Սուրբ Պատարագի խորհրդատետր՝ ըստ Հայոց եկեղեցու ծիսակարգի

Political Science

Աշխատությունը ներկայացնում է Ազգային ժողովի երրորդ նիստի պաշտոնական արձանագրությունը՝ պահպանելով ժողովական գործունեության ընթացքի, քննարկումների և որոշումների փաստաթղթային վկայությունը։ Այն կարևոր պատմական սկզբնաղբյուր է 19-րդ դարի հայ համայնքային ինքնակառավարման համակարգի, ազգային հաստատությունների գործունեության և հասարակական կյանքի կազմակերպման ձևերի ուսումնասիրության համար։ Նման արձանագրությունները հնարավորություն են տալիս ծանոթանալու ժողովի աշխատանքի կանոնակարգին, օրակարգային հարցերի քննարկման ընթացքին, մասնակիցների ելույթների ու առաջարկությունների գրանցման ձևերին և որոշումների պաշտոնական ձևակերպումներին։ Դրանց միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել, թե ինչպես էին համայնքի ներկայացուցիչները մասնակցում ընդհանուր նշանակության խնդիրների քննարկմանը, արտահայտում իրենց դիրքորոշումները և ներգրավվում ազգային կառավարման գործընթացներում։ Փաստաթուղթը նշանակալի է Կոստանդնուպոլսի հայ համայնքի պատմության համար, քանի որ Ազգային ժողովի գործունեությունն արտացոլում էր համայնքային կազմակերպվածության, ներկայացուցչական կառավարման և հասարակական պատասխանատվության կարևոր սկզբունքները։ Արձանագրության լեզուն ու պաշտոնական շարադրանքը արժեքավոր նյութ են նաև ժամանակաշրջանի հայերեն վարչական գրագրության, հասարակական-քաղաքական բառապաշարի և ժողովական մշակույթի ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտագործվել այլ նիստերի արձանագրությունների հետ համադրությամբ՝ ազգային հաստատությունների գործունեության շարունակականությունն ու պատմական զարգացումը բացահայտելու նպատակով։

History

Պատմագիտական և տեսամեթոդաբանական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է սփյուռքի հասկացության, դրա ձևավորման ու զարգացման օրինաչափությունների և ժամանակակից գիտական մեկնաբանությունների ուսումնասիրությանը՝ XX դարի վերջի և XXI դարի սկզբի պատմագիտական քննարկումների համատեքստում։ Քննության են առնվում սփյուռքի վերաբերյալ տեսական հիմնական մոտեցումները, հասկացության սահմանման խնդիրները, պատմական հայրենիքի և ընդունող հասարակությունների հետ սփյուռքյան համայնքների փոխհարաբերությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում սփյուռքյան ինքնության ձևավորմանը, հավաքական հիշողության պահպանմանը, մշակութային ժառանգության փոխանցմանը և ազգային պատկանելության ընկալումների փոփոխություններին։ Վերլուծվում են միգրացիոն գործընթացների, գլոբալացման, անդրազգային կապերի և հաղորդակցական տեխնոլոգիաների զարգացման ազդեցությունները սփյուռքյան համայնքների կազմակերպման ու գործունեության վրա։ Քննարկվում են նաև սփյուռքի ուսումնասիրության պատմագիտական, սոցիոլոգիական, մշակութաբանական և քաղաքականագիտական մոտեցումների ընդհանրություններն ու տարբերությունները, ինչպես նաև միջգիտակարգային հետազոտությունների մեթոդաբանական հնարավորությունները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են սփյուռքյան համայնքների պատմական փորձառությունների համեմատական վերլուծությունը, հայրենիք-սփյուռք