Տարբեր կոնստրուկտիվ համակարգերի շենքերի դինամիկ բնութագրերի հետազոտությունների մեթոդիկան և արդյունքները՝ բնապայման փորձարկումներով

Literature

Գրականագիտական և մշակութաբանական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է արևմտահայ նշանավոր գրողի հասարակական-գրական գործունեության, հրապարակախոսական ժառանգության և գեղագիտական հայացքների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում նրա հրապարակախոսական ստեղծագործությունների թեմատիկ ուղղությունները, հասարակական խնդիրների մեկնաբանման առանձնահատկությունները և ժամանակաշրջանի քաղաքական ու մշակութային իրադարձությունների նկատմամբ արտահայտած դիրքորոշումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գրողի գեղագիտական սկզբունքներին, արվեստի և գրականության նշանակության վերաբերյալ պատկերացումներին, ինչպես նաև գեղարվեստական ճաշակի ու ստեղծագործական մտածողության ձևավորման հարցերին։ Վերլուծվում են հրապարակախոսական խոսքի լեզվաոճական առանձնահատկությունները, քննադատական մտածողության դրսևորումները և հասարակական ու բարոյական արժեքների արտացոլումը։ Քննարկվում են նաև գրականության և հասարակական կյանքի փոխհարաբերությունները, իրապաշտական գեղագիտության ազդեցությունը և հեղինակային աշխարհայացքի դերը ստեղծագործական ժառանգության ձևավորման գործում։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս առավել ամբողջական պատկերացում կազմելու գրողի հրապարակախոսական և գեղագիտական գործունեության փոխկապակցվածության, ինչպես նաև արևմտահայ գրական և հասարակական մտքի զարգացման մեջ նրա ունեցած նշանակության վերաբերյալ։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայ գրականության, գրականագիտության, հրապարակախոսության պատմության և գեղագիտության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Literature

