Ստվերային տնտեսության սոցիալ-տնտեսական հետևանքների և բնակչության կենսամակարդակի փոխազդեցության կառավարման հիմնախնդիրները ՀՀ-ում

History

Այս աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի տարածքում գտնվող համաշխարհային նշանակության մշակութային ժառանգության հուշարձանների ուսումնասիրությանը՝ դրանց պատմական, ճարտարապետական, մշակութային և քաղաքակրթական արժեքի տեսանկյունից։ Աշխատանքի առանցքում Հայաստանի այն հուշարձաններն ու հուշարձանային համալիրներն են, որոնք ներառված են ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգության ցանկում։ Ներկայում Հայաստանի համար այդ ցանկում ընդգրկված է երեք մշակութային օբյեկտ՝ Հաղպատի և Սանահինի վանական համալիրները, Գեղարդի վանքը և Վերին Ազատի հովիտը, ինչպես նաև Էջմիածնի տաճարն ու եկեղեցիները և Զվարթնոցի հնագիտական տարածքը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է հայկական միջնադարյան ճարտարապետության առանձնահատկությունների ներկայացումը։ Հաղպատի և Սանահինի վանական համալիրները, որոնք ձևավորվել են հիմնականում 10-13-րդ դարերում, ներկայացնում են հայկական եկեղեցական ճարտարապետության բարձր զարգացման փուլը և առանձնանում են բյուզանդական ճարտարապետական ավանդույթների ու Կովկասի տեղական շինարարական ձևերի համադրությամբ։ Դրանք միջնադարում եղել են ոչ միայն հոգևոր, այլև կրթական ու մշակութային կարևոր կենտրոններ։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում Գեղարդի վանական համալիրին և Ազատի վերին հովտի մշակութային լանդշաֆտին։ Համալիրը հայտնի է ժայռափոր եկեղեցիներով, դամբարաններով, խաչքարերով և բնական ժայռային միջավայրի հետ սերտորեն միաձուլված ճարտարապետությամբ։ Հուշարձանների հիմնական մասը վերաբերում է 4-13-րդ դարերին, իսկ համալիրի գլխավոր ճարտարապետական ձևավորումը ավարտվել է 13-րդ դարում։ Մյուս կարևոր բաղադրիչը Էջմիածնի տաճարի, Սուրբ Հռիփսիմե, Սուրբ Գայանե և Շողակաթ եկեղեցիների ու Զվարթնոցի հնագիտական տարածքի համախումբն է։ Այս հուշարձանները կարևոր են հայկական քրիստոնեական ճարտարապետության զարգացման և վաղ քրիստոնեական մշակույթի պատմության ուսումնասիրության համար։ Դրանց համադրումը հնարավորություն է տալիս հետևելու հայկական եկեղեցական ճարտարապետության ձևավորման և հետագա զարգացման ընթացքին՝ վաղ քրիստոնեական շրջանից մինչև միջնադար։ Աշխատության մեջ կարող է ուսումնասիրվել նաև այն չափանիշների համակարգը, որով մշակութային հուշարձանները ձեռք են բերում համաշխարհային ժառանգության կարգավիճակ։ Այդ համատեքստում կարևոր է ոչ միայն հուշարձանների հնությունը, այլև դրանց ճարտարապետական ինքնատիպությունը, պատմական նշանակությունը, մշակութային ազդեցությունը և մարդկության համընդհանուր ժառանգության համար ունեցած բացառիկ արժեքը։ Հայաստանի երեք օբյեկտներն էլ ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի ցանկում ընդգրկված են որպես մշակութային ժառանգության օբյեկտներ։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև հուշարձանների պահպանության խնդիրներին։ Համաշխարհային ժառանգության կարգավիճակը ենթադրում է ոչ միայն միջազգային ճանաչում, այլև պատմական և ճարտարապետական արժեքների պահպանման, վերականգնման, կառավարման և ապագա սերունդներին փոխանցելու պատասխանատվություն։ Այդ տեսանկյունից կարևոր են հուշարձանների ֆիզիկական վիճակի վերահսկումը, շրջակա պատմամշակութային միջավայրի պահպանումը, զբոսաշրջության ազդեցության կառավարումը և գիտականորեն հիմնավորված վերականգնման մեթոդների կիրառումը։ Աշխատությունը կարող է նաև ներկայացնել Հայաստանի համաշխարհային ժառանգության վայրերի նշանակությունը ազգային ինքնության, պատմական հիշողության և մշակութային ինքնատիպության պահպանման գործում։ Այս հուշարձանները միաժամանակ հանդես են գալիս որպես կրոնական, ճարտարապետական, կրթական և պատմական ժառանգության վկայություններ և հնարավորություն են տալիս միջազգային հանրությանը ներկայացնել Հայաստանի բազմադարյա մշակույթը։ Կարևոր է տարբերակել նաև Համաշխարհային ժառանգության ցանկը ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի նախնական ցանկից․ Հայաստանի նախնական ցանկում ներկայում ընդգրկված են մի շարք այլ արժեքավոր հուշարձաններ և տարածքներ, սակայն դրանց առկայությունը դեռևս չի նշանակում, որ դրանք ներառված են Համաշխարհային ժառանգության վերջնական ցանկում։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, արվեստաբաններին, ճարտարապետներին, մշակութային ժառանգության մասնագետներին, հնագետներին և Հայաստանի պատմամշակութային ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է Հայաստանի համաշխարհային նշանակության հուշարձանները որպես երկրի պատմական և մշակութային զարգացման կարևոր վկայություններ՝ ընդգծելով դրանց ճարտարապետական ինքնատիպությունը, պատմական արժեքը, միջազգային նշանակությունը և պահպանության անհրաժեշտությունը։

