Սուրբ Սարգիս․ նստաշրջանի նյութեր

History

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է 1945–1990 թվականներին Խորհրդային Հայաստանում մշակույթի նկատմամբ պետական իշխանության իրականացրած քաղաքականության ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով մշակութային կյանքի կազմակերպման սկզբունքները, պետական կառավարման մեխանիզմները, գաղափարական վերահսկողության ձևերը և մշակույթի տարբեր ոլորտների զարգացման առանձնահատկությունները։ Աշխատության հիմքում այն հարցադրումն է, թե ինչպես էր խորհրդային պետությունը ձևավորում, ուղղորդում և վերահսկում մշակութային գործընթացները, ինչ նպատակներ էին հետապնդում իշխանական կառույցները և ինչպես էին այդ քաղաքականության պայմաններում զարգանում կրթությունը, գիտությունը, գրականությունը, արվեստը, թատրոնը, երաժշտությունը, կինոն և մշակութային այլ ոլորտներ։ 1945 թվականից հետո Հայաստանի մշակութային կյանքը մտավ զարգացման նոր փուլ․ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո հանրապետությունում ընդլայնվեցին կրթական և գիտական հաստատությունները, ակտիվացավ մշակութային շինարարությունը, զարգացան արվեստի տարբեր ճյուղերը, իսկ Երևանը աստիճանաբար վերածվեց ոչ միայն հանրապետական, այլև համահայկական մշակութային կենտրոնի։ Միաժամանակ մշակույթի զարգացումը տեղի էր ունենում խորհրդային գաղափարախոսության և կուսակցական վերահսկողության պայմաններում։ Խորհրդային իշխանությունը մշակույթը դիտարկում էր որպես հասարակության գաղափարական դաստիարակության կարևոր միջոց, ուստի գրականության, արվեստի և գիտության զարգացումը սերտորեն կապված էր պետական քաղաքականության հետ։ Այդ համակարգում ստեղծագործական ազատությունը սահմանափակվում էր ընդունված գաղափարական չափանիշներով, իսկ սոցիալիստական ռեալիզմը երկար ժամանակ հանդես էր գալիս որպես գրականության և արվեստի հիմնական պաշտոնական գեղագիտական սկզբունք։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից մեկը պետական իշխանության և մշակութային հաստատությունների փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությունն է։ Մշակույթի նախարարությունը, կուսակցական մարմինները, տեղական իշխանությունները և մասնագիտացված կառույցները մասնակցում էին մշակութային կյանքի կազմակերպմանը, ֆինանսավորմանը, կադրային քաղաքականությանը և բովանդակային վերահսկողությանը։ Այդ համակարգի միջոցով պետությունը կարողանում էր որոշակի ուղղություն տալ մշակութային քաղաքականությանը՝ միաժամանակ խրախուսելով այնպիսի ստեղծագործություններ և նախաձեռնություններ, որոնք համապատասխանում էին պաշտոնական գաղափարախոսությանը։ Խորհրդային մշակութային քաղաքականության կարևոր բաղադրիչ էր կրթությունը։ Հետպատերազմյան շրջանում ընդլայնվեց դպրոցների և բարձրագույն ուսումնական հաստատությունների ցանցը, զարգացավ մասնագիտական կրթությունը, իսկ գիտական հաստատությունների գործունեությունը դարձավ հանրապետության մշակութային և մտավոր կյանքի կարևոր մասը։ Հայաստանի գիտական ներուժի զարգացման մեջ առանձնահատուկ դեր ունեցավ գիտահետազոտական հաստատությունների համակարգը, որի ընդլայնումը նպաստեց բնական, տեխնիկական և հումանիտար գիտությունների առաջընթացին։ Մշակութային քաղաքականության մեկ այլ առանցքային ոլորտը գրականությունն էր։ Պետական կառույցները և գրական կազմակերպությունները մասնակցում էին հրատարակչական գործունեության կազմակերպմանը, գրողների միությունների աշխատանքին, գրական մամուլի և գրքերի տարածմանը։ Միաժամանակ գրական ստեղծագործությունը ենթարկվում էր գաղափարական չափանիշների․ քաղաքական կամ գաղափարական առումով անցանկալի մոտեցումները կարող էին քննադատության արժանանալ, իսկ հեղինակների ստեղծագործական գործունեությունը՝ սահմանափակվել։ Սակայն խորհրդային համակարգի ներսում անգամ ձևավորվեցին այնպիսի գրական և գեղարվեստական արժեքներ, որոնք հետագայում դարձան հայ մշակույթի նշանակալի ձեռքբերումներ։ Արվեստի բնագավառում պետական քաղաքականությունը դրսևորվում էր թատրոնի, կինոյի, կերպարվեստի, երաժշտության և ճարտարապետության կազմակերպման ու ֆինանսավորման միջոցով։ Պետական աջակցությունը հնարավորություն էր տալիս ստեղծել խոշոր մշակութային