևոր խնդիրներից է «նորարարություն» հասկացության դիտարկումը ոչ միայն որպես առանձին նոր մեթոդի կամ տեխնիկական միջոցի ներդրում, այլ որպես ամբողջական փոփոխությունների գործընթաց, որը պետք է ներառի դպրոցի կառավարման, մանկավարժական գործունեության և կազմակերպական մշակույթի տարբեր բաղադրիչները։ Նման մոտեցման դեպքում նորարարության հաջողությունը կախված է ոչ միայն նոր գաղափարի որակից, այլև այն իրականացնելու դպրոցի պատրաստվածությունից, կառավարման արդյունավետությունից և փոփոխություններին մասնակիցների վերաբերմունքից։ Դպրոցի ղեկավարությունը նորարական գործընթացների կառավարման համակարգում իրականացնում է առանցքային դեր։ Ղեկավարը պետք է կարողանա ձևավորել զարգացման տեսլական, սահմանել առաջնահերթություններ, կազմակերպել նորարարական նախաձեռնությունների պլանավորումը և ապահովել դրանց իրականացման համար անհրաժեշտ պայմանները։ Միաժամանակ կարևոր է, որ որոշումների կայացումը հնարավորինս չսահմանափակվի միայն վարչական մակարդակով․ արդյունավետ նորարարական միջավայրի ձևավորման համար անհրաժեշտ է ներգրավել ուսուցիչներին, սովորողներին, ծնողներին և դպրոցի մյուս շահակիցներին։ Ուսուցիչների ներգրավվածությունը հատկապես կարևոր է, քանի որ կրթական նորարարությունների անմիջական իրականացնողները հիմնականում հենց նրանք են։ Նոր մեթոդի կամ տեխնոլոգիայի ներդրումը չի կարող արդյունավետ լինել, եթե ուսուցիչը չունի դրա կիրառման համար անհրաժեշտ գիտելիքներ, հմտություններ և մասնագիտական մոտիվացիա։ Հետևաբար կառավարման համակարգը պետք է ներառի մասնագիտական վերապատրաստում, փորձի փոխանակում, մեթոդական աջակցություն, խորհրդատվություն և գործընկերային համագործակցություն։ Ուսուցիչների համար կարևոր է նաև հնարավորություն ունենալ փորձարկելու նոր մոտեցումները, վերլուծելու դրանց արդյունքները և անհրաժեշտության դեպքում վերանայելու կիրառվող մեթոդները։ Աշխատության կարևոր բաղադրիչներից է նորարարական գործընթացների փուլային կազմակերպումը։ Նորարարության կառավարումը կարող է սկսվել առկա իրավիճակի ուսումնասիրությունից և խնդրի բացահայտումից, որից հետո սահմանվում են նպատակները, ընտրվում համապատասխան նորարարական լուծումները, մշակվում գործողությունների ծրագիր, իրականացվում փորձարկում և գնահատվում արդյունքները։ Արդյունքների վերլուծությունից հետո հաջողված լուծումները կարող են ընդլայնվել և տարածվել դպրոցի այլ դասարաններում, առարկաներում կամ գործունեության ոլորտներում։ Այս մոտեցումը թույլ է տալիս խուսափել չպատրաստված կամ պատահական փոփոխություններից և նորարարությունը դարձնել շարունակական կառավարվող գործընթաց։ Նորարարական գործընթացների արդյունավետ կառավարման համար մեծ նշանակություն ունի նաև դպրոցի կազմակերպական մշակույթը։ Եթե դպրոցում գերակշռում են պահպանողականությունը, փոփոխությունների նկատմամբ անվստահությունը և սխալվելու վախը, նորարարական նախաձեռնությունների իրականացումը կարող է դժվարանալ։ Ընդհակառակը, համագործակցության, մասնագիտական