Գիտական աշխատությունը նվիրված է հայ միջնադարյան քնարերգության մեջ հեղինակային մտածողության, ստեղծագործական անհատականության և սուրբգրային կանոնի փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով կրոնական աշխարհայացքի, աստվածաշնչյան ավանդույթի և բանաստեղծական ինքնարտահայտման առանձնահատկությունները։ Հետազոտության հիմնական ուղղությունը կապված է միջնադարյան հայ բանաստեղծության գաղափարական, գեղագիտական և հոգևոր հիմքերի վերլուծության հետ՝ ուշադրության կենտրոնում պահելով հեղինակի ստեղծագործական ինքնագիտակցության ձևավորումը, սուրբգրային տեքստերի ազդեցությունը և գրական կանոնների շրջանակներում անհատական գեղարվեստական մտածողության դրսևորումները։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակն ընդգրկում է հայ միջնադարյան քնարերգության զարգացման պատմությունը, կրոնական և աշխարհիկ բանաստեղծության փոխառնչությունները, աստվածաշնչյան պատկերների ու խորհրդանիշների կիրառությունը, ինչպես նաև միջնադարյան գրականության մեջ հեղինակային ներկայության և ստեղծագործական ինքնուրույնության հիմնախնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրության են արժանի սուրբգրային կանոնի՝ որպես գաղափարական, բարոյական և գեղարվեստական համակարգի նշանակությունը, աստվածաշնչյան թեմաների վերաիմաստավորումը և դրանց արտահայտությունը միջնադարյան բանաստեղծական խոսքում։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է այն հարցը, թե ինչպես են հայ միջնադարյան հեղինակները համադրել քրիստոնեական վարդապետության հաստատված սկզբունքները սեփական հոգևոր ապրումների, աշխարհընկալման և գեղարվեստական պատկերացումների հետ։ Այս համատեքստում առանձնահատուկ նշանակություն ունեն աղոթքի, ապաշխարության, մեղքի և փրկության, աստվածային սիրո, մարդկային գոյության անցողիկության, հոգևոր կատարելության և հավերժության գաղափարները, որոնք լայնորեն արտահայտված են հայ միջնադարյան քնարական ժառանգության մեջ։ Հետազոտության թեմատիկան հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու Գրիգոր Նարեկացու, Ներսես Շնորհալու, Հովհաննես Երզնկացու, Կոստանդին Երզնկացու, Ֆրիկի և միջնադարյան այլ հեղինակների ստեղծագործական ժառանգության ուսումնասիրության հիմնահարցերին՝ դիտարկելով նրանց բանաստեղծական մտածողության առանձնահատկությունները և կրոնական ու գրական ավանդույթների հետ ունեցած կապերը։ Կարևոր տեղ են զբաղեցնում հեղինակային «ես»-ի արտահայտման ձևերը, բանաստեղծական խոսքի անձնական և ընդհանրական բնույթը, քնարական հերոսի հոգևոր ապրումները և միջնադարյան մարդու՝ Աստծո, աշխարհի ու սեփական գոյության նկատմամբ վերաբերմունքը։ Սուրբգրային կանոնի ուսումնասիրությունը ներառում է նաև աստվածաշնչյան մեջբերումների, ակնարկների, խորհրդանշական պատկերների, այլաբանությունների և տիպաբանական զուգահեռների կիրառման առանձնահատկությունները, որոնց միջոցով միջնադարյան բանաստեղծությունը ձեռք է բերում բազմաշերտ իմաստային և գեղարվեստական կառուցվածք։ Առանձին նշանակություն ունեն բանաստեղծական տեքստի և աստվածաշնչյան սկզբնաղբյուրի փոխհարաբերությունները, ավանդական պատկերների ստեղծագործական վերամշակումը, ինչպես նաև կրոնական բովանդակության և գեղարվեստական ձևի փոխազդեցությունը։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակում կարևորվում են նաև միջնադարյան գրականության ժանրային առանձնահատկությունները, մասնավորապես՝ տաղերի, շարականների, գանձերի, ողբերի, աղոթքների և հոգևոր երգերի կառուցվածքային ու գաղափարական հատկանիշները։ Հեղինակային հայեցակարգի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես է միջնադարյան բանաստեղծը ներկայանում որպես աստվածային ճշմարտության մեկնաբան, հոգևոր փորձառության կրող և ինքնուրույն գեղարվեստական աշխարհ ստեղծող անհատականություն։ Հետազոտության համար կարևոր նշանակություն ունեն նաև միջնադարյան մեկնողական գրականության, հայրաբանական ավանդույթի, քրիստոնեական խորհրդաբանության և աստվածաբանական մտածողության ազդեցությունները հայ քնարերգության զարգացման վրա։ Գրականագիտական տեսանկյունից ուսումնասիրությունը առնչվում է միջտեքստայնության, հեղինակային ինքնության, գրական ավանդույթի շարունակականության, գեղարվեստական պատկերավորման և բանաստեղծական լեզվի զարգացման հիմնախնդիրներին։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է հայ միջնադարյան գրականության գաղափարական և գեղագիտական համակարգի առավել խորքային բացահայտման, սուրբգրային ավանդույթի ստեղծագործական յուրացման առանձնահատկությունների ուսումնասիրման և հեղինակային անհատականության դերի արժևորման անհրաժեշտությամբ։ Այն կարող է օգտակար լինել հայ գրականության պատմաբաններին, միջնադարագետներին, բանասերներին, գրականագետներին, աստվածաբաններին, մշակութաբաններին, կրոնական գրականության ուսումնասիրողներին, դասախոսներին, ասպիրանտներին և ուսանողներին, ինչպես նաև հայ միջնադարյան հոգևոր մշակույթի և բանաստեղծական ժառանգության նկատմամբ հետաքրքրություն ունեցող ընթերցողներին։ Աշխատությունը նպաստում է հայ միջնադարյան քնարերգության մեջ աստվածաշնչյան ավանդույթի և անհատական ստեղծագործական մտածողության փոխկապակցվածության ընկալմանը՝ ընդգծելով սուրբգրային կանոնի նշանակությունը բանաստեղծական աշխարհայացքի ձևավորման, հոգևոր արժեքների արտահայտման և հայկական միջնադարյան գրական մշակույթի զարգացման գործում։