Psychology

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է հիմնային պահանջմունքների և անձնային հատկությունների փոխկապակցվածության ուսումնասիրությանը՝ մանկավարժական բուհի ուսանողների օրինակով։ Հետազոտության նպատակն է բացահայտել, թե անձի տարբեր հատկություններն ինչպես են կապված անվտանգության, սոցիալական շփման, ընդունված լինելու և ինքնադրսևորման պահանջմունքների արտահայտվածության հետ։ Թեման հիմնված է այն մոտեցման վրա, որ պահանջմունքները անձի հոգեբանական կառուցվածքից մեկուսացված երևույթներ չեն, այլ փոխներգործում են անձնային այլ բաղադրիչների հետ և կարող են ազդել մարդու վարքի, սոցիալական հարմարման և ինքնադրսևորման ձևերի վրա։ Աշխատանքի էմպիրիկ ուսումնասիրությանը մասնակցել են Խ. Աբովյանի անվան ՀՊՄՀ-ի երկրորդ կուրսի 139 ուսանողներ։ Հետազոտության ընթացքում կիրառվել են հիմնային պահանջմունքների բավարարվածության աստիճանի ախտորոշման մեթոդիկա և Ռ. Կետտելի 16-գործոնային անձնային հարցարանը, իսկ պահանջմունքների և անձնային հատկությունների փոխհարաբերությունները գնահատվել են Սպիրմենի կարգային համահարաբերակցության մեթոդով։ Աշխատանքում ուսումնասիրվում են սոցիալական, ընդունված լինելու, անվտանգության և ինքնադրսևորման պահանջմունքների ու տարբեր անձնային գործոնների միջև առկա կապերը՝ փորձելով առանձնացնել այն հատկությունները, որոնք առավել նշանակալի դեր ունեն պահանջմունքների դրսևորման և դրանց բավարարման միջոցների ընտրության գործընթացում։ Հետազոտության արդյունքները ցույց են տալիս, որ տարբեր պահանջմունքների դրսևորումները կապված են Կետտելի անձնային գործոնների տարբեր համակցությունների հետ, իսկ որոշ գործոններ առանձնահատուկ նշանակություն ունեն մի քանի պահանջմունքների դեպքում։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է հատկապես ապագա մանկավարժների անձնային զարգացման տեսանկյունից, քանի որ ուսանողի պահանջմունքային համակարգի և անձնային առանձնահատկությունների փոխկապակցվածության ըմբռնումը կարող է նպաստել նրա սոցիալական հարմարմանը, մասնագիտական ինքնադրսևորմանը և անձնային ներուժի բացահայտմանը։ Աշխատանքի արդյունքները կարող են օգտակար լինել ընդհանուր և կրթական հոգեբանության, մանկավարժական հոգեբանության, ուսանողների անձնային զարգացման և մասնագիտական պատրաստվածության ուսումնասիրություններում։