երկխոսության, ստեղծագործականության և փորձարկման հնարավորությունների վրա հիմնված մշակույթը նպաստում է նոր գաղափարների առաջացմանն ու տարածմանը։ Այս համատեքստում սխալը պետք է դիտարկվի ոչ միայն որպես բացասական արդյունք, այլև որպես փորձառությունից սովորելու և նոր լուծումներ կատարելագործելու հնարավորություն։ Ժամանակակից դպրոցի նորարարական կառավարման համակարգում առանձնահատուկ նշանակություն ունի տեղեկատվական և հաղորդակցական տեխնոլոգիաների կիրառումը։ Թվային հարթակները կարող են նպաստել ուսուցման կազմակերպմանը, ուսուցիչների միջև համագործակցությանը, տեղեկատվության փոխանակմանը, սովորողների առաջընթացի վերահսկմանը և կրթական ռեսուրսների հասանելիության ընդլայնմանը։ Սակայն տեխնոլոգիայի առկայությունն ինքնին դեռևս նորարարական կրթության երաշխիք չէ․ անհրաժեշտ է, որ դրա կիրառումը կապված լինի հստակ մանկավարժական նպատակի և սովորողի կրթական կարիքների հետ։ Ուսումնասիրության մեկ այլ կարևոր ուղղություն է նորարարությունների արդյունավետության գնահատումը։ Կառավարման համակարգը պետք է նախատեսի ոչ միայն նոր գաղափարի ներդրում, այլև դրա արդյունքների չափում։ Կարևոր է գնահատել սովորողների առաջադիմության փոփոխությունները, ուսուցիչների մասնագիտական զարգացման մակարդակը, նոր մեթոդների կիրառման կայունությունը, դպրոցի կազմակերպական արդյունավետությունը և կրթական գործընթացի մասնակիցների վերաբերմունքը։ Այդպիսի գնահատումը հնարավորություն է տալիս պարզել՝ արդյոք տվյալ նորարարությունն իսկապես լուծում է առաջադրված խնդիրը, թե պարզապես փոխում է գործընթացի արտաքին ձևը։ Նորարարական կառավարման համակարգի արդյունավետությունը մեծապես կախված է նաև դպրոցի արտաքին միջավայրի հետ համագործակցությունից։ Դպրոցը կարող է համագործակցել բարձրագույն ուսումնական հաստատությունների, կրթական կազմակերպությունների, մասնագիտական համայնքների և այլ կառույցների հետ՝ ստանալով նոր գիտելիք, փորձ և մեթոդական աջակցություն։ Նման կապերը նպաստում են հաջողված փորձի տարածմանը և դպրոցում նորարարական ներուժի ձևավորմանը։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ժամանակակից դպրոցը դիտարկում է որպես զարգացող կազմակերպություն, որը պետք է կարողանա ոչ միայն արձագանքել արտաքին փոփոխություններին, այլև ինքնուրույն նախաձեռնել և կառավարել զարգացման գործընթացները։ Նորարարությունը այս մոտեցմամբ մեկանգամյա միջոցառում չէ, այլ շարունակական գործընթաց, որը պահանջում է նպատակային պլանավորում, արդյունավետ ղեկավարում, մասնակիցների ներգրավվածություն, մասնագիտական աջակցություն, ռեսուրսների ճիշտ օգտագործում և արդյունքների մշտական գնահատում։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել հանրակրթական դպրոցների տնօրեններին և փոխտնօրեններին, ուսուցիչներին, կրթության կառավարման մասնագետներին, մեթոդիստներին, մանկավարժական բուհերի ուսանողներին և կրթական նորարարությունների ու դպրոցական կառավարման հիմնախնդիրներով զբաղվող հետազոտողներին։