Economics

Գիտատնտեսագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է արտադրական կարողությունների ձևավորման, գնահատման և արդյունավետ օգտագործման հիմնահարցերի ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության էլեկտրատեխնիկական արդյունաբերության առանձնահատկությունների համատեքստում։ Քննարկվում են ձեռնարկությունների արտադրական ներուժի օգտագործման մակարդակի վրա ազդող տնտեսական, տեխնիկական և կազմակերպական գործոնները, արտադրական սարքավորումների ծանրաբեռնվածության, աշխատանքի կազմակերպման, նյութական ու աշխատանքային ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործման և արտադրանքի թողարկման ծավալների փոխկապակցվածությունը։ Ուշադրություն է դարձվում չօգտագործվող կամ ոչ լիարժեք օգտագործվող արտադրական կարողությունների առաջացման պատճառներին, դրանց գնահատման մեթոդներին և արտադրության արդյունավետության բարձրացման հնարավորություններին։ Վերլուծվում են էլեկտրատեխնիկական արդյունաբերության ձեռնարկությունների գործունեությանը բնորոշ խնդիրները, տեխնիկական վերազինման և արտադրական գործընթացների կատարելագործման անհրաժեշտությունը, ինչպես նաև ներդրումային, կառավարչական և շուկայական գործոնների ազդեցությունը արտադրական ներուժի իրացման վրա։ Դիտարկվում են արտադրական կարողությունների առավել նպատակային բաշխման և օգտագործման, արտադրողականության բարձրացման, ծախսերի նվազեցման և ձեռնարկությունների մրցունակության ամրապնդման հնարավոր ուղղությունները։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել տնտեսագետների, արդյունաբերության կառավարման մասնագետների, հետազոտողների, ձեռնարկությունների ղեկավարների, ուսանողների և Հայաստանի արդյունաբերական զարգացման խնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

History

Հրատարակությունը խորհրդային շրջանի գրադարանային-մեթոդական բնույթի նյութ է, որը նախատեսված է գրադարանավարներին աջակցելու համար՝ Խորհրդային Միության Կոմունիստական կուսակցության 23-րդ համագումարի նյութերը ընթերցողներին և լայն հասարակությանը ներկայացնելու, տարածելու և դրանց շուրջ տեղեկատվական ու մշակութալուսավորական աշխատանք կազմակերպելու գործում։ Նյութը արտացոլում է իր ժամանակաշրջանի գաղափարական և քաղաքական միջավայրը, երբ գրադարաններին վերապահվում էր ոչ միայն գրականության պահպանման ու տրամադրման, այլև պետական-քաղաքական գաղափարների տարածման և բնակչության քաղաքական իրազեկման կարևոր դեր։ Հրատարակության մեջ, ըստ ամենայնի, ներկայացվում են գրադարանային աշխատանքի կազմակերպման մեթոդական ցուցումներ, թեմատիկ միջոցառումների, գրքային ցուցահանդեսների, ընթերցողների հետ զրույցների, բարձրաձայն ընթերցումների, մատենագիտական տեսությունների և այլ տեղեկատվական ձևերի կիրառման առաջարկություններ։ Առանձնահատուկ նշանակություն կարող է ունենալ համագումարի որոշումների և նյութերի հանրամատչելի ներկայացումը՝ տարբեր տարիքային և սոցիալական խմբերի ընթերցողների համար։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու խորհրդային գրադարանների հասարակական-քաղաքական գործառույթների, ընթերցանության կազմակերպման մեթոդների և տվյալ ժամանակաշրջանում գրադարանային աշխատանքի նկատմամբ ներկայացվող գաղափարական պահանջների մասին։ Այն արժեքավոր սկզբնաղբյուր կարող է լինել խորհրդային ժամանակաշրջանի գրադարանագիտության, մշակութալուսավորական աշխատանքի, քաղաքական քարոզչության և տեղեկատվության տարածման մեխանիզմների ուսումնասիրության համար։ Հրատարակությունը կարող է հետաքրքրել գրադարանագետներին, մատենագետներին, պատմաբաններին, խորհրդային շրջանի մշակույթի և քաղաքական կյանքի հետազոտողներին, սոցիալական գիտությունների մասնագետներին, ինչպես նաև այդ ժամանակաշրջանի գրադարանային աշխատանքի պատմությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին ու հետազոտողներին։