հաստատություններ, կազմակերպել համերգներ, ցուցահանդեսներ, թատերական ներկայացումներ և կինոարտադրություն, սակայն միաժամանակ պահպանվում էր բովանդակային վերահսկողությունը։ Այս հակասությունը՝ մշակույթի նյութական և ինստիտուցիոնալ զարգացման մի կողմից և գաղափարական սահմանափակումների մյուս կողմից, թեմայի ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչներից է։ Հատուկ ուշադրության է արժանի ազգային մշակույթի և խորհրդային գաղափարախոսության փոխհարաբերությունը։ Հայկական պատմությունը, գրականությունը, լեզուն, ժողովրդական արվեստը և ազգային մշակութային ժառանգությունը շարունակեցին զարգանալ, սակայն դրանց ներկայացումը հաճախ պետք է տեղավորվեր խորհրդային գաղափարական շրջանակներում։ Միաժամանակ հայ մշակույթի որոշ ոլորտներ կարողացան ձեռք բերել լայն ճանաչում նաև ԽՍՀՄ սահմաններից դուրս։ Հայկական երաժշտությունը, կերպարվեստը, գրականությունը, կինոն և ճարտարապետությունը ներկայացվեցին միութենական և միջազգային մշակութային հարթակներում՝ նպաստելով Հայաստանի մշակութային հեղինակության բարձրացմանը։ Հետազոտության համար կարևոր ժամանակահատված է 1960-ական թվականներից սկսվող մշակութային վերելքը։ Այս շրջանը կապված էր հասարակական և մշակութային կյանքի որոշակի աշխուժացման, նոր սերնդի մտավորականների և արվեստագետների ակտիվացման, պատմական հիշողության նկատմամբ հետաքրքրության աճի և ազգային մշակութային թեմաների ավելի լայն շրջանառության հետ։ Մշակույթի տարբեր բնագավառներում ի հայտ եկան նոր գեղարվեստական որոնումներ, որոնք երբեմն դուրս էին գալիս պաշտոնական չափորոշիչների նեղ շրջանակից։ Հետագա տասնամյակներում այդ գործընթացներն ավելի խորացան՝ հատկապես 1980-ականների երկրորդ կեսին, երբ վերակառուցման և հրապարակայնության քաղաքականությունը թուլացրեց նախկին գաղափարական սահմանափակումների մի մասը։ 1988 թվականից հետո Հայաստանում մշակութային կյանքը սերտորեն միահյուսվեց հասարակական և ազգային-քաղաքական շարժումների հետ։ Այդ ժամանակ մշակութային գործիչները, գրողները, արվեստագետները և գիտական հանրությունը սկսեցին ավելի ակտիվորեն արտահայտվել հասարակական խնդիրների շուրջ, իսկ ազգային ինքնության, պատմական հիշողության և Արցախի հարցի թեմաները դարձան հանրային քննարկումների կարևոր բաղադրիչներ։ ՀՀ կրթական ծրագրերում նույնպես խորհրդահայ մշակույթի ուսումնասիրությունը ներկայացվում է որպես Խորհրդային Հայաստանի պատմության կարևոր բաղադրիչ՝ ընդգծելով մշակույթի զարգացման պայմանները, ձեռքբերումները և Երևանի՝ համահայկական կրթամշակութային կենտրոն դառնալու նշանակությունը։ Աշխատության մատենագիտական տվյալների համաձայն՝ Գագիկ Եթիմյանի այս ուսումնասիրությունը հրատարակվել է Վանաձորում 2012 թվականին և ընդգրկված է Վանաձորի պետական համալսարանի պատմության ամբիոնի հրապարակումների ցանկում։ Հեղինակը նույն թեմային անդրադարձել է նաև «Հայաստանի մշակույթը 1945–1990 թվականներին / Քաղաքականություն և իրականություն» և «Մշակութային քաղաքականությունը Խորհրդային Հայաստանում (1945–1990 թթ.)» աշխատություններում, ինչը վկայում է թեմայի նրա երկարատև և համակարգված ուսումնասիրության մասին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը կարևոր է խորհրդային շրջանի հայկական մշակույթի պատմությունը ոչ միայն ստեղծագործությունների և մշակութային ձեռքբերումների, այլև դրանց ձևավորման քաղաքական ու ինստիտուցիոնալ պայմանների տեսանկյունից հասկանալու համար։ Այն հնարավորություն է տալիս համադրելու պետական վերահսկողությունն ու մշակութային զարգացումը, գաղափարախոսական սահմանափակումներն ու ստեղծագործական որոնումները, ինչպես նաև գնահատելու այն ձեռքբերումները, որոնք ձևավորվեցին խորհրդային համակարգի պայմաններում և հետագայում դարձան ժամանակակից հայ մշակույթի կարևոր ժառանգություն։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել հայոց պատմությամբ, խորհրդային շրջանի պատմությամբ, մշակույթի պատմությամբ, քաղաքականության և մշակույթի փոխհարաբերություններով, գրականության, արվեստի և կրթության պատմությամբ զբաղվող պատմաբաններին, մշակութաբաններին, հետազոտողներին, դասախոսներին, ուսանողներին և ընթերցողներին։