Economics

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության ագրոպարենային համակարգում ներդրումային քաղաքականության ձևավորման, իրականացման և կատարելագործման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ ընդգրկելով ոլորտի ֆինանսավորման մեխանիզմները և զարգացման հեռանկարները։ Հեղինակը վերլուծում է ագրոպարենային ոլորտի ներդրումային միջավայրի առանձնահատկությունները՝ ներառյալ արտադրության ռիսկայնությունը, ենթակառուցվածքային սահմանափակումները, շուկաների հասանելիությունը և պետական աջակցության գործիքները։ Գրքում դիտարկվում են ներդրումների ներգրավման հիմնական աղբյուրները՝ պետական ծրագրեր, մասնավոր կապիտալ, միջազգային ֆինանսական կազմակերպություններ և վարկային համակարգ, ինչպես նաև դրանց արդյունավետ օգտագործման խնդիրները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ներդրումային քաղաքականության ազդեցությանը արտադրողականության բարձրացման, գյուղատնտեսական տեխնոլոգիաների արդիականացման և պարենային անվտանգության ապահովման վրա։ Հեղինակը ուսումնասիրում է նաև ներդրումային ռիսկերի կառավարման մեխանիզմները՝ ապահովագրություն, պետական երաշխիքներ և սուբսիդավորման համակարգեր։ Աշխատությունը ներկայացնում է ագրոպարենային համակարգի ներդրումային միջավայրի բարելավման հնարավոր ուղիներ՝ ուղղված կայուն զարգացման, մրցունակության բարձրացման և արտահանման ներուժի ընդլայնման ապահովմանը։ Այն օգտակար է տնտեսագետների, ագրարային ոլորտի մասնագետների և պետական քաղաքականության մշակմամբ զբաղվող հետազոտողների համար։

Literature

Ժողովածուն ներկայացնում է հայ միջնադարյան հոգևոր գրականության նշանավոր ներկայացուցիչներից մեկի՝ Ներսես Շնորհալու չափածո ժառանգությունը։ Նրա ստեղծագործական աշխարհը միավորում է աստվածաբանական միտքը, բանաստեղծական արտահայտչամիջոցները, բարոյական խրատը և մարդու հոգևոր ապրումների խորքային պատկերումը։ Շնորհալու չափածո երկերում առանցքային տեղ ունեն քրիստոնեական հավատքի հիմնադրույթները, Աստծո հանդեպ սերը, ապաշխարությունը, մեղքի գիտակցումը, ներողամտությունը, ողորմածությունը և հոգու փրկության ձգտումը։ Նրա լեզուն առանձնանում է պարզությամբ, երաժշտականությամբ, պատկերավորությամբ և մտքի հստակությամբ, ինչի շնորհիվ հոգևոր բարդ գաղափարները ձեռք են բերում հուզական ու գեղարվեստական ազդեցություն։ Բանաստեղծական խոսքը հաճախ կառուցվում է աղոթքի, դիմումի, խորհրդածության և ներհայեցողական խոստովանության ձևերով՝ ընթերցողին ներգրավելով հոգևոր ինքնաքննության մեջ։ Շնորհալու գրական ժառանգությունը կարևոր է նաև հայ չափածոյի զարգացման պատմության համար․ նրա ստեղծագործություններում նկատելի են բանաստեղծական կառուցվածքի մշակվածությունը, հանգավորման և ռիթմի զգացումը, ինչպես նաև գրական ու ծիսական ավանդույթների սերտ կապը։ Ժողովածուն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու միջնադարյան հայ մարդու աշխարհընկալումը, հոգևոր արժեքները և գեղարվեստական մտածողությունը՝ միաժամանակ պահպանելով եկեղեցական մշակույթի կարևորագույն գրական ժառանգությունը։