Other Subjects

Полупроводниковые квантовые точки (КТ), так называемые искусственные атомы, благодаря полной квантованности спектра носителей заряда (H3) в них, являются наиболее перспективными наноразмерными структурами, рассматриваемыми специалистами в качестве элементной базы для приборов нового поколения / Կիսահաղորդչային քվանտային կետերը, լիցքակիրների էներգիական սպեկտրի ամբողջությամբ քվանտացման շնորհիվ, համարվում են ամենախոստումնալից նանոկառուցվածքները, ժամանակակից նանոէլեկտրոնային սարքերի տարրային հենք լինելու տեսանկյունից / Due to the quantization of charge careers energetic spectrum completeness thesemiconductor quantum dots are considered the most promising nanoconstructions with regard to being an elementary basis for modern nanoelectronic devices Հրատ.՝ Երևանի պետական համալսարան, Երևան, 2014, Սեղմագիր՝ 23 էջ [src=123456789/12822] [dspace.nla.am]

Pedagogy

Այս հրատարակությունը վերաբերում է Հայկյան մարդասիրական ճեմարանի կառավարման, կազմակերպման և գործունեության կարգավորմանը՝ ներկայացնելով կրթական հաստատության ներքին կյանքի համար նախատեսված կարգերի ու կանոնների ամբողջություն։ Վերնագրում օգտագործված «կարգք եւ կանոնք» արտահայտությունը ցույց է տալիս, որ աշխատությունը կանոնադրական կամ կարգավորող բնույթի փաստաթուղթ է, որի նպատակն է սահմանել հաստատության գործունեության կազմակերպման սկզբունքները, կառավարման ընթացակարգերը և կրթական գործընթացի իրականացման համար անհրաժեշտ պայմանները։ Նման փաստաթղթերը կարևոր տեղ են զբաղեցնում կրթական հաստատությունների պատմության ուսումնասիրության մեջ, քանի որ արտացոլում են ոչ միայն ուսումնական կազմակերպման ձևերը, այլև տվյալ ժամանակաշրջանում կրթության, կարգապահության, պատասխանատվության և համայնքային կառավարման վերաբերյալ ընդունված պատկերացումները։ Ճեմարանները պատմականորեն ունեցել են նշանակալի դեր հայ կրթական ու մշակութային կյանքում։ Դրանք ծառայել են գիտելիքի փոխանցմանը, մտավորականների պատրաստմանը և ազգային լեզվի ու մշակութային ժառանգության պահպանմանը։ Հայկական սփյուռքի պայմաններում կրթական հաստատությունները հաճախ ունեցել են նաև ավելի լայն առաքելություն՝ նպաստելով համայնքային կյանքի կազմակերպմանը, երիտասարդ սերնդի կրթությանը և ազգային ինքնության պահպանմանը։ Այդ առումով ճեմարանի կառավարման կանոնների հրատարակումը կարող է դիտարկվել որպես հաստատության գործունեությունը հստակեցնելու և դրա աշխատանքը որոշակի սկզբունքներով կազմակերպելու փորձ։ Վերնագրում առանձնահատուկ նշանակություն ունի «մարդասիրական» բնորոշումը, որը կարող է մատնանշել կրթության բարոյական, մտավոր և հասարակական նպատակների կարևորությունը։ Տասնիններորդ դարի կրթական մտածողության մեջ մարդասիրական կրթությունը հաճախ կապվել է մարդու գիտելիքների ընդլայնման, բարոյական հատկանիշների զարգացման, հասարակական պատասխանատվության ձևավորման և կրթության միջոցով անհատի կատարելագործման գաղափարների հետ։ Այնուամենայնիվ, տվյալ անվանման ճշգրիտ իմաստը և ճեմարանի կրթական ուղղվածության առանձնահատկությունները հնարավոր չէ ամբողջությամբ հաստատել միայն վերնագրի հիման վրա։ Հրատարակության հիմնական նպատակը, ըստ վերնագրի, ճեմարանի կառավարման և առաջնորդության հարցերը կանոնակարգելն է։ Նման