Geography

Աշխատությունը նվիրված է Արարատյան գոգավորության արտեզյան ավազանի ջրաղային հաշվեկշռի ձևավորման, փոփոխության և կարգավորման հիդրոերկրաբանական ու բնապահպանական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են տարածաշրջանի երկրաբանական կառուցվածքը, կլիմայական պայմանները, ստորերկրյա ջրերի ձևավորման աղբյուրները, սնման և բեռնաթափման գործընթացները, ինչպես նաև ջրային պաշարների տարածական բաշխման առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում արտեզյան ջրերի քիմիական կազմին, հանքայնացման աստիճանին, լուծված աղերի տեղաշարժին և ջրային ու աղային բաղադրիչների փոխկապակցված փոփոխություններին։ Ուսումնասիրվում են ստորերկրյա ջրերի բնական շրջանառության, ոռոգման, ջրահեռացման և տնտեսական գործունեության ազդեցությունները ավազանի ջրաղային ռեժիմի վրա։ Անդրադարձ է կատարվում ջրատար հորիզոնների փոխազդեցությանը, ջրերի մակարդակների տատանումներին, աղակալման գործընթացներին և ջրային ռեսուրսների որակական փոփոխությունների հնարավոր պատճառներին։ Կարևորվում են ջրաղային հաշվեկշռի քանակական գնահատման, հիդրոերկրաբանական դիտարկումների, ջրաքիմիական հետազոտությունների և հաշվարկային մեթոդների կիրառման հարցերը։ Դիտարկվում են ստորերկրյա ջրերի շահագործման արդյունավետության բարձրացման, ջրային պաշարների պահպանության, հողերի երկրորդային աղակալման կանխարգելման և գյուղատնտեսական ջրօգտագործման բարելավման հնարավորությունները։ Աշխատությունն ընդգծում է բնական և մարդածին գործոնների համատեղ ազդեցության գնահատման անհրաժեշտությունը՝ տարածաշրջանի ջրային համակարգերի կայուն կառավարման նպատակով։ Այն կարող է օգտակար լինել հիդրոերկրաբանների, հիդրոլոգների, երկրաբանների, ջրային ռեսուրսների կառավարման մասնագետների, բնապահպանների, հողագետների, հետազոտողների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Economics

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է արդյունաբերական կազմակերպությունների սնանկացման տնտեսավիճակագրական գնահատման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության օրինակով։ Հետազոտության կենտրոնում գտնվում է արդյունաբերական ձեռնարկությունների ֆինանսատնտեսական վիճակի գնահատումը և այն ցուցանիշների բացահայտումը, որոնք կարող են վկայել կազմակերպության ֆինանսական դժվարությունների, վճարունակության նվազման և սնանկացման հավանականության աճի մասին։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում են արդյունաբերական կազմակերպությունների գործունեության հիմնական տնտեսական և ֆինանսական ցուցանիշները, դրանց փոփոխության դինամիկան, կառուցվածքային առանձնահատկությունները և փոխկապակցվածությունը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում իրացվելիության, վճարունակության, ֆինանսական կայունության, շահութաբերության, ակտիվների օգտագործման արդյունավետության և պարտքային ծանրաբեռնվածության ցուցանիշներին, որոնք կարևոր դեր ունեն ձեռնարկության ֆինանսական վիճակի ախտորոշման գործում։ Ուսումնասիրությունը կարող է ներառել նաև վիճակագրական մեթոդների կիրառմամբ սնանկացման ռիսկի գնահատում, ռիսկային կազմակերպությունների առանձնացում և հնարավոր խնդիրների վաղ հայտնաբերման մոդելների մշակում։ ՀՀ արդյունաբերական կազմակերպությունների օրինակով վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս հաշվի առնելու երկրի տնտեսական միջավայրի, արդյունաբերության կառուցվածքի, շուկայական մրցակցության, ներդրումային ակտիվության և մակրոտնտեսական փոփոխությունների ազդեցությունը ձեռնարկությունների ֆինանսական կայունության վրա։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է սնանկացման գործընթացի վրա ազդող ներքին և արտաքին գործոնների ուսումնասիրությունը՝ ներառյալ կառավարման արդյունավետությունը, արտադրության ծավալների փոփոխությունը, ծախսերի կառուցվածքը, վաճառքի եկամուտները, վարկային պարտավորությունները և շուկայի փոփոխությունները։ Տնտեսավիճակագրական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ոչ միայն արձանագրել արդեն առաջացած ֆինանսական խնդիրները, այլև մշակել դրանց կանխատեսման և կանխարգելման գործիքներ։ Հետազոտության արդյունքները կարող են կիրառվել ձեռնարկությունների ֆինանսական վիճակի պարբերական մոնիթորինգի, սնանկացման հավանականության գնահատման և կառավարչական որոշումների հիմնավորման համար։ Դրանք կարող են օգտակար լինել նաև պետական տնտեսական քաղաքականության մշակման և արդյունաբերական կազմակերպությունների ֆինանսական կայունության բարձրացմանն ուղղված միջոցառումների պլանավորման համար։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել տնտեսագետներին, վիճակագիրներին, ֆինանսական վերլուծաբաններին, ձեռնարկությունների ղեկավարներին, աուդիտորներին, պետական կառավարման ոլորտի մասնագետներին, հետազոտողներին և տնտեսական մասնագիտությունների ուսանողներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը ներկայացնում է ՀՀ արդյունաբերական կազմակերպությունների սնանկացման ռիսկի տնտեսավիճակագրական գնահատման համալիր մոտեցում՝ կարևորելով ֆինանսական ցուցանիշների համակարգված վերլուծությունը, ռիսկերի վաղ հայտնաբերումը և կանխատեսման մեթոդների կիրառումը ձեռնարկությունների կայունության ապահովման նպատակով։