հարաբերությունների տեսական մեկնաբանությունները և սփյուռքի դերը ժամանակակից հասարակական ու մշակութային գործընթացներում։ Անդրադարձ է կատարվում սփյուռքագիտության՝ որպես գիտական հետազոտությունների ուղղության զարգացմանը, դրա հիմնական հասկացություններին և պատմագիտական մտքի մեջ ձևավորված նոր մոտեցումներին։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել պատմագիտության, սփյուռքագիտության, միգրացիոն ուսումնասիրությունների, սոցիոլոգիայի և մշակութային ինքնության հետազոտությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Political Science

Աշխատությունը նվիրված է 1990-2004 թվականներին Հարավային Կովկասի միջազգային քաղաքական գործընթացներում ադրբեջանական գործոնի դերի համակողմանի քաղաքագիտական վերլուծությանը։ Ուսումնասիրության հիմքում ընկած է Խորհրդային Միության փլուզումից հետո տարածաշրջանում ձևավորված նոր աշխարհաքաղաքական իրադրությունը, երբ Հայաստանը, Ադրբեջանը և Վրաստանը ձեռք բերեցին անկախ պետականություն և սկսեցին ինքնուրույն ձևավորել իրենց արտաքին քաղաքական առաջնահերթությունները։ Այս գործընթացը տեղի էր ունենում քաղաքական անկայունության, զինված հակամարտությունների, տնտեսական ճգնաժամերի և տարածաշրջանում Ռուսաստանի ազդեցության վերափոխման պայմաններում, ինչի հետևանքով Ադրբեջանը աստիճանաբար դարձավ Հարավային Կովկասի կարևոր քաղաքական և աշխարհաքաղաքական դերակատարներից մեկը։ Աշխատության առանցքային ուղղություններից է Ադրբեջանի արտաքին քաղաքականության ձևավորման և զարգացման ուսումնասիրությունը։ Անկախության առաջին տարիներին երկրի արտաքին քաղաքականությունը զգալիորեն պայմանավորվում էր ներքաղաքական պայքարով, իշխանափոխություններով և Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտությամբ։ Տարբեր քաղաքական ղեկավարությունների օրոք փոփոխվել են Ռուսաստանի, Թուրքիայի, Իրանի, ԱՄՆ-ի և եվրոպական պետությունների նկատմամբ հարաբերությունների առաջնահերթությունները։ 1990-ականների սկզբին նկատվում էր տարբեր արտաքին քաղաքական ուղղությունների մրցակցություն, իսկ հետագայում ձևավորվեց բազմավեկտոր քաղաքականության միտում, որի նպատակն էր պահպանել Ադրբեջանի ինքնուրույնությունը և միաժամանակ օգտագործել տարբեր արտաքին կենտրոնների հետ համագործակցության հնարավորությունները։ Հետազոտության կարևորագույն բաղադրիչը Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության ազդեցության ուսումնասիրությունն է Ադրբեջանի միջազգային քաղաքականության վրա։ Հակամարտությունը դարձավ Ադրբեջանի արտաքին քաղաքական օրակարգի հիմնական խնդիրներից մեկը և մեծապես պայմանավորեց երկրի հարաբերությունները հարևան պետությունների ու միջազգային կազմակերպությունների հետ։ Տարածքային ամբողջականության հարցը վերածվեց արտաքին քաղաքականության առանցքային ուղղության, իսկ միջազգային աջակցություն ստանալու և հակամարտության կարգավորման գործընթացում առավել նպաստավոր դիրք ապահովելու նպատակով Ադրբեջանը ակտիվացրեց իր դիվանագիտական գործունեությունը։ Հակամարտությունը միաժամանակ ազդեց Հայաստանի, Ադրբեջանի և Թուրքիայի հարաբերությունների վրա և դարձավ տարածաշրջանային քաղաքականության առանցքային