կարգերում կարող էին սահմանվել հաստատության պատասխանատուների պարտականությունները, ղեկավարության իրավասությունները, ուսուցիչների և սովորողների վարքագծի պահանջները, կարգապահության պահպանման սկզբունքները, ինչպես նաև ուսումնական առօրյայի կազմակերպման որոշակի ընթացակարգեր։ Հնարավոր է, որ փաստաթուղթն անդրադառնում է նաև հաստատության ներքին կառավարման մարմինների հարաբերություններին, որոշումների ընդունման կարգին և կրթական գործունեության վերահսկմանը։ Սակայն այս հարցերը տվյալ հրատարակության հաստատված բովանդակություն համարել հնարավոր չէ առանց բնագրի ուսումնասիրության։ Վերնագիրը թույլ է տալիս վստահորեն նշել միայն այն, որ աշխատությունը նախատեսված է ճեմարանի կառավարման և առաջնորդության կարգը ներկայացնելու համար։ Հրատարակության պատմական նշանակությունը հատկապես տեսանելի է դառնում Կալկաթայի հայ համայնքի կրթական և մշակութային կյանքի համատեքստում։ Կալկաթան եղել է հայկական սփյուռքի կարևոր կենտրոններից մեկը, որտեղ հայ համայնքը զարգացրել է եկեղեցական, կրթական և հասարակական հաստատություններ։ Հնդկաստանի հայ համայնքի պատմությունը կապված է առևտրական գործունեության, համայնքային կազմակերպվածության և ազգային մշակույթի պահպանման ջանքերի հետ։ Այս միջավայրում կրթական հաստատությունների գործունեությունը նպաստել է հայերեն լեզվի, գրագիտության և համայնքային ավանդույթների փոխանցմանը հաջորդ սերունդներին։ Ճեմարանի կառավարման վերաբերյալ կանոնների առկայությունը կարող է վկայել կրթական աշխատանքի կազմակերպվածության և հաստատության գործունեությունը որոշակի իրավական կամ ներքին սկզբունքներով կարգավորելու անհրաժեշտության մասին։ Նման փաստաթղթերը հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու, թե ինչպես են հայկական համայնքները կազմակերպել կրթական կյանքը իրենց պատմական հայրենիքից հեռու և ինչպիսի մեխանիզմներ են կիրառել հաստատությունների շարունակականությունն ապահովելու համար։ Այն կարող է հետաքրքրել հայ կրթության պատմությամբ, Հնդկաստանի հայ գաղթօջախով, հայկական սփյուռքի ինստիտուցիոնալ զարգացմամբ և տասնիններորդ դարի կրթական կառավարման ձևերով զբաղվող հետազոտողներին։ Հրատարակությունը արժեքավոր է նաև որպես պատմական փաստաթուղթ, քանի որ կանոնադրական բնույթի գրքերը հաճախ պահպանում են հաստատության կազմակերպական սկզբունքների, կրթական առաջնահերթությունների և կառավարման մշակույթի մասին տեղեկություններ, որոնք միշտ չէ, որ արտացոլված են պատմողական աղբյուրներում։ Դրանց ուսումնասիրությունը կարող է լրացնել կրթական հաստատությունների պատմության վերաբերյալ առկա գիտելիքը և օգնել վերակազմելու համայնքային կյանքի կազմակերպման որոշ կողմեր։ Միաժամանակ, քանի որ մատենագիտական նկարագրության մեջ հեղինակի կամ կազմողի անունը նշված չէ, իսկ տպագրական տվյալները սահմանափակ են, հնարավոր չէ որոշել փաստաթղթի կազմման հանգամանքները, դրա հաստատման ընթացակարգը կամ կանոնների կիրառման կոնկրետ ձևերը։ Այդ մանրամասները պարզելու համար անհրաժեշտ է ուսումնասիրել հրատարակության ամբողջական բնագիրը։ Ընդհանուր առմամբ, այս աշխատությունը կարելի է բնութագրել որպես հայկական սփյուռքի կրթական պատմությանը վերաբերող կանոնադրական հրատարակություն, որն արտացոլում է Հայկյան մարդասիրական ճեմարանի կառավարման և կրթական գործունեության կարգավորման ձգտումը։