Literature

Աշխատությունը նվիրված է ֆրանսիական էկզիստենցիալիստական փիլիսոփայության գաղափարների և ուրուգվայցի գրողի արձակ ստեղծագործությունների միջև առկա գաղափարական ու գեղարվեստական առնչությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում մարդու գոյության, ազատության, ընտրության, պատասխանատվության, օտարման, միայնության, անհեթեթության և ինքնության խնդիրների գրական արտահայտությունն է՝ դիտարկված XX դարի եվրոպական փիլիսոփայական մտքի և լատինաամերիկյան արձակի փոխհարաբերությունների համատեքստում։ Քննության են առնվում այն գեղարվեստական իրավիճակները, որոնցում կերպարները բախվում են սեփական գոյության իմաստավորման, հասարակության հետ հարաբերությունների և անհատական ընտրության հետևանքների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում հերոսների ներաշխարհի կառուցմանը, նրանց հոգեբանական մեկուսացմանը, իրականության նկատմամբ անվստահությանը և արտաքին աշխարհի հետ բարդ փոխհարաբերություններին։ Ֆրանսիական էկզիստենցիալիզմի հիմնական հասկացությունները կիրառվում են որպես համեմատական և մեկնաբանական շրջանակ՝ պարզելու համար, թե դրանց հետ համադրելի գաղափարներն ինչպիսի ինքնատիպ արտահայտություն են ստանում լատինաամերիկյան գրական միջավայրում։ Միաժամանակ կարևոր է տարբերակել անմիջական գաղափարական ազդեցությունը և ընդհանուր ժամանակաշրջանին բնորոշ մտավոր ու գեղարվեստական զուգահեռները՝ խուսափելով ստեղծագործությունների ամբողջ աշխարհայացքը միայն մեկ փիլիսոփայական ուղղությամբ բացատրելուց։ Վերլուծվում են նաև պատմողական կառուցվածքը, ժամանակի ընկալումը, ներքին խոսքը, կերպարների տեսանկյունների փոփոխությունը և իրական ու երևակայական տարածությունների հարաբերակցությունը։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես են գոյաբանական հարցադրումները վերափոխվում գեղարվեստական պատումի և դառնում կերպարների հոգեբանական ու բարոյական հակասությունների հիմք։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև եվրոպական և լատինաամերիկյան մշակութային միջավայրերի տարբերություններին, որոնք նույն փիլիսոփայական խնդիրներին կարող են հաղորդել տարբեր իմաստային երանգներ։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է համեմատական գրականագիտության, գրականության փիլիսոփայության և տեքստային վերլուծության մոտեցումները՝ բացահայտելով XX դարի արձակում մարդու գոյության և ինքնության խնդիրների բազմաշերտ գեղարվեստական մեկնաբանությունները։

History

Պատմատնտեսական և ազգագրական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Երևանի նահանգի Ալեքսանդրապոլի գավառի Շորագյալի տարածքում պետական գյուղացիների տնտեսական կենցաղի ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում գյուղական բնակչության տնտեսավարման ձևերը, հողօգտագործման առանձնահատկությունները, երկրագործության և անասնապահության կազմակերպումը, ինչպես նաև տնային տնտեսությունների նյութական պայմանները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գյուղացիական աշխատանքի կազմակերպմանը, արտադրական միջոցների օգտագործմանը, եկամուտների ձևավորման աղբյուրներին և ընտանիքների տնտեսական գործունեության կառուցվածքին։ Ներկայացվում են գյուղական տնտեսությունների փոխհարաբերությունները տեղական շուկայի, առևտրի և վարչական համակարգի հետ, ինչպես նաև բնակչության տնտեսական դրության վրա ազդող բնական ու սոցիալական պայմանները։ Քննարկվում են պետական գյուղացիության հողային հարաբերությունների, հարկային պարտավորությունների և տնտեսական գործունեության կազմակերպման առանձնահատկությունները։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու տարածաշրջանի գյուղական բնակչության առօրյա տնտեսության, սոցիալ-տնտեսական հարաբերությունների և ավանդական տնտեսավարման ձևերի մասին։ Այն կարող է օգտակար լինել Հայաստանի տնտեսական պատմության, գյուղացիության պատմության, պատմական ազգագրության և տարածաշրջանային ուսումնասիրությունների ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։