Mathematics

Գիրքը նվիրված է բարդ կառուցվածք ունեցող և դինամիկ համակարգերի կայունացման կառավարման խնդիրների տեսական ու գործնական ուսումնասիրությանը։ Աշխատության մեջ դիտարկվում են այն համակարգերը, որոնց վարքագիծը ժամանակի ընթացքում փոփոխվում է և որոնց բաղադրիչների փոխազդեցությունը պահանջում է կառավարման հատուկ մեթոդների կիրառում։ Հեղինակը ներկայացնում է դինամիկ համակարգերի մաթեմատիկական նկարագրման, դրանց վիճակի և շարժման բնութագրման, կայունության գնահատման և կառավարման ազդանշանների ձևավորման հիմնական սկզբունքները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում բաղադրյալ համակարգերի կառուցվածքին, ենթահամակարգերի փոխկապակցվածությանը և դրանց համատեղ աշխատանքի արդյունքում առաջացող կառավարման խնդիրներին։ Ուսումնասիրվում են համակարգի կայունության պայմանները, անցումային գործընթացները, արտաքին խանգարումների ազդեցությունը և կառավարման որակի գնահատման չափանիշները։ Գրքում քննարկվում են կայունացման տարբեր մոտեցումներ՝ նպատակ ունենալով ապահովել համակարգի ցանկալի վիճակի պահպանումը, նվազեցնել անցանկալի տատանումները և բարձրացնել կառավարման գործընթացի հուսալիությունն ու արդյունավետությունը։ Վերլուծվում են նաև այն դեպքերը, երբ համակարգի պարամետրերը ժամանակի ընթացքում փոփոխվում են կամ երբ առանձին բաղադրիչների վարքագիծը կարող է ազդել ամբողջ համակարգի կայունության վրա։ Աշխատության տեսական դրույթները կարող են կիրառվել տեխնիկական, արտադրական, էներգետիկ, տրանսպորտային և այլ բարդ կառավարվող համակարգերի մոդելավորման ու կառավարման խնդիրներում։ Կարևոր տեղ է հատկացվում կառավարման ալգորիթմների ընտրությանը, համակարգի արձագանքի վերլուծությանը և կայունության ապահովման արդյունավետ մեթոդների համեմատությանը։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել ավտոմատ կառավարման տեսության, համակարգերի տեսության, դինամիկայի և կիրառական մաթեմատիկայի մասնագետների, ինժեներների, գիտաշխատողների, ասպիրանտների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Law