Economics

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է բյուջետային գործընթացի ծրագրային մոտեցումների ձևավորմանը և դրանց արդյունավետության բարձրացման հնարավորություններին Հայաստան-ում։ Աշխատությունում վերլուծվում են պետական ֆինանսների կառավարման հիմնական փուլերը՝ պլանավորում, ծրագրավորում, հաստատում, կատարում և վերահսկում՝ ընդգծելով դրանց փոխկապակցվածությունը և ազդեցությունը հանրային ռեսուրսների արդյունավետ բաշխման վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ծրագրային բյուջետավորման ներդրման սկզբունքներին, արդյունքահենք կառավարման գործիքներին և ֆինանսական թափանցիկության բարձրացման մեխանիզմներին։ Քննարկվում են նաև բյուջետային քաղաքականության բարեփոխումների միջազգային փորձը, հանրային հատվածի հաշվետվողականության համակարգերի զարգացումը և միջնաժամկետ ծախսային ծրագրավորման դերը պետական ֆինանսների կայունության ապահովման գործում։ Աշխատությունը առաջարկում է բարելավման ուղղություններ՝ ուղղված արդյունավետության բարձրացմանը, ռեսուրսների օպտիմալացմանը և ռազմավարական պլանավորման խորացմանը պետական ֆինանսական համակարգում։

Literature

Գիրքը վերնագրով անդրադառնում է երիտասարդության ժամանակակից վիճակին և հասարակական կյանքում նրա ունեցած դերին։ «Գարնան ծաղիկներ» պատկերավոր արտահայտությունը կարող է խորհրդանշել երիտասարդ սերնդի կենսունակությունը, զարգացման հնարավորությունները, նոր գաղափարների առաջացումը և ապագայի նկատմամբ ունեցած ակնկալիքները։ Երկրորդ՝ բացատրական վերնամասը՝ «երիտասարդաց արդի կացութիւնը», մատնանշում է երիտասարդության կացության, խնդիրների և հասարակության մեջ նրա դիրքի դիտարկումը՝ ստեղծագործությանը հաղորդելով հասարակական ու դաստիարակչական ուղղվածություն։ Երիտասարդությունը հասարակական զարգացման կարևոր մասն է, քանի որ հենց այդ շրջանում են ձևավորվում անհատի աշխարհայացքը, բարոյական սկզբունքները, կրթական ձգտումները և հասարակական պատասխանատվության զգացումը։ Այդ պատճառով երիտասարդ սերնդին վերաբերող աշխատությունները կարևոր տեղ են զբաղեցնում կրթական ու հասարակական մտքի պատմության մեջ՝ անդրադառնալով անհատի զարգացման և շրջապատող միջավայրի փոխհարաբերություններին։ Գիրքը կարելի է դիտարկել նաև տասնիններորդ դարի հայ հասարակական մտածողության համատեքստում, երբ կրթության, բարոյական դաստիարակության և հասարակության առաջընթացի հարցերը կարևոր տեղ էին զբաղեցնում մտավորական շրջանակների քննարկումներում։ Երիտասարդության վիճակի քննությունը կարող էր նպաստել սերունդների միջև հարաբերությունների, հասարակական սպասումների և անհատի ապագայի վերաբերյալ պատկերացումների քննարկմանը։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ հասարակական մտքի, երիտասարդության դաստիարակության գաղափարների և կրթական մշակույթի պատմության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել հայ գրականության և հասարակական հրապարակախոսության պատմությամբ, կրթության զարգացման հարցերով ու երիտասարդության վերաբերյալ պատմական պատկերացումներով հետաքրքրվող հետազոտողներին։ Գիրքը նաև արժեքավոր նյութ է հայ տպագիր մշակույթի ուսումնասիրության համար՝ հնարավորություն տալով դիտարկելու, թե ինչպես էին երիտասարդության խնդիրներն ու հասարակական առաջընթացի գաղափարները ներկայացվում ժամանակի հայալեզու գրական միջավայրում։