գործոններից մեկը։ 1994 թվականի հրադադարից հետո ռազմական գործողությունների ակտիվ փուլը փոխարինվեց երկարատև բանակցային գործընթացով, որտեղ կարևոր դեր ստացավ միջազգային միջնորդությունը։ Աշխատության մեջ էական տեղ է զբաղեցնում Ռուսաստանի գործոնի ուսումնասիրությունը։ Խորհրդային ժառանգության, աշխարհագրական դիրքի և ռազմական-քաղաքական հնարավորությունների շնորհիվ Ռուսաստանը շարունակում էր պահպանել նշանակալի ազդեցություն Հարավային Կովկասում։ Ադրբեջանի քաղաքականության կարևոր խնդիրներից էր Մոսկվայի ազդեցության սահմանափակումը՝ միաժամանակ խուսափելով Ռուսաստանի հետ հարաբերությունների ամբողջական խզումից։ Այս հակասական իրավիճակը նպաստեց բազմավեկտոր արտաքին քաղաքականության ձևավորմանը, որի շրջանակում Ադրբեջանը փորձում էր հավասարակշռել Ռուսաստանի, Թուրքիայի, Իրանի և արևմտյան պետությունների հետ հարաբերությունները։ Մյուս կարևոր ուղղությունը թուրք-ադրբեջանական հարաբերությունների զարգացումն է։ Թուրքիան դարձավ Ադրբեջանի կարևոր քաղաքական, տնտեսական և ռազմավարական գործընկերներից մեկը։ Երկու երկրների համագործակցությունը զարգացավ քաղաքականության, անվտանգության, ռազմական պատրաստության, էներգետիկայի, տրանսպորտի և մշակույթի ոլորտներում։ Այդ հարաբերությունների խորացումը Ադրբեջանի համար կարևոր էր ոչ միայն արտաքին աջակցության տեսանկյունից, այլև Ռուսաստանի ազդեցությանը հակակշիռ ստեղծելու և դեպի արևմտյան շուկաներ ու հաղորդակցության ուղիներ դուրս գալու հնարավորությունների ընդլայնման առումով։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նաև Իրանի գործոնին։ Ադրբեջանի և Իրանի հարաբերությունները պայմանավորվում էին ընդհանուր սահմանով, Կասպից ծովի խնդիրներով, տնտեսական շահերով, էներգետիկ ռեսուրսներով և երկու երկրների քաղաքական առաջնահերթություններով։ Միաժամանակ Բաքվի և Թեհրանի միջև առկա էին քաղաքական և ռազմավարական տարաձայնություններ, որոնք որոշակի ժամանակահատվածներում բարդացնում էին երկկողմ հարաբերությունները։ Աշխատության կարևորագույն թեմաներից է Կասպից ծովի նավթային և գազային ռեսուրսների ազդեցությունը տարածաշրջանային քաղաքականության վրա։ 1990-ականներին Ադրբեջանի էներգետիկ ներուժը վերածվեց ոչ միայն տնտեսական, այլև աշխարհաքաղաքական կարևոր ռեսուրսի։ Արևմտյան նավթային ընկերությունների ներգրավումը, էներգետիկ նախագծերի զարգացումը և նավթի արտահանման այլընտրանքային ուղիների ձևավորման ձգտումը մեծացրին Ադրբեջանի միջազգային նշանակությունը։ Նավթային խոշոր համաձայնագրերը և հետագա խողովակաշարային նախագծերը նպաստեցին Ադրբեջանի կապերի ամրապնդմանը արևմտյան պետությունների և միջազգային ընկերությունների հետ, իսկ էներգետիկ հաղորդուղիների հարցը դարձավ տարածաշրջանային մրցակցության կարևոր բաղադրիչ։ Այս գործընթացներում էական նշանակություն ստացավ Ադրբեջան-Վրաստան-Թուրքիա համագործակցությունը, որի միջոցով ձևավորվում էր արևելք-արևմուտք էներգետիկ և տրանսպորտային ուղղություն։ Ուսումնասիրության մեջ կարող է վերլուծվել նաև Ադրբեջանի հարաբերությունների զարգացումը Վրաստանի հետ։ Երկու երկրները աստիճանաբար դարձան տարածաշրջանային տնտեսական և էներգետիկ համագործակցության կարևոր