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում և Ռուսաստանի Դաշնությունում մարդու և քաղաքացու միավորվելու սահմանադրական իրավունքի համեմատական ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում անհատի՝ իր ընդհանուր շահերի, համոզմունքների, մասնագիտական, հասարակական կամ քաղաքական նպատակների շուրջ այլ անձանց հետ կամավոր միավորվելու իրավական հնարավորությունն է, ինչպես նաև այդ ազատության սահմանադրական ճանաչման, պաշտպանության և իրականացման մեխանիզմները։ Միավորվելու իրավունքը ժողովրդավարական և իրավական պետության կարևորագույն քաղաքական իրավունքներից է և սերտորեն կապված է խոսքի, հավաքների, քաղաքական մասնակցության, խղճի և արտահայտվելու ազատությունների հետ։ Ռուսաստանի սահմանադրական համակարգում այս իրավունքը ամրագրված է Սահմանադրության 30-րդ հոդվածով, որը ճանաչում է յուրաքանչյուրի միավորվելու իրավունքը և արգելում անձին հարկադրել անդամակցելու որևէ միավորման կամ մնալու դրա կազմում։ Աշխատության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել միավորման իրավունքի սահմանադրաիրավական բնույթը, դրա սուբյեկտների շրջանակը, իրականացման ձևերը և իրավական երաշխիքները։ Առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել հասարակական միավորումների, քաղաքական կուսակցությունների, արհմիությունների, հասարակական կազմակերպությունների և այլ ինքնակազմակերպվող կառույցների ստեղծման ու գործունեության իրավական հիմքերին։ Հետազոտության կարևոր խնդիրներից է մարդու և քաղաքացու իրավունքների տարբերակման ուսումնասիրությունը։ Միավորվելու ազատությունն իր բնույթով կարող է վերաբերել յուրաքանչյուր անձի՝ անկախ քաղաքացիությունից, սակայն դրա առանձին դրսևորումները, հատկապես քաղաքական մասնակցության և կուսակցական գործունեության ոլորտում, կարող են կապված լինել քաղաքացիական կարգավիճակի հետ։ Այս հանգամանքը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու մարդու ընդհանուր իրավունքների և քաղաքացու քաղաքական իրավունքների փոխհարաբերությունը։ Համեմատական վերլուծությունը թույլ է տալիս ուսումնասիրել Հայաստանի և Ռուսաստանի սահմանադրական կարգավորումների նմանություններն ու տարբերությունները՝ սկսած իրավունքի ձևակերպումից մինչև հասարակական միավորումների ստեղծման, գրանցման, գործունեության և լուծարման իրավական ընթացակարգերը։ Կարևոր ուղղություն է նաև պետության միջամտության սահմանների ուսումնասիրությունը։ Միավորվելու իրավունքի արդյունավետ պաշտպանությունը ենթադրում է, որ պետական մարմինները չպետք է անհիմն կերպով խոչընդոտեն անձանց ինքնակազմակերպմանը, սակայն միաժամանակ օրենսդրությունը կարող է սահմանել որոշակի սահմանափակումներ՝ կապված սահմանադրական կարգի, հանրային անվտանգության, այլ անձանց իրավունքների և օրինական շահերի պաշտպանության հետ։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև միավորման ազատության և քաղաքական բազմակարծության փոխկապակցվածությանը։ Հասարակական միավորումների բազմազանությունը քաղաքացիական հասարակության կարևոր բաղադրիչ է, իսկ քաղաքական կուսակցությունների ազատ գործունեությունը՝ ժողովրդավարական քաղաքական համակարգի հիմնարար պայմաններից մեկը։ Այս տեսանկյունից հետազոտությունը կարող է գնահատել, թե սահմանադրական և օրենսդրական ինչ երաշխիքներ են նախատեսված կազմակերպությունների ինքնուրույնության և ներքին գործունեության ազատության ապահովման համար։ Առանձին նշանակություն ունի իրավական պաշտպանության մեխանիզմների ուսումնասիրությունը՝ ներառյալ դատական պաշտպանության հնարավորությունները, պետական մարմինների որոշումների վիճարկումը և սահմանադրական վերահսկողության գործիքները։ Հետազոտությունը կարող է նաև դիտարկել միջազգային իրավական չափանիշների ազդեցությունը միավորվելու իրավունքի ազգային կարգավորման վրա և պարզել, թե ինչպես են այդ չափանիշներն արտացոլվում երկու երկրների սահմանադրական և ընթացիկ օրենսդրության մեջ։ Համեմատական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ոչ միայն նկարագրել գործող իրավական համակարգերը, այլև բացահայտել դրանց առավելություններն ու խնդիրները, գնահատել իրավակարգավորման արդյունավետությունը և մշակել օրենսդրության կատարելագործման հնարավոր ուղղություններ։ Աշխատության տեսական նշանակությունը պայմանավորված է միավորվելու իրավունքի՝ որպես մարդու և քաղաքացու սահմանադրական կարգավիճակի կարևոր բաղադրատարրի առավել ամբողջական բնութագրմամբ։ Գործնական նշանակությունը կարող է դրսևորվել հասարակական կազմակերպությունների և քաղաքական միավորումների իրավական կարգավիճակի կատարելագործման, քաղաքացիների սահմանադրական իրավունքների պաշտպանության և պետական մարմինների կողմից այդ իրավունքների իրացման համար անհրաժեշտ երաշխիքների ապահովման ոլորտներում։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել սահմանադրագետներին, իրավաբաններին, մարդու իրավունքների մասնագետներին, քաղաքական ինստիտուտների և քաղաքացիական հասարակության հետազոտողներին, դատավորներին, փաստաբաններին, իրավագիտության դասախոսներին, ասպիրանտներին և սահմանադրական իրավունքով զբաղվող ուսանողներին։