History

Աշխատությունը նվիրված է հայերի և Հաբեշստանի՝ պատմական Եթովպիայի միջև ձևավորված հարաբերությունների, պատմամշակութային առնչությունների և փոխադարձ կապերի ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են հայ-եթովպական շփումների պատմական նախադրյալները, երկու ժողովուրդների միջև առևտրական, կրոնական, դիվանագիտական և մշակութային հարաբերությունների զարգացման առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայկական համայնքների ներկայությանը Եթովպիայում, նրանց հասարակական և տնտեսական գործունեությանը, ինչպես նաև տեղական բնակչության ու պետական կառույցների հետ ունեցած փոխհարաբերություններին։ Ուսումնասիրվում են Հայ առաքելական և Եթովպական ուղղափառ եկեղեցիների պատմական առնչությունները, քրիստոնեական ավանդույթների ընդհանրությունները և հոգևոր մշակույթի փոխազդեցության հնարավոր դրսևորումները։ Անդրադարձ է կատարվում հայ վաճառականների, արհեստավորների, հոգևորականների և այլ գործիչների մասնակցությանը միջմշակութային կապերի ձևավորման ու ամրապնդման գործընթացներում։ Կարևորվում են պատմական վավերագրերի, ճանապարհորդական նկարագրությունների, նամակագրության, ժամանակագրությունների և այլ սկզբնաղբյուրների նշանակությունը հայ-եթովպական հարաբերությունների պատմության վերականգնման համար։ Դիտարկվում են նաև Մերձավոր Արևելքի, Կարմիր ծովի ավազանի և Արևելյան Աֆրիկայի պատմական հաղորդակցական ուղիների դերը երկու ժողովուրդների միջև կապերի զարգացման գործում։ Աշխատությունը կարող է լուսաբանել հայերի մասնակցությունը Եթովպիայի հասարակական և մշակութային կյանքին, ինչպես նաև փոխադարձ շփումների ազդեցությունը երկու ժողովուրդների պատմական հիշողության վրա։ Հետազոտության թեման կարևոր նշանակություն ունի հայոց պատմության, սփյուռքագիտության, արևելագիտության և միջմշակութային հարաբերությունների ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, հայագետների, եթովպագետների, կրոնագետների, մշակութաբանների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Other Subjects

Աշխատությունը նվիրված է հայ տպագրության պատմության վերաբերյալ մատենագիտական տվյալների համակարգմանը և ներկայացմանը՝ ընդգրկելով հայերեն տպագիր գրքերի, հրատարակությունների և գրական-մշակութային արժեք ներկայացնող նյութերի վերաբերյալ տեղեկություններ։ Ներկայացվում են տարբեր ժամանակաշրջաններում հրատարակված գրքերի նկարագրություններ, հրատարակչական տվյալներ, հեղինակային տեղեկություններ և այլ մատենագիտական բնութագրեր, որոնք հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրել հայ գրքի զարգացման ընթացքը և տպագրական ժառանգությունը։ Աշխատությունը կարևոր աղբյուր է հայ տպագրության պատմության, գրքի մշակույթի, հրատարակչական գործի և մատենագիտության ոլորտների ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել գրադարանավարներին, մատենագետներին, պատմաբաններին, գրականագետներին և բոլոր նրանց, ովքեր հետաքրքրվում են հայկական գրավոր մշակույթի ձևավորման, տարածման և պահպանման գործընթացներով։

History

Գիրքը ներկայացնում է մեթոդական հանձնարարականներ և գործնական առաջարկություններ՝ նվիրված Ստեփան Շահումյանի ծննդյան 100-ամյակի առթիվ գրադարաններում, մշակութային և կրթական հաստատություններում հոբելյանական միջոցառումների կազմակերպմանը։ Աշխատությունը ներառում է նյութեր նրա կյանքի, հասարակական և քաղաքական գործունեության, գաղափարական ժառանգության և պատմական դերի վերաբերյալ՝ առաջարկելով թեմատիկ ցուցահանդեսների, գրական երեկոների, ընթերցողական քննարկումների, մատենագիտական ցուցակների և այլ տեղեկատվական միջոցառումների կազմակերպման ձևեր։ Հրատարակությունն ուղղված է գրադարանավարներին՝ աջակցելու նրանց հոբելյանական ծրագրերի նախապատրաստման, ընթերցողների իրազեկման և համապատասխան գրականության արդյունավետ ներկայացման գործում։ Այն կարող է օգտակար լինել նաև մշակութային կազմակերպիչներին, մանկավարժներին, պատմաբաններին և բոլոր նրանց, ովքեր հետաքրքրված են գրադարանային աշխատանքի մեթոդաբանությամբ և հասարակական գործիչների կենսագրական ժառանգության հանրայնացմամբ։