գործընկերներ։ Վրաստանի տարածքը Ադրբեջանի համար ձեռք բերեց ռազմավարական նշանակություն՝ որպես էներգակիրների և տրանսպորտային հաղորդակցության արևմտյան ուղղություն, իսկ Վրաստանի համար Ադրբեջանի էներգետիկ և տնտեսական ներուժը կարևոր գործոն էր սեփական աշխարհաքաղաքական դիրքի ամրապնդման գործում։ Այս փոխկապակցվածությունը նպաստեց տարածաշրջանային նոր համագործակցության ձևաչափերի առաջացմանը և Հարավային Կովկասում ուժերի հարաբերակցության փոփոխությանը։ Աշխատության շրջանակում կարևոր է նաև միջազգային կազմակերպությունների և արտաքին ուժերի հետ Ադրբեջանի հարաբերությունների ուսումնասիրությունը։ Անկախությունից հետո Ադրբեջանը ձգտեց ամրապնդել իր միջազգային իրավական դիրքը, ընդլայնել դիվանագիտական կապերը և ներգրավվել միջազգային ու տարածաշրջանային կազմակերպությունների գործունեության մեջ։ ԱՄՆ-ի և եվրոպական պետությունների հետաքրքրությունը տարածաշրջանի նկատմամբ աստիճանաբար աճեց՝ կապված էներգետիկ ռեսուրսների, տարածաշրջանային անվտանգության, Ռուսաստանի ազդեցության և հակամարտությունների կարգավորման խնդիրների հետ։ Միաժամանակ Ադրբեջանի հետ հարաբերությունների զարգացման վրա ազդեցություն ունեին նաև ժողովրդավարացման, մարդու իրավունքների և ներքաղաքական կայունության հարցերը։ 1990-2004 թվականների ժամանակահատվածի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ադրբեջանական գործոնի բազմաշերտ բնույթը։ Այն ներառում էր ոչ միայն Ադրբեջանի ռազմական և քաղաքական ներուժը, այլև աշխարհագրական դիրքը, էներգետիկ ռեսուրսները, տրանսպորտային նշանակությունը, արտաքին քաղաքական կապերը և Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության շուրջ ձևավորված դիվանագիտական դիրքավորումը։ Ադրբեջանը ձգտում էր իր տնտեսական և աշխարհաքաղաքական հնարավորությունները վերածել տարածաշրջանային ազդեցության գործիքների՝ միաժամանակ խուսափելով որևէ մեկ արտաքին ուժից ամբողջական կախվածությունից։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ցույց է տալիս, որ 1990-2004 թվականներին ադրբեջանական գործոնը Հարավային Կովկասի միջազգային քաղաքականության կարևոր բաղադրիչներից էր։ Ադրբեջանի արտաքին քաղաքականության, Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության, էներգետիկ քաղաքականության, թուրք-ադրբեջանական ռազմավարական համագործակցության, Ռուսաստանի և Իրանի հետ հարաբերությունների, ինչպես նաև արևմտյան պետությունների հետ կապերի համադրումը հնարավորություն է տալիս ամբողջական պատկերացում կազմելու տարածաշրջանում ուժերի հարաբերակցության և միջազգային քաղաքական գործընթացների ձևավորման մասին։

Linguistics

Աշխատությունը նվիրված է Ուիլյամ Սարոյանի ստեղծագործական ժառանգության ուսումնասիրությանը միջմշակութային խոսույթի և գեղարվեստական տեքստի լեզվաճանաչողական կառուցվածքի տեսանկյունից։ Հետազոտության կենտրոնում հեղինակի գեղարվեստական աշխարհում տարբեր մշակութային համակարգերի փոխներթափանցման, ազգային ինքնության, մշակութային հիշողության և լեզվական աշխարհընկալման արտահայտման առանձնահատկություններն են։ Սարոյանի ստեղծագործությունը դիտարկվում է որպես բազմաշերտ հաղորդակցական տարածություն, որտեղ հայկական մշակութային ավանդույթները, ներգաղթյալների փորձառությունը և ամերիկյան սոցիալ-մշակութային միջավայրը ձևավորում են փոխկապակցված իմաստային համակարգ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն լեզվական միջոցներին, որոնց օգնությամբ գեղարվեստական տեքստում կառուցվում են կերպարների աշխարհընկալումը, արժեքային պատկերացումները, ազգային ու անհատական ինքնությունը և մշակութային պատկանելության զգացումը։ Լեզվաճանաչողական մոտեցման շրջանակում ուսումնասիրվում են հասկացույթները, պատկերային և փոխաբերական կառուցվածքները, իմաստային կապերը, հեղինակային խոսքը, կերպարների լեզվական վարքագիծը և տեքստի կազմակերպման այլ տարրեր՝ որպես գեղարվեստական աշխարհի ճանաչողական մոդելի բաղադրիչներ։ Միջմշակութային տեսանկյունից կարևորվում է տարբեր մշակույթների արժեքների, մտածողության ձևերի և հաղորդակցական ավանդույթների հանդիպումը, դրանց փոխադարձ ազդեցությունն ու գեղարվեստական վերաիմաստավորումը։ Քննվում է նաև ընտանիքի, հայրենիքի, հիշողության, օտարության, մարդկային փոխհարաբերությունների և պատկանելության գաղափարների նշանակությունը՝ որպես հեղինակի աշխարհապատկերը կազմակերպող կարևոր իմաստային առանցքներ։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես կարող են ազգային մշակույթի տարրերը պահպանվել, փոփոխվել կամ նոր իմաստներ ձեռք բերել այլ լեզվամշակութային միջավայրում։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում գեղարվեստական տեքստի լեզվի և հեղինակի մշակութային փորձառության փոխհարաբերությունը, քանի որ լեզվական ընտրությունները հանդես են գալիս ոչ միայն որպես ոճական միջոցներ, այլև որպես մշակութային գիտելիքի և մտածողության արտահայտման գործիքներ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է ճանաչողական լեզվաբանության, տեքստի լեզվաբանության, գրականագիտության և միջմշակութային հաղորդակցության մեթոդաբանական մոտեցումները՝ նպաստելով Սարոյանի ստեղծագործական աշխարհի լեզվական, ճանաչողական և մշակութային առանձնահատկությունների բազմակողմանի մեկնաբանությանը։

History

Աշխատությունը նվիրված է միջնադարյան հայ պատմագրության կարևորագույն հուշարձաններից մեկի ձեռագրական ավանդույթի, պահպանված օրինակների, դրանց ծագման, ժամանակագրության, բովանդակային առանձնահատկությունների և փոխհարաբերությունների խորքային ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում XII դարի պատմիչ Սամվել Անեցու կազմած ժամանակագրական երկն է, որի սկզբնաղբյուրագիտական արժեքը պայմանավորված է ինչպես ընդգրկած պատմական ժամանակաշրջանի լայնությամբ, այնպես էլ տարբեր ժամանակների պատմական տեղեկությունների պահպանմամբ։ Երկը սկսվում է Ադամից և հեղինակային շարադրանքով հասնում մինչև 1163 թվականը՝ ներառելով հայ և համաշխարհային պատմության բազմաթիվ կարևոր իրադարձություններ։ Այն ստեղծվել է Անիի Մայր տաճարի ավագերեց Սամվել Անեցու կողմից և, ըստ ուսումնասիրությունների, գրվել է Կաթողիկոս Գրիգոր Գ Պահլավունու պատվերով։ Ուսումնասիրության առանցքային խնդիրներից է ձեռագրերի համեմատական քննության միջոցով բնագրի սկզբնական կառուցվածքի և հետագա հավելումների տարանջատումը։ Ժամանակագրությունը միջնադարում լայնորեն ընդօրինակվել է, սակայն պահպանված ձեռագրերը նույնական չեն․ դրանցում տարբեր ժամանակներում կատարվել են միջամտություններ, լրացումներ, ընդմիջարկություններ և շարունակություններ։ Այդ պատճառով յուրաքանչյուր ձեռագիր կարող է դիտարկվել ոչ միայն որպես տվյալ երկի պահպանված օրինակ, այլև որպես պատմական որոշակի ժամանակաշրջանի մտավոր և մշակութային միջավայրի վկայություն։ Ուսումնասիրությունների համաձայն՝ այսօր հայտնի են ժամանակագրության շուրջ յոթ տասնյակ ամբողջական կամ մասնակի ընդօրինակություններ, որոնց զգալի մասը պահպանվում է Մաշտոցի անվան Մատենադարանում և այլ հայկական ու արտասահմանյան հավաքածուներում։ Աղբյուրագիտական քննության կարևոր ուղղություն է ձեռագրերի թվագրումը և ծագման հանգամանքների պարզումը։ Ձեռագրերի հիշատակարանները, գրիչների թողած նշումները, թղթի կամ մագաղաթի առանձնահատկությունները, գրչության ձևը, ուղղագրական և լեզվական տարբերությունները հնարավորություն են տալիս վերականգնելու դրանց ստեղծման և շրջանառության պատմությունը։ Այսպիսի տվյալների համադրումը թույլ է տալիս պարզել, թե որ ձեռագրերն են ավելի մոտ նախնական բնագրին, որոնք են ներկայացնում հետագա խմբագրական շերտեր, և ինչ փուլերում են ձևավորվել լրացումները։ Հատկապես կարևոր է այն հանգամանքը, որ որոշ ընդօրինակություններում Սամվել Անեցու հեղինակային շարադրանքը շարունակվել է այլ հեղինակների կողմից՝ ժամանակագրական նյութը հասցնելով նույնիսկ XVII-XVIII դարեր։ Այդպիսով ձեռագրական ավանդույթը վերածվում է բազմաշերտ պատմական աղբյուրի, որտեղ տարբեր դարաշրջանների տեղեկություններն ու հեղինակային միջամտությունները գոյակցում են մեկ մատյանում։ Աշխատության աղբյուրագիտական նշանակությունը հատկապես դրսևորվում է այն հարցում, թե ինչպես կարելի է ձեռագրերի համեմատության միջոցով վերականգնել երկի առավել հավաստի բնագիրը։ Նախկին հրատարակություններում օգտագործվել են համեմատաբար ուշ ձեռագրեր, ինչի հետևանքով հեղինակային բնագրի և հետագա լրացումների սահմանները միշտ չէ, որ հստակ են եղել։ Հետագա ձեռագրագիտական ուսումնասիրությունները հնարավորություն են տվել բացահայտելու ավելի հին ընդօրինակություններ և դրանց հիման վրա կատարել համեմատական բնագրագիտական աշխատանք։ 2011 թվականին իրականացված հրատարակության հիմքում, մասնավորապես, օգտագործվել են հնագույն ձեռագրերը, ինչը կարևոր քայլ է եղել բնագրի գիտական վերականգնման ուղղությամբ։ Առանձնահատուկ հետաքրքրություն են ներկայացնում այն ձեռագրերը, որոնցում պահպանվել են նախկինում չհրապարակված կամ քիչ ուսումնասիրված պատմական տեղեկություններ։ Դրանք կարող են անդրադառնալ քաղաքական իրադարձություններին, եկեղեցական կյանքին, իշխանական տոհմերին, բնակավայրերին, վանքերի հիմնադրմանը, բնական աղետներին, պատերազմներին և այլ իրադարձությունների։ Այդպիսի նյութերի բացահայտումը ընդլայնում է ոչ միայն տվյալ ժամանակագրության, այլև միջնադարյան Հայաստանի պատմության ուսումնասիրման սկզբնաղբյուրային բազան։ Աշխատության մեջ կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել նաև ձեռագրերի փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությունը։ Տարբեր օրինակների տեքստային համեմատությունը հնարավորություն է տալիս հայտնաբերելու ընդհանուր նախօրինակները, տարբեր խմբագրական շերտերը, պատճենման ընթացքում առաջացած փոփոխությունները և առանձին գրիչների կամ շարունակողների կատարած լրացումները։ Այս գործընթացը կարևոր է ոչ միայն բնագրի վերականգնման, այլև միջնադարյան ձեռագրական մշակույթի զարգացման օրինաչափությունները հասկանալու համար։ Հետազոտությունը ցույց է տալիս, որ ձեռագրերի ուսումնասիրությունը չի սահմանափակվում արտաքին նկարագրությամբ․ այն պահանջում է պատմագիտական, բանասիրական, ձեռագրագիտական և բնագրագիտական մեթոդների համադրում։ Աշխատության ընդհանուր արժեքը պայմանավորված է նրանով, որ այն հնարավորություն է տալիս Սամվել Անեցու պատմական ժառանգությունը դիտարկել ոչ միայն որպես մեկ հեղինակի ստեղծագործություն, այլև որպես դարերի ընթացքում շարունակաբար լրացվող և վերամշակվող պատմական հիշողության յուրահատուկ կրող։ Ձեռագրերի աղբյուրագիտական քննությունը կարևոր նշանակություն ունի միջնադարյան հայ պատմագրության զարգացման ընթացքը, պատմական գիտելիքի փոխանցման եղանակները և ժամանակագրական երկերի ձեռագրական տարածումը հասկանալու համար։ Այն կարող է հետաքրքրել հայագետներին, պատմաբաններին, բանասերներին, ձեռագրագետներին, բնագրագետներին, Միջնադարի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին և հայագիտություն ուսումնասիրող ուսանողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը արժեքավոր է նրանով, որ ձեռագրական նյութի մանրակրկիտ քննության միջոցով նպաստում է պատմական բնագրի առավել ամբողջական վերականգնմանը, նոր աղբյուրների գիտական շրջանառության մեջ դրմանը և միջնադարյան Հայաստանի պատմության ու մշակույթի վերաբերյալ գիտելիքների ընդլայնմանը։

Technology

Սույն ուսումնասիրությունը նվիրված է բարդ լեռնաերկրաբանական պայմաններում ցածր հզորության կտրուկ անկմամբ հանքային մարմինների մշակման արդյունավետության բարձրացման ուղիներին՝ ընդգծելով արդյունահանման տեխնոլոգիաների կատարելագործման, կորուստների նվազեցման և արտադրողականության աճի հիմնախնդիրները։ Աշխատությունը վերլուծում է նման հանքային մարմինների մշակման առանձնահատկությունները՝ կապված դրանց նեղ հզորության, մեծ թեքության անկյան և տեղանքի բարդ կառուցվածքի հետ, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը հանքարդյունաբերական տեխնոլոգիաների ընտրության վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում բաց և ստորգետնյա մշակման մեթոդների համակցված կիրառմանը, հորատապայթեցման աշխատանքների օպտիմալացմանը, հանքաքարի ընտրովի արդյունահանման տեխնոլոգիաներին և հանքային զանգվածի տեղափոխման արդյունավետ համակարգերին։ Ուսումնասիրությունը ներառում է նաև ժամանակակից մեքենայացման միջոցների, ավտոմատացված կառավարման համակարգերի և թվային մոդելավորման կիրառման հնարավորությունները՝ նպատակ ունենալով նվազեցնել ծախսերը, բարձրացնել անվտանգությունը և ապահովել ռեսուրսների առավել ամբողջական օգտագործում։ Աշխատանքը կարևոր է հանքարդյունաբերության ոլորտի ինժեներների և նախագծողների համար՝ նպաստելով բարդ երկրաբանական պայմաններում հանքավայրերի մշակման տեխնոլոգիական և տնտեսական արդյունավետության բարձրացմանը։